det_Debate3_423_07

Στο body language φαίνεται περίπου και τι έγινε στα τρια debates

Το 3ο debate ήταν κατ’ αρχή πολύ καλύτερο από πλευράς “στησίματος”. Φάνηκε πόσο απαραίτητη είναι η ύπαρξη συντονιστή. Επί της ουσίας και οι 3 προσήλθαν πολύ καλύτερα προετοιμασμένοι. Ο Αναστασιάδης ενωτικός και προεδρικός, ο Μαλάς επιχειρώντας να δώσει ένα ανανεωτικό αέρα και να ταυτιστεί με την παραδοσιακή εκλογική “πελατεία” του ΑΚΕΛ, ο Λιλλήκας για να αποτελέσει το αντίπαλο δέος του Αναστασιάδη και να φανεί εξωσυστημικός.

Ξεκινάω από τον Σταύρο Μαλά. 3 debate είχε μπροστά του, μια ουσιαστικά ερώτηση είχε να απαντήσει. Τι διαφορετικό έχει να προσφέρει από την συνταγή διακυβέρνησης ΑΚΕΛ – Χριστόφια που πέραν του 80% των πολιτών, μεταξύ των οποίων το 1/3 τουλάχιστον των ψηφοφόρων του ΑΚΕΛ, θεωρούν εκτός τόπου και χρόνου. Απέτυχε παταγωδώς και στις 3 περιπτώσεις να διασαφηνίσει το προφανές. Ακούω για Δομάζους και κορυφαίους της προπαγάνδας, αλλά 3 debate με κολοκυνθίσματα δεν βγαίνουν. Εντάξει, καλά τα λογοπαίγνια με τα mea culpa του Αναστασιάδη, καλά τα μικρο-dogfights που επιχείρησε, αλλά απ’ εκεί και πέρα τίποτα, εκτός από κενά περιεχομένου συνθήματα που θυμίζουν το αλήστου μνήμης Δίκαιη Λύση – Δίκαιη Κοινωνία. Ο “μεγάλος περίπατος του Πέτρου”, η απάντηση δηλαδή Μαλά για το Μαρί, απλά επιβεβαίωσε ότι ο ίδιος ανάλαβε την αποστολή να εκπροσωπήσει το ΑΚΕΛ στις προεδρικές ως διεκπεραιωτής μιας άχαρης αποστολής. Καλό και καινούργιο το σημείο με Βασιλείου, μεγάλη μπανανόφλουδα η επίθεση σε Αναστασιάδη για τον αναπληρωτή πρόεδρο Βουλής, δεν κατάφερε να κεφαλαιοποιήσει την σκανδαλολογία που αφορούσε τους άλλους δυο. Η εμμονή στην αμφισβήτηση της “καμένης γης” δεν νομίζω να πείθει κανέναν άνεργο, νέο η μικρομεσαίο που σήμερα δυσκολεύεται. Ο κόσμος δεν θέλει πια να ακούει για ελπίδα (όπως υποστήριξε) αλλά θέλει να την δει. Τα παραμυθιάσματα άλλωστε του λαού επί Χριστόφια άφησαν ήδη εποχή. Ο Σταύρος Μαλάς ήταν ο μεγάλος ηττημένος του debate. Επειδή ακριβώς δεν κατάφερε να σταθεί ως αυτόφωτη προσωπικότητα.


Κανείς δεν πέτυχε να θέσει δίλημμα, αλλά και κανείς δεν αμφισβήτησε ουσιαστικά το φαβορί


