Τα πράγματα πήραν για το επόμενο διάστημα τον δρόμο τους μετά τον ανασχηματισμό. Η Κυπριακή Δημοκρατία θυμίζει ποδοσφαιρική ομάδα που έχει καταδικαστεί σε υποβιβασμό. Όπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις, αντί το Δ.Σ. ν’ αλλάζει προπονητή και να μπαίνει σε έξοδα για το υπόλοιπο της σαιζόν, επιλέγεται να δοθούν ευκαιρίες στα «δεύτερα» και του χρόνου… βλέπουμε. Η κυβέρνηση Χριστόφια επιστράτευσε ένα παίκτη με εμπειρίες (τον κ. Καζαμία), πλαισιώνοντάς τον με διάφορους «μικρούς» για να βγει η χρονιά, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού την προσδοκία ενός ανέλπιστου θαύματος. Ο «προπονητής» κ. Χριστόφιας, περιμένει κι αυτός το τέλος της θητείας, με την προσδοκία ανανέωσης του «συμβολαίου» του να κινείται στα όρια της επιστημονικής φαντασίας. Υπάρχει δε μεγάλος κίνδυνος να μην αντέξει μια πολύ πιθανή νέα συντριβή, εφόσον ο κόσμος ήδη συγκεντρώνεται και γιουχάρει έξω από τα «αποδυτήρια» (βλέπε πλατεία Προεδρικού).

Για την κυβέρνηση όμως και τους συνοδοιπόρους της τα έχουμε πει πολλάκις τον τελευταίο καιρό. Το μόνο ενδιαφέρον των ημερών, είναι ότι αποσύρονται σιγά σιγά οι «καμικάζι» Στεφάνου, Άριστος και Χριστοφίδης που είχαν ριχθεί στη φωτιά για να λένε ασύνδετες ασυναρτησίες μέχρι να περάσει η μεγάλη μπόρα. Εμφανίζονται πλέον οι πιο παραδοσιακοί, Άντρος Κυπριανού, Ευαγόρου κτλ., για να το παίζουν συναινετικοί και να δίνουν την εντύπωση ότι τους χωρά η τρύπα του βελονιού. Αυτά όμως λίγη σημασία έχουν.

Στο πολιτικό επίπεδο, η τράπουλα ξαναμοιράζεται και αυτό είναι πολύ προφανές. Το ΑΚΕΛ αρχίζει να ξανασυμβιβάζεται με την έλλειψη συμβατότητας με την εξουσία. Το ΔΗΚΟ δεν πήρε διαζύγιο, αλλά βρίσκεται σε βελούδινη διάσταση με το ΑΚΕΛ, προσμένοντας να αποτελέσει τη διέξοδο το 2013, διατηρώντας την ίδια ώρα το δικαίωμα να κοιτάξει και προς τα δεξιά. Νοουμένου βέβαια ότι δεν θα αυτοδιαλυθεί εσωτερικά. Η ΕΔΕΚ έχει κάθε λόγο να αισθάνεται ανεβασμένη και δικαιωμένη, περιμένοντας ίσως να αποτελέσει η ίδια τη χρυσή διέξοδο ή τον κυρίαρχο ρυθμιστή.


Η αντιπολίτευση να αποτελεί το διαφορετικό και όχι την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος


Τα πάντα θυμίζουν κινούμενη άμμο. Και εδώ είναι που έχει σημασία να είσαι σοβαρός και αξιόπιστος. Πολύ περισσότερη αξία από το να είσαι άχρωμος και άοσμος, ευελπιστώντας ότι έτσι θα γίνεις ευρύτερα αρεστός. Αυτό είναι σήμερα το μεγάλο στοίχημα του Δημοκρατικού Συναγερμού. Διότι, αν κάτσει στην «κλούβα» και περιμένει να του παραδοθεί με τυπικές διαδικασίες η εξουσία, είναι πάρα πολύ πιθανόν να τη χάσει. Ακριβώς επειδή δεν θα αποτελεί πραγματικά διαφορετική επιλογή εξουσίας, αλλά μέρος ενός συστήματος που έχει αποτύχει.

