Αφορμή για αυτό το άρθρο αποτέλεσε ο αυτοευτελισμός του υπουργού Ανάπτυξης της Ελλάδας κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ο οποίος κατέδειξε μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένας πολιτικός για να γίνει αρεστός. Για όσους δεν γνωρίζουν, ο κ. Χρυσοχοΐδης είναι διεκδικητής της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ. Επιχειρώντας λοιπόν να βγάλει την ουρά του απ’ έξω και να διαφοροποιηθεί, δήλωσε ότι ψήφισε μεν το μνημόνιο της τρόικας για την Ελλάδα, αλλά δεν το είχε διαβάσει ποτέ.

Για να διαχειριστεί κιόλας τον θόρυβο που δημιουργήθηκε, έγραψε στο στάτους του στο facebook: «Θέλω να ξεκαθαρίσω τη θέση μου και να επιβεβαιώσω τη στάση μου. Ναι, επαναλαμβάνω ότι το μνημόνιο δεν το διάβασα. Δεν ασχολήθηκα, όχι με το κείμενο, αλλά ούτε καν με τις διαδικασίες της δήθεν διαπραγμάτευσης. Είχαμε μάθει να εμπιστευόμαστε τον κάθε αρχηγό, πρωθυπουργό».

Ο συγκεκριμένος πολιτικός, κατά την ψήφιση του μνημονίου και σήμερα, είναι κορυφαίος υπουργός του ΠΑΣΟΚ. Το μίνιμουμ που θα έπρεπε να κάνει, είτε ήξερε το περιεχόμενο της κορυφαίας πολιτικής πράξης, που ήταν η ψήφιση του μνημονίου, είτε όχι, θα ήταν να αναλάβει το μέρος της ευθύνης του και να εξηγήσει γιατί είχε στηρίξει εκείνη την επιλογή. Αντ’ αυτού προτίμησε να επιχειρήσει να υπεκφύγει.


Σε αντίθεση με τον Κασουλίδη το 2008, ο Χρυσοχοίδης έδειξε πως μπορεί να γίνει ένας πολιτικός περίγελο


Οι πολιτικοί δέχονται σε όλο τον κόσμο, όπως και στην Ελλάδα και την Κύπρο, την επίθεση και τον χλευασμό. Για να αποκτήσουν ξανά τον σεβασμό, όμως, θα πρέπει τουλάχιστον να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Να στηρίζουν τις επιλογές τους με κόστος. Όταν χρειάζεται, να αναγνωρίζουν αδυναμίες και να προτείνουν διαφοροποιήσεις. Το έχω υποστηρίξει πολλές φορές ότι η πολιτική πρέπει να καθοδηγεί και όχι να καθοδηγείται από τον λαϊκισμό. Μπορεί ο λαϊκισμός ακόμη να πουλάει, αφού μεγάλο μέρος της κοινωνίας είναι εθισμένος σε αυτόν, αλλά δεν θα αργήσει να σε οδηγήσει στη γελοιοποίηση και τον εξευτελισμό.

Στο στάτους του κ. Χρυσοχοΐδη στο facebook, υπάρχουν 1500 περίπου επιθετικά σχόλια. Έχει γίνει share ίσα με 500 φορές, πολλαπλασιάζοντας τη χλεύη. Στο twitter, το hashtag (θέμα) #De_diavasa_to_mnimonio_giati… έγινε πρώτο παγκοσμίως. Δεκάδες χιλιάδες πολιτών κορόιδεψαν τον υπουργό, ολοκληρώνοντας τη φράση με διάφορα κωμικά και ευφυολογήματα. Ακριβώς επειδή τους έδωσε το δικαίωμα, επιδεικνύοντας έλλειψη πολιτικού ανδρισμού. Είχε θυσιάσει στον βωμό της σκοπιμότητας τις επιλογές του, το κόμμα του και τον αρχηγό του. Και το έκανε αναδρομικά.

Αν ο πολιτικός χάσει την αξιοπρέπειά του, τότε δεν μπορεί να σταθεί μπροστά σε κανέναν πολίτη. Θα καταστεί ο περίγελος και ο αποδιοπομπαίος τράγος του κάθε τι που πάει στραβά.