Ο Γιώργος Λιλλήκας είχε παρουσία ανάλογη με του πρώτου debate. Ο – στις λεπτομέρειες – πιο καλός επικοινωνιακά σε όλη του τη διάρκεια, έχυσε και πάλι την καρδάρα με το γάλα στα κρίσιμα σημεία. Δομημένος στα θέματα πόθεν έσχες και προτάσεων για οικονομική ανάπτυξη, ανέπτυξε εξαιρετικά το σημείο της κυριαρχίας για το ξέπλυμα. Το σχέδιο Β του για την οικονομία και το αέριο, όσο και αν ελέγχεται δραματικά για την ρεαλιστικότητά του (λόγια του αέρα κατά τη γνώμη μου), εντούτοις αναπτύχθηκε καλύτερα απ’ ότι στο 1ο debate. Ήταν ο μόνος που επιχείρησε να θέσει δίλημμα. Αυτό δηλαδή του 2ου γύρου και το ποιος μπορεί να νικήσει τον Αναστασιάδη, κάλεσε τους πολίτες να ψηφίσουν ελεύθερα (κανείς δεν βλέπει τι κάνεις πίσω από την κουρτίνα) και ελίχθηκε καλά στο θέμα με τους αριστερούς στον 2ο γύρο. Απ΄εκεί και πέρα όμως, απέτυχε να διαχειριστεί αυτό που όφειλε, το οποίο και επισκιάζει την επικαιρότητα. Δεν μπορείς να το παίζεις “Ρομπέν των Δασών” και προστάτης των αδυνάτων και να μην ξεκαθαρίζεις το όνομά σου σε υποθέσεις εκμετάλλευσης αξιωμάτων για προσωπικό οικονομικό όφελος. Εάν ο κ. Λιλλήκας έχει καταδικαστικές αποφάσεις εναντίον του “Πολίτη”, λογικά επιχείρησε να αμφισβητήσει την αξιοπιστία του εντύπου και να το ταυτίσει με Αναστασιάδη. Αυτό όμως δεν σημαίνει τίποτα από την ώρα που δεν δίνεις απάντηση για το εάν η επιχείρηση σου πήρε δουλειές από τον ΚΟΤ ενώ ήσουν Υπουργός του και εάν έχεις κρύψει εισοδήματα από το Πόθεν Έσχες. Η αγχώδεις και γεμάτη ένταση παραπομπή σε αγωγές θυμίζει τον διορισμό επιτροπής διερεύνησης για την οποία κάθε πολίτης μειδιά. Το να το παίζεις δε αντισυστημικός ενώ ήσουν το “παραχαϊδεμένο” παιδί δύο προέδρων τα 10 από τα 25 τελευταία χρόνια και βουλευτής άλλα 5, δεν είναι πειστικό. Οι αναφορές σε Νίκο Χρυσάνθου, βγάζουν αυτό που στην Κύπρο λέμε “τατσιλίκι”, καθόλου προεδρικό χαρακτηριστικό. Η αντιμετώπιση της ΕΔΕΚ ως αν περίπου να μην υπάρχει, πιθανόν να έχει επιπτώσεις στην ήδη χαμηλή της συσπείρωση.

