Καλή υπομονή σε όλουςΚλείνει μια χρονιά που οι περισσότεροι θα θέλαμε να ξεχάσουμε. Είναι χιλιοειπωμένοι οι λόγοι. Σε παγκόσμιο, Ευρωπαϊκό, αλλά –κυρίως– σε τοπικό επίπεδο. Το χειρότερο δε, είναι το γεγονός ότι η αισιοδοξία μοιάζει να αγνοείται. Ιδιαίτερα στον τόπο μας, όπου ο χρόνος κλείνει σε ένα περιβάλλον απίστευτης οικονομικής αβεβαιότητας.

Τα στοιχεία των αλλεπάλληλων ερευνών αποδίδουν στον Κύπριο πολίτη καθολική απαισιοδοξία, ολοκληρωτική απογοήτευση και έντονη δυσκολία να τα βγάλει πέρα στην καθημερινότητά του. Ευρήματα που δείχνουν μεν ωριμότητα εκ μέρους του λαού μας, αλλά σίγουρα δεν βοηθούν στην ανάκαμψη.

Η όποια προσπάθεια ανάκαμψης θα είχε νόημα άλλωστε, μόνο αν ήταν καθοδηγούμενη από ένα στρατηγικό πλάνο επανεκκίνησης της χώρας από μέρους της ηγεσίας της. Σήμερα, με τον Πρόεδρο της χώρας να παραμένει τυφλωμένος από τη ματαιοδοξία του και να έχει ως μοναδική επιθυμία να μετακυλήσει τις δικές του ευθύνες αλλού αντί να διαχειριστεί την κατάσταση, οι στρατηγικές και τα πλάνα ακούγονται σαν ανέκδοτα. Οι κενές περιεχομένου δηλώσεις και δημοσιεύματα δε, που στόχο έχουν αποκλειστικά την κίβδηλη ανάταση της ψυχολογίας –το γράφω από την αρχή της κρίσης– μοναδικό αποτέλεσμα που φέρουν είναι να εμπεδώνουν το κλίμα της αναξιοπιστίας απέναντι σε πολιτικούς και ΜΜΕ.

Μοναδική προοπτική φαίνεται να είναι η διαφαινόμενη αλλαγή εξουσίας τον Φεβρουάριο. Αυτή θα έρθει. Το ζητούμενο πλέον είναι το τι θα γίνει το 2013. Την πρώτη «μνημονιακή» μας χρονιά. Το έτος δηλαδή που θα καθορίσει το πόσο βαθιά θα είναι η ύφεση και το πότε θα μπορέσουμε να την ξεπεράσουμε.


Ελπίζω σε δέκα χρόνια να θυμόμαστε το 2013 σαν τη χειρότερη οικονομικά χρονιά που περάσαμε ποτέ


Αναμφίβολα, το καλύτερο σενάριο θα είναι το 2013 να αποτελέσει τη χειρότερη χρονιά της κρίσης, προκειμένου να μπορεί να καταστεί και η απαρχή της ανόδου. Και είναι δεδομένο ότι θα έχουμε ένα εξαιρετικά δύσκολο έτος, όπου θα αποκαλυφθούν και θα καταρρεύσουν πολλές «φούσκες» του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα. Αρχής γενομένης από όσους είχαν ήδη πρόβλημα ακόμη και πριν από την κρίση, όπως είναι οι περιπτώσεις των Υπεραγορών «Ορφανίδη» ή των Κυπριακών Αερογραμμών.

Είναι τεράστιο στοίχημα το πού θα καταλήξουν οι πληγωμένες από τον χρηματοπιστωτικό τζόγο τράπεζές μας, αλλά και το εάν τα κεφάλαια που θα αντλήσουν από τον μηχανισμό, θα προωθηθούν στην ανάπτυξη της οικονομίας και όχι σε σίγουρες –αυτή τη φορά– επενδύσεις μηδενικού ρίσκου. Αν συμβεί το δεύτερο, η ανάπτυξη θα καθυστερήσει πολύ καιρό ακόμη. Χρειαζόμαστε όσο ποτέ να διοχετευθούν κεφάλαια στην επιχειρηματικότητα, ιδιαίτερα τη νεανική, αλλά και στο να θεσπίσουμε ευνοϊκό κλίμα για ξένες επενδύσεις. Επενδύσεις που πλέον θα πρέπει να παλέψουμε σκληρά από κοινού, κυβέρνηση και ιδιωτικός τομέας για να προσελκύσουμε.

