Game of Thrones

26/03/2012

Από αρχαιοτάτων χρόνων ο «θρόνος», η άνοδος δηλαδή σε εξουσία με ισχυρές αρμοδιότητες, προσέδιδε στους ισχυρούς άνδρες έπαρση, αλαζονεία, καχυποψία, και σύνδρομα καταδίωξης. Τα ιστορικά παραδείγματα είναι άπειρα και αφορούν κυρίως δύο περιπτώσεις. Όσους, ανερχόμενοι στην εξουσία, μέθυσαν από τη δύναμη της ισχύος και έβγαλαν προς τα έξω ένα πρόσωπο πολύ διαφορετικό από εκείνο που είχαν συνηθίσει τον κόσμο προηγουμένως, και όσους απεδείχθη ότι δεν άντεχαν το φορτίο της ευθύνης και κατέφευγαν στη προσπάθεια να το παριστάνουν κατατρεγμένοι.

Η ιδιομορφία στη δική μας περίπτωση είναι ότι ο Πρόεδρος Χριστόφιας ίσως αποτελεί μία από τις ελάχιστες εξαιρέσεις στην παγκόσμια ιστορία, όπου κατά διαστήματα παρουσιάζονται και οι δύο ομάδες χαρακτηριστικών. Και της αδυναμίας, αλλά και της αλαζονείας.

Οφείλω να ομολογήσω ότι ο Πρόεδρος ήταν εξαιρετικά συγκροτημένος στη συνέντευξη για το Κυπριακό. Σε αντίθεση με πέρυσι που παρουσιαζόταν ως «νοικοκυρά σε απόγνωση», φέτος έδειχνε αυτοπεποίθηση και σιγουριά για τις τοποθετήσεις του. Ήταν αποφασισμένος να στηρίξει τις επιλογές του, ακόμη και αν δεν απέφυγε να επιχειρήσει την απόδοση ευθυνών στους προηγούμενους. Ήταν άνετος, θυμίζοντας τον παλιό Δημήτρη Χριστόφια που είχε τον τρόπο να απευθύνεται στον λαό με πειστικότητα ακόμη και αν έλεγε τα πλέον ανυπόστατα πράγματα. Έβαλε την ατζέντα της κουβέντας, μέσα από μία απαράδεκτα μακρά αρχική εισήγηση, στηρίζοντάς την σε όλη σχεδόν τη διάρκεια. Τις μικροδιολισθήσεις στη στρατηγική του καημένου, με αναφορές όπως το «να μιλήσει και μία φορά ο Πρόεδρος» δεν τις προσμετρώ. Αποτελούν ψήγματα μπροστά στο κλάμα και στην κατασκευή εχθρών που μας έχει συνηθίσει.


Ο κ. Χριστόφιας έχυσε την καρδάρα με το γάλα, με εμφανέστατα Ναπολεόντεια σύνδρομα


Ο Δημήτρης Χριστόφιας στη συνέντευξη Τύπου για το Κυπριακό είχε προφανείς στόχους και συγκεκριμένο ακροατήριο προς το οποίο απευθυνόταν. Διότι η γεμάτη προεκλογικά στοιχεία παρουσία του, δεν αφορούσε κανένα άλλο πέρα από τα στελέχη και τους ψηφοφόρους του ΑΚΕΛ. Με ξεκάθαρες και σαφείς αναφορές, όπως το «θα αποφασίσω μαζί με το κόμμα μου», «έχω τον κυρίαρχο ρόλο», αλλά και κυρίως το «θα μείνω συνεπής μέχρι τέλους». Ο κ. Χριστόφιας έστειλε ηχηρό μήνυμα στους ΑΚΕΛικούς να μην τον ξεγράφουν, να μην τον θεωρούν αποτυχημένο και να μη διανοηθούν να απαξιώσουν αυτό που ο ίδιος θεωρεί έργο του.

Για το καυτό θέμα του αν θα είναι υποψήφιος ο κ. Χριστόφιας επιβεβαίωσε αυτό που γράφω εδώ και μήνες, ενάντια σε όλες τις πληροφορίες. Τη μεγάλη του θέλησή δηλαδή (όχι την απόφαση, αλλά την ισχυρή επιθυμία), να είναι υποψήφιος και να υπερασπιστεί ο ίδιος τον εαυτό του και τη διακυβέρνησή του. Όπως και την πρόθεσή του, να τραβήξει τον χρονικό ορίζοντα της όποιας απόφασης σε όσο μεγαλύτερο βάθος χρόνου γίνεται. Εμφανώς πιστεύοντας τα αυτονόητα. Ότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία σε εκλογές που πιθανότατα θα είναι δύο γύρων, αλλά και το ότι δεν υπάρχει πιο αξιοπρεπής έξοδος στην πολιτική από την εκλογική ήττα.

