Ενδιαφέρουσα Άποψη – του Γιώργου Κασκάνη*

a1Ήταν αλλιώτικη αυτή η κηδεία. Μια ηρεμία, μια γαλήνη επικρατούσε στον χώρο. Μέσα και έξω από την εκκλησία. Κόσμος πολύς. Διαφορετικών τύπων και προελεύσεων. Ηλικιωμένοι, μεσήλικες, νέοι. Έσμιγαν μ’ έναν τρόπο που τους έκανε να μοιάζουν μια τεράστια παρέα. Έδιναν τα χέρια για ζωντανές χειραψίες, κτυπούσαν φιλικά ο ένας στον ώμο του άλλου. Κι ύστερα συνεννοούνταν με τα μάτια.

Ήταν αλλιώτικη αυτή η κηδεία. Έλειπε το πάθος της υπερβολής. Γενικά έλειπαν τα πάθη. Δεν υπήρχαν «δικοί» και «ξένοι». Δεν υπήρχαν «εχθροί» και «φίλοι». Οι πολιτικοί αντίπαλοι του εκλιπόντος, ακόμα κι αυτοί που πολύ τον πολέμησαν, γλιστρούσαν μέσα στο πλήθος εισπράττοντας φιλικά χαμόγελα, χειραψίες και βλέμματα ικανοποίησης γι’ αυτό το αντάμωμα. Κανείς δεν δυσανασχέτησε, κανείς δεν απέστρεψε το βλέμμα. Θυμήθηκα ανάλογες καταστάσεις στο παρελθόν όπου έπιανε κανείς στην ατμόσφαιρα έναν ηλεκτρισμό, μιαν εσωτερική (ενίοτε και εξωτερική) αντίδραση. Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν υπήρχε. Κι ήταν όντως λυτρωτικό αυτό το συναίσθημα.


ο νεκρός αυτής της κηδείας έμοιαζε πιο ζωντανός κι από τους ζωντανούς


Το χειροκρότημα δεν είχε την υπερβολή της θορυβώδους προβολής. Κανείς δεν διεκδικούσε ν’ ακουστεί περισσότερο… στ’ αφτιά του νεκρού που περνούσε για μια ακόμα φορά σεμνός. Κι ίσως ήταν αυτό και μια απάντηση στα όσα προηγήθηκαν στα στούντιο των τηλεοράσεων και τις τηλεφωνικές γραμμές των ραδιοφώνων από τους διάφορους «επώνυμους». Και το δάκρυ, κυλούσε σιωπηλά από πανέμορφα νεανικά μάτια και σε ρυτιδωμένα πρόσωπα μεγαλύτερων ανθρώπων.

Παρακολουθούσα από μια γωνιά και διερωτόμουν. Τι είναι αυτό που κάνει τούτη την κηδεία αλλιώτικη; Να ’ταν που ο εκλιπών έφυγε πλήρης ημερών; Να ’ταν η ανακούφιση εκείνων που τον αγάπησαν ότι δεν βασανίστηκε πολύ σ’ αυτή την τελευταία δοκιμασία; Να ’ταν που αποχαιρετούσαν έναν άνθρωπο που γέμισε τη μακρά του ζωή με δυνατές στιγμές, με δράση και που δεν άφησε λεπτό της να περάσει αναξιοποίητο; Σίγουρα ήταν όλα αυτά. Υπήρχε όμως ακόμα κάτι, πολύ πιο σημαντικό. Αυτός ήταν ο πολιτισμός που δίδαξε ο Γλαύκος Κληρίδης. Ο πολιτισμός της ανοχής, της επαφής, της συνεννόησης, της μετριοπάθειας, των χαμηλών τόνων, της συγχώρεσης, της ανθρωπιάς. Ο πολιτισμός της ουσίας. Κι όσοι βρέθηκαν χθες σ’ αυτό το τελευταίο συναπάντημα μαζί του, γνώριζαν πως θα ’ταν ιεροσυλία να συμπεριφερθούν μ’ έναν τρόπο διαφορετικό από αυτό που τους έμαθε. Γι’ αυτό κι έγιναν μια μεγάλη παρέα, λες κι ήθελαν να του αποδείξουν πως «τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη σου ζωή»…

Είναι περίεργο, αλλά ο νεκρός αυτής της κηδείας έμοιαζε πιο ζωντανός κι από τους ζωντανούς. Γι’ αυτό κι ήταν αλλιώτικη αυτή η κηδεία.

Χώθηκα μέσα στο πλήθος κι άφησα τη σκέψη να ταξιδεύει σε όλα αυτά. Μέχρι που αντίκρισα με έκπληξη τα χέρια μου να χειροκροτούν. Όχι, δεν χειροκροτούσα ένα ξύλινο φέρετρο, ούτε κι ένα νεκρό σώμα. Χειροκροτούσα έναν τρόπο ζωής, ένα παράδειγμα. Χειροκροτούσα την απόδειξη πως δικαιωμένος φεύγει αυτός που κατάφερε ν’ αλλάξει λίγο τους ανθρώπους. Να τους κάνει καλύτερους. Να τους μάθει να συνυπάρχουν και να συνδιαμορφώνουν τη ζωή τους. Ν’ ανταμώνουν στα μεγάλα και να υποτιμούν τα μικρά. Κι ο Γλαύκος Κληρίδης ήταν ένας τέτοιος δάσκαλος. Γι’ αυτό και η κηδεία του ήταν αλλιώτικη…

* Ο Γιώργος Κασκάνης είναι αρχισυντάκτης της εφημερίδας «Ο Πολίτης». Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έκδοση της εφημερίδας ημερομηνίας 20/11/2013

"Κάποτε θα καταλάβω ότι έκανα και πρόεδρος..."