Κορυφαίο ζήτημα που θα ανοίξει το 2013, θα είναι η βιωσιμότητα του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων και το τι θα γίνει με τις συντάξεις. Το πώς θα προχωρήσει το Γενικό Σχέδιο Υγείας, που είναι καταδικασμένο σε αποτυχία όπως είναι σήμερα. Και σαφώς, το πώς θα προχωρήσουμε μια συγκεκριμένη στρατηγική για τους υδρογονάνθρακες, που θα είναι αξιόπιστη, μακροπρόθεσμη και ικανή να φέρει σύντομα στον τόπο πραγματικά έσοδα. Πουλώντας το δικό μας αέριο και όχι αέρα βέβαια.

Όλα τα πιο πάνω και χιλιάδες άλλα που θα έχουν να κάνουν με τη σωστή κατανομή των περικοπών και στόχευση των νέων φόρων, είναι θέματα που η νέα κυβέρνηση θα πρέπει να διαχειριστεί σύντομα. Μια νέα διακυβέρνηση που θα αναλάβει τις τύχες του τόπου σε συνθήκες απόγνωσης και με ελάχιστο τον ενθουσιασμό, δεν θα έχει μεγάλη περίοδο χάριτος ούτε θα μπορεί να τα ρίχνει στους προηγούμενους για διάστημα πέραν του ενός χρόνου. Γι’ αυτό και ό,τι πρέπει να κάνει, θα πρέπει να το κάνει νωρίς. Αλλιώς θα χαθεί η ευκαιρία ανεπιστρεπτί.

Είμαι σίγουρος ότι σε δέκα χρόνια από σήμερα θα θυμόμαστε το 2013 για δύο λόγους. Πρώτο διότι θα είναι η χρονιά αποχώρησης της πιο καταστροφικής κυβέρνησης που γνώρισε ο τόπος. Δεύτερο και κυριότερο, ότι θα είναι –ελπίζω– η πιο δύσκολη οικονομικά χρονιά που περάσαμε ποτέ. Στο χέρι της νέας κυβέρνησης θα είναι αν το 2013 θα κτυπήσουμε τον πάτο, να επανεκκινήσουμε και να σηκωνόμαστε σιγά-σιγά.

Καλή Χρονιά και Καλή υπομονή σε όλους!

Advertisements

The Instagram fail

27/12/2012

instagramprotest

Ο κόσμος έχει αλλάξει εύλογα, μετά και τα όσα συμβαίνουν ανά την υφήλιο τον τελευταίο καιρό. Εκεί –για παράδειγμα– που στην Ευρώπη οι πολίτες χωρίζονταν στους πιο ανοιχτόμυαλους ευρωπαϊστές (σοσιαλδημοκράτες ή κεντροδεξιούς) και τους πιο συντηρητικούς (αριστερούς ή ακροδεξιούς), σήμερα ο διαχωρισμός αυτός έχει αλλάξει.

Δυο κοινωνίες υπάρχουν πλέον στον δυτικό κόσμο. Χωρίς ο διαχωρισμός να είναι ακριβής –από την ώρα που χρησιμοποιούνται ηλικιακά κριτήρια– εντούτοις η καλύτερη μέθοδος για να εξηγηθεί είναι αν χωρίσουμε τις γενιές άνω των 40 ετών με εκείνες κάτω από το συγκεκριμένο ορόσημο. Οι άνθρωποι δηλαδή που έζησαν την περίοδο της μεγάλης επίπλαστης και δανεικής ευημερίας, έναντι εκείνων που σήμερα καλούνται να πληρώσουν τον πολύ ακριβό λογαριασμό.

Οι παλαιότερες των γενεών είναι πιο δεκτικές στα προηγούμενα συστήματα εξουσίας και πιο «νομοταγείς» στην επιβολή διάφορων «κανονισμών» και συμβιβασμών, με την επίκληση της ανάγκης. Οι νεότερες, όμως, ή όσοι σκέφτονται όπως αυτές, έχουν πολύ πιο ανεπτυγμένη την παγκοσμιοποιημένη αντίληψη. Την κατανόηση του πόσο επηρεάζει τη ζωή τους το τι συμβαίνει διεθνώς. Οι κάτω των 40, είναι εκείνοι που μπορούν να αποδεχθούν τις σύγχρονες πραγματικότητες καλύτερα, μόνο εάν τους πείσεις για την αναγκαιότητα τους. Και είναι το πλήθος που μαζικά θα αντιδράσει σε παγκόσμιο επίπεδο, εάν αισθανθεί ότι παραβιάζονται οι εντελώς καινούργιοι ηθικοί κανόνες.

