nosileftis-e1422862336962Στις 3 Αυγούστου 1981 οι 13,000 από τους 17,500 ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας των ΗΠΑ (PATCO) έκαναν απεργία διεκδικώντας υψηλότερους μισθούς, λιγότερες ώρες εργασίας και καλύτερα συνταξιοδοτικά δικαιώματα. Την ίδια μέρα σε συνέντευξη στον λευκό οίκο ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ronald Reagan προειδοποίησε ότι, αν δεν επανέλθουν στην εργασία τους εντός 48 ωρών, θα απολυθούν.

Οι διεκδικήσεις των ελεγκτών είχαν κόστος $770 εκ. Η κυβέρνηση έκανε αντιπρόταση που είχε κόστος $40 εκ, η οποία όμως απορρίφθηκε. Οι ανησυχίες για εκτεταμένη διακοπή των λειτουργιών των ΗΠΑ και ανυπολόγιστες οικονομικές ζημιές από μια μακροχρόνια απεργία ήταν πολύ σοβαρές.

Οι ομοσπονδιακές αρχές ωστόσο προετοιμάστηκαν με ένα άψογο εναλλακτικό σχέδιο. Το FAA περιόρισε τις πτήσεις σε ώρες αιχμής, επιστράτευσε ότι προσωπικό είχε και ενέπλεξε τον στρατό. Η σχολή εναέριας κυκλοφορίας που συνήθως είχε 1500 αποφοίτους, αύξησε τον αριθμό σε 5500. Η κοινή γνώμη είχε τοποθετηθεί σαφώς ενάντια στην απεργία.

Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αποφάσισε να εφαρμοστούν οι νόμοι. Τα αρχηγικά στελέχη της PATCO μπήκαν φυλακή για καταχρηστική απεργία. Πάνω από 11,000 εργαζόμενοι απολύθηκαν αν και 1,200 άτομα γύρισαν στην δουλειά τους εντός μιας εβδομάδας.


Στα νοσοκομεία θα κριθεί αν η Κύπρος θα πάει μπροστά ή πίσω μετά το μνημόνιο.


Η κυβέρνηση είχε κερδίσει τις εντυπώσεις με τους ψηφοφόρους. Ο Ρόναλντ Ρήγκαν, με αυτή του την απόφαση, έμεινε στην ιστορία ως ο άνθρωπος που αντιστάθηκε στα οργανωμένα συμφέροντα και με πυγμή στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Δούλεψε για το εθνικό συμφέρον και όχι για το περιστασιακό εκλογικό όφελος. Μέχρι σήμερα οι Αμερικανοί πίνουν νερό στο όνομά του.

Στην Κύπρο αυτές τις μέρες η πιο μεγάλη συνδικαλιστική ομάδα, αυτή των νοσηλευτών, αποφάσισε να κλείσει τα νοσοκομεία, στο παρά ένα ακριβώς της εξόδου της χώρας από το μνημόνιο.

Την ώρα μάλιστα που το ένα από τα δύο κυρίαρχα αιτήματά της, αυτό της κατάργησης των δεκαπενθήμερων συμβολαίων για τους εκτάκτους νοσηλευτές, έχει ικανοποιηθεί και θα τεθεί σε εφαρμογή στο τέλος του τρέχοντος μηνός. Την ώρα ακόμα που 60,000 συμπολιτών μας είναι άνεργοι, οι νοσηλευτές θέλουν να ικανοποιηθεί το αίτημά τους για αναβάθμιση μισθολογικής κλίμακας λόγω εξομοίωσης των πτυχίων τους, γεγονός που θα κοστίσει στο κράτος 28 εκ. ευρώ, με βάση τις πλέον συντηρητικές προβλέψεις.

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Οι νοσηλευτές επιτελούν ένα τρομερό κοινωνικό λειτούργημα σε δύσκολες συνθήκες. Δικαιούνται και να αισθάνονται μεγαλύτερη ασφάλεια στην εργασία τους και να εργάζονται σε καλύτερα νοσηλευτήρια και να τυγχάνουν του σεβασμού.

Αυτό που δεν δικαιούνται όμως είναι αυτή ακριβώς τη στιγμή που τόσοι συμπολίτες μας ακόμη υποφέρουν, να διεκδικούν με αυτό τον τρόπο αυτά τα αιτήματα. Στη βάση κιόλας μιας διαβεβαίωσης που τους είχε δώσει η απλόχερη στον λαϊκισμό κυβέρνηση Χριστόφια, την οποία όμως ουδέποτε εκπλήρωσε.