Δυστυχώς, τα μέχρι σήμερα δείγματα γραφής της πολιτικής του κόμματος, δείχνουν συχνά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ότι δηλαδή η προτίμηση βρίσκεται στη στρατηγική που είναι γνωστή με την ονομασία «ώριμο φρούτο». Παρουσιάζεται ο ΔΗΣΥ να περιμένει να ξεφτίσει εντελώς η σημερινή διακυβέρνηση, για να ανέλθει στην εξουσία ως η επιλογή του «μη χείρον βέλτιστον» αντί ως η επιθυμητή. Και αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο και για την ίδια την προοπτική των προεδρικών, αλλά και για την ποιότητα και την ευχέρεια μιας μελλοντικής διακυβέρνησης.

Ασφαλώς και δεν εισηγούμαι να γίνει ο ΔΗΣΥ αντιπολιτευόμενος πολιτικός τρομοκράτης. Θα ήταν εξίσου, αν όχι περισσότερο, αυτοκαταστροφικό. Όμως το κόμμα της αντιπολίτευσης έχει υποχρέωση προς τον λαό μας που βλέπει τη χώρα να κατρακυλάει, να του αναπτύξει μια αξιόπιστη πολιτική πρόταση σύγχρονης διακυβέρνησης, με όλες τις αιχμές που αυτή απαιτεί. Με σοβαρότητα και υπευθυνότητα να επικρίνει τα κακώς κείμενα και να δίνει τη διέξοδο. Κάποιος θα αντιτάξει ότι για να εκλεγείς στην εξουσία χρειάζονται ευρύτερες συνεργασίες. Ασφαλώς θα έχει δίκιο. Οι συνεργασίες όμως κτίζονται βασισμένες στη συναίνεση και τον συγκερασμό πρώτα των θέσεων. Μόνο έτσι είναι αξιόπιστες. Αλλιώς αποτελούν απλό παζάρι εξουσίας.

Ο ΔΗΣΥ στους 18 μήνες που απομένουν, θα πρέπει να ακολουθήσει διαφορετική πολιτική από εκείνη των βουλευτικών. Ασφαλώς και πρέπει να στηρίξει μέτρα που θα δεήσει να πάρει η κυβέρνηση, αλλά να επιμένει στις θέσεις του για την οικονομία, το Κυπριακό, την Ευρώπη. Να αποτελεί το διαφορετικό και όχι την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, όπως λανθασμένα πολλές φορές επιτρέπει να νοηθεί…

Advertisements

Είναι πεποίθησή μου ότι ο Πρόεδρος Χριστόφιας περνάει πολλές ώρες κάθε μέρα, βάζοντάς τα με την τύχη του και περιμένοντας ένα θαύμα που θα ανατρέψει ως διά μαγείας τις σημερινές σκληρές πραγματικότητες. Είμαι σίγουρος ότι θα αναλογίζεται το πώς θα ήταν τα πράγματα διαφορετικά, αν δεν υπήρχε η παγκόσμια οικονομική κρίση, αν η Ελλάδα δεν ήταν στη σημερινή κατάσταση, αν δεν έχανε τις «εκλογές» ο Ταλάτ, αν η Τουρκία δεν ήταν οιονεί υπερδύναμη, αν η Ευρώπη ήταν στα πολύ «πάνω» της.

Ο Πρόεδρος είναι ένας άνθρωπος που θα ήθελε να μείνει στην ιστορία ως ο ηγέτης που βοήθησε τους φτωχούς και τους εργαζομένους, που ένωσε τους Ελληνοκυπρίους και τους Τουρκοκυπρίους, εξαφανίζοντας ό,τι προκαλεί φανατισμό. Να είναι η ασπίδα του κάθε κατατρεγμένου και το αποκούμπι όσων έχουν ανάγκη. Ακόμη και σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής. Οραματιζόταν να είναι ο κομμουνιστής ηγέτης που σε ευρωπαϊκό έδαφος κατάφερε να κάνει την Αριστερά κυρίαρχο πολιτικό ρεύμα που μπορεί να διαχειριστεί την εξουσία, αντί να την αποφεύγει όπως γίνεται σε κάθε δυτική χώρα.

Αυτό το γλυκό παραμύθι όμως, που ούτως ή άλλως δεν είχε καμία πιθανότητα επιτυχίας, έσβησε οριστικά με την έκρηξη στο Μαρί. Εγώ δεν πιστεύω ότι ο Πρόεδρος Χριστόφιας δεν είναι πατριώτης ή ότι δεν αντιλαμβάνεται ότι υπάρχουν προβλήματα. Πιστεύω όμως ότι η συνείδησή του και η πολιτική του παιδεία δεν του επιτρέπουν να αντιληφθεί τη διάσταση των σημερινών προβλημάτων, ούτε και το μέγεθος των δικών του ευθυνών. Και είναι ακριβώς αυτή η αδυναμία που οδηγεί τον Πρόεδρο στον πολιτικό καιάδα και την Κύπρο στην ολική καταστροφή.