Όσο και εάν στην Κύπρο δεν συζητάμε ποτέ δημοσίως θέματα που απασχολούν κατά κόρον τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο, μάλλον επειδή όσοι διεξάγουν τον δημόσιο διάλογο δεν είναι ικανοί να τα διαχειριστούν, εντούτοις καλό θα ήταν να αντιληφθούμε ότι την τελευταία εβδομάδα, μια ειρηνική επανάσταση διατάραξε το παγκόσμιο. Και αναφέρομαι στη χιονοστιβάδα των αντιδράσεων εναντίον της πρόθεσης του Instagram να αλλάξει τους όρους και προϋποθέσεις της χρήσης του.


Μια νέα κοινωνία αντιδρά με πολύ διαφορετικό τρόπο από ότι ήταν γνωστό μέχρι σήμερα


Το Instagram –για όσους δεν ξέρουν– είναι μια εφαρμογή που σου επιτρέπει να ανεβάζεις στο διαδίκτυο φωτογραφίες επεξεργασμένες με πολύ ευκολόχρηστα εφέ. Πλείστες των φωτογραφιών που ανεβάζονται σήμερα στο Facebook και το Twitter, έχουν περάσει από τη συγκεκριμένη εφαρμογή. Εκατομμύρια κόσμου το χρησιμοποιούν, όπως και δεκάδες χιλιάδες Κύπριοι. Το Instagram μάλιστα, πουλήθηκε πριν από λίγο καιρό στο Facebook, έναντι του αστρονομικού ποσού του ενός δισ. δολαρίων. Εκπληρώνοντας το όνειρο των δημιουργών του, που χρυσοπούλησαν το δικό τους start-up. Ένα όνειρο που σήμερα συμμερίζεται η πλειοψηφία των νέων ανθρώπων.

Εύλογα, οι νέοι ιδιοκτήτες επιχείρησαν να καταστήσουν την εφαρμογή κερδοφόρα, με την εισαγωγή στην υπηρεσία διαφημίσεων. Ουδείς αντιδρά σε αυτή την ανάγκη. Όλοι αντιλαμβάνονται ότι για να έχει οτιδήποτε αξία, πρέπει να δημιουργεί εισόδημα. Κάτι αντίστοιχο μάλιστα προϋπήρξε με το Youtube από την ώρα που το αγόρασε η Google, χωρίς να «σπάσει μύτη».

Εκεί που έγινε το «έλα να δεις», ήταν όταν η προτιθέμενη αλλαγή των όρων χρήσης που να επιτρέπει διαφημίσεις, αφαιρούσε την ιδιοκτησία των φωτογραφιών από όσους τις ανέβαζαν και επέτρεπε στο Instagram να τις πουλάει σε τρίτους, οι οποίοι θα μπορούσαν να τις εκμεταλλευτούν. Προσπάθησε δηλαδή το Instagram να μετατρέψει τους χρήστες του από πελάτες σε κάποιας μορφής υπαλλήλους. Τους θεώρησε κτήμα και δεδομένους, παραβιάζοντας κάθε αρχή ιδιοκτησίας και προστασίας δεδομένων.

Από εκείνη την ώρα, οι αντιδράσεις ανά την υφήλιο μετατράπηκαν σε τσουνάμι. Εκατομμύρια κόσμος εγκατέλειπε την υπηρεσία, είτε «κατεβάζοντας» τις φωτογραφίες του μέσω του Instaport, είτε μεταπηδώντας στην παρόμοια εφαρμογή Starmatic. Το National Geographic και άλλοι επώνυμοι οργανισμοί και άνθρωποι εξέφρασαν δημοσίως την πρόθεση να σταματήσουν τη χρήση της εφαρμογής. Το ίδιο δε το Instagram, επιχείρησε να διαχειριστεί την κρίση, αντί με ειλικρίνεια, παραπέμποντας σε νομικίστικες ασάφειες που δεν έπεισαν κανένα. Έτσι, στην «ανήθικη», προστέθηκε η πλέον οικτρή επικοινωνιακή διαχείριση. Μέχρι που την Παρασκευή, μη αντέχοντας την τεράστια ζημιά, το Instagram ανέβαλε εντελώς την αλλαγή των όρων χρήσης του.