Είναι όνειδος και τεράστια περιφρόνηση στην κοινωνία και τις θυσίες της αυτό που γίνεται. Προτεραιότητα αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να είναι άλλη από το να δημιουργηθούν επιχειρήσεις και δουλειές για αυτούς που δεν έχουν. Όχι να βελτιωθούν οι συνθήκες εργοδότησης αυτών που έχουν. Στον τομέα της υγείας χρειάζονται ριζικές τομές. Με επίκεντρο τον ασθενή και την αναβάθμιση και αυτονόμηση των νοσηλευτηρίων. Αναμφίβολα δε, αν εκπληρωθεί τώρα το αίτημα των νοσηλευτών, τότε θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα ντόμινο αντίστοιχων αιτημάτων από σειρά άλλων συντεχνιακών συμφερόντων.

Η κυβέρνηση και το υπουργείο έχουν πράγματι προετοιμαστεί να αντιμετωπίσουν την κατάσταση διοχετεύοντας ασθενείς στον ιδιωτικό τομέα. Ίσως όμως αυτό να μην είναι πλέον αρκετό, μετά από μιας βδομάδας απεργία. Υπάρχουν ήδη περιστατικά άρνησης νοσηλευτών να αναλάβουν καθήκοντα ακόμη και προσωπικού ασφαλείας, όπως στις πρώτες βοήθειες. Πρόκειται για ποινικά αδικήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν ως τέτοια. Επίσης δεν διανοούμαι πως αυτή η κυβέρνηση μπορεί να μονιμοποιήσει κάποιον έκτακτο νοσηλευτή που κάνει απεργία, την ώρα ακριβώς που θα μονιμοποιηθεί.

Στα νοσοκομεία δίνεται αυτές τις μέρες η μητέρα των μαχών της επόμενης ημέρας της Κύπρου. Στην κυβέρνηση και τον πρόεδρο εναπόκειται να σεβαστεί την κοινωνία και τις θυσίες της επιμένοντας στον δρόμο της μεταρρύθμισης που θα πάει τον τόπο μπροστά. Και να μην πάμε πίσω στα παλιά και να γίνουμε και εμείς όμηροι των βασιλείων και των συμφερόντων.

Στο βίντεο ο Ρόναλντ Ρήγκαν στην ιστορική του παρέμβαση:

Advertisements

SizopoulosΗ πολιτική αξιοπιστία στον τόπο μας διανύει την χειρότερή της περίοδο. Αυτό το νοιώθουμε όλοι στην καθημερινότητά μας και το καταγράφουν επιστημονικά σειρά δημοσκοπήσεων. Αυτό, το βλέπουμε ακόμη στα κοινωνικά δίκτυα όπου «εξαγριωμένοι» πολίτες, μη έχοντας άλλο τρόπο να εκφράσουν την αγανάκτησή τους, δεν χάνουν ευκαιρία από το να επιτίθενται και κάποιες φορές να βρίζουν τυφλά πολιτικές αναρτήσεις, ακόμη και αν είναι άσχετες με αυτό που θέλουν να εκφράσουν.

Αυτή τη στιγμή, προτεραιότητα του οποιουδήποτε πολιτικού αγαπά πραγματικά τον τόπο του θα έπρεπε να είναι να σπάσει το διαζύγιο μεταξύ πολιτικών και πολιτών. Δεν μπορεί κανένας τόπος να λειτουργήσει χωρίς ηγεσία και – ακόμη πιο κρίσιμο – δεν μπορεί κανείς τόπος να πάει μπροστά με μία εντελώς απαξιωμένη ηγεσία.

Η Κύπρος πέρασε πολύ δύσκολα τα τελευταία χρόνια. Λανθασμένες επιλογές, η έγνοια για να μείνουν ανέγγιχτα τα «κεκτημένα», ολιγωρίες και ιδεολογικές αγκυλώσεις μας άφησαν πίσω. Η νοοτροπία της «αρπακτής» που επικράτησε από το κράτος, τις τράπεζες και ένα σωρό άλλους, μας οδήγησαν στο φάσμα της χρεοκοπίας.

Δικαίως, οι πολίτες ανέμεναν από την πολιτική ηγεσία να αναλάβει το βάρος της ευθύνης στους ώμους της. Κάθε Κύπριος έχει υποστεί τεράστιες θυσίες στην προσπάθεια η Κύπρος να σταθεί όρθια. Τεράστιο βάρος έχει αναλάβει η ίδια η κυβέρνηση και είναι και αυτή όρθια. Κανείς δεν μπορεί ακόμη να ακυρώσει το ότι από την απερχόμενη βουλή έχουν περάσει – έστω και με παλινωδίες – όλα τα μνημονιακά νομοσχέδια.