Ο κ. Χριστόφιας στη συνέντευξη που παραχώρησε όμως επιβεβαίωσε και κάτι άλλο, δυστυχώς για τον ίδιο. Το πόσο επιρρεπής είναι στο λάθος, αλλά και τα ναπολεόντεια σύνδρομα που έχει αποκτήσει, όντας πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Το επιχείρημά του ότι ο ξένος παράγοντας αναγνωρίζει τις καταλυτικές του προσπάθειες στο Κυπριακό, είναι ούτω ή άλλως διάτρητο και μετέωρο από την ώρα που δεν υποστηρίζεται από κανένα γεγονός. Οι ευθύνες για το τέλμα των συνομιλιών, επιμερίζονται τουλάχιστον ισομερώς και στις δύο πλευρές, σε επίπεδο ΟΗΕ και Ε.Ε., με εμάς να προσπαθούμε κάθε φορά να αποκρούσουμε δυσμενείς αναφορές και πρωτοβουλίες.

Η προσπάθεια όμως του Προέδρου να εμφανιστεί ως αναντικατάστατος, με την επίκληση μάλιστα ξένων, ξεπερνά κάθε όριο πολιτικής ανοχής. Τι θα πει, «είναι ηγέτες του διεθνούς παράγοντα που δεν διανοούνται την Κύπρο χωρίς εμένα Πρόεδρο»; Σε ποιον απευθύνεται αυτό το επιχείρημα; Πού εδράζεται; Και πώς εξυπηρετεί, το αιώνιο σύνθημα της αριστεράς, ότι «η Κύπρος ανήκει στον λαό της»;

Ο κ. Χριστόφιας στην προσπάθειά του να καταστεί αναγκαίος προσέβαλε όλο τον λαό της χώρας, παραπέμποντας σε φανταστικές τοποθετήσεις ξένων. Αποδεικνύοντας αυτό που χρόνια τώρα ένας καλός μου φίλος υποστηρίζει. Ότι ο θρόνος σε κάνει άλλον άνθρωπο. Αν δεν προσέξεις, χάνεις κάθε επαφή με την πραγματικότητα.

Ο υπό αποχώρηση υπουργός των οικονομικών κ. Καζαμίας, σε μία πανηγυρική δήλωση μετά τη συνάντηση στο Προεδρικό με την αντιπροσωπεία της Triple Five, υπέδειξε σε όλους στην Κύπρο και στο εξωτερικό να βλέπουμε πέρα από τη μύτη μας, όταν σχολιάζουμε τις προοπτικές της οικονομίας. Να μην πυροβολούμε μόνοι μας το πόδι μας.

Τηρουμένων των ιδεολογικών διαφορών μου με τον κ. Καζαμία, εκτιμώ το έργο του. Είναι ο μόνος υπουργός που κατάφερε να κάνει κάτι, να κινηθεί και είναι δίκαιο να του αποδοθούν τα εύσημα. Άσχετα αν ήταν εύκολο να διακριθεί κάποιος, όντας μέλος μιας κυβέρνησης χαμηλών προσδοκιών.

Υποστήριζα πάντα την ανάγκη ξένων επενδύσεων με φυσική παρουσία και όχι μόνο νομοτεχνική, όπως είχαμε μέχρι σήμερα με τις υπεράκτιες. Γι’ αυτό και θεωρώ σημαντικό το σοβαρό ενδιαφέρον οποιουδήποτε διεθνούς υγιούς οργανισμού. Μόνο και μόνο η συζήτηση, βελτιώνει στον τρόπο που αντιμετωπίζεται διεθνώς η Κύπρος και οι προοπτικές της.

Εκεί που διαφωνώ έντονα –κοιτάζοντας πέρα απ’ τη μύτη– είναι σε δύο θεμελιώδη θέματα που έχουν κυριαρχήσει ως κρατική νοοτροπία. Την ψυχολογία του τζογαδόρου και την ανυπαρξία σύγχρονου υπόβαθρου. Δεν κτίζονται υγιείς οικονομίες με τέτοια χαρακτηριστικά.