Τα πιο πάνω δεν τα γράφω για σκοπούς τεχνολογικού ρεπορτάζ. Αλλά για να εξηγήσω πώς σκέφτεται ο κόσμος σήμερα. Το ότι μια νέα κοινωνία είναι πολύ διαφορετική από ό,τι στο παρελθόν. Πολύ πιο διαβασμένη και πιο κριτική. Που δεν ανέχεται ούτε την κοροϊδία ούτε τη «χρησικτησία» κανενός επάνω της. Ένα συμπέρασμα πολύ πιο πολιτικό παρά εμπορικό. Καλά Χριστούγεννα σε όλους.

Ποιος φταίει είπαμε;«Έρχονται δύσκολες ώρες για το λαό μας και όλοι θα πρέπει να συμβιβαστούμε. Δεν με ενδιαφέρει αν θα παρεξηγηθώ πιστεύω ότι θα είναι απαράδεκτο να βλέπουμε απεργίες σε αυτό τον τόπο για διεκδικήσεις μισθολογικών αυξήσεων. Ζήσαμε την εισβολή και ο λαός και όλοι οι εργαζόμενοι δέχθηκαν μείωση των μισθών τους κατά 50% και κανένας δεν διαμαρτυρήθηκε. Θα δυσκολευτεί ο λαός, αλλά δεν θα πεινάσει. Γι’ αυτό κάνω έκκληση οι συντεχνίες να προσγειωθούν και να μην κατεβαίνουν στους δρόμους και να ζητούν αυξήσεις. Πρέπει να καταλάβουμε ότι όλοι μας θα κόψουμε από το μισθό μας για να περάσουμε τις δύσκολες μέρες που ήρθαν στον τόπο μας και ευθυνόμαστε όλοι. Δεν φταίνε μόνο η κυβέρνηση και οι τράπεζες. Όλοι κάναμε σπατάλες. Οφείλουμε να συμμαζευτούμε και να στρωθούμε στη δουλειά για να εξέλθουμε του αδιεξόδου».  Με τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου διαφωνώ πολύ συχνά. Ειδικά ως προς αρκετές ακραίες –κατά τη γνώμη μου– τοποθετήσεις του για το Κυπριακό.

Η πιο πάνω δήλωσή του όμως, αποτελεί οδηγό, για το πώς η ηγεσία του τόπου πρέπει να αντιμετωπίσει τη δυσχερή κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει. Ειδικά από την ώρα που ο εκλεγμένος Πρόεδρος της χώρας, αντί να αντιμετωπίσει έστω και την υστάτη το πρόβλημα για το οποίο και ο ίδιος φέρει κορυφαία ευθύνη, έχει καταστεί περιπλανώμενη μοιρολογήτρα.   Μπορεί να μου προκαλεί αίσθημα ντροπής και μεγάλου δημοκρατικού και πολιτισμικού ελλείμματος, το να χρειάζεται να επικαλεστώ τις δηλώσεις ιεράρχη για να δώσω το στίγμα της σωστής διαχείρισης της τραγωδίας αλλά, πιστέψτε με, μεγαλύτερη ντροπή από το να βλέπω τον Πρόεδρο Χριστόφια να βρίζει χυδαία τους Ευρωπαίους συναδέλφους του από τις Βρυξέλλες όπου βρισκόταν, παραμονή της τελευταίας Συνόδου Κορυφής της Κυπριακής προεδρίας, δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Ποιους έβριζε; Αυτούς που ο ίδιος κάλεσε να μας δανείσουν από χρήματα των φορολογουμένων τους 10 δισεκατομμύρια ευρώ με τα οποία καταχρεώσαμε ως Πολιτεία το κράτος και άλλα 10 δισ. με τα οποία οι τράπεζες τζόγαραν πάνω στις πλάτες μας. Και τον θεσμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ο ίδιος εκείνη τη στιγμή προέδρευε.