Ο Μαρίνος Σιζόπουλος επιχείρησε την θανάσιμη βολή στην Εθνική συνεννόηση και την πολιτική την ίδια


Το πρόβλημα όμως είναι εκεί και παραμένει μεγάλο. Ο κόσμος δεν αισθάνεται εμπιστοσύνη και αξιοπιστία απέναντι στους πολιτικούς. Και, δυστυχώς, υπάρχουν πολιτικοί που κάνουν ότι μπορούν για να εδραιωθεί η ανασφάλεια και η αίσθηση ότι το πολιτικό σύστημα είναι παντελώς ανεπαρκές να χειριστεί τις τύχες της χώρας. Υπάρχουν τέτοιοι και από τον δικό μου πολιτικό χώρο, να είμαστε ξεκάθαροι μεταξύ μας.

Η ενέργεια ωστόσο του προέδρου της ΕΔΕΚ Μαρίνου Σιζόπουλου να αναγνώσει δημοσίως απόρρητα πρακτικά του Εθνικού Συμβουλίου έχει ξεπεράσει κάθε εσκαμμένο. Δεν είναι το περιεχόμενο, ούτε και η επιλεκτική αναφορά σε παραμέτρους του Κυπριακού. Είναι η ίδια η πράξη. Είναι η επιχείρηση να «δολοφονηθεί» κάθε δυνατότητα εθνικής συνεννόησης. Είναι ο ενταφιασμός κάθε ελπίδας των πολιτών ότι – έστω σε κορυφαία εθνικά ζητήματα – θα μπορούσε να υπάρχει ενός είδους ελεύθερης επικοινωνίας και ανταλλαγής απόψεων των πολιτικών του αρχηγών.

Ο κύκλος της λειτουργίας του Εθνικού Συμβουλίου όπως τον ξέραμε, πανηγυρικά έχει κλείσει. Κανένας πολιτικός αρχηγός δεν θα μπορεί να τοποθετηθεί πλέον χωρίς να επικρέμαται από πάνω του η δαμόκλειος σπάθη της έκθεσης από κάποιον άλλο σύμβουλο. Ο ίδιος ο πρόεδρος της δημοκρατίας, ασφαλώς και δεν θα αισθάνεται καμία εμπιστοσύνη να ενημερώσει την πολιτική ηγεσία στην ολότητά της για τις εξελίξεις.
Το εθνικό συμβούλιο, και επισήμως πια, δεν αποτελεί συμβουλευτικό σώμα στον πρόεδρο, σκοπό για τον οποίο είχε δημιουργηθεί. Ξέπεσε στο επίπεδο του οχήματος μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων και πολιτικών παιγνίων, όπου απεγνωσμένοι πολιτικοί αρχηγοί δεν μπορούν να τηρήσουν ούτε καν τα προσχήματα και μετατρέπουν εαυτούς σε καουμπόηδες της ανευθυνότητας. Αυτό ακριβώς κατέστη και ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ, θέτοντας ουσιαστικά τόσο τον εαυτό του όσο και το ιστορικό του κόμμα εκτός κάθε δυνατότητας σοβαρής επικοινωνίας.

Οι πολίτες αυτού του τόπου έχουν δει τους πολιτικούς τους να καταψηφίζουν το πρώτο κούρεμα επειδή – αν είναι δυνατόν – ανέμεναν από το «ξανθό γένος» ότι θα ερχόταν να μας σώσει επιτιθέμενο στην Ευρώπη. Οι ίδιοι πολίτες, έχουν δει αυτό το πολιτικό σύστημα να είναι έτοιμο να δώσει γη και ύδωρ στον κ. Βγενόπουλο υπό την απειλή ότι θα έφευγε την έδρα της Λαϊκής από την Κύπρο. Ευτυχώς είχαν απομείνει λίγοι σοβαροί που δεν το επέτρεψαν.

Σήμερα, βλέπουμε ένα πολιτικό αρχηγό να ανεβαίνει και να χορεύει ανέμελος πάνω στην «Αγία Τράπεζα» του εθνικού συμβουλίου. Χωρίς να αισθάνεται καμία ντροπή που στην προσπάθεια του να διασωθεί πολιτικά, επιχείρησε την θανάσιμη βολή στην Εθνική συνεννόηση και την πολιτική την ίδια.