Το 2008, τη Δευτέρα μεταξύ πρώτου και δεύτερου γύρου, είχαμε μεταβεί –όπως είναι γνωστό– στο ΔΗΚΟ, για να συμφωνηθεί το πολιτικό πλαίσιο της στήριξης Κασουλίδη. Η σύνθεση της κυβέρνησης και τα συναφή είχαν ήδη συμφωνηθεί από τους αρχηγούς. Στη συζήτηση με την ηγεσία του κόμματος, ένα έμμισθο στέλεχος και μόνο, ζήτησε να μετανοήσει δημοσίως ο κ. Κασουλίδης για την επιλογή του στο Σχέδιο Ανάν. Τότε εξηγήσαμε ότι ο κ. Κασουλίδης απέδειξε τον σεβασμό του στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος από την επομένη της διεξαγωγής του και εξέθεσε τις θέσεις του στο Κυπριακό. Υποδείξαμε ότι κανείς Κύπριος δεν θα ήθελε να έχει Πρόεδρο αναξιοπρεπή. Στην επιμονή του συγκεκριμένου, επικοινωνήσαμε με τον κ. Κασουλίδη, ο οποίος μας έδωσε σαφείς οδηγίες να σταθούμε στη θέση μας, όποιο και αν ήταν το κόστος. Η ηγεσία του ΔΗΚΟ συμφώνησε μαζί μας και προχωρήσαμε στη σύνταξη ενός αμοιβαία αποδεκτού κειμένου-πλαισίου.

Την επομένη, το ΔΗΚΟ, για εντελώς άλλους λόγους και με την καθοδήγηση του τέως Προέδρου, επέλεξε να στηρίξει τον κ. Χριστόφια. Αν ο κ. Κασουλίδης είχε λιποψυχήσει μπροστά στην ανθρώπινη φιλοδοξία να εκλεγεί, θα είχε χάσει και πάλι τις εκλογές, αλλά θα είχε χάσει διά παντός και την αξιοπρέπειά του. Λέω την ιστορία, γιατί ήταν η ακριβώς αντίθετη συμπεριφορά με αυτήν του κ. Χρυσοχοΐδη.

Ο Πλάτωνας είχε πει ότι «Μια από τις τιμωρίες που δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την πολιτική είναι ότι καταλήγεις να σε κυβερνούν οι κατώτεροί σου». Αν οι πολιτικοί δείχνουν διαρκώς κατώτεροι όμως, τότε αυτό δεν μπορεί να συνεχίζει επ’ άπειρον. Θα αντικατασταθούν εκ των πραγμάτων.

Advertisements

SOPA PIPA

23/01/2012

Ο 23χρονος Βρετανός φοιτητής Richard O’Dwyer, δημιούργησε την ιστοσελίδα tvshack, που περιείχε συνδέσμους (links), αριθμός εκ των οποίων παρέπεμπαν σε περιεχόμενο που με βάση το αμερικανικό δίκαιο ήταν παράνομα διαθέσιμο. Όχι για το βρετανικό δίκαιο ωστόσο, εφόσον ο νεαρός δεν προσέφερε παράνομο περιεχόμενο, αλλά απλώς παρέπεμπε σε αυτό.

Το περιεχόμενο αφορούσε links σε ταινίες ή τηλεοπτικά προγράμματα για τα οποία τα δικαιώματα δεν κάλυπταν τη Βρετανία. Ο Richard, ούτε φιλοξενούσε ο ίδιος το περιεχόμενο, ούτε η ιστοσελίδα του βρισκόταν στις ΗΠΑ. Την «κατέβασε» μάλιστα, μόλις ειδοποιήθηκε από την αστυνομία. Εντούτοις, προ δέκα ημερών, βρετανικό δικαστήριο αποφάσισε την έκδοσή του στις ΗΠΑ, για να δικαστεί εκεί, κάτω από το ιδιαίτερα αυστηρό αμερικανικό δίκαιο.

Την πιο πάνω ιστορία την αναφέρω για να γίνει αντιληπτός ο πόλεμος που σήμερα διεξάγεται και τα συμφέροντα που παίζονται για τη διαφύλαξη των πνευματικών δικαιωμάτων. Και την τεράστια γκρίζα ζώνη που έχει δημιουργηθεί μεταξύ της προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας από τη μία και της ελευθερίας του λόγου από την άλλη.