Υγιείς οικονομίες δεν κτίζονται με την ψυχολογία του τζογαδόρου και την ανυπαρξία υπόβαθρου


Στα τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης Χριστόφια, όλο περιμένουμε από κάποιο «θείο» στην αλλοδαπή να έλθει να επενδύσει με μένος για να γλυτώσουμε τα χάλια της οικονομίας μας. Όπως ακριβώς τον τζογαδόρο που, ενώ χάνει ότι έχει και δεν έχει, ελπίζει ότι κάποια στιγμή θα του «κάτσει» η μεγάλη παρτίδα για να «ρεφάρει». Που αντί να δουλέψει, ολοένα και περισσότερο στηρίζεται στο «χαρτί».

Κάπως έτσι κινήθηκε η κυβέρνηση, είτε με το Κατάρ, είτε με τους Ρώσους, είτε με τους 2-3 κινέζους και την Triple Five. Ακόμη και το φυσικό αέριο αντιμετωπίστηκε ως ευκαιρία διάσωσης αντί ως προοπτική. Σε όλες τις περιπτώσεις δε, οι επενδυτές παρουσιάζονται ως μεσσίες –από μηχανής Θεοί– που άξαφνα εμφανίζονται με ένα μαγικό ραβδί για να σώσουν την παραπαίουσα κατάσταση. Δεν είναι στοιχείο υγιούς οικονομίας όμως το να λαμβάνουν χαρακτήρα λυτρωτή μεγάλοι ξένοι επενδυτές. Διότι με αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται σοβαρές εξαρτήσεις και αναδεικνύεται η αδυναμία μας να κάνουμε ξανά την οικονομία να δουλέψει.

Δεν θα αναφερθώ ξανά στην οικτρή αποτυχία της κυβέρνησης να προχωρήσει σε διαρθρωτικές αλλαγές, ούτε στη μεγάλη ευκαιρία που χάθηκε από την κρίση. Άλλο τόσο σοβαρό θέμα είναι το απαρχαιωμένο, χρονοβόρο και κοστοβόρο υπόβαθρο που προσφέρει το κράτος μας σήμερα.

Τόσο οι μεγαλεπήβολες προθέσεις επενδύσεων μεγατόνων, όσο και η αναγκαία ανάπτυξη από το εσωτερικό, χρειάζονται πάνω απ’ όλα σύγχρονες και φθηνές υποδομές, απλές και γρήγορες διαδικασίες. Και όμως, στην Κύπρο σήμερα δεν έχουμε μόνο το ελκυστικό φορολογικό καθεστώς, αλλά και την ακριβότερη ενέργεια στην Ευρώπη και τις πιο αργές και ακριβές επικοινωνίες. Χαρακτηριστικά να αναφέρω ότι η μέση ταχύτητα πρόσβασης στο διαδίκτυο στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι 87 mbps, την ώρα που εδώ είναι πολύ κάτω από 3-4, τα οποία προσφέρονται σε τιμές υπερδιπλάσιες από τα 1000 σε χώρες όπως η Ρουμανία… Δίκτυο οπτικών ινών δεν υπάρχει, όπως και δεν δημιουργείται δίκτυο παροχής φυσικού αερίου στους καταναλωτές. Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας αντιμετωπίζονται ως ο μεγαλύτερος εχθρός.

Το πακέτο μέτρων για την ανάπτυξη, ακόμη και αν το δούμε σύντομα, παρουσιάζει τρία χρόνια καθυστέρηση. Η προώθηση της νεανικής και γυναικείας επιχειρηματικότητας παραμένει στα αζήτητα. Επενδύσεις διεθνούς ενδιαφέροντος στην παιδεία, στην υγεία και στην έρευνα – τεχνολογία, δεν απασχολούν σχεδόν κανένα. Ακόμη και το Ινστιτούτο Γενετικής δέχεται επίθεση από το κράτος. Η γραφειοκρατία οργιάζει, την ώρα που η δημιουργία one stop shop εξυπηρέτησης επιχειρήσεων, έχει αναγγελθεί κοντόφθαλμα, μόνο για ξένες που αφορούν την ενέργεια και τον ιατρικό τουρισμό. Τι είναι οι υπόλοιπες επιχειρήσεις που πρέπει να συνεχίσουν να ταλαιπωρούνται; Και γιατί αυτή η αδικία σε βάρος κυπριακών προσπαθειών;

Περιμένοντας λοιπόν τον θείο από τα ξένα, ας κοιτάξουμε πέρα από τη μύτη μας, φτιάχνοντας επιτέλους το σπίτι μας. Γιατί αλλιώς θα μας το φτιάξει ο θείος – αν έλθει. Όπως ο ίδιος θέλει και τον βολεύει.