Για τη δική μας τη γενιά, αυτός μάλλον έμελλε να είναι ο πόλεμος. Όχι με όπλα και αίμα, αλλά με ομόλογα, αριθμούς, στέρηση και σκληρή δουλειά


Συνωμοσίες και συνωμότες παντού λοιπόν. Και στην Κύπρο και στο εξωτερικό. Όλοι δεν έχουν άλλη δουλειά παρά να μηχανεύονται την καταστροφή του κ. Χριστόφια… Ο ίδιος; Δεν έχει πράγματι άλλη δουλειά παρά να κατασκευάζει ενόχους για να κρύψει την απέραντη ηγετική του γύμνια. Ο Κύπριος πολίτης; Καλείται άλλη μια φορά να πληρώσει με ιδρώτα και στέρηση, τόσο μια επίπλαστη ευημερία που όλοι απολαμβάναμε, όσο και λάθη κυβερνώντων και τραπεζιτών για τα οποία ο ίδιος δεν ευθύνεται.

Η διαφορά μας με άλλους μεσογειακούς λαούς, του Ελλαδικού συμπεριλαμβανομένου, είναι η ικανότητά μας να αντιληφθούμε την πραγματικότητα, αλλά και η προθυμία μας να σκύψουμε το κεφάλι και να εργαστούμε σκληρά για να επαναφέρουμε τον τόπο το συντομότερο δυνατό σε τροχιά ανάπτυξης. Χρειαζόμαστε να επανεκκινήσουμε την Κύπρο και μπορούμε να το συναισθανθούμε αυτό καλά. Δεν ήθελε κανείς την Κύπρο να μπει σε Μνημόνιο. Από την ώρα όμως που κυβέρνηση και τράπεζες μας κατρακύλησαν μέχρις εδώ, όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι πρέπει να το σηκώσουμε αυτό το βάρος. Κανείς δεν θα μείνει ανεπηρέαστος.

Το πόσο θα επηρεαστούμε και –κυρίως– το μέχρι πότε, από εμάς τους ίδιους θα εξαρτηθεί.   Για τη δική μας τη γενιά, αυτός μάλλον έμελλε να είναι ο δικός μας πόλεμος. Όχι με όπλα και αίμα, αλλά με ομόλογα, αριθμούς, δουλειά, στέρηση και ιδρώτα. Είμαι βέβαιος ότι ο κυπριακός λαός έχει τη διάθεση. Αυτό που χρειάζεται είναι καθοδήγηση, σχέδιο, στρατηγική και ηγεσία. Αυτά σήμερα του λείπουν δραματικά. Τόσο στο πολιτικό επίπεδο, με ένα πρόεδρο κρυμμένο και αδύναμο, να κυνηγάει φαντάσματα, όσο και στο χρηματοπιστωτικό όπου οι τραπεζίτες αγνοούνται και δεν αναλαμβάνουν καμία ευθύνη.   Τον Φεβρουάριο θα αλλάξει η κυβέρνηση. Αυτό είναι σίγουρο. Δεν είναι όμως αρκετό. Θα χρειαστεί όλα εκείνα τα συστατικά καθοδήγησης και ηγεσίας στη βάση ενός καθολικού σχεδίου επανεκκίνησης της χώρας. Ιδού το μεγάλο στοίχημα.

Μετά παρακαλούσαμε να μείνει 65...Δεν εξέπληξε ο Πρόεδρος Χριστόφιας ούτε με το διάγγελμα, ούτε και με τα δάκρυά του στην ΠΕΟ. Το ίδιο μοτίβο είδαμε. «Φταίνε όλοι οι άλλοι και κλαίω για να με λυπηθείτε». Το έχουμε ζήσει πάμπολλες φορές στην Κύπρο αυτή τη θλιβερή πενταετία. Στην περίοδο που ακολούθησε το Μαρί, αλλά και σε όλη την ιστορία της οικονομίας και του Μνημονίου, είδαμε την έννοια της ηγεσίας να κατασπαράσσεται, μπροστά στην αδυναμία ενός Προέδρου να αντιληφθεί την εξουσία την οποία του κληροδότησε ο λαός, και να την ασκήσει.