Ο Νίκος Αναστασιάδης έχει έναντι των ανθυποψηφίων του ένα τεράστιο πλεονέκτημα. Δεν χρειάζεται να πείσει ότι “γεμίζει την καρέκλα”, εφόσον είναι ο μόνος που ήδη την γεμίζει. Η παρουσία του στο debate στηριζόταν στο προφανές, ότι δηλαδή είναι αυτός που μπορεί να διαχειριστεί την σκληρή σημερινή πραγματικότητα με ρεαλιστικούς όρους. Και τα τρία debate αναλώθηκαν στον ίδιο να υπερασπίζεται την πρόταση εξουσίας που έχει και τους άλλους δύο να προσπαθούν να την αμφισβητήσουν. Αυτό το γεγονός από μόνο του, δημιουργεί για τον πρόεδρο του ΔΗΣΥ ένα απίστευτο πλεονέκτημα. Είχε τρεις εξαιρετικές στιγμές. Πρώτα, το άδειασμα του Μαλά για τον αναπληρωτή πρόεδρο Βουλής, με τρόπο μάλιστα που προκάλεσε τεράστια ζημιά στον υποψήφιο του ΑΚΕΛ. Μετά, τον χειρισμό της πρότασης Μαλά για Βασιλείου, αφού πέτυχε να φέρει στην συζήτηση τις ανεπάρκειες Χριστόφια. Η τρίτη και πλέον σημαντική, ήταν η διαχείριση της σκανδαλολογίας. Ήταν τόσο κάθετος και γεμάτος αυτοπεποίθηση που γύρισε ένα δύσκολο θέμα υπέρ του, αδειάζοντας κατά κράτος τον Λιλλήκα και τις αγωγές στις οποίες παρέπεμπε. Έτσι λύνονται αυτά τα ζητήματα (δεν θα είμαι υποψήφιος εάν και τέλος). Στο 2ο μέρος βέβαια ο Νίκος Αναστασιάδης φάνηκε να χάνει την αυτοσυγκέντρωση του και έκανε δύο λάθη τακτικής. Το πρώτο ήταν ο χαρακτηρισμός “ψίχουλα” σε σχέση με την πράξη 50 εκ. Μπορεί επί της ουσίας να έχει δίκιο αν αναλογιστεί κάποιος το τι διακινείται στο Κυπριακό χρηματοπιστωτικό σύστημα, αλλά αυτό μπορεί να το καταλάβει μόλις το 3% των πολιτών. Για τους υπόλοιπους είναι πρόκληση. Το δεύτερο ήταν η αναφορά του ότι δεν ήταν ποτέ κρατικός αξιωματούχος. Πρόεδρος του ΔΗΣΥ ήταν επί κυβέρνησης Κληρίδη. Δεν ακούγεται σαν κάτι πολύ λιγότερο, αντιθέτως. Το δίλημμα της ανάγκης ισχυρής εντολής από την 1η Κυριακή, επιχείρησε να το θέσει με απολογία ως εάν να διαχειριζόταν κάτι κακό. Το ίδιο συνέβη και σε σχέση με την δυνατότητα του να συνομιλήσει με τον έξω κόσμο. Γενικά, έλειπαν από τις τοποθετήσεις του τα κεντρικά εκλογικά μηνύματα που θα μπορούσαν να τον αναδείξουν περισότερο.

Καλή η παρουσία των δημοσιογράφων. Ο Χρύσανθος πήρε το μεγάλο βάρος να ανοίξει τα θέματα διαπλοκής και του αξίζουν συγχαρητήρια, γιατί δεν γίνεται να το παίζεις πάπια όταν έξω γίνεται χαμός. Ο Παυλίδης έκανε επιτέλους την ερώτηση που δεν έγινε ποτέ για το Μαρί. Ο Καρεκλάς, με τις υπερβολές του πάντα, έκανε εξαιρετική σύνοψη στο τέλος κάθε γύρου. Αποδείχθηκε και πόσο λάθος είχε στο πρώτο debate που διαμαρτυρόταν για την αυστηρή τήρηση των δευτερολέπτων. Χρειάζεται λίγη ευελιξία σε αυτά, όπως ο ίδιος τελικά την εφάρμοσε.

Στο debate της τελευταίας εβδομάδας, κρίσιμο για όλους ήταν να θέσουν επιτακτικά διλήμματα. Κανείς δεν το πέτυχε. Σε μια μάχη με ξεκάθαρο φαβορί, το θέμα στα debate είναι αν κάποιος καταφέρει ξεκάθαρα να το αμφισβητήσει. Αυτό δεν έγινε σε κανένα από τα τρία. Ο Νίκος Αναστασιάδης εξακολουθεί αλώβητος να είναι ο οιονεί πρόεδρος της Κύπρου.

small-craneΤα τελευταία πέντε χρόνια υπήρξαν διδακτικά για ολόκληρο το λαό μας. Με τον κακό τρόπο δυστυχώς, όπως κάθε πάθημα που πρέπει να γίνει μάθημα στη ζωή. Πρώτα απ’ όλα αποδείχθηκε πόσο λανθασμένη πεποίθηση είναι το ότι “όλοι είναι οι ίδιοι”. Δεν είναι. Κατέρρευσε η πρόφαση ότι τα κόμματα και οι ιδεολογίες δεν έχουν καμία σημασία και καμία αξία στην καθημερινότητα του καθενός μας, πολύ περισσότερο στην πορεία του τόπου μας. Έχουν τεράστια επίδραση. Καταδείχθηκε με τον χειρότερο τρόπο ότι η πολιτική δεν είναι κάτι ξένο, μακρυνό, που ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με το Κυπριακό. Αφορά την κάθε δραστηριότητά μας.

