Η κατάσταση της χώρας είναι εξαιρετικά σοβαρή. Και όταν η κατάσταση είναι δύσκολη, εκεί φαίνονται και οι ηγεσίες και οι οργανισμοί εκείνοι που μπορούν να πάρουν τη χώρα στις πλάτες τους.

Αυτή η κυβέρνηση, στο κλείσιμο της πενταετίας της, δεν έχει επιδείξει καμία σωστή διαχείριση κρίσιμης κατάστασης. Μοναδική φωτεινή εξαίρεση, η αποφασιστικότητά της να προχωρήσει στη πρώτη γεώτρηση στο τεμάχιο 12. Απ’ εκεί και πέρα, σχεδόν το χάος.

Δεν ήταν το Μαρί η χειρότερη στιγμή της κυβέρνησης Χριστόφια. Όσο και αν ήταν η πιο εκκωφαντική, δεν μπορεί σε ουσιαστική βάση καν να συγκριθεί με τη ζημιά που έγινε στην οικονομία αυτού του τόπου. 4 χρόνια απραξίας και κρυφών ελπίδων για να εμφανιστεί κάποιος από μηχανής Θεός για να μας σώσει, ήταν αρκετά για να φτάσουμε στο σημείο μηδέν. Το χειρότερο δε είναι, ότι ακόμα και με τη δαμόκλειο σπάθη της στάσης πληρωμών πάνω απ’ τα κεφάλια μας, δείχνουμε να μη βάζουμε μυαλό.

Η καταστροφική δήλωση του ΓΓ του ΑΚΕΛ, δεν ήταν ένα αποσπασματικό γεγονός. Ήταν η συνέχεια μιας διεργασίας που πρώτο στόχο δεν έχει να σωθεί η οικονομία και κατ’ επέκταση η χώρα, αλλά προτεραιότητα έχει να διασωθεί το ΑΚΕΛ από τις ευθύνες μιας απογοητευτικής διακυβέρνησης. Απογοητευτικής μάλιστα όχι κυρίως για την Ευρώπη και το “κεφάλαιο”, αλλά πρωτίστως για τους εργαζόμενους και τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη.

Σε κάθε χώρα από όσες αντιμετωπίζουν πρόβλημα, ένας είναι ο εφιάλτης. Να ανοίξει η συζήτηση για έξοδο της από το ευρώ. Μια συζήτηση, που το ξεκίνημα της και μόνο προκαλεί εκροή κεφαλαίων και καταθέσεων, στάση επενδύσεων, συνωστισμό κερδοσκόπων, πάγωμα στην όποια αγορά έχει μείνει, επεξεργασία από επιχειρήσεις σχεδίων για αποχώρηση από τη χώρα.


Δεν μας φτάνουν τα χάλια μας, κάθε μέρα βάζουμε τα χέρια μας και βγάζουμε τα μάτια μας


Το τι δε θα επιφέρει μια ενδεχόμενη αποχώρηση από το ευρώ, αν το περιγράψει κάποιος, θα θυμίζει τις τελευταίες μέρες της Πομπηίας. Και όμως, για να μετακυλισθούν οι ευθύνες της δυσπραγίας αλλού, ο ΓΓ του κυβερνώντος κόμματος δεν δίστασε, ελαφρά τη καρδία, να ανοίξει ένα θέμα που ούτε καν οι “κακοί ξένοι” δεν τόλμησαν να θέσουν στο τραπέζι. Την έξοδο της Κύπρου από το ευρώ. Το γεγονός δηλαδή για το οποίο η Ελλάδα πάλεψε και παλεύει λυσσαλέα να αποτρέψει.

ίναι αλήθεια ότι κυβέρνηση και ΑΚΕΛ επιχείρησαν να διασκεδάσουν την τοποθέτηση του κ. Κυπριανού. Μεγαλύτερη αλήθεια όμως είναι ότι η ζημιά είχε ήδη γίνει. Οι δηλώσεις ήταν ξεκάθαρες και δεν σηκώνουν καμία παρερμηνεία. Η Κύπρος άνοιξε από μόνη της συζήτηση για το CyExit. Όχι από κάποιον περιθωριακό οργανισμό αλλά από τον ηγέτη του κυβερνώντος κόμματος. Με τον ίδιο τρόπο που η Κύπρος συνδράμει στη συζήτηση για αύξηση του εταιρικού φόρου. Με την κυβέρνηση να φέρνει προς τούτο νομοσχέδια και τους Ευρωβουλευτές του ΑΚΕΛ να ψηφίζουν στο Στρασβούργο αντίστοιχες τροπολογίες.