Στις 18 Ιανουαρίου έγινε η μεγαλύτερη παγκόσμια εκδήλωση υπέρ της ελευθερίας


Ο τίτλος του άρθρου παραθέτει τα ακρωνύμια των δύο νομοθεσιών που επιχειρήθηκε να περάσουν από το Κογκρέσο και την αμερικανική Βουλή. H «Πράξη για τη διακοπή της δικτυακής πειρατείας» SOPA (Stop Online Piracy Act) και η «Πράξη για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας» PIPA (Protect Intellectual Property Act). Και με τα δύο αυτά νομοσχέδια δίνονταν δυνατότητες στους αρμοδίους να κλείνουν κατά βούληση σελίδες στο διαδίκτυο με μια απλή διοικητική πράξη και με επαρκές στοιχείο μόνο την υποψία παρανομίας. Η επαναφορά της ιστοσελίδας θα μπορούσε να γίνει δε, μόνο με κανονική δικαστική διαδικασία. Τα νομοσχέδια με λίγα λόγια προέβλεπαν τη «φυλάκιση» κάποιου με την υποψία και την «αποφυλάκισή» του αφού αποδείκνυε αθωότητα πέραν πάσης αμφιβολίας.

Με βάση το SOPA, όλες οι ιστοσελίδες στις οποίες οι χρήστες μπορούν να βάζουν σχόλια, φωτογραφίες, ήχο ή βίντεο (user generated content), όπως είναι τα κοινωνικά δίκτυα (Facebook, Twitter κ.τ.λ.) και το Youtube, ή να γράφουν τη γνώμη τους (blogs, comments), μπορούν να γίνουν αντικείμενο μιας καταγγελίας η οποία μπορεί να γίνει εισαγγελική παραγγελία, επειδή κάποιος χρήστης έβαλε ένα link προς ένα «ύποπτο» site.

Η ιστοσελίδα αμέσως θα πρέπει να κλείσει και μετά να καθίσει να αποδείξει ότι δεν είχε καμία τέτοια πρόθεση. Ταυτόχρονα, θα μπορούσαν οι αρμόδιοι να κλείνουν και τον παροχέα διαδικτύου που επιτρέπει την πρόσβαση σε μία τέτοια ιστοσελίδα, αλλά και τις μηχανές αναζήτησης όπως Google και Yahoo, επειδή επέτρεψαν την εμφάνιση τέτοιων links.

Έτσι, το μπαλάκι του ελέγχου του περιεχομένου που βάζουν οι χρήστες θα περνούσε αναγκαστικά στους ιδιοκτήτες τέτοιων ιστοσελίδων, που για να προστατευθούν, θα αναγκάζονταν να ζητήσουν την άρση της ανωνυμίας όλων των χρηστών και τη λογοκρισία των σχολίων και του περιεχομένου προτού αναρτηθεί.

Θα αναγκάζονταν ταυτόχρονα να αποκλείσουν το οποιοδήποτε αμφισβητούμενο περιεχόμενο, όπως μια φωτογραφία ή ένα βίντεο, με το φόβο των Ιουδαίων. Και επιπλέον, να σταματήσουν κάθε είδους προσπάθεια για τεχνολογική αναβάθμιση, προκειμένου να επικεντρωθούν στον αστυνομικό τους ρόλο.

Την περασμένη Τετάρτη 18 Ιανουαρίου, έγινε ίσως η μεγαλύτερη στην ιστορία παγκόσμια εκδήλωση υπέρ της ελευθερίας του λόγου. 13 εκατομμύρια υπογραφές μαζεύτηκαν από την Google, 4 εκατομμύρια e-mail διαμαρτυρίας εστάλησαν και πάνω από 115 χιλιάδες ιστοσελίδες συμμετείχαν στη συσκότιση του διαδικτύου που έγινε ως ένδειξη διαμαρτυρίας.

Με πρωταγωνιστή τη Wikipedia, τη μεγαλύτερη εγκυκλοπαίδεια που έγινε ποτέ, το περιεχόμενο της οποίας γράφεται από εθελοντές και διατίθεται δωρεάν στον καθένα μας. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προς τιμή της, κάλεσε τις ΗΠΑ να ανακαλέσουν.

