Ήρθε η ώρα των υγιών δυνάμεων της Ελλάδας να συνενωθούν. Και κοινωνικών και πολιτικών. Δεν στέκει πια καμιά αιτίαση, καμιά δικαιολογία.

Την Κυριακή αναμετρώνται το συναίσθημα με την λογική. Η υπευθυνότητα με τις σειρήνες μιας ελκυστικής τυφλής επανάστασης. Τα εύκολα όχι με τα δύσκολα να εξηγηθούν ναι.

Το δίλημμα όμως είναι συγκεκριμένο: Ευρωπαϊκή ή τριτοκοσμική Ελλάδα; Η προοπτική της Ευρωπαϊκής Ελλάδας δεν μπορεί την Κυριακή να είναι μόνο μνημόνια και λιτότητες. Ούτε και μπορεί να προτάσσεται αποκλειστικά ο τρόμος της καταστροφής.

Ο κόσμος – δικαίως – νοιώθει ότι καταστροφή θα είναι ούτως ή άλλως. Χρειάζεται λοιπόν το αφήγημα ενός αξιόπιστου καλύτερου αύριο. Πατριωτικού και ελπιδοφόρου. Που για να υπάρξει απαιτείται μεγαλη τόλμη από τις δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου. Αλίμονο αν το δίλημμα εξελιχθεί σε Τσίπρα ή Σαμαρά!


«Την ώρα που το ΟΧΙ είναι μη αναστρέψιμο, αλίμονο αν το δίλημμα εξελιχθεί σε Τσίπρα ή Σαμαρά!


Ο λαός δικαιούται να ξέρει από πριν τι προτείνουν οι δυνάμεις του Ναι να γίνει την επόμενη μέρα. Και οφείλουν να έχουν γενναία και τολμηρή πρόταση γι’ αυτό. Πρόταση ανατρεπτική που δεν θα βασίζεται στην επιστροφή ή την δικαίωση της ΝΔ όπως την ξέραμε πρίν. Αυτό θα είναι συνταγή εκλογικής αυτοκτονίας αυτή τη στιγμή. Πρόταση που να υπερβαίνει κόμματα, πρόσωπα, μικροπολιτική και ατζέντες.

Ότι και αν χώρισε στο παρελθόν, αυτή τη στιγμή δεν έχει θέση. Διότι είναι πολύ μικρότερο και ευτελές από το τεράστιο διακύβευμα.

Με την Ελλάδα στην Ευρώπη, όλα θα μπορούν αύριο να διορθωθούν, με το κόστος τους βέβαια. Όλα όμως είναι ανατρέψιμα. Η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρώπη, θα είναι μη ανατρέψιμη.

Και την κρισιμότητα θα πρέπει να την αποδείξουμε στις ελάχιστες μέρες με πράξεις υπέρβασης, όλοι όσοι θέλουμε την Ελλάδα να μένει στην Ευρώπη.

Advertisements

IMFΗ Κύπρος πέρασε την 5η, 6η και 7η αξιολόγηση με επιτυχία. Εκταμιεύονται 378 περίπου εκατομμύρια από τους θεσμούς, ξεκινά από βδομάδας το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης που θα μειώσει  περαιτέρω δραματικά το επιτόκιο με το οποίο η Κύπρος δανείζεται, ενώ με την έγκριση του Ευρωκοινοβουλίου την Τετάρτη, η Κύπρος αποκτά πρόσβαση στο αναπτυξιακό πρόγραμμα 315 δις του Γιούνκερ.

Η Κύπρος παρουσίασε την μεγαλύτερη ανάπτυξη στην Ευρώπη το πρώτο τρίμηνο του 2015, βγήκε από την ύφεση, η ανεργία δειλά δειλά άρχισε να μειώνεται, νέα μαγαζιά, επιχειρήσεις, διεθνείς επενδύσεις, δειλά δειλά, ξεμυτίζουν, οι τράπεζες, δειλά δειλά και πάλι, ξεκινούν να δανείζουν, να αναδιαρθρώνουν και να λειτουργούν ως τράπεζες. Ο πρόεδρος είναι πλέον σε θέση να ανακοινώνει αναπτυξιακά έργα εκατοντάδων εκατομμυρίων στις επαρχίες.


«Ανθρώπινη η αμφισβήτηση και οι αντιπαραβολές με την Ελλάδα. Όμως όχι, δεν θα καταδικάσουμε και τη λογική»


Λύθηκαν τα προβλήματα; ΟΧΙ

Τέλειωσε η δυστυχία δεκάδων χιλιάδων Κυπρίων; ΟΧΙ

Μπήκε όμως το υπόβαθρο για να λυθούν τα προβλήματα και να βρει ο κόσμος δουλειά. Ξεκίνησε η αντίστροφή, η θετική πορεία.

Αν η κυβέρνηση μάλιστα δεν λυγίσει στον λαϊκισμό και προχωρήσει στις ριζικές μεταρρυθμίσεις στο κράτος, την υγεία και την τοπική αυτοδιοίκηση, τότε θα έχουμε μια πολύ καλύτερη Κύπρο από πριν και τα πράγματα θα εξελιχθούν ακόμα πιο γρήγορα.

Είναι και φυσιολογική και κατανοητή η γενική αμφισβήτηση και αγανάκτηση από τα όσα έχουν γίνει, αλλά και τα τραγελαφικά που συνεχίζουν να παρουσιάζονται μέσα από  αντιπαραθέσεις των Κυπριακών θεσμών. Ανθρώπινες και οι αντιπαραβολές και οι συγκρίσεις με το τι συμβαίνει με την Ελλάδα, άσχετο αν τα ζητήματα δεν είναι τα ίδια. Ταμείο ούτως ή άλλως, θα γίνει στο τέλος.