Το χειρότερο είναι ότι η δήλωση για έξοδο από το ευρώ δεν διαφέρει σε τίποτα από την έντονη προσπάθεια να ριχθεί όλη η ευθύνη της καταστροφής στις τράπεζες. Λες και το πλήγμα που οι ίδιες προκάλεσαν στους οργανισμούς τους και όλους εμάς δεν ήταν αρκετό, η κυβέρνηση δεν βάζει κανένα φρένο στην εκστρατεία της για να παρουσιαστούν ως το πλέον επικίνδυνο και αναξιόπιστο πράγμα στην Κύπρο. Άσχετο αν με το που φύγουν οι ξένες καταθέσεις, το μαγαζί αυτό που λέγεται Κύπρος, κλείνει.

Έχουμε που έχουμε τα χάλια μας λοιπόν, κάθε μέρα βάζουμε τα χέρια μας και βγάζουμε τα μάτια μας. Αποκορύφωμα τα ρεζιλίκια με την Τρόικα, την οποία αφού καλέσαμε να μας δανείσει που δεν έχουμε να πληρώσουμε μισθούς, έχουμε μπει σε ένα διαγωνισμό για το ποιος θα είναι ο μεγαλύτερος εχθρός αυτών που θέλουν να διασφαλίσουν ότι θα πάρουν τα χρήματα που θα μας δώσουν, πίσω. Καμία συγκράτηση για να διαφυλαχθεί το εθνικό καλό…

Θυμάμαι τον κ. Χριστόφια από το Μπούρκενστοκ, να μιλάει σε πρωινή εκπομπή στο ραδιόφωνο και να κλαίει (στην κυριολεξία), ψελλίζοντας ανάμεσα στους λυγμούς του, “είμαστε και εμείς άνθρωποι…”. Μα εδώ δεν θέλουμε “ανθρώπους”. Θέλουμε ηγέτες να μπορούν να αναλάβουν την ευθύνη τους, αντί να τρέχουν να κρυφτούν από αυτή.

Μνημονιο; Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;;;

Όσο η Κύπρος δείχνει να μην αντεπεξέρχεται στα οικονομικά της προβλήματα και να βυθίζεται όλο και περισσότερο στην ύφεση, άλλο τόσο επιβεβαιώνεται καθημερινά η δυσμενεστέρα των προβλέψεων. Ότι δηλαδή, πριν γίνει οτιδήποτε για να περισωθεί η κατάσταση, η χώρα θα πιάσει πάτο. Και «πάτος» επί του προκειμένου σημαίνει να μην έχει γίνει τίποτα μέχρι το κράτος να στερείται χρημάτων για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις.

Πολλά δείχνουν ότι οδεύουμε προς τα εκεί. Κυβερνητικός εκπρόσωπος και υπουργός Οικονομικών δηλώνουν ότι έχουμε χρήματα μέχρι τον Οκτώβριο, λες και θα πρέπει να πανηγυρίζουμε. Με τη μεγαλύτερη ελαφρότητα ανακοινώνεται ότι οι προβλέψεις για 2,5% έλλειμμα είναι λανθασμένες, όπως όλες οι προηγούμενες. Μας ανακοίνωσαν 4,5%, αλλά μάλλον στο 6% θα πρέπει να το περιμένουμε, όπως εκτιμά και το ΔΝΤ, που ναι μεν «δεν καταλαβαίνει από την πολιτική Χριστόφια» εδώ και τέσσερα χρόνια, αλλά πάντα βγαίνει σωστό.

Το χειρότερο απ’ όλα είναι η ανεργία. Μέσα στο καλοκαίρι η ανεργία στην Κύπρο άγγιξε το 11%. Αν θυμάστε, το 2011 μιλούσα για ένα ΓΣΠ γεμάτο ανέργους. Σήμερα, ένα 2ο ΓΣΠ με ανέργους κάνει sold out, αφού έχουμε φτάσει αισίως τις 37.000. Ασφαλώς, αυτοί ούτε ξένοι είναι, ούτε τεμπέληδες. Είναι Κύπριοι ενήλικες πολίτες που αντιστοιχούν σε μεγαλύτερο πληθυσμό από εκείνον του Δήμου Λάρνακας και πλησιάζουν τους εγγεγραμμένους δημότες Λευκωσίας. Άνθρωποι οικογενειάρχες, που πληρώνουν βάναυσα τα κακά της κρίσης και της ανυπαρξίας πολιτικής, εφόσον κανένα κυβερνητικό σχέδιο ή μέτρο δεν απευθύνεται σε αυτούς.