Ενδιαφέρουσα Άποψη – του Mιχάλη Περσιάνη*

Κάπου εδώ πρέπει να σταματήσει αυτή η ιστορία. Η προεκλογική περίοδος αναγκάζει τους δημοσιογράφους να τηρούν μια ουδέτερη στάση, αλλά φτάσαμε στο απροχώρητο.

Η διάσκεψη του Προέδρου ξεπέρασε κάθε όριο, εξευτέλισε τον θεσμό του Προέδρου και επιβεβαίωσε αυτό που φοβόμασταν όλοι: Ο κ. Χριστόφιας, πράγματι, ζει σε άλλο κόσμο.

Πρώτο, έκανε πολλά και σοβαρά τεχνικά λάθη. Όταν δήλωνε πως η Κεντρική Τράπεζα όφειλε “να μειώσει” τα επιτόκια, επιδείκνυε πως δεν κατανοεί τα πιο βασικά που αφορούν τον ρόλο της Κεντρικής Τράπεζας ως εποπτική αρχή και την νομοθεσία που της απαγορεύει την επιβολή όρων στις τράπεζες. Και, όταν ο Πρόεδρος τηρεί εν αγνοία σχετικά με τις πιο βασικές νομικές και θεωρητικές αρχές που διέπουν την ρύθμιση του τραπεζικού συστήματος, τότε διερωτάται κανείς πώς μας κυβερνά. Δεν είναι υποχρεωμένος, μεν, να γνωρίζει, είναι όμως υπόχρεος, αν σέβεται τον εαυτό του, τον θεσμό του Προέδρου και τους πολίτες των οποίων είναι πρόεδρος, να ενημερώνεται πριν να μιλήσει.

Για την ιστορία, για τα επιτόκια ευθύνες έχουν πολλοί, συμπεριλαμβανομένης και της Κεντρικής Τράπεζας. Αλλά ο Πρόεδρος, για ακόμα μια φορά υιοθέτησε το «φταίνε όλοι πλην εμού, του έχοντος ιώβεια υπομονή». Τα πάντα πλέον βγαίνουν στην φορά όσον αφορά στην κόντρα του διοικητή της Κεντρικής τράπεζας με την κυβέρνηση. Νομίζαμε όλοι πως η όλη ιστορία αφορούσε τις προσωπικές διαφορές Ορφανίδη-Σταυράκη. Μάλλον κάναμε λάθος, κι αυτό άρχισε να φαίνεται τον τελευταίο καιρό, αρκετά έντονα.


Ο κ. Χριστόφιας θα πει και στον Τρισε να κοιτάζει τη δουλειά του;


Όποτε μιλήσει ο κ. Ορφανίδης, ένας ολόκληρος μηχανισμός από το ΑΚΕΛ (αλλά και την ίδια την κυβέρνηση, κοντά στο προεδρικό) αναλαμβάνει να “μιλήσει” με τα ΜΜΕ για να διαμηνύσει πως “τον Ορφανίδη κουρτίζει τον ο Αβέρωφ”. Λέξη προς λέξη. Και δεν αναφέρομαι στον προφανή «ύποπτο», τον κ. Σταυράκη. Ύστερα μαθαίνουμε πως τελικά είναι “ο Θανασάκης” που κουρτίζει τον Αβέρωφ. Μετά, μας λένε πως όλα τα σκηνοθετεί ο Νικόλας Παπαδόπουλος. Δίνονται στους δημοσιογράφους “πληροφορίες” για διάφορα “περίεργα”. Και, όποτε λάβει συγκεκριμένες αποφάσεις ο Διοικητής στα πλαίσια του εποπτικού του ρόλου, αρχίζει νέος χαμός. Η μανία με την οποία λειτουργεί ο μηχανισμός του αδειάσματος, αλλά και το πόσο καλοστημένος είναι (μας ξεγέλασε κι εμάς) είναι τρομακτικό. Όταν ακούμε, όμως πως «Ο Θανάσης είναι πεισματάρης», μάθαμε να καταλαβαίνουμε πως «δεν κάνει ότι του λέμε». Ως οφείλει, κύριοι. Και, εδώ, που τα λέμε, όσοι γνωρίσαμε το Διοικητή γνωρίζουμε πως δεν είναι και ο πιο εύκολος άνθρωπος. Είναι και πεισματάρης. Αλλά, γι’ αυτό τον λόγο δεν είναι ούτε και ο πιο ευκολοκούρδιστος άνθρωπος…Και, «κουρτίσιμος» δεν είναι ούτε ο Αβέρωφ, ούτε ο Νικόλας, κι ας μας διαμηνύουν πως αλληλοκουρτίζονται.