Όμως όχι. Επειδή υπάρχει αυτό το σκοταδιστικό κλίμα που θέλει να καταδικάσει την λογική και να την στείλει στο περιθώριο και που θέλει να κρατά τον τόπο στην περιδίνηση της τυφλής αμφισβήτησης, αλλά και επειδή η Ελλάδα δίνει μια διαφορετική μάχη, δεν θα φτάσουμε να κρύβουμε και να ντρεπόμαστε κιόλας επειδή ότι η Κύπρος το γύρισε!

Αντιθέτως, να ζητούμε να προχωρήσουμε πιο γρήγορα και αποφασιστικά πρέπει.

simerini_07062015Μελέτησα κι εγώ το δημοσίευμα της εφημερίδας «Η Σημερινή» και παρακολούθησα τις πολλές συζητήσεις που ακολούθησαν στα κοινωνικά δίκτυα. Χωρίς αμφιβολία το δημοσίευμα και το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας δημιουργεί την εντύπωση ότι ένας συμβιβασμός στο Κυπριακό θα έχει ένα υπέρογκο κόστος που η Κυπριακή οικονομία θα είναι αδύνατον να το αντέξει.

Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας αναφέρεται σε ένα λογαριασμό 33 δισεκατομμυρίων για την οικονομία, καθώς και 5 δις για την ανοικοδόμηση της Αμμοχώστου. 38 δις, που παραπέμπουν με ένα αφαιρετικό τρόπο σε τέσσερα ολόκληρα μνημόνια.

Πόσο όμως είναι αυτή η αλήθεια και πόσο σωστή είναι μια τέτοια προσέγγιση; Ασφαλώς και δεν είναι καθόλου.

Δεν είμαι οικονομολόγος, αλλά κάποια πράγματα πολλές φορές τα εξηγεί η λογική. Και αδιαμφισβήτητα υπάρχουν στην προσέγγιση της εφημερίδας δύο θεμελιώδεις εκτροπές της απλής λογικής.

Εκτροπή πρώτη είναι η ανάμειξη του ετήσιου κόστους που θα έχει το κράτος για να λειτουργεί στο διηνεκές, μαζί με τα άμεσα έξοδα που θα απαιτηθούν για την εφαρμογή της λύσης. Εκτροπή που ξεχειλώνεται εντελώς, όταν προστίθενται στον «λογαριασμό» οι επενδύσεις που πρέπει να γίνουν από τον ιδιωτικό τομέα. Μα αυτές εξ’ ορισμού είναι όφελος και όχι κόστος για την οικονομία.


«Καρτερούμε μέρα νύχτα, μια αξιόπιστη οικονομική μελέτη, που θα έχει πλάι πλάι το κόστος και το όφελος»


Εκτροπή δεύτερη, είναι ότι ο «λογαριασμός» αυτός περιλαμβάνει τα έξοδα αλλά καθόλου έσοδα! Ούτε τις επενδύσεις που θα γίνουν μετρά, ούτε την αύξηση του ΑΕΠ, ούτε πόσες νέες θέσεις εργασίας θα δημιουργηθούν, ούτε την αύξηση στον τουρισμό, ούτε τις επιπτώσεις στο ενεργειακό πεδίο και τους υδρογονάνθρακες, ούτε τις συνέργειες που θα προκύψουν με την Τουρκία, τις άμεσες επιπτώσεις στους τομείς του εμπορίου, της ναυτιλίας και των υπηρεσιών. Ούτε καν πρόβλεψη γίνεται για τα αυξημένα έσοδα του κράτους από έμμεσους και άμεσους φόρους που θα προκύψουν από όλη αυτή τη δραστηριότητα!

Έτσι – για παράδειγμα – έχει σχεδόν «πλάκα» ότι το κόστος των 5 δις για την Αμμόχωστο αφορούν «μεικτές επενδύσεις», δηλαδή μαζί κρατικές και ιδιωτικές, αλλά δεν περιλαμβάνει καθόλου μα καθόλου έσοδα. Ακόμη και για τα προφανή δεν έγινε αυτός ο υπολογισμός, δημιουργώντας την εμφανέστατα ψευδή εντύπωση ότι ένα πιθανό άνοιγμα της Αμμοχώστου θα είναι οικονομική καταστροφή.

Για να είμαι δίκαιος, ονομαστική αναφορά σε σειρά οφελών γίνεται στο πλαίσιο του εσωτερικού κειμένου της εφημερίδας, χωρίς βέβαια καμιά οικονομική πρόβλεψη. Οι εντυπώσεις όμως από το πρωτοσέλιδο και τους τίτλους, εμφανώς σκορπούν στη βάση αστήρικτων δεδομένων τον οικονομικό πανικό στους πολίτες.

Αυθαίρετη ακόμη είναι η μέθοδος υπολογισμού του κόστους. Η αναγωγή δηλαδή περίεργων υπολογισμών που είχαν γίνει το 2004 στη βάση του πληθωρισμού Πόσο λάθος… Δεν λαμβάνει καν υπόψη το δημοσίευμα ότι πλέον συζητάμε για ένα ευρωπαϊκό κράτος με δομές, υπηρεσίες και αρμοδιότητες των περιφερειών εμφανώς διαφορετικές από εκείνες που προέβλεπε το σχέδιο Ανάν.

Η προσπάθεια πολλών κύκλων να μας επαναφέρουν στο κλίμα του 2004 δεν προσφέρει καλή υπηρεσία ούτε στην πατρίδα, ούτε στον κυπριακό λαό. Σπεύδουν πολλοί να προκρίνουν κάτι το οποίο δεν έχουν δει μπροστά τους ποτέ!