Η τελευταία πενταετία επιβεβαίωσε με τον χειρότερο τρόπο τη σοφή εκείνη φράση του Αβραάμ Λίνκολν, που ανέφερε ότι “Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα. Με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με την ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου.” Και πράγματι, μια ολόκληρη γενιά Κυπρίων νέων δεν θα έχουν ποτέ το δικαίωμα να δημιουργήσουν στα πιο παραγωγικά τους χρόνια. Έχουν καταδικαστεί απλά να παλεύουν για να επιβιώσουν, χάνοντας τα ομορφότερα και πιο προκλητικά τους χρόνια. Απόρρεια πολλών πραγμάτων, αλλά και – σε πολύ μεγάλο βαθμό – της ψήφου των Κυπρίων πολιτών πέντε χρόνια προηγουμένως.


Γιατί πιστεύω ότι ο Νίκος Αναστασιάδης είναι η καλύτερη επιλογή για την Κύπρο


Σε λίγες μέρες ο καθένας μας καλείται ξανά να επιλέξει την μελλοντική πορεία του τόπου και ποιος είναι ο καταλληλότερος για να τη φέρει σε πέρας. Οι εκλογές είναι ψήφος σε συγκεκριμένες επιλογές που υπάρχουν σε συγκεκριμένα ψηφοδέλτια. Δεν είναι διαδικασία έκφρασης συμπάθειας, ούτε μέσο διαμαρτυρίας. Οι αποφάσεις μας, κρίνουν πολύ περισσότερα από μια απλή πενταετία. Αυτή τη στιγμή ο καθένας μας έχει μπροστά τον Νίκο Αναστασιάδη, τον Σταύρο Μαλά και τον Γιώργο Λιλλήκα. Επί αυτών θα αποφασίσουμε. Μέσω αυτής μας της επιλογής, θα προδιαγράψουμε όχι μόνο το μέλλον της πατρίδας μας, αλλά και την επανάκαμψη από την εξαιρετικά δυσχερή θέση και καθόλου τιμητική στην οποία έχουμε σήμερα βρεθεί.

Δεν είναι μυστικό, ούτε και προκαλεί έκπληξη, ότι η δική μου επιλογή είναι ο Νίκος Αναστασιάδης. Σημαντικό όμως θεωρώ το γιατί ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ πιστεύω ότι πρέπει να είναι ο επόμενος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Γιατί πιστεύω ότι είναι η ορθότερη λύση για την Κύπρο σήμερα.

Οι Έλληνες της Κύπρου, είμαστε άνθρωποι εξωστρεφείς, εργατικοί, φιλοπρόοδοι και υπερήφανοι σε υπερβολικό πολλές φορές βαθμό. Καταφέραμε να αναγεννήσουμε τη χώρα μας μετά από μια τεράστια καταστροφή, αλλά και να της δώσουμε το απαραίτητο κύρος και αξιοπρέπεια για να μπορέσει και να αναπτυχθεί οικονομικά και να πετύχει την ένταξη στην Ευρώπη, παρά το ιδιαίτερο της πρόβλημα. Αυτά είναι τα στοιχεία που χρειαζόμαστε ξανά, για να πετύχουμε τόσο την οικονομική ανάκαμψη, όσο και την απάλειψη της αδυναμίας μας να χειριστούμε το Εθνικό πρόβλημα.