Την περασμένη Τετάρτη, μια ομάδα νέων ανθρώπων, η ομάδα του ΑΠΟΕΛ, απέδειξε ότι έμαθε να καθυποτάσσει το πάθος του ατομικισμού προς όφελος του συνόλου. Με θρησκευτική ευλάβεια ακολούθησε τις εντολές και τη στρατηγική του προπονητή της, καταφέρνοντας να φτάσει στον αδιανόητο στόχο της πρόκρισης στις 8 καλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Με ανυπέρβλητη σοβαρότητα, την οποία ενέπνευσαν και υπηρέτησαν όλοι ανεξαιρέτως οι παράγοντες του σωματείου.

Ακόμη και μετά την ιστορικότερη στιγμή του κυπριακού ποδοσφαίρου, όλοι οι συντελεστές τις επιτυχίας, παίκτες, διοίκηση και τεχνική ηγεσία, μάλλον να προσγειώσουν και να χαλαρώσουν την ένταση της επιτυχίας προσπάθησαν. Ήταν προφανής και αξιοθαύμαστη η αγωνία τους να προστατεύσουν πρώτα απ’ όλα τους ίδιους τους εαυτούς τους και μετά όλους τους υπόλοιπους από τη μέθη της αλαζονείας. Να θέσουν το μέλλον του ΑΠΟΕΛ πολύ πιο πάνω από το να κεφαλαιοποιήσουν προσωπικά τον θρίαμβο.

Δεν ξέρω αν το αντιλαμβάνονται, αλλά με αυτό τον τρόπο κατέδειξαν τα συστατικά πάνω στα οποία χτίστηκε η μαγική τους πορεία. Η σοβαρότητα, η σκληρή δουλειά, η προσήλωση στον στόχο, το τεράστιο ψυχολογικό σθένος που απαιτήθηκε για να μην παρασυρθούν από το ότι ήταν πρώτοι στο «χωριό» και να εργαστούν αταλάντευτα και μεθοδικά για να γίνουν μέρος της «ελίτ» της «πόλης». Η θρασύτητα μεγατόνων του ΑΠΟΕΛ, όσο εκφράστηκε στη μάχη και το γήπεδο, άλλο τόσο απουσίαζε από την προεργασία, τις δηλώσεις και τις εκδηλώσεις έξω απ’ αυτό.


Αν εξωγήινοι έβλεπαν στο Εθνικό αυτόν που ψηφίσαμε ηγέτη μας, τι θα έλεγαν για μας;


Την περασμένη Τετάρτη όμως έγινε και κάτι άλλο. Δυστυχώς, είχαμε –λίγες ώρες πριν από το ματς– σύγκληση του κατά τα άλλα κορυφαίου θεσμού αυτής της πολιτείας. Του Εθνικού Συμβουλίου. Του οργάνου δηλαδή που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να βάζει το συμφέρον της χώρας πάνω απ’ όλα και να σχεδιάζει την επιβίωση, την πρόοδο και τη σωτηρία της. Θεματοφύλακας του θεσμού είναι ο εκλεγμένος Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Καλείται να διαφυλάσσει την ενότητα και να πετυχαίνει τη μίνιμουμ σύγκλιση όλων σε ένα βασικό πλαίσιο εθνικών στόχων.

Στη συνεδρίαση αυτή είχαμε και πάλι την επικράτηση της θεωρίας του χάους. Τον Πρόεδρο να επιτίθεται ανελέητα σε κάθε μορφής κριτική και να επιδεικνύει ασέβεια σε κάθε λογής θεσμό. Να θεωρεί επιλογή του τη μη ενημέρωση των πολιτικών αρχηγών και του προέδρου της Βουλής, ανάλογα με τα προσωπικά αισθήματα που τρέφει προς αυτούς. Να επιμένει σε χαμένα αρχεία από το Προεδρικό, όχι γιατί βλάπτεται η εθνική υπόθεση, αλλά διότι δεν μπορεί να αποδείξει ότι φταίνε οι προηγούμενοι για τους λανθασμένους χειρισμούς του. Να θέτει ως κορυφαίο κριτήριο για την επικράτηση του αλληλοσεβασμού το αν τυγχάνει υποδοχής μετά βαΐων και κλάδων στο αεροδρόμιο όταν επιστρέφει…