Διότι αντίστοιχες αυθαιρεσίες με εκείνη της «Σημερινής» πράττουν και άλλοι από την άλλη πλευρά. Η μελέτη του PRIO για παράδειγμα, την οποία επικαλούνται πολλοί, υπολογίζει μόνο την αύξηση του ΑΕΠ, του κατά κεφαλή εισοδήματος και την θέρμανση της οικονομικής δραστηριότητας ανά τομέα, αλλά καθόλου το επιπλέον δημοσιονομικό κόστος που θα προκύψει, ειδικά στην λειτουργία του δημόσιου τομέα.

Επαναλαμβάνοντας ότι οικονομολόγος δεν είμαι, θα ανέμενα από τα ινστιτούτα αυτής της χώρας και ιδιαίτερα τα ακαδημαϊκά και το Πανεπιστήμιο της Κύπρου, 40 χρόνια μετά το 1974, να είχαν να παρουσιάσουν μια οικονομική μελέτη όπου τα κόστη που θα προκύψουν θα είναι στοιχειοθετημένα και πλάι πλάι με τα οφέλη. Οτιδήποτε άλλο είναι ευτελής προσπάθεια παραπλάνησης του Κυπριακού λαού και ανεπίτρεπτη επιστημονική και δημοσιογραφική – επί της προκειμένης – ακροβασία.

Όσοι είναι κολλημένοι στο 2004 από την μια ή την άλλη πλευρά, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι υπάρχει και η συντριπτική πλειοψηφία του Κυπριακού λαού. Που βλέπει το παράθυρο ελπίδας που έχει δημιουργηθεί και αναμένει από την ηγεσία του την έντονη προσπάθεια για ένα σωστό συμβιβασμό από όλες τις απόψεις. Και την εθνική και την πολιτική και την οικονομική και την γεωστρατηγική. Αυτόν τον συμβιβασμό θα κρίνει όταν έρθει η ώρα.

Το να προτρέχουν από τώρα να επιβάλουν την προκατειλημμένη τους άποψή τους, το μόνο που θα πετύχει είναι την δική τους περιθωριοποίηση. Το 2015 δεν είναι 2004.

20140601-Phileleutheros-EuroelectionsΠολλοί θεωρούσαν ότι οι εκλογές της 25ης Μαίου θα μπορούσαν να προκαλέσουν από μόνες τους ανακατατάξεις στο Κυπριακό πολιτικό σύστημα. Θεώρηση υπερβολική μεν, αλλά όχι εντελώς εκτός πραγματικότητας. Κι’ αυτό γιατί οι ευρωεκλογές έθεσαν θεμελιώδη και αμείλικτα ερωτήματα για όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα. Ερωτήματα, στα οποία οι απαντήσεις θα δοθούν στις βουλευτικές εκλογές του 2016.

Πρώτο ερώτημα είναι εάν έχει προκύψει οριστική ανατροπή στο ισοζύγιο δυνάμεων μεταξύ ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ. Δύο κόμματα που από το 1981 και μετά κινούνταν περίπου στο ίδιο επίπεδο ποσοστών, με μικρή εξαίρεση το 1985.

Σήμερα ο ΔΗΣΥ παρουσιάζεται ενδυναμωμένος και με υπαρκτά τα αποθέματα της μόνης ελπίδας που μπορεί να επαναφέρει τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης. Απολαμβάνει εμπιστοσύνη που προκύπτει από την ανάληψη της ευθύνης εκτέλεσης του μνημονίου και επιβραβεύεται η επιλογή να στηρίζεται στον πραγματισμό. Ταυτόχρονα, του αναγνωρίζεται η ευρύτερη προοπτική που προσδίδει στην εξωτερική πολιτική της χώρας, εκμεταλλευόμενος  και την ενέργεια. Στα μάτια του κόσμου άλλωστε, ΔΗΣΥ και Κυβέρνηση ταυτίζονται απόλυτα. Στις ευρωεκλογές, οι πολίτες επικρότησαν την ευρύτερη προσπάθεια και έδωσαν σαφές μήνυμα για την συνέχιση και εντατικοποίηση της. Προβλήματα στον ΔΗΣΥ ασφαλώς και υπάρχουν. Περιφερειακές αστοχίες αμαυρώνουν την μεγάλη εικόνα, ενώ το κόμμα δυσκολεύεται και αυτό στους νέους και τις παραγωγικές ηλικίες, όπου επικρατεί η γενική αμφισβήτηση. Το μεγάλο ζητούμενο για το ΔΗΣΥ το 2016 είναι ότι η προσπάθεια από μόνη της δεν θα είναι αρκετή, ούτε και η ανάμνηση της τραγικής πενταετίας Χριστόφια πλέον νωπή. Οι “εξετάσεις” των εκλογών θα είναι πολύ πιο κρίσιμες. Τότε, για να πετύχει, θα πρέπει και το κόμμα και η κυβέρνηση να έχουν να παρουσιάσουν αποδείξεις απτές στην καθημερινότητα και την αντίληψη των πολιτών. Ότι η Κύπρος ανέκαμψε, το βοιωτικό επίπεδο βελτιώνεται και η Κύπρος γίνεται μια καλύτερη και πιο αξιόπιστη χώρα. Αλλά και ότι ο ΔΗΣΥ είναι όντως και με συνέπεια ένα διαφορετικό κόμμα από τα άλλα.


«Στις βουλευτικές του 2016 θα καταδειχθεί αν άλλαξε το ισοζύγιο ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ και αν το ΔΗΚΟ θα εξακολουθεί να θεωρηθείται ρυθμιστής.»