«Μοναδική μου έννοια αυτά τα πέντε χρόνια ήταν ο απλός άνθρωπος και ο εργαζόμενος», είπε ο Δημήτρης Χριστόφιας, ανάμεσα στα αναφιλητά του. Μία ερμηνεία θα μπορούσε να είναι ότι ο Πρόεδρος λειτούργησε τόσο εις βάρος των απλών ανθρώπων τελικά, που κλαίει από τύψεις. Δυστυχώς όμως δεν παρουσιάζει τέτοια αυτογνωσία.

Από την κατάντια της οικονομίας μας και τις τεράστιες δυσκολίες που κάθε πολίτης και κάθε επιχείρηση καλούνται να αντιμετωπίσουν, το πλέον χρήσιμο σήμερα είναι να κατανοήσουμε το μεγάλο μάθημα που έχουν να μας δώσουν σειρά λανθασμένων ενεργειών μας τα τελευταία –και όχι μόνο– χρόνια. Να εκπαιδευτούμε ως πολίτες να ξεχωρίζουμε το χρήσιμο για τον τόπο, από το αρεστό στα αφτιά. Να κάνουμε επιλογές που θα καθιστούν τη χώρα καλύτερη προς το συμφέρον του κάθε πολίτη, παρά εκείνες που λένε στον κόσμο ό,τι θέλει να ακούσει.


Κυβέρνηση και συντεχνίες κατέληξαν να διεκδικούν ως βέλτιστα, όσα λυσσαλέα απέρριπταν


Ας δούμε λοιπόν τι έγινε. Κατ’ αρχάς, στην Κύπρο για πρώτη φορά αποκτήσαμε διακυβέρνηση που έβαλε απέναντί της τον ιδιωτικό τομέα και την επιχειρηματικότητα. Με την ιδεοληψία ότι το κέρδος είναι εχθρός του λαού αντί ο μοναδικός μοχλός ανάπτυξης, οι γέφυρες του κράτους με τους ιδιώτες διαλύθηκαν. Εκεί που οι επιχειρήσεις χρειαζόντουσαν πολύ περισσότερο ένα ανοιχτόμυαλο και ευέλικτο κράτος για να δημιουργήσουν, προτεραιότητα είχαν τα αστόχευτα επιδόματα και η κατασπατάληση των δημοσίων ταμείων σε «καταναλωτικές» αντί αναπτυξιακές δαπάνες. Τα δημόσια οικονομικά πλήγηκαν περαιτέρω, από τη μείωση των εσόδων από φόρους. Πολύ περισσότερο χτυπήθηκαν οι χιλιάδες εργαζόμενοι που οδηγήθηκαν στην ανεργία.

Ούτε και όταν αυτά τα φαινόμενα διογκώνονταν επικίνδυνα, η κυβέρνηση πήρε χαμπάρι τι συνέβαινε. Προτεραιότητα ήταν η δήθεν διαφύλαξη των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Κάθε πρόταση, όπως η σύνταξη στα 65, το πάγωμα των αυξήσεων και μόνο στο Δημόσιο, η περικοπή περιττών εξόδων, η λογική μείωση των κλιμάκων εισδοχής, η αναχαίτιση του επιπλέον γιγαντέματος του ευρύτερου δημόσιου τομέα, η μεταρρύθμιση της ΑΤΑ για να βοηθά τους χαμηλόμισθους αντί τους πολύ υψηλόμισθους, η ανάγκη να μπει άμεσα φρένο σε αιμορραγίες όπως της Cyprus Airways ή της πάλαι ποτέ Eurocypria, αντιμετωπίζονταν ως νεοφιλελεύθερες προτάσεις από κινδυνολόγους που εχθρεύονται τα συμφέροντα του λαού. Όποιος κατέθετε τέτοιες απόψεις, γινόταν στόχος «ανθρωποφαγίας».

Ήθελαν να μας πετάξουν στο πυρ το εξώτερον ως εχθρούς των εργαζομένων. Περί προώθησης της επιχειρηματικότητας και στήριξης της μεσαίας τάξης και της μικρομεσαίας επιχείρησης, ούτε λόγος… Αφέθηκαν όλα να καταρρεύσουν, συμπαρασύροντας μαζί τους και το κράτος.