Η θεωρία που θέλει ανθρώπους να χάνουν το μέτρο όταν κάθονται στον θρόνο είναι γνωστή. Από έναν ηγέτη όμως που ξεγέλασε τον λαό με κίβδηλα συνθήματα περί Προέδρου που ενώνει, που εμφανίστηκε ως λιτός άνθρωπος της εργατιάς και που αυτοκαθορίστηκε ως ανθρωπιστής, κάποιος θα ανέμενε ότι θα μπορούσε να ελέγξει, έστω, την πομπώδη επίδειξη της αλαζονείας και του «εγώ» του. Όχι μόνο για χάρη του αυτονόητου κοινού καλού και της ενότητας, αλλά και για το ίδιο το κομματικό του συμφέρον. Με ποιον θα συνεργαστεί άραγε το ΑΚΕΛ αύριο στις προεδρικές, αν ο φυσικός του ηγέτης προσβάλλει και απαξιώνει τους προέδρους του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ;

Δίπλα από το πατρικό μου, μένει η αγαπημένη κυρία Λέλλα. Όποτε καθόμασταν λοιπόν να δούμε ποδόσφαιρο, η πολύ εκφραστική και αυθόρμητη γειτόνισσα μάς υποδείκνυε με στόμφο: «Σκεφτήκατε ποτέ αν μας παρακολουθούν εξωγήινοι και βλέπουν από τη μια 22 τρελούς να τρέχουν πίσω από ένα φουσκωμένο κομμάτι δέρμα και από την άλλη κάμποσες χιλιάδες να τους παρακολουθούν στο γήπεδο και την τηλεόραση, τι θα λεν για μας;». Τριάντα χρόνια, η αλήθεια, δεν είχα απάντηση να της δώσω. Σήμερα έχω. Αν, κυρία Λέλλα μου, οι εξωγήινοι την περασμένη Τετάρτη έβλεπαν το ποδόσφαιρο από τη μια και από την άλλη τη συμπεριφορά του ανθρώπου που ψηφίσαμε για ηγέτη μας στο Εθνικό, σκεφτήκατε τι θα λεν για μας;

Δεν το κρύβω ότι υποθέσεις όπως αυτές των γιαγιάδων στη Λεμεσό, που εξαγριώνουν τον κάθε νοήμων άνθρωπο και εξευτελίζουν με τον πλέον τραγελαφικό τρόπο τις δομές τις χώρας μας διεθνώς, εμένα με χαροποιούν. Όχι βέβαια γεμίζοντας με περηφάνια για την ιδιαίτερη πατρίδα μου, αλλά διότι μέσα από τέτοιες φαρσοκωμωδίες ξεγυμνώνεται ολότελα ο τρόπος λειτουργίας του Κυπριακού κράτους και των θεσμών του.

Το θέμα των γιαγιάδων, όσο αστείο είναι (δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έκλαψε απ’ τα γέλια), άλλο τόσο είναι εξαιρετικά σοβαρό. Αποκαλύπτει σε όλη του την έκταση το καταρρακωμένο περί δικαίου αίσθημα. Είναι η πρώτη φορά που νοιώθουμε να μην υπάρχει δίκαιο σύστημα απονομής δικαιοσύνης. Να μην υπάρχει λογική πίσω από αποφάσεις των θεσμών που καλούνται να θεσπίσουν και να εφαρμόσουν τους νόμους.

Η εφαρμογή ενός πλαισίου κανόνων – νόμων – για να αποτελέσουν τον συνεκτικό κρίκο ενός κοινωνικού συνόλου, αποτελεί από τον καιρό του Αρχαίου Σόλωνα τον ακρογωνιαίο λίθο κάθε δημοκρατίας. Εάν άλλωστε δεν υπάρχει αίσθημα ισοπολιτείας, ο καθένας βρίσκει την αφορμή να κάνει ότι θέλει. ‘Όπως έγινε στην Ελλάδα με την φοροδιαφυγή.