Στο ΑΚΕΛ, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Η μικρή εικόνα είναι ότι κατάφερε να κρατήσει την δεύτερη έδρα και δεν καταβαραρθρώθηκε σε ποσοστά κάτω από 23-24%. Από την άλλη όμως, το μεγάλο ερώτημα για το ΑΚΕΛ είναι κατά πόσο μπορεί να επαναδιεκδικήσει εξουσία. Η πενταετία Χριστόφια, την οποία επιμένει να υπερασπίζεται, προκάλεσε μεγάλη ζημιά στην εκλογική επιρροή και την συνοχή του. Ο οργανωτικός μηχανισμός δεν θα αντέχει για πολύ ακόμη να “κουβαλά” τον κόσμο στις κάλπες. Ούτε και έχει την ίδια αποτελεσματικότητα στις νεότερες ηλικίες. Τα διλήμματα πλέον του ΑΚΕΛ είναι καθαρά πολιτικά. Για δύο συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, πανηγύρισε ποσοστά της τάξης του 27%. Ο κ. Άντρος Κυπριανού είχε θέσει το ποσοστό του κ. Μαλά στις προεδρικές ως στόχο για τις ευρωεκλογές. Θα είναι αυτός ο στόχος του ΑΚΕΛ και για το 2016; Και αν θα είναι αυτός, δεν θα χάσει πλέον οριστικά το ΑΚΕΛ την έννοια του αντίπαλου δέους στον ΔΗΣΥ, με όλες τις αλυσιδωτές επιπτώσεις που μια τέτοια εξέλιξη θα επιφέρει;

Στον χώρο των κομμάτων που επιθυμούν να παίξουν τον ρόλο του ρυθμιστή, τα πράγματα έχουν γίνει ακόμη πιο πολύπλοκα. Οι διαφορές των τριών ολοένα και γίνονται πιο δυσδιάκριτες. Η συνένωση του “τρίτου πόλου” δείχνει να βολοδέρνει στις εντεινόμενες προσωπικές ατζέντες, ενώ ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης δεν αναδεικνύεται.

Το ΔΗΚΟ, με το ιστορικό χαμηλό του 10,8%, δεν μπορεί να αισθάνεται βέβαιο πια για τον ρυθμιστικό του ρόλο. Αυτό το ποσοστό, αθροιζόμενο σε οποιοδήποτε από τα δύο μεγάλα κόμματα, δεν παρέχει σιγουριά εκλογής προέδρου. Οι φυγόκεντρες τάσεις αυξάνονται και ο κομματικός πατριωτισμός έχει πληγεί. Είναι η τρίτη εκλογική αναμέτρηση που το ΔΗΚΟ δεν την δίνει συσπειρωμένο. Η φυγή από την κυβέρνηση για λόγους που ο κόσμος προφανώς δεν δικαιολόγησε, αλλά και τοποθετήσεις όπως αυτές του ΔΗΚΟ στο θέμα Μπάιντεν, συνταυτίζουν το κόμμα με την ΕΔΕΚ και την Συμμαχία Πολιτών, αντί να το διαφοροποιούν. Η κυριαρχία του ΔΗΚΟ ως το μόνο όχημα εκλογής στην προεδρία, αμφισβητείται. Αυτό είναι το δεύτερο μεγάλο ερώτημα που θα κληθούν να λύσουν οι βουλευτικές εκλογές του 2016.

Η ΕΔΕΚ, έδωσε ευρωεκλογές χωρίς ξεκάθαρο σοσιαλδημοκρατικό χαρακτήρα. Παρά τη συνεργασία με τους Οικολόγους ωστόσο, μειώθηκε περαιτέρω η εκλογική επιρροή της. Το κόμμα δείχνει “κουρασμένο” και χωρίς ξεκάθαρη αποστολή στο πολιτικό σύστημα. Η επιλογή στήριξης Λιλλήκα στις προεδρικές, έχει δημιουργήσει ένα τεράστιο ανταγωνιστή στο εσωτερικό της. Αν θα καταφέρει να τον υπερβεί, θα φανεί το 2016. Όπως και θα φανεί αν η Συμμαχία Πολιτών ήρθε για να μείνει. Κάτι που επιθυμεί να πράξει βασιζόμενη στην ευρύτερη άρνηση και τον τιμωρητικό λόγο, επιθυμώντας να απεκδύεται βαρίδια από το παρελθόν. Αυτή η τακτική έφερε και στις ευρωεκλογές, όπως και στις προεδρικές, αποτέλεσμα. Η ευρύτερη πορεία της χώρας θα κρίνει αν αυτού του είδους ο καταγγελτικός λόγος θα αντέξει στον χρόνο και αν το 2016 η Συμμαχία θα μπορεί να αντικαταστήσει τους ανταγωνιστές της όπως φιλοδοξεί.

Ερωτήματα υπάρχουν και για τους άλλους, μικρότερους σχηματισμούς. Προσωπικά πιστεύω ότι η ευκαιριακή σύσταση του Μηνύματος Ελπίδας δεν μπορεί να έχει διάρκεια. Το ΕΛΑΜ από την άλλη, μένει καθηλωμένο σε μικρές ηλικίες και ποσοστά που είναι αμφίβολο αν στις βουλευτικές του 2016 θα μπορέσει να πάει καλύτερα από τις προηγούμενες. Στην Κύπρο δεν “πουλάει” η ολική ανατροπή.