Πάνω από όλα, όμως, ο Διοικητής, με τον οποίο, παρεμπίπτοντος διαφώνησα πολλάκις, δεν έκανε τίποτε παραπάνω από την δουλειά του. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας προφανώς δεν μπορεί να το καταλάβει αυτό, κι αυτό με τρομάζει. Διότι από τις τοποθετήσεις του Προέδρου διαφαίνεται η όλη στάση του, πως δουλειά του καθενός είναι «να υπακούει», να κάθεται στα βραστά του, να μην επεμβαίνει, να μην ασκεί την κριτική που οφείλει να ασκεί.

Να περιμένουμε, ας πούμε, πρόεδρε, την Επιτροπή Προστασίας Ανταγωνισμού να τοποθετηθεί για τα μονοπώλια, ή θα κάνετε κι εκεί σχόλια να κάτσουν στα βραστά τους; Να πιστέψουμε όσα ακούμε για «εντολές από το προεδρικό» σε άλλους ανεξάρτητους αξιωματούχους; Να περιμένουμε άλλους αξιωματούχους, ας πούμε την Γενική Ελεγκτή ή άλλες εποπτικές αρχές, να μιλήσουν για τα κακώς έχοντα ή θα εισπράξουν μια παρόμοια επίθεση;

Καθώς ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας καλούσε τον κ. Ορφανίδη να μην σχολιάζει τα θέματα που αφορούν την δουλειά του, ο Jean-Claude Trichet, εξέδιδε ανακοίνωση σχετικά με την πρόθεση της Κυπριακής κυβέρνησης για την επιβολή φόρων στο τραπεζικό μας σύστημα. Η ανακοίνωση εξέφραζε τις ανησυχίες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για τις προθέσεις της κυβέρνησης. Αν ο Πρόεδρος είναι ειλικρινής, τότε οφείλει να στείλει και στον κ.Trichet μήνυμα να κοιτάζει την δουλειά του, όπως έστειλε και στον κ. Ορφανίδη. Eκτός κι αν μας πουν (όπως και πριν μερικούς μήνες) πως «Ο Ορφανίδης βάλλει πάνω τον Trichet», σαν να είναι κανένα λυκειόπαιδο ο πρόεδρος της ΕΚΤ.

Ο διοικητής σχολίασε τα μέτρα που απαιτούνται για να διορθωθεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας και να εξασφαλιστεί η χρηματική και μακροσκοπική υγεία της κυπριακής οικονομίας. Και, δεν είπε το παραμικρό που να μην έχει επίσης πει και η Κομισιόν (η οποία «μας δίνει εύσημα») οι διεθνείς αναλυτές, οι οίκοι αξιολόγησης και οι διεθνείς οργανισμοί. Κι όμως, ο πρόεδρος, ο οποίος νομίζει πως η Κεντρική δικαιούται να επιβάλει επιτόκια στις τράπεζες, του είπε με τον πιο επίσημο τρόπο να σιωπήσει. Και, δεν επικαλούμαι την δημοσιογραφική αντικειμενικότητα για να κάνω πως δεν βλέπω αυτά που γίνονται. Είμαι βέβαιος πως, μετά από αυτό το κείμενο θα πέσει, πάλι, τηλεφώνημα από «ψηλά», για να «με μαζέψουν». Αυτά, εδώ, δεν γίνονται, όμως. Δεν κάνουμε δηλοσιογραφία αλλά ασκούμε το λειτούργημα μας, ασκώντας έλεγχο στην (εκάστοτε) εξουσία. Και, όταν φτάνεις να ντρέπεσαι για τον πρόεδρό σου, τότε δεν δικαιούσαι μόνο να μιλάς, κύριοι, αλλά υποχρεούσαι.

Επίσης, ΓεΣΥ δεν βλέπουμε διότι ο Πρόεδρος δεν το τολμά διότι είναι δύσκολο, ενώ Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Πλαίσιο επίσης δεν θα δούμε, για να μπορούν να μαγειρεύονται τα νούμερα, όπως έγινε με τις λειτουργικές δαπάνες.

* Ο Μιχάλης Περσιάνης είναι υπεύθυνος οικονομικού ρεπορτάζ της εφημερίδας «Η Καθημερινή». Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο προσωπικό του blog http://fortheisland.wordpress.com

Μα ποιοι είναι αυτοί δίπλα από τον Atlee;

Ενδιαφέρουσα Άποψη – του Mιχάλη Περσιάνη*

Το 1945, ο Winston Churchill έχασε τις εκλογές από κάποιον Atlee. Νομίζω το μικρό του ήταν Clement, αλλά πραγματικά, ποιόν νοιάζει; Όταν ο νέος πρωθυπουργός έφτασε στην Downing Street για να πάρει ας πούμε, τα κλειδιά της οικίας, ο Churchill είχε πει: «Έφτασε ένα άδειο ταξί, και κατέβηκε ο Atlee». Αργότερα τον κορόιδευε πως ήταν «αρνί με προβιά αρνιού».