Είμαστε πολίτες του κόσμου και λυπάμαι όταν βλέπω το πολιτικό μας σύστημα να αναλώνεται στην μικροπολιτική και το Κυπριακό και τα ΜΜΕ να μην παίρνουν σχεδόν χαμπάρι για το τι συμβαίνει γύρω μας. Όλη αυτή η ιστορία πέρασε στην Κύπρο σχεδόν απαρατήρητη, παρόλο που θα επηρέαζε τις ζωές μας και αυτές των παιδιών μας.

Έχουμε και τους περισσότερους κατ’ αναλογία χρήστες του Facebook να θυμίσω μόνο. Ξεκίνησα να γράφω με την ελπίδα να προκαλέσω το σύστημα, που κατά τα άλλα νοιάζεται για την πολιτική αποχή. Την ώρα όμως που γράφονταν αυτές οι γραμμές, ένα tweet με πληροφόρησε ότι οι παγκόσμιοι πολίτες και το internet νίκησαν τα συμφέροντα. Τα νομοσχέδια αποσύρθηκαν μέχρι νεωτέρας!

Να λοιπόν που ξαναέρχεται και η ώρα του Κυπριακού σε αυτή τη θητεία. Με ορόσημο την ημερομηνία ανάληψης από την Κυπριακή Δημοκρατία της ευρωπαϊκής προεδρίας, αλλά και υπό το φως των ανακαλύψεων υδρογονανθράκων. Το να υπάρχει κινητικότητα και πίεση από τον ξένο παράγοντα και προς τις δύο κατευθύνσεις ενόψει σημαντικών γεγονότων, είναι κάτι με το οποίο το κυπριακό πρόβλημα «τρέφεται».

Ας μην ξεχνάμε κιόλας ότι ο κάθε μεσολαβητής, είτε γ.γ. του ΟΗΕ είναι, είτε ειδικός αντιπρόσωπος, πρέσβης ή απεσταλμένος, αισθάνεται και προσωπικά τέτοιες ευκαιρίες ως τις τελευταίες του, για να πετύχει κάποια έστω πρόοδο προκειμένου να μην καταγραφεί και αυτός στην ατέλειωτη λίστα των αποτυχημένων διπλωματών που είχαν εμπλοκή με το Κυπριακό.
Δεν είμαι από εκείνους που πριν από κάθε «τριμερή» συνάντηση προειδοποιούν με σεισμούς, λοιμούς και καταποντισμούς, όπως κάνουν πολλοί στην Κύπρο για να εκφοβίσουν τον λαό και να συνεχίσουν να χτίζουν πάνω στο Κυπριακό πολιτικές καριέρες. Γι’ αυτό και στις δύο προηγούμενες συναντήσεις η θέση της στήλης ήταν να πέσει ο πήχης του τρόμου και να δούμε το θέμα ρεαλιστικά. Ήταν συναντήσεις μειωμένων προσδοκιών και έτσι εξελίχθηκαν κιόλας.


Ο κ. Χριστόφιας καλείται να διαχειριστεί τις προεδρικές μαζί με την απόδοση ευθύνης


Η νέα «σύναξη» ωστόσο στο Greentree έχει τις προϋποθέσεις να είναι διαφορετική. Και για τους αντικειμενικούς λόγους που προκύπτουν από προεδρία και αέριο, αλλά και για τους υποκειμενικούς που προκύπτουν ένεκα των επερχόμενων προεδρικών εκλογών. Υποψήφιος στις οποίες δεν ξέρω με βεβαιότητα αν τελικά θα είναι, αλλά σίγουρα θέλει πολύ να είναι ο κ. Χριστόφιας. Οι ανάγκες του Κυπριακού βέβαια είναι πολύ διαφορετικές από εκείνες της προεκλογικής εκστρατείας. Γεγονός που στήνει γύρω του ένα σκηνικό από δύο συμπληγάδες πέτρες. Το εθνικό θέμα από τη μια και την προοπτική επαναδιεκδίκησης από την άλλη.