Τέλος, η αποχή των εκλογών τονίζει τα προβλήματα αμφισβήτησης των θεσμών, αλλά και την έλλειψη ενδιαφέροντος μεγάλης μερίδας πολιτών, ιδιαίτερα νέων. Κι αυτό παρά το ότι στην Κύπρο αποτελέσματα εκλογών προκάλεσαν τεράστιες συνέπειες στη ζωή του καθενός. Από την άλλη όμως, η αποχή είναι ένα πανευρωπαϊκό φαινόμενο με το οποίο πρέπει να μάθουμε να ζούμε. Και σίγουρα πλήττεται η ίδια η δημοκρατία όταν ηρωοποιείται η αποχή και δίνεται μίζερη υπόσταση στη δημοκρατική συμμετοχή. Στην πράξη, η συμμετοχή είναι που έχει αποτέλεσμα.

Η πιο πάνω ανάλυση δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος» την Κυριακή 1η Ιουνίου 2014.

Μα μπήκαν στο ΑΚΕΛ οι "πραξικοπηματίες";

Έχουν ενδιαφέρον οι αντιδράσεις που προκλήθηκαν από την πρόσκληση του ΔΗΣΥ και την ανταπόκριση του ΑΚΕΛ, για να εισέλθουν σε μια διεργασία που θα φέρνει τον πολιτικό διάλογο μακρυά από τους διαχωρισμούς του παρελθόντος. Ιδιαίτερα όταν οι αντιδράσεις εμπεριέχουν έντονες αντιφάσεις με προηγούμενες θέσεις, όσων δεν βλέπουν με καλό μάτι την προσπάθεια για ένα σύγχρονο πολιτικό πολιτισμό.

Χρειάζεται στην Κύπρο να μπουν στη σωστή βάση οι έννοιες της ενότητας και της συμφιλίωσης. Παραμένουν δυστυχώς έντονα παρεξηγημένες, από την ώρα που πολλοί  ακόμη θεωρούν ότι η ενότητα επιτυγχάνεται όταν ισοπεδώνεται κάθε διαφορά και διαφωνία μεταξύ των κομμάτων. Η δημοκρατία όμως, η πρόοδος και η ανάγκη Εθνικής συνεννόησης δεν εξυπηρετούνται όταν όλοι τεχνικά συμφωνούν. Πρώτα απ΄όλα διότι μπορεί να συμφωνούν σε κάτι εντελώς λανθασμένο.

Η ενότητα στην πράξη, μπορεί μόνο να είναι απόρροια σεβασμού της ύπαρξης, της ιστορίας και της προσφοράς κάθε κόμματος. Απότοκο πολιτισμένου διαλόγου πάνω σε πολιτικές θέσεις, φιλοσοφίες και αρχές, ακόμη και αν τεράστια απόσταση μεταξύ τους. Είναι η πολιτική συζήτηση και αντιπαράθεση επιχειρημάτων, που γίνεται με τρόπο απαλλαγμένο από κοκορομαχίες και άστοχες παραπομπές στο μακρινό παρελθόν. Στοιχεία που δυστυχώς καθημερινά επιστρατεύονται, αποκλειστικά για να αμφισβητηθεί η αξιοπιστία του φορέα που εκφράζει μια θέση, αντί η ορθότητα της θέσης της  ίδιας.


Ο φόβος για αλληλοκάλυψη ευθυνών ισχυροποιείται ή υποχωρεί άν καταργηθούν οι ανούσιες κοκορομαχίες;


Τα παραδείγματα από την δεξιά να ρίχνονται κορώνες για το 55-59 και από την αριστερά για το πραξικόπημα ως αντίλογος για κάτι εντελώς άσχετο είναι αμέτρητα. Δεν περιποιούν τιμή στο πολιτικό σύστημα και δεν βοηθούν στην αντιμετώπιση των τεράστιων προκλήσεων που αντιμετωπίζει η χώρα. Σήμερα, ο μεν ΔΗΣΥ έχει να διαχειριστεί την πρωτοφανή οικονομική δυσπραγία, το δε ΑΚΕΛ την ευθύνη που προκύπτει από το έργο της δικής του κυβέρνησης για να φθάσουμε μέχρι εδώ. Αυτή ακριβώς τη στιγμή που η εύκολη λύση παραμένει η ισοπεδωτική αλληλεπίρριψη ευθυνών, η πρωτοβουλία φιλοδοξεί να μεταφέρει την πολιτική διαφωνία στο επίπεδο της πολιτικής ουσίας της. Να την καταστήσει εποικοδομητική για τη δημοκρατία και τον τόπο.  Ποιος και γιατί λοιπόν να μην το θέλει αυτό;

Οι αντιδράσεις προκύπτουν από δύο ουσιαστικά κατευθύνσεις, που στηρίζονται αποκλειστικά σε θεωρίες συνωμοσίας. Η πρώτη, προέρχεται από υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας, που φοβούνται ότι στόχος της προσπάθειας είναι η αλληλοκάλυψη ευθυνών. Το οξύμωρο βέβαια είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι, είναι οι πρώτοι που μέχρι πριν λίγες βδομάδες αντιστρατεύονταν και καυστηρίαζαν το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου. Ναι μεν έχει επικρατήσει λογικά στην Κύπρο ο καθολικός ωχαδερφισμός τους τελευταίους μήνες, αλλά έχω ισχυρή την άποψη ότι με υπομονή και ψυχραιμία αυτοί οι συμπολίτες μας θα δουν τους φόβους τους να διαψεύδονται. Οι ευθύνες θα αλληλοκαλύπτονταν αποτελεσματικά μόνο μέσα από τις κοκορομαχίες.