Για να ξεπεράσουμε το που έχουμε βρεθεί, πρέπει πρώτα απ’ όλα να ξέρουμε τι πραγματικά συμβαίνει και που στεκόμαστε. Ο Νίκος Αναστασιάδης προσφέρει σήμερα τη μόνη ουσιαστική και πραγματιστική πρόταση εξουσίας. Μια επιλογή που επιχειρεί να κτίσει στο τι πραγματικά έχουμε και όχι να διαμαρτυρηθεί για το τι δεν έχουμε ή τι θα έπρεπε να είχαμε κάνει για να μη φθάσουμε εδώ. Είναι η μόνη πρόταση θεωρώ, που με σχέδιο και σύστημα εξουσίας, θέλει να διαχειριστεί στη ρίζα του το πρόβλημα και να δημιουργήσει προοπτικές επανεκκίνησης της χώρας. Είναι – πάνω απ’ όλα – η μόνη υποψηφιότητα που προσφέρει δυνατότητες συνεννόησης με τον έξω κόσμο. Που πραγματικά γνωρίζει πως λειτουργεί ο έξω κόσμος. Γιατί χωρίς αυτά τα χαρακτηριστικά, θα συνεχίσουμε την πορεία στο πουθενά.

Πριν από πέντε χρόνια, πήραμε ως λαός ένα δημοκρατικό μεν, αλλά τεράστιο ρίσκο. Να αναδείξουμε στην προεδρία άνθρωπο που δεν μπορούσε να αντιληφθεί και να διαχειριστεί τον σύγχρονο κόσμο. Που έμενε κολλημένος σε ιδεοληψίες και αγκυλώσεις από το χθες. Που με χθεσινές απαντήσεις επιχειρούσε να δώσει λύσεις σε αυριανά ερωτήματα. Το ερώτημα είναι: μας παίρνει σήμερα να συνεχίσουμε το ίδιο πείραμα με τον κ. Μαλά, ή να πάμε σε ένα νέο, ακόμη πιο επικίνδυνο, με τον κ. Λιλλήκα; Κατά τη γνώμη μου όχι.

14 μέρες

04/02/2013

Έρχεται η ώρα μαςΑδιαμφισβήτητα, οι τελευταίες δύο εβδομάδες παίζουν πολύ καθοριστικό ρόλο σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Κατ’ αρχάς είναι η περίοδος που ασχολούνται με τις εκλογές οι πιο «δύσκολοι» ψηφοφόροι. Όσοι δεν αποφάσισαν ποιον και εάν θα πάνε να ψηφίσουν, αλλά και όσοι δεν είναι βέβαιοι για την επιλογή τους. Αλλά, κυρίως, διότι αυτό ακριβώς το δεκαπενθήμερο ανεβάζουν τις στροφές στο μέγιστο οι κομματικοί μηχανισμοί, που στην Κύπρο και πολύ έμπειροι είναι και πολύ αποτελεσματικοί.

Όσο και αν φαίνεται οξύμωρο στην εποχή μας, σε αυτές τις εκλογές οι μηχανισμοί αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη αξία από την ήδη εξαιρετικά σημαντική. Κι αυτό γιατί οι εκλογές που διανύουμε ελάχιστα έχουν να επιδείξουν σε επίπεδο προεκλογικών εκστρατειών, ατζέντας, προτάσεων και διλημμάτων. Στη συντριπτική της διάρκεια, η εκστρατεία όλων των υποψηφίων αναλώθηκε στην ανάδειξη των προσωπικών προτερημάτων τους και –κυρίως– στην εξόντωση της αξιοπιστίας και ικανότητας των αντιπάλων. Τα διλήμματα έχουν επίσης να κάνουν με τους ανθρώπους. Από το ψηφίστε τον Α΄ για να μην εκλεγεί ο Β΄, μέχρι το δεν πρέπει να συμμετέχει ο Α΄ ή ο Β΄ κομματικός σχηματισμός στην κυβέρνηση. Στο καθαρά «εκλογολογικό» επίπεδο, οι προεδρικές του 2013 θα μείνουν στην ιστορία ως οι πιο προσωποκεντρικές και οργανωτικού χαρακτήρα εκλογές μετά την εισβολή.

Τα ζητούμενα της αναμέτρησης είναι δύο πολύ συγκεκριμένα. Εάν ο κ. Αναστασιάδης θα εκλεγεί από τον πρώτο γύρο και ποιος από τους κυρίους Μαλά και Λιλλήκα θα είναι δεύτερος. Το τι θα γίνει με αυτά τα δύο θέματα, δεν θα καθορίσει απλώς το εκλογικό αποτέλεσμα και την επόμενη διακυβέρνηση, αλλά θα παίξει τον σημαντικότερο ίσως ρόλο στις πολλές προεκτάσεις που οι εκλογές θα έχουν στην εσωτερική πολιτική σκηνή.