Αυτός ο μέτριος, άσημος, ανθρωπάκος, χάθηκε στα αλμανάκ και δεν άφησε πίσω του τίποτε το αξιόλογο. Ήταν η αποθέωση της μετριότητας. Κι όμως, άσχετα με το πόσο μέτριος αποδείχθηκε, κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας νικώντας τον «πατέρα της νίκης» στις εκλογές, μόλις μήνες μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πόσοι μπορούν να πουν πως κατάφεραν κάτι τόσο σπουδαίο;

Στην πολιτική, οι μετριότητες πολλές φορές καταφέρνουν να λάβουν θέσεις και καρέκλες – ακόμα και να νικήσουν εκλογές με την παθιασμένη αγάπη του λαού. Αλλά δεν αφήνουν πίσω τους κάτι το ουσιαστικό. Η μετριότητά τους συχνά φαντάζει ως μνημειώδης.


Ο πολιτικός που έχει επιλεγεί από την μοίρα του και όχι την μετριότητα, διερωτάται γιατί τον μισούν τίμιοι και έξυπνοι άνθρωποι…


Σήμερα, ενώ τα κόμματα ανεβάζουν στροφές στις προεκλογικές τους μηχανές και στα εσωτερικά τους μέτωπα αρχίζουν τα άγρια (συνήθως πισώπλατα) κτυπήματα, καλό θα ήταν να θυμόμαστε πως υπάρχουν δύο ειδών πολιτικοί: Εκείνοι που έχουν ένα αίσθημα ευθύνης και που κατανοούν τα ηθικά διλήμματα της πολιτικής, και εκείνοι που απλά γνωρίζουν πώς να παίζουν το παιγνίδι και να κάθονται στις καρέκλες.

Διότι τα διλήμματα συνήθως είναι άλυτα. Θέτουν αντιμέτωπες ηθικές αρχές που δεν είναι συγκρίσιμες αλλά είναι εξίσου σημαντικές και -σε τελική ανάλυση- ασυμβίβαστες. Η αναλύσεις του Max Weber και του Isaiah Berlin είναι μάλλον καταθλιπτικές. Σκεφτείτε την πιο κάτω -αληθινή- ιστορία.

Οι Ναζί στον πόλεμο χρησιμοποιούσαν ένα αδιαπέραστο σύστημα, την μηχανή Enigma, για να κρυπτογραφούν τα μηνύματά τους. Έτσι, μπορούσαν ελεύθερα να επικοινωνούν με την αεροπορία και τα υποβρύχιά τους και να οργανώνουν επιθέσεις που σχεδόν διέλυσαν του Άγγλους και βύθιζαν τα πάντα στον Ατλαντικό. Οι Βρετανοί, όμως, οι οποίοι είχαν μαζέψει τα μεγαλύτερα κεφάλια των Μαθηματικών στο Bletchley Park, κατάφεραν να σπάσουν τον κώδικα. Ήταν ένας θρίαμβος των επιστημόνων τους, που ουδείς πίστευε πως θα ήταν δυνατός. Τώρα, γνώριζαν πού βρίσκονται και τι κάνουν τα αεροσκάφη της Luftwaffe και τα U-boats (υποβρύχια) των Γερμανών.

Μερικές ώρες μετά το σπάσιμο του κώδικά ο Churchill ενημερώθηκε πως οι Γερμανοί ετοίμαζαν αεροπορική επίθεση στη βιομηχανική πόλη του Coventry. Η ολονύκτια επίθεση θα κατέστρεφε 60,000 κτήρια και θα σκότωνε εκατοντάδες πολίτες, κυρίως γυναικόπαιδα. Ο Churchill φοβήθηκε πως οι Γερμανοί θα υποψιαστούν ότι ο κώδικας έσπασε, και διέταξε να μην γίνει τίποτε: Ούτε μετακινήσεις αμάχων, ούτε επίθεση από την RAF. Μάλιστα, απομάκρυνε αντιαεροπορικά. Οι εκτιμήσεις για ζημιές και θύματα από το «blitz του Κόβεντρυ», βγήκαν αληθινές.

Ωστόσο, χάρη στην αποκωδικοποίηση του Enigma –και την άγνοια των γερμανών, οι οποίοι συνέχισαν να το χρησιμοποιούν- κερδήθηκε η μάχη του Ατλαντικού και η Μάχη της Αγγλίας, που εν πολλοίς έκριναν την έκβαση του πολέμου.