Είναι αλήθεια, έχουμε πολιτικούς κατώτερους των περιστάσεων. Και ήρθε η ώρα να αποφασίσουμε: θα τους αλλάξουμε ή θα βολευτούμε με αυτούς;

business-news_01_temp-1364395211-515304cb-620x348

Η ολοκλήρωση των τριών χρόνων της κυβέρνησης Αναστασιάδη συμπίπτει και με την ολοκλήρωση του μνημονίου. Και ενώ το πρόγραμμα διάσωσης μιας χώρας αναντίλεκτα είναι μια διαδικασία που καμία κυβέρνηση στην οικουμένη δεν θα ήθελε να περάσει, εντούτοις η επιτυχία στην εφαρμογή του δημιουργεί το υπόβαθρο για μια πολύ καλύτερη επόμενη μέρα για την Κύπρο.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή:

Η Κύπρος είχε να αντιμετωπίσει μια κρίση εξίσου δημοσιονομική και τραπεζική. Δέκα εκατομμύρια χρειαζόντουσαν για το κράτος και άλλα τόσα για τις τράπεζες.

Δεν ήταν όμως μόνο αυτό.

Η χώρα μας, ποτέ δεν είχε εκσυγχρονιστεί αρκετά, για να μπορεί να ανταποκρίνεται στις σημερινές ανάγκες.

Υπήρξαν σοβαρά δομικά προβλήματα όπως η γραφειοκρατία, οι πελατειακές σχέσεις, η αδιαφάνεια, η ανυπαρξία αποτελεσματικών μηχανισμών λογοδοσίας και η έλλειψη σωστών δομών εποπτείας. Η οικονομία στηριζόταν σε 2-3 μόνο ευάλωτους τομείς, ενώ το κράτος που προτιμούσε να είναι επιχειρηματίας και ανταγωνιστής παρά ρυθμιστής.

Στις θεσμικές αυτές αδυναμίες ευθύνη έχουν όλα ανεξαίρετα τα πολιτικά κόμματα του τόπου. Σε αυτές ωστόσο ήρθε να προστεθεί η απροθυμία διαχείρισης της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, από την αριστερή κυβέρνηση του Δημήτρη Χριστόφια.

Βιώσαμε την άρνηση της πραγματικότητας, την ιδεοληπτική αντίληψη ότι τα κράτη δεν μπορούν να χρεωκοπήσουν και την αδιαφορία στις μεγάλες προκλήσεις της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Κυρίως, ζήσαμε την προσπάθεια να κρυφτούν τα προβλήματα κάτω από το χαλί και να σκάσει η βόμβα στους επόμενους.

Η Κύπρος ολιγώρησε να ανεβεί στο τραίνο της διάσωσης της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, με αποτέλεσμα όταν ήρθε η ώρα των συντριπτικών αποφάσεων να είναι τελείως μόνη και να πληρώσει όχι μόνο τις δικές της αδυναμίες, αλλά και τις αδυναμίες της Ευρώπης της ίδιας.

Για το κούρεμα των καταθέσεων, το πώς έγινε, το ολέθριο λάθος της Βουλής να απορρίψει την πρώτη πρόταση αναμένοντας από μηχανής Θεούς για να μας σώσουν, μπορεί να γίνεται συζήτηση για χρόνια.

Αυτό που έχει σημασία όμως, είναι ότι η κυβέρνηση Αναστασιάδη ανέλαβε το βάρος της ευθύνης στους ώμους της και έχοντας ισχυρή συμπαράσταση από ένα ώριμο λαό, έσκυψε το κεφάλι κάτω και κατάφερε να σταθεί τόσο η ίδια, όσο και η χώρα όρθια.


Τώρα να διαψεύσουμε αυτούς που ανησυχούν αν θα τα καταφέρουμε τώρα που θα φύγουν οι ξένοι.


Σήμερα είμαστε ασφαλώς μια καλύτερη χώρα από εκείνη που είμασταν το 2013. Επ’ ουδενί όμως δεν είμαστε μια χώρα χωρίς προβλήματα. Με πρώτα και κύρια την υψηλή ανεργία και τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Ένα, όμως, είναι να ευχόμαστε να βελτιωθούν αυτά τα θέματα ή να δακρύζουμε πάνω από τα συντρίμμια και άλλο να δουλεύουμε σκληρά για να βελτιωθούν.