Ο κ. Χριστόφιας γνωρίζει καλά πως παρά το ότι εξελέγη με το κενό περιεχομένου περίβλημα του «Προέδρου λύσης», για να έχει την οποιαδήποτε πιθανότητα επανεκλογής, χρειάζεται να οδηγηθούμε σε εκλογές δύο γύρων, όπου στον δεύτερο θα πετύχει τη στήριξη από κάποιες έστω δυνάμεις του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ.

Είναι πασιφανές ότι τα δύο αυτά κόμματα έχουν απομακρυνθεί σημαντικά από τον Πρόεδρο, εκφράζοντας κυρίως ενστάσεις στο Κυπριακό με αιχμή του δόρατος την εκ περιτροπής προεδρία και τους εποίκους. ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ φαίνονται μάλιστα ορισμένες φορές να είναι σε απόσταση πλησιέστερη προς τον ΔΗΣΥ παρά προς το ΑΚΕΛ σήμερα.

Η επιλογή της σκλήρυνσης των θέσεων στο Κυπριακό φαντάζει να είναι για τον Πρόεδρο ο μόνος δρόμος, αν θα καταφέρει την κρίσιμη στιγμή να επαναφέρει το δίλημμα τού προ οκταετίας δημοψηφίσματος έναντι του κ. Αναστασιάδη. Το αν θα κατορθώσει, σκληραίνοντας, να κρατήσει και τη συμπάθεια των ρομαντικών της λύσης, που πίστεψαν και απογοητεύτηκαν από αυτόν εκατό φορές μέχρι σήμερα, είναι επίσης ένα πολιτικό ζητούμενο, το οποίο όμως μαθηματικά και εκλογικά έχει δευτερεύουσα σημασία.

Με δεδομένη την αναζωπύρωση της τουρκικής αδιαλλαξίας αλλά και την αναβάθμιση της σημασίας της Τουρκίας, φαινόμενα που ούτως ή άλλως ελαχιστοποιούν τις προοπτικές πραγματικής προόδου ή κάποιων θετικών εξελίξεων, ο κ. Χριστόφιας έχει ήδη δώσει το στίγμα της νέας πιο σκληρής πολιτικής του, εκφράζοντας δημοσίως και επανειλημμένα αμφιβολίες για το κατά πόσον θα πρέπει να γίνει η συνάντηση στο Greentree από την ώρα που παρατηρείται οπισθοδρόμηση αντί πρόοδος. Λίγο «φτηνό» –επιτρέψτε μου να πω– το τέχνασμα, το οποίο και δεν πρόκειται να «αγοράσει» κανείς διεθνώς. Τέτοια πράγματα θα είχαν αξία αν είχαν τεθεί ως προϋποθέσεις, κάτι που δεν έγινε. «Αν έχεις δίκιο, έλα να το αποδείξεις», θα του πούνε όλοι.

Ακριβώς εδώ, στην «απόδειξη», είναι που έγκειται και ο μεγάλος κίνδυνος. Οι συνομιλίες αυτές μάλλον θα αποτύχουν και επί της ουσίας δεν έχω καμία αμφιβολία ότι η ευθύνη ανήκει στην τουρκική πλευρά. Το θέμα όμως είναι πού θα αποδοθεί. Και για ποιο λόγο. Θα αποδοθεί για την υπαναχώρηση σε μέχρι σήμερα συμφωνηθέντα και για κατάθεση απαράδεκτων θέσεων; Θα αποδοθεί για την αδυναμία χειρισμού μιας πρόσκλησης για πολυμερή διάσκεψη ένεκα και προεκλογικών σκοπιμοτήτων; Θα αποδοθεί εξίσου και στα δύο ή και πουθενά; Ιδού το μεγάλο ερώτημα.

Μπορεί στον δημόσιο διάλογο να ακούμε γελοία κολοκυνθίσματα για το ποιος και εάν ξεκίνησε την προεδρολογία, η πραγματικότητα όμως είναι ότι οι προεδρικές εκλογές μέσα από το ξεδίπλωμα κεντρικά σχεδιασμένων και μελετημένων προεκλογικών εκστρατειών, έχουν ξεκινήσει επισήμως ανήμερα των Χριστουγέννων. Με το εναρκτήριο λάκτισμα να αποτελούν οι συνεντεύξεις του νυν Προέδρου και της συζύγου του από τη μία και τη συνέντευξη του κ. Αναστασιάδη μαζί με τη δημοσιοποίηση αμφιβόλου εγκυρότητας δημοσκοπήσεων από την άλλη. Γεγονότα που ήθελαν να εξυπηρετήσουν πολύ συγκεκριμένες εκλογικές σκοπιμότητες.