Η δεύτερη κατεύθυνση αφορά το “όπιο” όσων αντιδρούν σε οποιαδήποτε προοπτική προόδου στο Κυπριακό. Ότι και να γίνει, αυτοί παραμένουν σε δραστηριότητα για να βαφτίζουν ως συνωμοσία κατά του Κυπριακού λαού την οποιαδήποτε εξέλιξη. Θεωρούν ότι τροφοδοτούνται και αποκτούν πολιτικά οφέλη με αυτό τον τρόπο. Δεν ξέρω εάν αυτοί οι άνθρωποι θα ήταν παραπάνω ικανοποιημένοι εάν συνέχιζαν να απορρίπτονται ιδέες και εισηγήσεις μόνο και μόνο επειδή έχουν “ιμπεριαλιστική” ή “προλεταριακή” προέλευση, όπως έγινε στο παρελθόν. Αυτό που είμαι βέβαιος όμως, είναι ότι η Κύπρος πρέπει επιτέλους να προχωρήσει. Και αυτοί που επαγγέλλονται τον εκσυγχρονισμό, τους πολίτες και τον διάλογο, ας μην αυτοαναιρούνται καθημερινά επιμένοντας σε ό,τι παλαιό.

turkey_story_350_061813014235Τρεις χώρες συγκλονίζονται αυτές τις μέρες από ογκώδεις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, που έχουν ένα κυρίαρχο κοινό τόπο. Ότι το έναυσμα δόθηκε από αφορμές πολύ υποδεέστερες των πραγματικών αιτίων που οδήγησαν τον κόσμο στους δρόμους. Και είναι πολύ χρήσιμο να εξετάσουμε το τι έγινε σε Ελλάδα, Τουρκία και Βραζιλία, γιατί αποτελούν κορυφαία παραδείγματα προς αποφυγή.

Στη Βραζιλία, οι εξεγερμένοι πολίτες, ασφαλώς και δεν προκαλούν τα δραματικά επεισόδια για την αμελητέα αύξηση στα εισιτήρια των λεωφορείων. Την ώρα όμως που η διαφθορά καλπάζει στη χώρα, οι φορολογίες βρίσκονται σε δυσθεώρητα και δυσβάστακτα ύψη και η ποιότητα δημόσιων αγαθών όπως η υγεία και η παιδεία βρίσκεται σε επίπεδα ανέχειας, δεν κρίνεται λογικό από τον κόσμο να επιβαρύνεται περισσότερο, την ώρα που δεν γίνεται τίποτα για να αντιμετωπιστούν τα πραγματικά προβλήματα της χώρας.

Στην Τουρκία, κανείς σχεδόν δεν διαμαρτύρεται για το πάρκο Γκεζί στην πλατεία Ταξίμ. Αντιθέτως, τη στιγμή ακριβώς που αναζωπυρώθηκε η Ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και η Τουρκία – έστω η νομενκλατούρα της – άρχισε να αδράχνει τους καρπούς της οικονομικής άνθησης μετά την περιπέτεια του ΔΝΤ, δεν κρίνεται λογική η αναχρονιστική και φονταμενταλιστική επιχείρηση εξισλαμισμού της καθημερινότητας του Τούρκου πολίτη. Αστείες παρεμβάσεις όπως η απαγόρευση πώλησης αλκοόλ το βράδυ, αλλά και τα σημαντικά ελλείμματα στη δημοκρατία και την ελευθερία του λόγου, έφεραν στην ίδια πλατεία εθνικιστές, Κούρδους, ακτιβιστές και σοβαρούς δημοκράτες, να διαμαρτύρονται ο καθένας για ό,τι τον αφορά.


Ελλάδα, Τουρκία, Βραζιλία, έδειξαν τι πρέπει να αποφεύγεται για να υπάρχει κοινωνική ανοχή


Στην Ελλάδα, ακριβώς τη στιγμή που μια οσμή αισιοδοξίας διαφάνηκε στον ορίζοντα εξαιτίας πολύ θετικών αναφορών στο εξωτερικό και πριν ο πολίτης τις αισθανθεί στη ζωή του, ο πρωθυπουργός έκανε την ντρίμπλα παραπάνω. Το άγαρμπο και σαρωτικό κλείσιμο της ΕΡΤ με την αναστολή της λειτουργίας της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, την ώρα μάλιστα που ένα σωρό δημόσιοι φορείς δεν έχουν αντικείμενο ύπαρξης και χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι δεν πατάνε στις εργασίες τους αλλά πληρώνονται, δεν κρίνεται λογικό να εφαρμόζεις μεθόδους που μπορεί να τους αποδοθεί μέχρι και «φασιστικό ένδυμα», επειδή ο ίδιος απέτυχες να απολύσεις αυτούς που έπρεπε. Ανεξαρτήτως της τελικής έκβασης, η κρίση βρίσκει την κυβέρνηση αποδυναμωμένη και προκαλεί πισωγύρισμα στην προσπάθεια ανάκαμψης της χώρας, με ένα λαό που εδώ και τέσσερα χρόνια βρίσκεται σε οικονομικό αναπνευστήρα.

Αντώνης Σαμαράς και Ταγίπ Ερντογάν θεώρησαν, λανθασμένα, ότι τέτοιες κρίσεις θα τους έδιναν την ευκαιρία να αναδειχθούν ως αποφασιστικοί και ανυποχώρητοι ηγέτες με πυγμή. Από την άλλη, η πρόεδρος της Βραζιλίας, Ντίλμα Ρουσέφ, έκανε το ανάποδο λάθος επιχειρώντας στην αρχή να «χαϊδέψει» τους διαδηλωτές, στάση που πλέον ανατρέπει. Και οι τρεις ωστόσο «αστόχησαν» στο ίδιο σημείο. Ότι από αυτό που στην ουσία επιχειρούσαν, έλειπε η λογική. Η λογική που προσφέρει τη νομιμοποίηση και την κοινωνική ανοχή για να δεχθεί ένας λαός θυσίες.