Το δίλημμα δεν είχε σωστή και λάθος απόφαση, μόνο δύο «λάθος» επιλογές, και ο κ. Churchill έπρεπε να επιλέξει μεταξύ τους: Να αποκαλύψει στους Γερμανούς το σπουδαιότερο όπλο των Συμμάχων, ή να θυσιάσει μια ολόκληρη πόλη για να το προστατέψει;

Σημασία δεν έχει τόσο η τελική απόφαση, αλλά το κατά πόσον ο άνθρωπος που καλείται να αποφασίσει, αντιλαμβάνεται πόσο θολωμένα είναι τα νερά της ηθικής. Ένας από τους λίγους μεγάλους άντρες της πολιτικής μας ζωής, είχε πει κάποτε πως οι πολιτικοί, όταν προσπαθούν πάντοτε να κάνουν το σωστό, οφείλουν να διερωτούνται: Αφού κάνω το σωστό, τότε γιατί υπάρχουν τόσοι έντιμοι και έξυπνοι πολίτες που με μισούν;

Αυτοί πάντοτε θα υπάρχουν, από την στιγμή που δραστηριοποιείται κάποιος σε μια δημοκρατική πολιτεία. Αλλά κάπου εδώ τίθεται για όλους μας το ερώτημα: Σύντομα θα είμαστε όλοι στο μέσο μιας προεκλογικής εκστρατείας, με τραβηγμένα τα μαχαίρια, με κόντρες και αλληλοκατηγορίες και με κρυφές αλλά ξεκάθαρες υποσχέσεις για ρουσφέτια.

Αν μπορέσουμε εμείς, ως ψηφοφόροι, να σταθούμε στο ύψος μας και να διερωτηθούμε ποιοι είναι εκείνοι οι έντιμοι υποψήφιοι που ανησυχούν γιατί να τους μισούν τίμιοι και έξυπνοι άνθρωποι, τότε ίσως διορθώσουμε λίγο την κατάσταση. Wishful thinking, ίσως, αλλά ίσως, λέω, να κάνουμε έτσι μια κίνηση εις βάρος της μετριότητας που μας περιτριγυρίζει και να αποφύγουμε τους Atlee…

* Ο Μιχάλης Περσιάνης είναι υπεύθυνος οικονομικού ρεπορτάζ της εφημερίδας «Η Καθημερινή». Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο προσωπικό του blog http://fortheisland.wordpress.com

Ενδιαφέρουσα Άποψη – του Κωστή Χατζηδάκη*

Αυτή τη φορά δε θα γράψω για τα γνωστά θέματα που απασχολούν την επικαιρότητα, την οικονομία και τα εσωκομματικά. Γιατί λίγο ή πολύ θα αναγκαστώ να επαναλάβω τις γνωστές μου θέσεις και ιδέες. Αντίθετα θα γράψω για ένα θέμα που θα έπρεπε να είναι στην επικαιρότητα, αλλά δυστυχώς δεν είναι. Ο Χριστόφορος Πισσαρίδης, Κύπριος πολίτης, Ελληνοκύπριος, με ελληνικό αίμα εν πάση περιπτώσει, πήρε το Νόμπελ Οικονομίας. Για πρώτη φορά απονέμεται τέτοιος τίτλος στην Ελλάδα ή στην Κύπρο και το θέμα λάμπει δια της απουσίας του από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης.

 


το αριστερό κατεστημένο των ελληνικών ΜΜΕ δεν συμφωνεί με τις απόψεις Πισσαρίδη 


Όταν το αντίστοιχο Νόμπελ πήρε ο Τζόζεφ Στίγκλιτς ή ο Πολ Κρούγκμαν, γνωστοί για τις αριστερίζουσες θέσεις τους, τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης κυριολεκτικά έκαναν πάρτυ, έχοντας κατακλειστεί από αφιερώματα που διατράνωναν τις σοσιαλιστικές ιδέες των βραβευμένων. Ας μη γελιόμαστε, η αδιαφορία για αυτή την πραγματικά μεγάλη τιμή για όλους τους Έλληνες, οφείλεται στο γεγονός ότι το αριστερό κατεστημένο των ελληνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης δε συμφωνεί με τις απόψεις ενός ανθρώπου που υποστηρίζει την ελεύθερη αγορά, την ιδιωτική πρωτοβουλία, τον υγιή ανταγωνισμό. Και προσπαθούν να «πνίξουν» το γεγονός. Αλλά και η ελληνική κεντροδεξιά στο σύνολό της υποτιμά το θέμα διότι, φαίνεται, πως οι ιδέες δεν έχουν αποκτήσει για το χώρο δεξιότερα του κέντρου τη σημασία που θα έπρεπε στην Ελλάδα.

Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι ανάγκη να υιοθετούμε συνολικά τις απόψεις του συμπατριώτη μας Νομπελίστα. Ωστόσο υποθέτω ότι δεν είναι κακό να αισθανόμαστε εθνική υπερηφάνεια όταν ένας μη αριστερός Έλληνας παίρνει το βραβείο Νόμπελ της Οικονομίας. Και παράλληλα έχουμε την υποχρέωση να μελετήσουμε τουλάχιστον τις θέσεις του. Να μελετήσουμε τι λέει ένας άνθρωπος αναγνωρισμένου διεθνούς κύρους για ιδιώτες επενδυτές που θα μπορούσαν να αναλάβουν το κόστος εκτέλεσης και συντήρησης δημόσιων έργων, για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, για την πλήρη αυτονόμηση των δημόσιων πανεπιστημίων, για την απελευθέρωση των αγορών, για το συνταξιοδοτικό.

Δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα στη χώρα μας: Ό, τι δεν υποστηρίζεται από το παραδοσιακό αριστερό κατεστημένο, περνά στη σφαίρα της αδιαφορίας.