Είναι αλήθεια ότι η διαφαινόμενη εκλογική αντιπαράθεση των δύο πόλων με αιχμή του δόρατος τους ίδιους τους ηγέτες τους, διαφαινόταν εδώ και ενάμιση περίπου χρόνο. Υπήρχε και η αίσθηση της ύπαρξης μιας αλλόκοτης πολιτικής ισορροπίας, όπου Δημήτρης Χριστόφιας και Νίκος Αναστασιάδης είχαν σοβαρές πιθανότητες εκλογής αμφότεροι, κυρίως αν θα είχε ο ένας απέναντί του τον άλλο και όχι κάποιον τρίτο. Συνέφερε και στους δύο να αναμετρηθούν μεταξύ τους.

Αυτή η ισορροπία κινδύνευσε να διαταραχθεί μετά την έκρηξη στο Μαρί, που θεωρήθηκε από ορισμένους και εντός του ΑΚΕΛ ότι μαζί με τα εμπορευματοκιβώτια, σμπαράλια έγινε και η προοπτική επαναδιεκδίκησης από τον κ. Χριστόφια. Άρχισαν να «παίζουν» ονόματα από τον «χώρο του κέντρου» και να συζητιέται η προοπτική του να επιστρέψει το ΑΚΕΛ στη θέση του κόμματος που εκλέγει αλλά δεν εκλέγεται στην προεδρία. Φυσιολογικά, η συζήτηση πέρασε και στην απέναντι όχθη, όπου από τη μία η αλλαγή των ισορροπιών μπορούσε να μειώσει τις προοπτικές νίκης, αλλά από την άλλη ο ΔΗΣΥ κέρδιζε πολλούς πόντους ως η εναλλακτική πρόταση εξουσίας.


Η συζήτηση για το παρελθόν θα γίνει. Για το μέλλον της χώρας όμως;


Στην Κύπρο, κανείς Πρόεδρος δεν έφυγε από μόνος του. Όλοι οι εν ενεργεία Πρόεδροι, είτε έχασαν εκλογές είτε τη μάχη με τη ζωή. Κανόνα που με σαφήνεια δείχνει να μην έχει καμία διάθεση να σπάσει ούτε ο νυν Πρόεδρος. Η διαχείριση κρίσης που έγινε από το Προεδρικό μία βδομάδα μετά την ήττα των δημοτικών εκλογών ήταν σαφής. Ο κ. Χριστόφιας μίλησε στη «Χαραυγή», θέλοντας να απευθυνθεί πρώτα απ’ όλα στο εσωτερικό του κόμματός του, να τους υπογραμμίσει να μην τον «ξεγράφουν» έτσι εύκολα και να τους εφοδιάσει με επιχειρήματα για το γιατί. Από την άλλη, η κα Έρση Χριστόφια μίλησε στον «Φιλελεύθερο» σε μία αγωνιώδη προσπάθεια να ξανακτίσει την εικόνα του «καλού, συναισθηματικού ανθρώπου» που απώλεσε ο σύζυγός της κυρίως μετά την έκρηξη, ομολογώντας ταυτόχρονα και την επιθυμία να είναι ξανά Πρόεδρος. Ο κ. Αναστασιάδης, έσπευσε λογικά στη συνέντευξη που έδωσε επίσης στον «Φιλελεύθερο», να κεφαλαιοποιήσει τη νίκη των δημοτικών εκλογών και να «κλειδώσει» το χρίσμα του υποψηφίου.

Γίνεται συζήτηση αυτές τις μέρες για το κατά πόσο βοηθάει τον τόπο μία μακρά προεκλογική εκστρατεία. Τη μεγάλη διάρκεια όμως τη χρειάζονται και ο κ. Χριστόφιας και ο κ. Αναστασιάδης. Ο κ. Χριστόφιας για να αντιστρέψει το βαρύ κλίμα που δημιουργήθηκε από την αποτυχημένη μέχρι σήμερα θητεία και τα πολύ αρνητικά ποσοστά αποδοχής που καταγράφει. Ο κ. Αναστασιάδης για να καθιερωθεί ως οιονεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κάτι στο οποίο υστερούσε.