Σε Κύπρο και Ελλάδα έχουμε δει δύο διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης της κρίσης. Στην Ελλάδα, δυστυχώς, υπήρξε άρνηση της πραγματικότητας. Στην Κύπρο εφαρμόσαμε μία άλλη πολιτική προσέγγιση, που ήθελε τη ρηξικέλευθη διαχείριση της κρίσης.

Τώρα, από τη διαχείριση, πρέπει να πάμε στην πολιτική. Η σωτηρία της χώρας έχει επιτευχθεί. Οφείλουμε να περάσουμε στο στάδιο δημιουργίας μιας καλύτερης χώρας. Από τον Μάρτιο και μετά, υπάρχει μία νέα πρόκληση για την Κύπρο: να καταφέρει να διαχειριστεί με αξιοπρέπεια και εθνική κυριαρχία τα δικά της συμφέροντα, χωρίς την επιτήρηση των ξένων. Κυρίως, να διαψεύσει όλους αυτούς που φοβούνται. Και δεν φοβούνται πλέον αν θα έρθει η τρόικα και οι ξένοι, αλλά ανησυχούν για το τι θα γίνει τώρα που θα φύγουν.

Προτεραιότητά μας τώρα είναι να δημιουργήσουμε εκείνες τις συνθήκες δημιουργίας νέων δουλειών, νέων επιχειρήσεων δραστηριοποίησης των παλιών, και απασχόλησης των ανέργων. Να αυξηθεί το εισόδημα πολιτών και επιχειρήσεων. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να λυθούν τα προβλήματα. Μπορεί να ακούγομαι σκληρός, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Ο άλλος τρόπος εφαρμόστηκε στην Ελλάδα και βλέπουμε τα αποτελέσματα.

Στην αλυσίδα της επανεκκίνησης είμαστε λίγο μετά το μέσο. Η Κύπρος έχει ανακτήσει την αξιοπιστία και την εμπιστοσύνη. Η οικονομία και το τραπεζικό σύστημα έχουν σταθεροποιηθεί και αναβαθμιστεί. Ξένες επενδύσεις άρχισαν να διαφαίνονται με κυριότερες αυτές στο λιμάνι της Λεμεσού και το καζίνο. Κορυφαίες μεταρρυθμίσεις άρχισαν να γίνονται με κυρίαρχες το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα, την μείωση της θητείας, την μεταρρύθμιση της δημόσιας υπηρεσίας που βρίσκεται στη βουλή και την ηλεκτρονική διακυβέρνηση που προωθείται. Αυτά όλα είναι προϋποθέσεις και το υπόβαθρο για να νοιώσει και ο τελευταίος πολίτης την αλλαγή. Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι δεν την αισθάνεται ακόμη.

Η κυρίαρχη πρόκληση σήμερα είναι αυτή η πορεία να συνεχίσει και να ενταθεί. Να τολμήσουμε περισσότερο στην αλλαγή και την μεταρρύθμιση. Να στηρίξουμε την μεσαία τάξη που έχει υποστεί την μεγαλύτερη πίεση από την κρίση. Να δώσουμε την ευκαιρία στους νέους να δημιουργήσουν. Να αξιοποιήσουμε τις διεθνείς συμμαχίες που κτίζουμε για να έχουν αντίκτυπο επί του κυπριακού εδάφους και του πληθυσμού. Να επενδύσουμε σε νέους τομείς της οικονομίας που θα την καθιστούν λιγότερο ευάλωτη σε κρίσεις και αστοχίες. Και να γίνουμε πιο φιλικοί σε ξένες επενδύσεις που θα διαθέτουν φυσική παρουσία εντός της Κύπρου. Όχι μόνο σε υπεράκτιες πινακίδες. Έτσι είναι που θα δημιουργηθούν δουλειές και γρήγορα, έτσι είναι που θα αυξηθούν τα εισοδήματα και θα μπορούν να εξυπηρετούνται τα δάνεια.

Στο κομβικό σημείο που βρισκόμαστε σήμερα, το τελευταίο πράγμα που σηκώνει η Κύπρος είναι το πισωγύρισμα και οι λάθος προτεραιότητες. Είναι εύλογη η προσδοκία των οργανωμένων συμφερόντων να ανακτήσουν τα όσα έχασαν. Δεν μπορεί όμως να είναι η προτεραιότητα. Η προτεραιότητα οφείλει να είναι οι 60,000 άνεργοι. Αλλά και η καλύτερη Κύπρος που χρειάζεται αυτή η κυβέρνηση να παρουσιάσει στο τέλος της θητείας της.