Ο κ. Χριστόφιας έχει μπροστά του δύο δρόμους. Ο τρίτος είναι η ολική καταστροφή


Μέσα από το μικροπολιτικό παιγνίδι και τον επικείμενο επικοινωνιακό ανασχηματισμό για να δημιουργηθούν οι συνθήκες παραμονής στην εξουσία, πάλι φαίνεται να χάνεται η μεγάλη εικόνα. Η εικόνα των αδήριτων αποφάσεων που πρέπει να ληφθούν, όχι πλέον για να σώσουν την κατάσταση, αλλά για να διασώσουν ό,τι μπορεί να διασωθεί. Ο κίνδυνος της χρεοκοπίας, δεν είναι πλέον κουβέντα όσων χαρακτηριζόμασταν Κασσάνδρες. Η Κύπρος είναι πια και επισήμως στο στόχαστρο των κερδοσκόπων. Ρευστότητα στην αγορά δεν υπάρχει, δυνατότητα δανεισμού από το εξωτερικό επίσης δεν υπάρχει. Το να μπούμε σε μηχανισμό στήριξης θα σημάνει ανεργία σε ποσοστά της τάξης του 20%, μείωση μισθών στο δημόσιο 20-30%, ιδιωτικοποιήσεις με τη μορφή ξεπουλήματος. Η μεσαία τάξη θα εξαφανιστεί, όπως και οι ξένες καταθέσεις που θα κάνουν φτερά για άλλες χώρες.

Στο Κυπριακό ο κ. Ερντογάν, αντί γενναίας κίνησης, ήρθε στην Κύπρο για να εξαγγείλει την οριστική σκλήρυνση της Τουρκίας που πλέον δεν προσβλέπει πολύ στην Ευρώπη. Ο κίνδυνος να θεωρηθούμε συνυπεύθυνοι ενός αδιεξόδου είναι μεγάλος, όπως και να οδηγηθούμε σε αναβάθμιση του ψευδοκράτους. Ακριβώς διότι δεν έχουμε συμμάχους, αλλά χώρες που δεν θέλουν στην Ευρώπη την Τουρκία.

Η κυπριακή προεδρία της Ε.Ε. έχει πλέον άλλες διαστάσεις. Πρέπει να αποδείξουμε ότι μπορούμε να διαχειριστούμε ευρωπαϊκά ζητήματα και κυρίως τον προϋπολογισμό. Να αντιμετωπίσουμε σκληρές πραγματικότητες της παγκοσμιοποίησης. Είναι ολοφάνερο πλέον ότι οι πάντες έχουν στο «σώμα» της πατρίδας μας μυριστεί «ψόφιο». Γεγονός που αφήνει τον Πρόεδρο Χριστόφια δύο μόνο δρόμους.

Ο ένας δρόμος, είναι να λειτουργήσει ως εχθρός του εαυτού του. Να κάνει όλα όσα δεν πιστεύει ότι πρέπει να γίνονται. Να γίνει ο Πρόεδρος που, αν και αριστερός, θα αφαιρέσει δικαιώματα από τους εργαζομένους, θα επιβάλει φόρους και θα κάνει αποκρατικοποιήσεις. Θα πρέπει να εργαστεί για το αδιέξοδο και όχι τη διέξοδο στο Κυπριακό.

Ο δεύτερος δρόμος, είναι εκείνος της πατριωτικής και γενναίας παραίτησης. Της καταγγελίας του συστήματος και της παράδοσης σε κάποιον άλλο του πολιτικού κόστους των δυσβάστακτων αποφάσεων που πρέπει να ληφθούν.

Αυτές είναι οι μόνες επιλογές του Προέδρου, αλλά και η κραυγή αγωνίας που απευθύνει κάθε νοήμων Κύπριος πολίτης. Διότι, ο τρίτος δρόμος, αυτός της αδράνειας και της ελπίδας ότι θα πράγματα θα γίνουν καλύτερα, είναι ο μονόδρομος της ανέχειας, της αποτυχίας και της καταγραφής του κ. Χριστόφια στην ιστορία ως του ανθρώπου που κατέστρεψε οριστικά τη χώρα και την ίδια την Αριστερά.