Δεν συμμερίζομαι το ότι νομοτελειακά, η προεκλογική εκστρατεία ενός χρόνου θα κάνει ζημιά στον τόπο και στην πολιτική. Η αντίστοιχη των προηγούμενων προεδρικών έκανε καλό στην Κύπρο. Αν είναι κιόλας η μεγάλη διάρκεια, αιτία για να μπούμε στην ουσία, θα πετύχουμε το βέλτιστο.

Και αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο. Η συζήτηση για το παρελθόν θα γίνει, αλλά χρειάζεται πάνω απ’ όλα συζήτηση και για το μέλλον της χώρας. Σε όλα τα επίπεδα και για όλα τα θέματα. Για τον προσανατολισμό της, την κατεύθυνσή της, τις ένα σωρό επί μέρους πολιτικές και στρατηγικές που πρέπει να αναπτυχθούν, στον αντίποδα του σημερινού «βλέποντας και κάνοντας».

Θα αποτελεί ύψιστη αποτυχία του πολιτικού συστήματος να περιορίσει τις εκλογές σε ζυγαριά που θα έχει από τη μία το Μαρί και από την άλλη το Σχέδιο Ανάν. Και θα είναι η μέγιστη αποτυχία της πολιτικής, αν ο κόσμος θα καλείται να ψηφίσει κάποιον, μόνο και μόνο για να μην εκλεγεί ο άλλος.

Ελπίζω

02/01/2012

Θυμάμαι, στις 31/12/2004, το πρωτοσέλιδο της αθηναϊκής «Sportday» να τιτλοφορείται «Γέρο Χρόνε μη φεύγεις». Ήταν η χρονιά του Euro, των Ολυμπιακών, της αίσθησης της εθνικής επιτυχίας για την Ελλάδα. Σήμερα, στο μεταίχμιο του 2011, η ευχή για μας εδώ στην Κύπρο μάλλον πρέπει να είναι «Γέρο Χρόνε φύγε να μη σε βλέπουμε άλλο».

Τελειώνει επιτέλους η χρονιά που η πάλαι ποτέ ευημερούσα οικονομία μας τέθηκε σε κίνδυνο προσφυγής σε μηχανισμό στήριξης και αλλεπάλληλες υποβαθμίσεις. H χρονιά του Μαρί και του ξεγυμνώματος του κράτους και των θεσμών, η χρονιά που το περί δικαίου αίσθημα βρέθηκε στο ναδίρ με υποθέσεις όπως της «Ήλιος» και της μη δίωξης όσων πλαστογράφησαν έγγραφα της έκρηξης, η χρονιά που το Κυπριακό μοιάζει να αρχειοθετείται στα ράφια της διεθνούς διπλωματίας.

Η μοναδική ελπιδοφόρα εξέλιξη ήρθε στο τέλος της χρονιάς και έχει να κάνει ασφαλώς με την ανακάλυψη αξιόλογης ποσότητας φυσικού αερίου στο οικόπεδο 12 της δικής μας ΑΟΖ. Σημαντικός σταθμός για την προοπτική της χώρας, που μας θυμίζει κιόλας ότι δεν πρέπει ποτέ να σταματάμε να ελπίζουμε και να επιδιώκουμε το καλύτερο. Όπως όμως και να μην παρασυρθούμε, αλλά να ανησυχούμε και να φοβόμαστε από τις ανεπάρκειες, τις αδυναμίες και τις γκρίζες ζώνες του δημόσιου μας βίου. Ελπίδες και φόβοι που το 2012 αποκτούν μεγαλύτερη αξία, εφόσον η κρισιμότητα της νέας χρονιάς δεν έχει μόνο να κάνει με το Κυπριακό, αλλά και με τη χάραξη στρατηγικής διαχείρισης των υδρογονανθράκων και την επιτυχία της κυπριακής προεδρίας.