Τι κι αν οι άνεργοι φτάνουν τους δημότες Λευκωσίας, μνημόνιο δεν φαίνεται να υπογράφεται


Κι ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, ο δημόσιος τομέας συνεχίζει να διευρύνεται κατά 8%, εφόσον επί κυβέρνησης Χριστόφια έχουμε απόλυτο αριθμό υπαλλήλων κατά 5.000 υψηλότερο. Η αδήλωτη εργασία έχει φτάσει στα ύψη. Συνδικαλιστές και δημόσιοι υπάλληλοι, αντί να αντιδρούν που η πολιτική των ρουσφετιών και της μη λήψης μέτρων διακινδυνεύει τη συνέχιση της λειτουργίας του δημόσιου τομέα και καθηλώνει τον ιδιωτικό στην ύφεση, στηρίζουν πολλές φορές τον δρόμο προς το αδιέξοδο. Και αυτό είναι που κάνει η Κύπρος σήμερα. Τρέχει με φόρα να χτυπήσει στον τοίχο και κανείς δεν έχει την τόλμη να φωνάξει ότι πρέπει να μπει φρένο.

Σε όλα αυτά έχουμε και την τραγωδία των τραπεζών, που από τη μια η κερδοσκοπική βουλιμία τους και από την άλλη η εγκληματική ανυπαρξία διαχείρισης του ελληνικού κουρέματος από την κυβέρνηση τις έφερε στο σημείο μηδέν. Όχι μόνο δεν μπορούν να χρηματοδοτήσουν την ανάπτυξη, αλλά κινδυνεύει και η ίδια η ύπαρξή τους. Και από τα λάθη τους, αλλά και από τον πόλεμο μέχρις εσχάτων που γίνεται προκειμένου να κριθούν αναξιόπιστες και αποκλειστικά υπεύθυνες για την οικονομική κατάσταση της χώρας. Υπενθυμίζω ότι, αν χαθεί εντελώς η εμπιστοσύνη στις τράπεζες, θα χαθούν και οι καταθέσεις των ξένων. Το αποτέλεσμα θα είναι να μπει στην Κύπρο ολοκληρωτικό λουκέτο.

Τις προάλλες, ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ προειδοποίησε τον κ. Χριστόφια να μη γίνει λαγός μπροστά στα προβλήματα που ο ίδιος δημιούργησε. Ανεξάρτητα αν ο χαρακτηρισμός έδωσε λαβή στο ΑΚΕΛ να απαντήσει αντιστοίχως, απευθυνόταν στη συζήτηση που ο Πρόεδρος επιτρέπει να γίνεται για το ότι ίσως να προτιμά να παραιτηθεί παρά να υπογράψει μνημόνιο.

Εμένα ο φόβος μου είναι άλλος. Ότι ο Δημήτρης Χριστόφιας δεν θα γίνει λαγός, αλλά θα συνεχίσει να είναι χελώνα, πολύ διαφορετική από τη σοφή του παραμυθιού. Θα χρησιμοποιήσει κάθε μέθοδο προκειμένου να ολοκληρώσει τη θητεία του χωρίς να δεχθεί να πάρει μέτρα και χωρίς μνημόνιο. Θα προσπαθήσει να πάρει το όποιο δάνειο χρειάζεται με τους όποιους όρους, για να μπορέσει να αντέξει τους τέσσερεις μήνες μετά τον Οκτώβρη. Και θα στηριχθεί στο φιλότιμο των έκτακτων μηχανισμών στήριξης της Ευρώπης για να μη χρεοκοπήσουν οι τράπεζες. Άσχετα αν τους έχουμε ήδη εξαντλήσει. Και όχι μόνο αυτό, αλλά θα επιχειρήσει να ηγηθεί προσωπικά της αντίστασης απέναντι στο μνημόνιο που θα υπογράψει ο επόμενος Πρόεδρος υποχρεωτικά.

Από την ώρα που η μπάλα μάς πήρε από κάτω, κάθε μήνας που περνά πολλαπλασιάζει το πρόβλημα. Αν όμως μέχρι σήμερα μπορούσε η απραξία να αποδοθεί σε λανθασμένες εκτιμήσεις και ιδεολογικά κολλήματα, τώρα γίνεται μετά λόγου γνώσεως. Και αν –ο μη γένοιτο– επιβεβαιωθώ, αυτή η πολιτική θα είναι ενσυνείδητη πρόκληση ζημιάς στην πατρίδα για ίδιον όφελος.