* Ο Κωστής Χατζηδάκης διετέλεσε Υπουργός Μεταφορών – Επικοινωνιών και Ανάπτυξης της Κυβέρνησης Καραμανλή. Σήμερα είναι Τομεάρχης Ανάπτυξης της Νέας Δημοκρατίας. Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο προσωπικό του blog http://khatzidakis.blogspot.com/

Ενδιαφέρουσα Άποψη – του Δημήτρη Γεωργιάδη*

Ακούστηκε πρόσφατα πως ο υπουργός Εμπορίου, Αντώνης Πασχαλίδης, θα επαναφέρει το θέμα της δημιουργίας καζίνου στις ελεύθερες περιοχές… στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αυτό μετά από τις έντονες πιέσεις που δέχεται από μεγάλο αριθμό Κυπρίων επενδυτών οι οποίοι επιθυμούν να αναλάβουν τη δημιουργία ενός τέτοιου έργου. Όπως επεσήμανε, «το συγκεκριμένο θέμα δεν μπορεί να συζητηθεί δημόσια, σεβόμενοι τις ευαισθησίες που υπάρχουν επί του ζητήματος από μέρους του Προέδρου, εντούτοις θα εξεταστεί κατ΄ ιδίαν με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας».

Το αν ένα θέμα συζητείται δημόσια ή όχι εξαρτάται από τις αλλεργίες του κ. Χριστόφια.

Δεν θα ασχοληθώ με την ουσία του θέματος του καζίνου. Όλοι, ακόμη και ο Πρόεδρος, γνωρίζουν τι πρέπει -και πολύ περισσότερο- τι θα έπρεπε ήδη να κάνει.

Θα ασχοληθώ με το βασικό σημείο. Το πώς βλέπουμε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ή, καλύτερα, το πρόσωπο το οποίο είναι στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Ως λαός είμαστε εντελώς ανώριμοι σε αυτά τα θέματα. Το πρόσωπο θα πρέπει να προσθέτει στο θεσμό και όχι αντίστροφα. Αντίθετα, ο θεσμός θα πρέπει να καθιστά το πρόσωπο πιο ανοικτό στην κριτική, στην υπερβολή και, ναι, στους χαρακτηρισμούς και τους χλευασμούς.


Τι είναι ο Δημήτρης Χριστόφιας που όλοι υποκλίνονται σε αυτόν, ακόμη και οι ίδιοι οι υπουργοί του;


Μας στέλνουν τις φωτογραφίες του Τζορτζ Μπους που τον παρομοιάζουν με πίθηκο. Του Καραμανλή με την κοιλιά του να κρέμεται έξω ή ντυμένο σαν Ράμπο. Της ‘Ανγκελα Μέρκελ, που τη δείχνουν γυμνόστηθη. Γελάμε, αναγνωρίζουμε το αστείο και το διαχωρίζουμε από την ουσία της κριτικής, και στο τέλος λέμε «είναι και λίγα τους».

Αλλά δεν ανεχόμαστε ούτε το παραμικρό για τους δικούς μας. Λέμε πως είμαστε ανοικτοί σε νέες ιδέες, στον εκμοντερνισμό… αλλά για τους άλλους.

Ο κ. Πασχαλίδης θα σεβαστεί τον Πρόεδρο, αλλά όχι το δικαίωμα του απλού πολίτη να ακούσει και να συμμετάσχει σε έναν δημόσιο διάλογο! Ειλικρινά δεν ξέρω αν σκέφτονται πριν ανοίξουν το στόμα τους ή ακόμη και μετά που θα το ανοίξουν.

Ο άλλος! Έστειλε επιστολή στον Πρόεδρό του. Ο υπουργός έστειλε επιστολή στον Πρόεδρο για να τον ενημερώσει, αντί να τον συναντήσει, αντί να του τηλεφωνήσει… Του έστειλε επιστολή (εκφωνήστε το τραβώντας τα μαλλιά σας όπως έκανα και εγώ).

Καλά, ρε παιδί μου. Τι είναι αυτός ο Δημήτρης Χριστόφιας που όλοι τον φοβούνται, και υποκλίνονται σε αυτόν, ακόμη και οι ίδιοι οι υπουργοί του. Τι είναι αυτό που δεν μας επιτρέπει όχι μόνο να μην τον χλευάζουμε, να μην κάνουμε αστεία, να μην ασκούμε κριτική, αλλά ούτε καν να τον αμφισβητούμε; Τώρα μας ενημέρωσε ο κ. Πασχαλίδης ότι θα πρέπει να σεβόμαστε και τις ευαισθησίες του.

Δηλαδή, αύριο αν αποκτήσει αλλεργία στους ανθούς της ελιάς θα πρέπει να ξεριζώσουμε τις ελιές της Κύπρου, ως ένδειξη σεβασμού στον κ. Χριστόφια;

* Ο Δημήτρης Γεωργιάδης είναι Οικονομικός Διευθυντής και Υπεύθυνος οικονομικού ρεπορτάζ της εφημερίδας «Πολίτης». Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Πολίτης» στις 24/5/2010.