Ελπίζω λοιπόν το 2012 να είναι για την Κύπρο μια χρονιά επανεκκίνησης. Σε όλα τα επίπεδα. Διότι όπως όλα δείχνουν, αυτή τη χρονιά μπορούμε να πετύχουμε πολλά, αλλά και να χάσουμε ακόμη περισσότερα.


Το 2012 μπορούμε να πετύχουμε πολλά και να χάσουμε ακόμη πολύ περισσότερα


Ελπίζω πρώτα απ’ όλα στην οικονομική σταθεροποίηση και ανάκαμψη. Να εξυγιανθεί όσο γίνεται το κράτος, να έρθουν επενδύσεις, να ενισχυθούν κυρίως οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Να αναβαθμιστεί η οικονομία μας. Να μειωθεί έτσι η ανεργία και η αβεβαιότητα για το μέλλον. Πολύ φοβάμαι ότι η ανακάλυψη του αερίου και ο προεκλογικός χαρακτήρας της χρονιάς θα παρασύρουν τη χώρα στην κατρακύλα των παροχών και της κάλπικης ευμάρειας.

Ελπίζω το κράτος μας ως σύνολο να διαχειριστεί τους υδρογονάνθρακες με σύνεση και συναίσθηση του μέλλοντος και του διεθνούς περιβάλλοντος. Να δημιουργήσουμε τις δομές και τους μηχανισμούς που δεν θα επιτρέπουν τον καιροσκοπισμό, τη διαφθορά, τον νεοπλουτισμό. Να θωρακίσουμε τη χώρα από τους εξωτερικούς κινδύνους και με βάση ένα κοινά αποδεκτό σχέδιο να συνεργαστούμε για να κερδίσει η Κύπρος τη θέση που μπορεί στον κόσμο που θα προκύψει μετά την κρίση. Να διασφαλίσουμε την οικονομική μας προοπτική αλλά και τον μη ενταφιασμό του Κυπριακού. Χρειάζεται να χειριστούμε τους υδρογονάνθρακες με τη μίνιμουμ ενότητα, όπως τότε την ενταξιακή πορεία. Γιατί πολύ φοβάμαι ότι ήδη ξεκίνησε να καθίσταται το αέριο προεκλογικό δόρυ για την κυβέρνηση και τον Πρόεδρο από τη μια, ενώ από την άλλη πρόσωπα που αντιπολιτεύονται πιθανόν να επιχειρήσουν να μειώσουν την εξέλιξη ή και να την υπονομεύσουν.

Ελπίζω η χώρα μας να ανταποκριθεί στο καθήκον και προνόμιο της ευρωπαϊκής προεδρίας. Να βρούμε επιτέλους τη θέση μας στην Ευρώπη. Να μην είμαστε ο φτωχός συγγενής και ο αναξιόπιστος μονοθεματικός εταίρος. Πολύ φοβάμαι ότι θα επιχειρηθεί να καταστεί η προεδρία επικοινωνιακό πυροτέχνημα και να περιοριστεί σε τηλεοπτικές ασκήσεις δημοσίων σχέσεων από τον Πρόεδρο Χριστόφια. Με ανεπανόρθωτες συνέπειες για τη χώρα.

Δεν υποστηρίζω τη σημερινή κυβέρνηση και τη θεωρώ απίστευτα κατώτερη των περιστάσεων. Ελπίζω, όμως, έστω την τελευταία χρονιά, να εμπνεύσει λίγη εμπιστοσύνη και ηγεσία στον λαό μας. Τα κυρίαρχα συστατικά για να έχουμε ανάταση ψυχολογίας και να «δουλέψει» η Κύπρος ξανά σε όλα τα επίπεδα. Όπως ελπίζω η προεκλογική εκστρατεία που ήδη ξεκίνησε, να μην περιοριστεί στις προσωπικές ατζέντες, τους τακτικισμούς και τα ανομολόγητα κομματικά παζαρέματα. Να αποκτήσει ουσία και περιεχόμενο. Πρόγραμμα και διάλογο για το μέλλον της χώρας. Γιατί πολύ φοβάμαι ότι η ποιότητα του πολιτικού μας πολιτισμού κινδυνεύει να ευτελιστεί ολότελα, οδεύοντας προς τον Φεβρουάριο του 2013.

Καλή χρονιά σε όλους!