Δεν είναι δουλειά της δικαιοσύνης να τροφοδοτεί τα social media με ατέλειωτες στιγμές κλαυσίγελου


Τι έχουμε στην περίπτωση των γιαγιάδων; Κατ’ αρχάς ένα νόμο. Αυτόν που απαγορεύει την κυβεία, με το σκεπτικό ότι έτσι προστατεύεται το οικογενειακό εισόδημα και δεν παίζονται περιουσίες σε τυχερά παίγνια. Τι έχουμε στην πράξη; Εκατοντάδες μαγαζιά με την επιγραφή “καζίνο”, καφενεία, λέσχες και σωματεία, όπου κάθε βράδυ περιουσίες και ακίνητα χάνονται, δικηγόροι παρίστανται και συνομολογούν συμβόλαια ανταλλαγής περιουσιών με “μάρκες”, όμορφες αλλοδαπές προσφέρονται ως δώρο στους καλούς παίκτες. Αυτοκίνητα γεμάτα με οπλισμένους μπράβους, να διακόπτουν πολλές φορές ακόμη και την κυκλοφορία. Ο τζόγος να αποτελεί την κορυφαία πηγή εισοδήματος του υποκόσμου, ίσως και την κύρια πηγή μαύρου πολιτικού χρήματος. Όλοι τα έχουμε ακούσει, κανείς δεν τιμωρείται. Ελεγχόμενα, νόμιμα καζίνα δεν επιτρέπονται, είτε λόγω ιδεοληψιών, είτε λόγω προστασίας των συμφερόντων.

Για να ανακεφαλαιώσουμε λοιπόν, έχουμε ένα νόμο τον οποίο κανείς δεν εφαρμόζει και του οποίου το πνεύμα έχει γίνει πατσαβούρι. Το γράμμα όμως, όχι! Έτσι το σύστημα που απέτυχε παταγωδώς, εξάντλησε το γράμμα του νόμου, στέλνοντας σε δίκη 44 γιαγιάδες που, αντί να κάθονται στο σπίτι να περιμένουν να πεθάνουν, “κατέστρεφαν” το οικογενειακό εισόδημα, “τζογάροντας” στο ποκεριζέ το αστρονομικό ποσό των 2 ευρώ η κάθε μία! Αυτή την αντίληψη είχαν προφανώς οι αστυνομικοί, αξιωματικοί, εισαγγελείς και άλλοι, που παρέπεμψαν τις αιωνόβιες σχεδόν κυρίες στο δικαστήριο, “πατάσσοντας” έτσι τον τζόγο…

Δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος σε όλη αυτή την αλυσίδα να πάρει την ευθύνη πάνω του και να πει “κόψτε τις βλακείες και γινόμαστε ρεζίλι”. Τρέχει ξανά ο γενικός εισαγγελέας μετά για να αποφασίσει την αναστολή δίωξης και αφού η ζημιά έχει γίνει. Όπως και με την υπόθεση του ανθρώπου που φώναξε “βλάκα” τον πρόεδρο στο δρόμο. Τι να το κάνεις όμως το μετά;

Το έχω γράψει και θα το επαναλάβω: Έχουμε τις ιστορίες της Ήλιος, του Μαρί, του Αλ Καπόνε. Είχαμε πρόσφατα υπόθεση που τρεις μάρτυρες κατηγορίας άλλαξαν την κατάθεση τους και άλλος ένας που βρισκόταν στο πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων, βρέθηκε στα κατεχόμενα.

Τον πολίτη δεν τον ενδιαφέρουν οι νομικισμοί και τα τεχνικά για τα οποία δικηγόροι, εισαγγελείς, αστυνομία, βουλή και δικαστές επικαλούνται είτε για να πανηγυρίζουν, είτε για να διαπλέκονται, είτε για να σέρνουν το γαϊτανάκι των ευθυνών. Τον ενδιαφέρει ότι με τον ένα και τον άλλο τρόπο ουδείς “σοβαρός” καταδικάζεται, ενώ όλη η αυστηρότητα εξασκείται στους φουκαριάριδες που παίζουν κανά ευρώ, τρέχουν κανά χιλιόμετρο παραπάνω, ή ήπιαν μισό ποτό πάνω από το όριο. Χωρίς αξιολόγηση ή πρωτοβουλία, αστυνομικοί έχουν μετατραπεί εν πολλοίς σε ψιλικατζήδες και φοροεισπράκτορες, την ώρα που ο φιλοαστυνομικός σύνδεσμος ασχολείται με την “πάταξη” της σάτιρας…

Δουλειά του συστήματος απονομής δικαιοσύνης είναι πρώτα απ´ όλα να εμπνέει σεβασμό. Είναι να εμπεδώνει στον πολίτη το αίσθημα της λογικής, έξυπνης και ευνομούμενης πολιτείας. Δεν είναι να τροφοδοτεί τα social media και τα καφενεία με ατέλειωτες στιγμές κλαυσίγελου. Η δικαιοσύνη μπορεί να πρέπει να είναι τυφλή. Δεν δικαιούται όμως να είναι ανόητη.