Ο παραλληλισμός με τη Μάργκαρετ Θάτσερ και τον Ρόναλντ Ρήγκαν σε τέτοιες ενέργειες είναι τουλάχιστον ατυχείς. Η δε Θάτσερ έκοψε το δωρεάν γάλα στη δημοτικά –ένα μέτρο που εφαρμόστηκε μετά τον πόλεμο– προκειμένου να διαφυλάξει το επίπεδο της παιδείας. Έκλεισε ακόμη τα ανθρακωρυχεία που δεν μπορούσαν πλέον να είναι κερδοφόρα. Όλα στο πλαίσιο ενός ολοκληρωμένου και απολύτως λογικού σχεδίου αναδιάρθρωσης της χώρας. Ο δε Ρήγκαν απέλυσε από αέρος 11.500 ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, μετά που τους πρότεινε αυξήσεις της τάξης του 11% και τις απέρριψαν ζητώντας 100%, όταν η απεργία τους κρίθηκε παράνομη και ακόμη και ένα μεγάλο μέρος των Δημοκρατικών ήταν στο δικό του πλευρό.

Η λογική στις μεταρρυθμίσεις και τις πολιτικές πράξεις, είναι και μεγάλο ζητούμενο σήμερα σε κάθε πολιτική ενέργεια. Το απαραίτητο συστατικό για να σταθούν δίπλα σου οι σοβαροί και μετριοπαθείς πολίτες, αυτοί που καθορίζουν και το πολιτικό κλίμα. Κάθε έλλειψη λογικής, ακόμη και για το μικρότερο ζήτημα, θέτει σε κίνδυνο το μεγάλο στοίχημα της ανάκαμψης. Ειδικά σε χώρες όπου ο κόσμος καλείται να ανατρέψει προς το χειρότερο τη ζωή και την καθημερινότητά του στο πλαίσιο μιας αναγκαίας λιτότητας και αναπροσαρμογής. Αυτό να το έχουμε υπόψη μας και εδώ στην Κύπρο.

ert_shutdownΟμολογώ είμαι θυμωμένος. Όχι γιατί κινδυνεύει η δημοκρατία, ο Ελληνικός πολιτισμός, ή επειδή θα μείνουν συνάνθρωποι μου άνεργοι – κάποιοι φίλοι κιόλας. Δεν μου προκαλεί χαρά, αλλά η εξυγίανση του Ελληνικού δημοσίου πρέπει επιτέλους να γίνει πράξη και για να γίνει κάποιοι θα χάσουν τη δουλειά τους. Είμαι και πεποισμένος ότι σκοπός της κυβέρνησης ήταν από την αρχή  η ΕΡΤ να επαναλειτουργήσει. Θυμωμένος είμαι γιατί με αυτή την ενέργεια, ο Αντώνης Σαμαράς υπονομεύει και θέτει σε κίνδυνο την μεγάλη προσπάθεια στην οποία ο ίδιος πρωταγωνιστεί, για να σωθεί και να ορθοποδήσει η Ελλάδα. Δεν έπρεπε να το κάνει αυτό, ειδικά σήμερα.

Στην Ελλάδα, η κατάργηση άχρηστων δημοσίων οργανισμών, η εξυγίανση των υδροκέφαλων και η απομάκρυνση του “λίπους” των αργόσχολων και υπεράριθμων υπαλλήλων του δημοσίου, αποτελεί την μάχη των μαχών για κάθε υγιώς και φιλελεύθερα σκεπτόμενο, κάθε πραγματικό εκσυγχρονιστή. Μια μάχη που έχει να δοθεί από τον καιρό της  κυβέρνησης Μητσοτάκη, εφόσον κανείς πολιτικός δεν την ήθελε και δεν τολμούσε καν να την διανοηθεί.

Είναι αυτονόητο, ότι το εγχείρημα θα έπρεπε να αναληφθεί με αποφασιστικότητα και καθαρότητα, χωρίς κανένα άλλο βαρίδι, σε μια χώρα που γαλουχήθηκε ολόκληρη για να ζει από το δημόσιο, η για να συναλλάσσεται με αυτό πλουτίζοντας εις βάρος των επόμενων γενιών. Μια τόσο σημαντική ατζέντα δεν θα έπρεπε να συνοδεύεται από καμία άλλη παράλληλη.


Ο πρωθυπουργός επέλεξε να δώσει την πιο κρίσιμη μάχη της Ελλάδας στο πιο λάθος γήπεδο


Το αυτονόητο όμως μπήκε στη άκρη. Ίσως λόγω της “μέθης” του “success story” που όντως ακούστηκε να σφυρίζει από μακρυά αλλά δεν πρόλαβε ακόμη να το νοιώσει κανείς, ίσως εξαιτίας του κλασσικού εγκλεισμού στον μικροκομματικό μικρόκοσμο, που ταλαιπωρεί όλες σχεδόν τις κυβερνήσεις. Αντί η μάχη να δοθεί στο προνομιακό πλέον επίπεδο της εξυγίανσης του δημοσίου και του τερματισμού της απάνθρωπης αγκύλωσης όπου λίγοι φορολογούμενοι δουλεύουν για να πληρώνονται χιλιάδες που κάθονται, επιχειρήθηκε μέσω της ΕΡΤ να ξεκαθαρίσουν και άλλα ζητήματα όπως η αίσθηση του πολέμου από τους δημοσιογράφους της που κυριαρχεί στο επίπεδο του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος, ή του επαναπροσδιορισμού της τρικομματικής συνεργασίας, που κυριαρχεί στο κομματικό επίπεδο.