Πλέον είναι προφανές ότι, αν κυβέρνηση και συντεχνίες ήθελαν πραγματικά να προστατεύσουν τα συμφέροντα των απλών ανθρώπων, θα έκαναν ακριβώς τα αντίθετα από όσα έπραξαν. Τα ελάχιστα μέτρα να παίρναμε πριν από 3-4 χρόνια, το κράτος μας θα παρέμενε αξιόπιστο στις αγορές, θα δανειζόταν κανονικά με λογικά επιτόκια και δεν θα χρειαζόταν και αυτό 10 δισ., όπως 10 δισ. χρειάζονται και οι αμαρτωλές τράπεζες. Δέκα δισ., διότι λογιστική πράξη που να θεωρεί ότι χρειάζεσαι χρήματα μόνο για τα τρέχοντα έξοδά σου και καθόλου για τα χρέη σου, μόνο ο Δημήτρης Χριστόφιας θα μπορούσε να κάνει στο παγκόσμιο.

Κυβέρνηση και συντεχνίες χρειάζονται κάποια στιγμή να κάνουν την αυτοκριτική τους. Στη διαπραγμάτευση για το Μνημόνιο, κατέληξαν να διεκδικούν ως τα καλύτερα, όσα λυσσαλέα απέρριπταν για χρόνια. Όσα έπρεπε να είχαμε κάνει από μόνοι μας για να μη δεχόμαστε τη μια υποβάθμιση μετά την άλλη, προτού προκύψει οποιοδήποτε ζήτημα με τις τράπεζες. Όλα εκείνα για τα οποία προέβαιναν σε προγραφές όποιου τα υποστήριζε. Το Βατερλώ του λαϊκισμού κατέδειξε και το ποιοι πραγματικά νοιάζονται για τον απλό πολίτη και τον εργαζόμενο. Στις πράξεις και όχι στα λόγια.

Εξερχόμενοι του προεδρικού τη Δευτέρα. Κάποιοι ανόητοι ακόμη λεν ότι εδώ φορούσα t-shirt...

Εξερχόμενοι του προεδρικού τη Δευτέρα. 

Είναι πεποίθησή μου ότι η δημόσια συζήτηση πρέπει να επικεντρώνεται στο μέλλον και την αντιμετώπιση των πιεστικών σύγχρονων ζητημάτων. Πολύ περισσότερο σήμερα, που η Κύπρος βιώνει την πλέον ντροπιαστική περίοδο της ιστορίας της. Σήμερα που τεράστιος αριθμός συμπολιτών μας οφείλει να προσαρμοστεί σε ένα κατώτερο βοιωτικό επίπεδο, εάν βέβαια έχει ακόμη εργασία και μπορεί να τα βγάλει πέρα.

Προβληματίστηκα πολύ για το εάν πρέπει να παρέμβω στη διελκυστίνδα ως προς το ποιος οδήγησε το 2008 το ΔΗΚΟ στη στήριξη της υποψηφιότητας Χριστόφια. Κι αυτό γιατί πιστεύω ότι η ιστορική αλήθεια δεν μπορεί να αποτελεί όχημα εκδίκησης ή δικαίωσης. Ότι έγινε-έγινε, το να κρατάς κακία και να το έχεις μέσα σου, δεν κάνει καλό ούτε σε εσένα ούτε –κυρίως– στον τόπο. Ούτως ή άλλως, εκ του αποτελέσματος, έχει καταστεί πλέον αυταπόδεικτο ότι η επιλογή για στήριξη Χριστόφια ήταν καταστροφική για τον τόπο. Πήγε η Κύπρος δεκαετίες πίσω.

Το μόνο στο οποίο μπορεί να χρησιμεύσει η αναφορά στα τότε γεγονότα, είναι να συνδράμει στην αποφυγή λανθασμένων επιλογών για το αύριο. Να μην παρασυρθούν συμπολίτες μας σε όμοιο λάθος, όπως εκείνο που διαπράχθηκε το 2008. Να μην πάρουν αποφάσεις που στοχεύουν στη δικαίωση παλαιότερων αντιλήψεων, αντί σε πολιτικές επιλογές που ξεπερνούν το ατομικό επίπεδο και επικεντρώνονται στο συμφέρον του τόπου.