Στις πιο οργανωτικού χαρακτήρα εκλογές από την εισβολή, ήρθε η ώρα των μηχανισμών


Η στρατηγική της επιδίωξης εκλογής από τον πρώτο γύρο, είναι μια απολύτως λογική και ορθή επιλογή από τον κ. Αναστασιάδη και τους συνεργάτες του. Είναι μεν ψηλός ο πήχης, αλλά ο στόχος είναι εφικτός από τη μία και από την άλλη δεν επιτρέπει περιθώρια ψήφων στρατηγικής σε άλλους τον πρώτο γύρο με την προοπτική του δεύτερου. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι ο κ. Αναστασιάδης μπορεί να το πετύχει, παρά το ότι οι δημοσκοπήσεις μέχρι σήμερα δεν το δείχνουν. Το μειονέκτημα βέβαια, είναι ότι πλέον – και από την ώρα που ο ΔΗΣΥ εδώ και μήνες είναι σε κατάσταση πλήρους συσπείρωσης, η επιτυχία επαφίεται αποκλειστικά στην δεδομένη οργανωτική δεινότητα του μηχανισμού του ΔΗΚΟ. Όχι ότι αυτή δεν είναι αξιοθαύμαστη. Κάθε άλλο. Την έχω ζήσει –ως αντίπαλος δυστυχώς– τη δεύτερη Κυριακή του 2008 και την έχω δει να γυρίζει σε χρόνο μηδέν το εκλογικό αποτέλεσμα. Οι υπαρκτές δυνατότητες επιτυχίας, ωστόσο, θα ήταν πολύ μεγαλύτερες, αν η όλη προσπάθεια συνοδευόταν και από μια δομημένη και πολυεπίπεδη προεκλογική εκστρατεία προτάσεων, οράματος, ελπίδας και προοπτικής επανεκκίνησης του τόπου. Ο πολίτης επιζητά από τον κ. Αναστασιάδη λόγους για να μπορέσει να τον εμπιστευθεί τόσο ως πρόσωπο, όσο και ως πολιτική.

Στη μάχη της δεύτερης θέσης, τα πράγματα για τον κ. Μαλά επικεντρώνονται στο εξής ένα. Τη συσπείρωση του ΑΚΕΛ και τον περιορισμό της αποχής. Ήδη η εκστρατεία του κ. Μαλά τα έχει γυρίσει όλα στο κόκκινο, σε μια ύστατη προσπάθεια αναζωπύρωσης του ΑΚΕΛικού κομματικού πατριωτισμού. Δεν ξέρω πόσο αποτελεσματικό θα είναι αυτό το μέτρο στους μισούς περίπου ψηφοφόρους του κόμματος που θεωρούν τη διακυβέρνηση Χριστόφια επιζήμια για τον τόπο. Το σίγουρο είναι ότι μέχρι τις 17 του μηνός θα δοκιμαστεί πόσο ακόμη αντέχει το σύστημα «πόρτα-πόρτα» των στελεχών του ΑΚΕΛ. Το οποίο πιθανόν να έχει υποστεί κόπωση μετά από τόσες αναμετρήσεις που καλείται να «σβήσει» τις φωτιές.

Ο κ. Λιλλήκας τέλος, έχει δύο αποστολές. Να αντέξει την οργανωτική πίεση του ΑΚΕΛ από τη μία και της συνεργασίας ΔΗΣΥ – ΔΗΚΟ από την άλλη. Θα είναι τεράστια αυτές τις μέρες. Από την άλλη, θα πρέπει να διευρύνει την επιρροή του με εισροές από όλους τους χώρους, με μοναδικό επιχείρημα ότι μόνο αυτός έχει μια αμυδρή ελπίδα να νικήσει τον κ. Αναστασιάδη στον 2ο γύρο. Είναι πολύ δύσκολο εγχείρημα.