Πόσο λάθος Θεέ μου… Όσο δίκιο κι αν έχουν αυτοί που δακτυλοδείχνουν τις απεργίες σε κάθε κυβερνητική επιτυχία, ή στα πισωγυρίσματα των βουλευτών ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ σε δύσκολα θέματα, δεν ξεκινάς να κλείνεις δημόσιο φορέα με την ΕΡΤ. Με ένα οργανισμό που όλη η Ελλάδα και η ομογένεια έζησαν μαζί χαρές και λύπες, που συνδέεται με τον πολιτισμό, τη δημοκρατία και την πολυφωνία, που την βλέπουν και σήμερα με τα μάτια τους να δουλεύει παρά τα πανθομολογούμενα προβλήματά της. Που θα βάλει απέναντι σου όλο τον δημοσιογραφικό κόσμο στην Ελλάδα και το εξωτερικό, που θα σε θέσει στο στόχαστρο της παγκόσμιας διανόησης, που θα δώσει σε όλους, φίλους και εχθρούς, την ευκαιρία να λεν το μακρύ και το κοντό τους. Που θα προκαλέσει συναισθηματική φόρτιση και συζητήσεις περί δημοκρατίας, από την ώρα που η δημόσια τηλεόραση είναι ιστορικά στους πρώτους 2-3 στόχους κάθε προσπάθειας κατάλυσης της.

Δεν ξεκινάς από την ΕΡΤ όπου και η παρούσα κυβέρνηση ελέγχεται για διορισμούς και διαφθορά. Την ώρα μάλιστα που υπάρχουν τόσοι άλλοι οργανισμοί χωρίς αντικείμενο και τόσες χιλιάδες που αμείβονται χωρίς καν να πατάνε στη δουλειά τους. Και σίγουρα δεν ξεκινάς με αυτό τον τρόπο, με τελεσίγραφα ωρών, αμφίβολη συνταγματική νομιμότητα, χωρίς πλάνο για την αμέσως επόμενη μέρα, αλλά και βάζοντας να κουνάει το δάκτυλο ο πολιτικός της προϊστάμενος που ένα χρόνο τώρα δεν επιχείρησε καμία προσπάθεια εξυγίανσης. Η ανακοίνωση του κυβερνητικού εκπροσώπου, θα μείνει στην ιστορία ως μνημείο επικοινωνιακής αποτυχίας. Απέλυε από αέρος ανθρώπους, κατηγορώντας τους με τις βαρύτερες κουβέντες για πράγματα που ο ίδιος είχε πιο μεγάλη ευθύνη.

Η τακτική σοκ και δέους που ακολουθήθηκε, κάθε άλλο παρά τροφοδοτεί το αίσθημα της ασφάλειας, της σταθερότητας και της διακυβέρνησης από κάποιον που ξέρει τι κάνει και γιατί το κάνει. Τα συστατικά δηλαδή με τα οποία ο πρωθυπουργός μέχρι σήμερα κέρδιζε το στοίχημα. Σε ένα λαό που εδώ και χρόνια ταλαιπωρείται βλέποντας το βιωτικό του επίπεδο να κατρακυλά, απαιτείται να εκφράζεσε με στοργή και επίγνωση την ώρα που του δυσκολεύεις και άλλο τη ζωή του.

Η Ελλάδα είναι σε κρίσιμη καμπή. Εκλογές δεν σηκώνει. Ούτε και αντέχει μονοκομματική κυβέρνηση, ακόμη και εάν αυτή προέρχεται από την Νέα Δημοκρατία. Εδώ είναι που χάθηκε η μεγάλη εικόνα. Διότι η τρικομματική εξασφαλίζει την κοινωνική ανοχή σε επώδυνες αποφάσεις, παρά τα περιφερειακά της προβλήματα. Θα μπορέσει αυτό να το πετύχει μια καθαρά δεξιά κυβέρνηση ανάγκης, έχοντας το 65-70% του λαού εναντίον της; Εξαιρετικά δύσκολο κατά τη γνώμη μου. Το σενάριο από την άλλη επικράτησης του ΣΥΡΙΖΑ, εξακολουθεί να θυμίζει ταινία τρόμου.

Ασφαλώς και δεν μπορεί σήμερα να υπάρξει ισπανική υποχώρηση. Θα είναι το ίδιο λαβωμένος ο πρωθυπουργός με το εαν επιμείνει στην λάθος απόφαση. Απαιτείται συμβιβασμός και δυο βήματα πίσω. Από όλους. Η ΕΡΤ πρέπει να επαναλειτουργήσει με μειωμένο προσωπικό και κόστη το συντομότερο. Σε διάστημα μίας-δύο εβδομάδων. Η κυβέρνηση να δείξει έμπρακτα ότι αντιλήφθηκε το βήμα παραπάνω που έκανε, διαφυλάσσοντας τον τρικομματικό χαρακτήρα της. Ίσως απαιτηθεί και «ανθρωποθυσία» γι’ αυτό, πολύ συγκεκριμένη.

Η αλαζονεία δεν είναι καλός σύμβουλος, ούτε και αρετή. Ειδικά από την ώρα που έχεις 1,5 εκατομμύριο ανέργους και μια γενιά χαμένη. Από την άλλη όμως, η Ελλάδα δεν αντέχει να μπει ξανά στον φαύλο κύκλο της ακυβερνησίας και της αβεβαιότητας. Η παρτίδα πρέπει να σωθεί, έστω και με απώλειες.

* Όσα αναφέρω σε αυτό το άρθρο, δεν αποτελούν «μετά Χριστόν προφητείες» αλλά ανάλυση όσων έλεγα δημοσίως από την πρώτη στιγμή.