No Comment

22/04/2010

Ενδιαφέρουσα Άποψη – του Σταύρου Χριστοδούλου*

Η αρχή είναι το ήμισι του παντός.
Αθκειασερός παπάς θάφκει τζιαι ζωντανούς.
Μάζευε και ας είν’ και ρώγες.
Η αλήθεια είναι κουτσή, αλλά φτάνει στην κορφή.
Όποιος γελά τελευταίος γελά καλύτερα.
Η ανάγκη κάνει το παλικάρι.
Για χάρη του βασιλικού ποτίζεται και η γλάστρα.
Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη.
Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει μα κόκαλα τσακίζει.
Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται.
Η γριά η κότα έχει το ζουμί.
Απόν αππέξω του χορού, πολλά τραούθκια ξέρει.
Η δουλειά δεν είναι ντροπή.
Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται.
Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο.
Κάλλιο πέντε και στο χέρι παρά δέκα και καρτέρει.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται.
Ο βήχας και ο παράς δεν κρύβονται.
Η ισχύς εν τη ενώσει.


Όποιος ψάχνει τα συμπεράσματα από την επίσκεψη Παπανδρέου στην Κύπρο δεν έχει παρά να ανατρέξει στον πλούτο της λαϊκής σοφίας.


Νηστικό αρκούδι δεν χορεύει.
Η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά.
Άλλος έχει τ’ όνομα και άλλος τη χάρη.
Η καλή μέρα απ’ το πρωί φαίνεται.
Δώκε θάρρος του χωρκάτη να μπει με τες ποΐνες στο κρεβάτι.
Αλλού τα κακαρίσματα και αλλού γεννούν οι κότες.
Η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά.
Αν έχεις τέτοιους φίλους τι τους θέλεις τους εχθρούς.
Η κότα έκανε τ’ αβγό ή το αβγό την κότα;
Έλα παππού να σου δείξω τ’ αμπέλια σου.
Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει.
Ή μικρός-μικρός παντρέψου ή μικρός καλογερέψου.
Αν δεν βρέξεις κώλο ψάρια δεν τρως.
Ήβρες φαΐ φάε, ήβρες ξύλο φύε.
Η νύχτα βγάζει επίσκοπο κι η αυγή μητροπολίτη.
Από ’ξω κούκλα κι από μέσα πανούκλα.
Ή παπάς-παπάς, ή ζευγάς-ζευγάς.
Βρήκαμε παπά, ας θάψουμε καμπόσους.
Η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη.
Είπαν του πελλέ, τζιαι επέλλανεν τέλεια.
Δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι.
Ή στραβός ειν’ ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε.
Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη.
Η τιμή τιμή δεν έχει και χαράς τον που την έχει.
Πού σου νέφκω, πού πάεις.
Από το στόμα σου και στου Θεού τ’ αφτί.
Η τρέλα δεν πάει στα βουνά.
Για χάρη του βασιλικού ποτίζεται και η γλάστρα.
Η φτώχεια θέλει καλοπέραση.
Στους στραβούς κυβερνάει ο μονόφθαλμος.
Μεγάλον βούκκον φάε, μεγάλον λόον μεν πεις.
Η Κύπρος αποφασίζει, η Ελλάδα συμπαρίσταται.

* Ο Σταύρος Χριστοδούλου είναι Υπεύθυνος Περιοδικών του Ομίλου «Φιλελεύθερος». Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Ο Φιλελεύθερος” την 18η Απριλίου 2010

Ανδρέας Ανδριανόπουλος

Ενδιαφέρουσα Άποψη – του Ανδρέα Ανδριανόπουλου*

Να μην πληρώσουν την κρίση αυτοί που δεν την προκάλεσαν. Αυτό το σύνθημα κυριαρχεί στις κινητοποιήσεις ΑΔΕΔΥ (δημόσιοι υπάλληλοι) και ΓΣΕΕ (κατά βάση εργαζόμενοι σε δημόσιες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας). Σωστό το σύνθημα. Αλλά ποιoί ευθύνονται πραγματικά για την κρίση;

Είχα δημόσια επισημάνει, από το ξεκίνημα της κρίσης το 2008, πως οι παρεμβάσεις των κρατών θα την βαθύνουν αντί να την εκτονώσουν. Και πως γρήγορα, από κρίση των επενδυτικών τραπεζών και του τομέα των στεγαστικών δανείων θα πέρναγε στις εμπορικές τράπεζες και στην πραγματική οικονομία. Αυτό ακριβώς κι έγινε.

Εκατοντάδες αμερικανοί βουλευτές και στρατός διεθνώς αναγνωρισμένων οικονομολόγων επέμεναν για την καταψήφιση των πακέτων Πόλσον και αργότερα Ομπάμα. Που εκταμίευαν δις. από τις τσέπες των φορολογουμένων για να διασώσουν Τράπεζες και χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς. Το περίφημο stimulus, κρατικά δηλ. χρήματα για επανεκκίνηση της οικονομίας, του Ομπάμα αποδείχθηκε εντελώς αναποτελεσματικό. Τελικά βάθυνε η ανεργία, διογκώθηκαν τα δημόσια ελλείμματα και οι ΗΠΑ και η Ευρώπη τσαλαβουτούν στα οικονομικά αδιέξοδα. Δεν χωράει αμφιβολία πως οι τεράστιες οικονομικές συνεισφορές των επενδυτικών τραπεζών στις προεκλογικές καμπάνιες και των δύο μεγάλων αμερικανικών κομμάτων συνέβαλαν στην ομοφωνία για την γενναία χρηματοδότησή τους.


Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα και παγκόσμια, είναι κρίση του κρατισμού


Το εκπληκτικό είναι πως σε σχετική ημερίδα της Βουλής μετείχαν και τραπεζίτες οικονομολόγοι που για να χαιδέψουν αυτιά, όπως συνήθως συμβαίνει στην Ελλάδα, δεν δίστασαν να συμπορευτούν με την παραδεκτή λογική που επικρατεί ανάμεσα στους σχολιαστές των οικονομικών εξελίξεων. Και κατήγγειλαν τις ανεξέλεγκτες αγορές και τον νεοφιλελευθερισμό για την πρόκληση των σημερινών οικονομικών αδιεξόδων. Και έμμεσα υπέδειξαν το τραπεζικό σύστημα σαν τον κύριο υπεύθυνο των μεγάλων προβλημάτων!!

Δεν θα πάψω όμως να επιμένω πως την ευθύνη για την οικονομική κρίση την είχαν οι ανακόλουθες πολιτικές του αμερικανικού δημοσίου. Η πολιτική της «φτηνής στέγης σε όλους» επέβαλε, με κυρώσεις μάλιστα σε όσες τράπεζες απειθαρχούσαν, την παροχή στεγαστικών δανείων σε άτομα δίχως τα οικονομικά εχέγγυα για την αποπληρωμή τους. Οι αρμόδιοι για τον έλεγχο της αγοράς οργανισμοί εκ των πραγμάτων περιθωριοποιήθηκαν ενώ το χρήμα έρεε άφθονο, με ευθύνη της Κεντρικής Τράπεζας, προς τα νέα χρηματοπιστωτικά εφευρήματα. Αν δεν απατώμαι, ο νεοφιλελευθερισμός κατηγορείται για αυστηρότητα στην διάθεση χρήματος (μονεταρισμός). Και οι αγορές δεν αυτορυθμίστηκαν διότι προφανέστατα δεν της άφησε κανένας να αυτορυθμιστούν! Ποιός φταίει λοιπόν;

Η ελληνική κρίση δεν συνδέεται με την διεθνή. Παρά μόνο στον βαθμό που δυσκολεύεται ο εξωτερικός δανεισμός, Τα ελληνικά οικονομικά αδιέξοδα οφείλονται στο ότι η χώρα ζεί για δεκαετίες τώρα με δανεικά. Δημιουργώντας ανάγκες, και καλύπτοντάς τες βέβαια, που δεν δικαιολογούνται από το οικονομικό της επίπεδο. Χτίζοντας ένα σύστημα παροχών που με κανένα τρόπο δεν θα μπορούσε να αντέξει ο κόπος αλλά και οι δυνατότητες της κοινωνίας. Κι όπως φάνηκε τελευταία κοροιδεύοντας τους δανειστές μας με ψεύτικα στοιχεία. Κι όταν αυτοί αντιδρούν, διεκδικώντας τα χρήματά τους (μέσω υψηλών επιτοκίων), καθυβρίζονται.

Που πήγαν όμως τα χρήματα; Κατά βάση σε παροχές και στην κατανάλωση. Μέσω της διεύρυνσης του δημόσιου τομέα και της δημιουργίας στρατιών υπαλλήλων που με τις καθαρές – η κάτω από το τραπέζι – αμοιβές τους κινούσαν και μέρος της αγοράς. Τα νούμερα είναι αδυσώπητα. Η μισθοδοσία μόνο των υπαλλήλων του δημοσίου (του κυρίως κράτους) φτάνει τα 30 δις. ευρώ ετήσια. Στα δέκα τελευταία χρόνια του υπερβολικού δανεισμού το ποσό αυτό ανεβαίνει στα 300 δις. ευρώ. Οσο δηλαδή και το συνολικό εξωτερικό χρέος της χώρας!! Οσοι στον ιδιωτικό τομέα πληρώνουν φόρους αλλά δεν παίρνουν ουσιαστικά τίποτα από το κράτος (ακόμα και οι υπηρεσίες είναι άθλιες και καταφεύγουν σχεδόν για τα πάντα σε ιδιώτες) τι ευθύνη έχουν για το αδιέξοδο;

Η οικονομική κρίση λοιπόν και στην Ελλάδα, αλλά και παγκόσμια, είναι κρίση του κρατισμού. Κι όχι των αγορών. Από τα πράγματα λοιπόν μέρος του λογαριασμού θα πληρώσουν οι ωφελημένοι από το σύστημα κι αυτοί που κινητοποιούνταν σε κάθε προσπάθεια περιορισμού και εκσυγχρονισμού του.

* O Ανδρέας Ανδριανόπουλος, γεννημένος το 1946 στον Πειραιά, είναι Έλληνας πολιτικός και καθηγητής πανεπιστημίου. Το άρθρο αναδημοσιεύεται από το www.andrianopoulos.gr