Αξίζει για ένα πείσμα, μια εκδίκηση και μια δήθεν δικαίωση, να τίθεται σε κίνδυνο η πατρίδα;


Πολλά έχουν λεχθεί για το τι έγινε από το πρωί της Δευτέρας μετά τον πρώτο γύρο των προεδρικών του 2008, μέχρι και την απόφαση της ΚΕ του ΔΗΚΟ το βράδυ της Τρίτης. Δεν είναι η στιγμή για ανάλυση των γεγονότων, για τα πώς και τα γιατί. Άλλες πρέπει να είναι οι προτεραιότητές μας, αντί τα μνημόσυνα και οι νεκροψίες. Επιγραμματικά, έχω ήδη επισημάνει ότι ο φίλος Χρύσης Παντελίδης κάνει μεγάλο λάθος. Η ηγεσία του ΔΗΚΟ και ο κ. Καρογιάν είχαν καταλήξει σε πλήρη συμφωνία με τον Ιωάννη Κασουλίδη. Η Εκτελεστική Γραμματεία του ΔΗΚΟ υπό τον πρόεδρο του κόμματος πήρε απόφαση στήριξης Κασουλίδη με μεγάλη πλειοψηφία. Η απόφαση ανατράπηκε μετά, κατόπιν έντονων παρεμβάσεων στην Κεντρική Επιτροπή και αλλού, όπως ο ίδιος ο Χρύσης καλά γνωρίζει. Μετά τις παρεμβάσεις, έκανε και ο κ. Καρογιάν στροφή 180 μοιρών.

Η ουσία είναι ότι το 2008, το ΔΗΚΟ οδήγησε την Κύπρο σ’ ένα κορυφαίο ρίσκο. Να αναδείξει πρόεδρο ένα ηγέτη που δεν μπορούσε να διαχειριστεί τη σύγχρονη πραγματικότητα, την οποία πρώτα απ’ όλα δεν μπορούσε να την αντιληφθεί. Που επέλεγε πάντα τον λαϊκισμό έναντι των πραγματικών αναγκών. Που δεν μπόρεσε ποτέ να αναλάβει τις ευθύνες της διακυβέρνησης του τόπου, αλλά κρυβόταν από τα προβλήματα μέχρι που φτάσαμε στο σημείο μηδέν. Στα πρόθυρα της οικονομικής χρεοκοπίας η οποία οδηγεί στην απώλεια της εθνικής κυριαρχίας.

Σήμερα, το ΔΗΚΟ πήρε μια διαφορετική απόφαση από εκείνη του 2008. Βασισμένη στην επιλογή να επανέλθει ο τόπος στην πορεία ενός σύγχρονου και στιβαρού δυτικού κράτους, που θα μπορεί να επανακτήσει το απολεσθέν κύρος και την αξιοπρέπειά του.

Μερίδα, ωστόσο, των ίδιων ανθρώπων που οδήγησαν στην εκλογή Χριστόφια το 2008, επιχειρούν σήμερα να πείσουν συμπολίτες μας να πάρουν ένα ακόμη μεγαλύτερο ρίσκο. Να υποστηρίξουν υποψήφιο που δεν διστάζει να λάβει οποιαδήποτε θέση, προκειμένου να γίνει αρεστός. Είτε η τοποθέτηση αφορά το Κυπριακό, είτε την Τρόικα και το μνημόνιο, είτε το φυσικό αέριο, είτε τις σχέσεις της Κύπρου με την Ευρώπη, έναντι αυτών με τρίτες χώρες όπως η Ρωσία. Να τα διακινδυνεύσουμε όλα, για δεύτερη συνεχόμενη φορά, με μια επιλογή υψηλότατου ρίσκου. Αξίζει όμως; Για ένα πείσμα, μια εκδίκηση και μια δήθεν δικαίωση, να τίθεται σε κίνδυνο η πατρίδα;

Πιστεύω ακράδαντα ότι η Κύπρος θα ήταν πολύ καλύτερα σήμερα, αν Πρόεδρος εκλεγόταν το 2008 ο κ. Κασουλίδης. Με την ίδια ένταση πιστεύω και για την επόμενη πενταετία, ότι η Κύπρος θα είναι πολύ καλύτερη, ασφαλής, αξιόπιστη και θα έχει προοπτικές επανεκκίνησης, εάν Πρόεδρος εκλεγεί ο Νίκος Αναστασιάδης. Εάν απαλλαγεί από το ΑΚΕΛ, ως κύριο πυλώνα εξουσίας.

Απευθύνομαι σε ανθρώπους που εκτιμώ ιδιαιτέρως και συνδέομαι ποικιλοτρόπως. Επαναλαμβάνοντας τη δική μου συμβουλή. Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού.