Μαζί με την έκρηξη στο Μαρί, που ξεγύμνωσε με κρότο το χρεοκοπημένο πολιτικό μας σύστημα, αναζωπυρώθηκε και η απαίτηση για πραγματική ηγεσία στον τόπο. Για μια κυβέρνηση, ένα κοινοβούλιο και κόμματα που θα θέτουν το μακροπρόθεσμο και το συλλογικό, πάνω από το πρόσκαιρο και το ατομικό συμφέρον. Που θα δίνουν πρώτη προτεραιότητα στις αποφάσεις που κάνουν καλό σε ολόκληρο τον τόπο, έστω και αν δεν κερδίζουν άμεσα και τάχιστα ψήφους.

Το τελευταίο είναι το πιο σημαντικό για να έχουμε μια πραγματική ανατροπή. Και το παράδειγμα της βλακείας στο Μαρί, πέρα από την τραγική του διάσταση, είναι εξαιρετικά διδακτικό για όλους. Γιατί μέσα από τον θρήνο, την απώλεια ανθρωπίνων ζωών και την καταστροφή της μεγαλύτερης επένδυσης που έγινε ποτέ στη χώρα, ήρθε η ώρα να αναλογιστεί ο καθένας μας, πολιτικοί και πολίτες, το μέγεθος των δικών μας ευθυνών, αλλά κυρίως την κρισιμότητα των επόμενών μας πράξεων.

Η ευθύνη των πολιτικών έναντι της ευθύνης των πολιτών θυμίζει πολύ την ιστορία με την κότα και το αβγό. Οι πολιτικοί, ως κατέχοντες την ηγεσία του τόπου και τον πρώτο λόγο για τη λειτουργία και την προκοπή του, αδιαμφισβήτητα έχουν την κύρια και την ατομική ευθύνη για τη σημερινή παρακμή. Για την ατιμωρησία, τη διαφθορά, την έλλειψη οράματος, ακόμη και για το μέτριο επίπεδο και την ανικανότητα που πολλές φορές παρατηρείται.


Οι πολίτες έχουν εγκαταστήσει το σύστημα της μετριότητας, οι πολίτες μπορούν και να το ανατρέψουν


Από την άλλη, βέβαια, κάποιος λογικά θα αντιτάξει ότι οι ίδιοι οι πολίτες είναι που επέλεξαν, διά της ψήφου ή της αποχής τους, το πολιτικό προσωπικό και την ηγεσία που σήμερα διαθέτουμε. Οι ίδιοι οι πολίτες είναι που προτιμούν πολλές φορές να είναι πελάτες του παρηκμασμένου συστήματος, παρά φορείς της ανάγκης για συλλογική πρόοδο. Οι ίδιοι οι πολίτες είναι που αξιολογούν τρεις φορές την πενταετία, πολιτικές αξίες και πολιτικές αρετές. Που επιβάλλουν το πλαίσιο μέσα από το οποίο ένας πολιτικός θα πρέπει να κινηθεί για να θεωρείται πετυχημένος.

Ας υποθέσουμε ότι στην Επιτροπή Άμυνας είχαμε δύο βουλευτές και ο πρώτος το 2010 απέστελλε επιστολή στον τότε υπουργό Άμυνας, ζητώντας να μάθει τι γίνονται τα εκρηκτικά. Λογικά ο υπουργός θα του απαντούσε ότι είναι μια χαρά εκεί που βρίσκονται. Αν ο βουλευτής δεν είχε πειστεί, θα έκανε μια δήλωση ή θα έβγαζε ένα δελτίο Τύπου που τα περισσότερα ΜΜΕ θα το θεωρούσαν θέμα «χωρίς αίμα» και θα το έθαβαν σε μονόστηλα. Το πολύ, αν δεν υπήρχε κανένας εύκαιρος καβγάς χωρίς ουσία, κάποιο μέσο θα έκανε ένα ρεπορτάζ και ο θόρυβος θα διαρκούσε το πολύ 24 ώρες. Όσο και να φώναζε ο συγκεκριμένος βουλευτής, θα θεωρείτο γραφικός και αντιεμπορικός, όπως θεωρούνται όλοι όσοι ασχολούνται με τα πραγματικά προβλήματα του τόπου.

Την ίδια ώρα, ο άλλος βουλευτής που ολίγον τον ενδιαφέρουν τα ταπεινά συλλογικά ζητήματα, όπως το τι γίνονται τα εκρηκτικά, οι προμήθειες, η απαξίωση της Εθνικής Φρουράς, το ότι δεν συμμετέχουμε σε συλλογικά ευρωπαϊκά αμυντικά προγράμματα, προτιμά να αξιοποιεί τον χρόνο του τρέχοντας να πετύχει καμιά μετάθεση, καμιά προαγωγή, κανένα διορισμό, να βοηθήσει κανένα μικροπρομηθευτή να πάρει κάποια «δουλειά». Και να καταγγείλει ασφαλώς την αναξιοκρατία.

Νομίζω κανείς μας δεν αμφισβητεί ότι, στις βουλευτικές, οι πιθανότητες του πρώτου βουλευτή να εκλεγεί θα ήταν απείρως μικρότερες από εκείνες του δεύτερου. Ακόμη και αν ο πρώτος είχε πετύχει να αποσοβήσει την έκρηξη!

Γι’ αυτό ακριβώς, μαζί με τη δικαιολογημένη αγανάκτηση των πολιτών, υπάρχει και η αγανάκτηση της ίδιας της πολιτικής ουσίας. Που βλέπει να διασύρεται από τις ίδιες τις ψήφους των πολιτών και από κριτήρια όπως: καλός άνθρωπος, φιλάνθρωπος, μας προσέχει, κάνει τις δουλειές και τα ρουσφέτια μας, έρχεται στον γάμο και για να φάμε άμα τον καλέσουμε. Η αγανάκτηση από τους αλλεπάλληλους εκλογικούς θριάμβους του λαϊκισμού, της επιφάνειας, των δημοσίων σχέσεων, της πολιτικής ανυπαρξίας. Η αγανάκτηση δηλαδή από τον πολιτικό ευτελισμό που επιλέγουν οι πολίτες οι ίδιοι.

Η Κύπρος περνά δύσκολα. Το νοιώθει ο καθένας μας από την ώρα που αισθανόμαστε –και θα αισθανόμαστε για πολύ καιρό ακόμη– την έλλειψη ηλεκτρικού και άλλων βασικών για την εποχή μας αγαθών. Η οικονομία είναι πιθανόν να έχει πλακωθεί από ταφόπλακα και η ανασφάλεια των πολιτών κτυπάει κόκκινο.

Είμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης με το μέλλον μας ως χώρα να φαντάζει μαύρο, άραχνο και ζοφερό. Η επόμενη μέρα ξημερώνει με την ανάγκη ηγεσίας και αποτελεσματικής διακυβέρνησης να γίνεται ακόμη πιο επιτακτική απ’ ό,τι ήδη ήταν. Ο λαός σήμερα χρειάζεται καθοδήγηση, εμπιστοσύνη και σχέδιο εξόδου από την κρίση.

Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Πρόεδρος. Και η ικανότητα ή η αδυναμία του να χειριστεί την κατάσταση με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, τουλάχιστον για τους 19 μήνες μέχρι το τέλος της θητείας του. Διότι, μπορεί στο δικό μας πολιτειακό σύστημα ο Πρόεδρος να έχει υπερεξουσίες, αλλά η προεδρία –φάνηκε πολλές φορές– δεν μπορεί να ασκηθεί αν όλοι, Κοινοβούλιο, κοινή γνώμη και ΜΜΕ, είναι εναντίον σου.


Οι κρίσεις, είτε αναδεικνύουν ηγέτες είτε αποκαλύπτουν και ξεγυμνώνουν φούσκες


Πολύ φοβάμαι λοιπόν, ότι μπαίνουμε σε μια κατάσταση απόλυτης πολιτικής αστάθειας όπου ναι μεν ο κ. Χριστόφιας θα διατηρεί το αξίωμά του, αλλά επί της ουσίας δεν θα μπορεί να κυβερνήσει. Έχουμε έναν Πρόεδρο αδύναμο, που του λείπουν βασικά χαρακτηριστικά ηγεσίας. Το υπόλοιπο διάστημα καθίσταται ένας πολιτικός Γολγοθάς.

Στην εξίσωση της βλακώδους ατυχήματος και της άθλιας διαχείρισης που τίναξε κάθε ίχνος αξιοπιστίας στον αέρα, αξιολογείται και η ικανότητα του Δημήτρη Χριστόφια να αντεπεξέλθει του Κυπριακού, της οικονομίας, της Ευρωπαϊκής προεδρίας, και των σκληρών εσωτερικών αναγκών που έχουν πολλαπλασιαστεί. Τα ερωτήματα προς τον ίδιο είναι βασανιστικά:

1. Πώς θα κυβερνήσεις κ. Πρόεδρε όταν αποδεδειγμένα σου λείπει η αποφασιστικότητα; Κάτι που φάνηκε από τη διστακτικότητα να κατασχέσεις το εκρηκτικό φορτίο και ακολούθως να το καταστρέψεις. Κάτι που φαίνεται από την απροθυμία σου να λάβεις μέτρα για την οικονομία. Κάτι που φαίνεται από την ανυπαρξία στρατηγικής στο Κυπριακό.

2. Πώς θα κυβερνήσεις κ. Πρόεδρε όταν αποδεδειγμένα δεν έχεις προνοητικότητα και ικανότητα διοίκησης; Κάτι που φαίνεται από τη λανθασμένη επιλογή συνεργατών. Κάτι που φαίνεται από την παραδοχή σου να μην ξέρεις τι συμβαίνει σε καίρια ζητήματα. Από τη συνεχή καταφυγή στο δόγμα «κρύψετε να περάσουμε».

3. Πώς θα κυβερνήσεις κ. Πρόεδρε όταν αποδεδειγμένα δεν εμπνέεις εμπιστοσύνη και δεν μπορείς να διαχειριστείς καμία κρίση μικρή ή μεγάλη. Κάτι που φαίνεται αφού κρύβεσαι όταν σε έχει ανάγκη ο λαός σου. Από την απαισιοδοξία των πολιτών για το μέλλον της Κύπρου, ακόμη και πριν από την έκρηξη.

4. Πώς θα κυβερνήσεις κ. Πρόεδρε όταν αποδεδειγμένα έχεις χάσει το απαιτούμενο κύρος και δεν μπορείς να εξασφαλίσεις συμμάχους; Κάτι που φαίνεται από την ευκολία με την οποία καταφέρεται ο καθένας εναντίον σου. Από την απομόνωση στην οποία έχεις βρεθεί και στο εσωτερικό και διεθνώς. Από τη σπουδή σου να θέτεις ως προτεραιότητα σχέσεις με χώρες του διεθνούς περιθωρίου.

5. Πώς θα κυβερνήσεις κ. Πρόεδρε όταν αποδεδειγμένα έχεις χάσει το στοίχημα της ενότητας και της αποδοχής; Όταν έχει γίνει πλέον η κυρίαρχη τάση να είναι κάποιος απέναντι σου. Όταν διχάζεις τον λαό με κάθε ευκαιρία για να έχεις από κοντά τους φανατικούς οπαδούς σου. Όταν δείχνεις πολλές φορές να κινείσαι αδιαφορώντας για τις ευαισθησίες των πολιτών και των κομμάτων.

6. Κυρίως όμως, πώς θα κυβερνήσεις κ. Πρόεδρε όταν αποδεδειγμένα δεν έχεις συναίσθηση της ευθύνης που φέρεις ως ο ηγέτης της χώρας; Όταν δείχνεις να μην αντιλαμβάνεσαι τι συνέβη την περασμένη Δευτέρα στο Μαρί. Όταν δεν νιώθεις την ανάγκη να πάρεις τα πράγματα στα χέρια σου, αλλά μόνο να δικαιολογηθείς και να κρυφτείς πίσω από επιτροπές, διαδικασίες και …το πραξικόπημα.

Οι κρίσεις, είτε αναδεικνύουν ηγέτες είτε αποκαλύπτουν και ξεγυμνώνουν φούσκες. Τέτοια φούσκα απεδείχθη και ο κ. Χριστόφιας, για όλους πλέον. Όχι μόνο για όσους το πιστεύαμε από την αρχή. Μαζί με την έκρηξη, σήμερα έχουμε και ένα βασιλιά γυμνό. Ένα Πρόεδρο υπό προθεσμία. Που και να πάρει σήμερα την απόφαση, είναι πια αργά για να μπορέσει να ηγηθεί και να κυβερνήσει.

Την περασμένη Δευτέρα συντελέστηκε – από αυτοχειρία – στην Κύπρο ένα τρομοκρατικό κτύπημα τεράστιας έκτασης. Ανατινάχθηκαν στον αέρα 2000 τόνοι εκρηκτικών συσκευασμένων σε εμπορευματοκιβώτια. Ανατινάχθηκαν μαζί τους το μεγαλύτερο αναπτυξιακό έργο που έγινε ποτέ στην Κύπρο και η μοναδική ναυτική βάση του Στρατού. Από καθαρή τύχη θρηνήσαμε μόνο 13 νεκρούς, η θυσία των οποίων χαρακτηρίζεται από αξιοθαύμαστα στοιχεία ηρωισμού. Έχουμε δεκάδες τραυματίες. Κατ’ αναλογία, η Κύπρος υπέστη πολύ μεγαλύτερη ζημιά από ότι οι ΗΠΑ την 11η Σεπτεμβρίου.

Τις τελευταίες μέρες η Κύπρος βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Το ηλεκτρικό ρεύμα παράγεται με πεπαλαιωμένα μέσα που προφανώς δεν θα αντέξουν, σε ποσότητα που επαρκεί για να έχουμε όλοι ηλεκτρισμό κάθε δεύτερο δίωρο. Οι επιχειρήσεις – όλες ανεξαιρέτως – δεν μπορούν να εργαστούν και χάνονται εκατομμύρια. Προβλήματα στην παροχή νερού είναι πιθανό να εμφανιστούν. Ασφάλεια τροφίμων και περιβαλλοντικά ζητήματα τίθενται υπό έλεγχο. Η κατάσταση στους δρόμους ανεξέλεγκτη εφόσον φώτα τροχαίας δεν λειτουργούν και τροχονόμοι δεν υπάρχουν πουθενά. Αβεβαιότητα και ανασφάλεια παντού. Το πρόβλημα της οικονομίας φαντάζει να γίνεται δυσθεώρητο. Την ίδια ώρα η Κύπρος θάβει τα απομεινάρια των παιδιών της.


Ζητούμενο του διαγγέλματος ήταν να σώσουν το τομάρι τους Πρόεδρος και υιός


Πολλοί θεωρούν ότι το πρώτο ζήτημα που τίθεται σε αυτές τις περιπτώσεις είναι αυτό της απόδοσης ευθυνών. Κι όμως, το πρωταρχικό που τέτοιες καταστάσεις απαιτούν, είναι ηγεσία. Να νοιώσει ο πολίτης ότι, παρά την συμφορά, υπάρχει ο άνθρωπος που – όσα λάθη και αν έχουν γίνει – παίρνει την κατάσταση στα χέρια του, την ελέγχει και φροντίζει να αντιδράσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Στην Κύπρο δεν μπορεί να είναι άλλος από τον ίδιο τον πρόεδρο ο άνθρωπος αυτός.

Τρεις ημέρες όμως ο πρόεδρος άφαντος. Δεν υπάρχει πουθενά. Είναι στεναχωρημένος μας λεν οι σύμβουλοί του.  Καταστρέφονται τα πάντα και αντί να αγανακτούμε λεν, πρέπει να συμπονέσουμε τον πρόεδρο που…. λυπάται. Το έχω πει ξανά. Χρειαζόμαστε λύσεις, όχι δάκρυα. Ειδικά σε καταστάσεις τέτοιες που αν δεν δοθούν λύσεις η καταστροφή θα είναι ολοκληρωτική.

Απαιτείται ναι, ο πρόεδρος να βρίσκεται παντού. Στο χώρο της τραγωδίας, στην ΑΗΚ και τις παμπάλαιες μονάδες παραγωγής, στο πληγωμένο στράτευμα, στην Αστυνομία, στην εισαγγελία, στις κηδείες, δίπλα στις οικογένειες των θυμάτων. Χρειάζεται πάνω απ’ όλα ο πρόεδρος να βρίσκεται δίπλα στο λαό. Να του απευθύνεται τακτικά. Να τον εμψυχώνει, να δίνει συμβουλές και οδηγίες. Απαιτείται  ο πρόεδρος να καταδείξει προς όλους ότι το κράτος λειτουργεί και αντιμετωπίζει την κατάσταση με όλους τους τρόπους που μπορεί.

Οφείλει ακόμη ο πρόεδρος από την πρώτη στιγμή να καταδείξει ότι ξέρει τι έχει συμβεί και ότι δεν θα αφήσει κανένα ατιμώρητο. Εδώ υπάρχει μια μεγάλη παρανόηση. Η έκρηξη δεν αφορούσε υλικό που παρελήφθη με διαδικασίες ρουτίνας. Αν ήταν έτσι, ασφαλώς και ο πρόεδρος δεν όφειλε να έχει γνώση των λεπτομερειών. Εδώ πρόκειται για εκρηκτικό εμπόρευμα που απασχόλησε τη διεθνή διπλωματία, το Συμβούλιο Ασφαλείας, μυστικές υπηρεσίες και τα διεθνή ΜΜΕ.  Το ίδιο το εμπόρευμα θα μπορούσε να αποτελεί στόχο τρομοκρατικής επίθεσης πριν αποτελέσει αντικείμενο έκρηξης από βλακεία. Κρινόταν από το χειρισμό του το κύρος της χώρας και οι διεθνεις της σχέσεις. Το να μην ήξερε ο πρόεδρος τι γίνεται με τα εκρηκτικά, αποτελεί χειρότερο έγκλημα από το να ήξερε και να μην έκανε τίποτα. Το να μην παρακολουθούσε από δίπλα την ιστορία ο Υπουργός των Εξωτερικών σημαίνει ολοκληρωτική και απόλυτη ανεπάρκεια.

Στο τριήμερο πένθος ο πρόεδρος μας διεμήνυε την στεναχώρια του. Την τρίτη μέρα όμως έκανε κάτι χειρότερο. Δεν βγήκε να μιλήσει στο λαό προσπαθώντας να ανακτήσει το χαμένο έδαφος ηγεσίας. Βγήκε για να αποδείξει απλά ότι είναι μικρός ηγέτης.

Σε ένα πεντάλεπτο διάγγελμα ο Δημήτρης Χριστόφιας ασχολήθηκε περισσότερο με τα επεισόδια των 20 ατόμων στο προεδρικό που έδωσαν αφορμή για άσκηση αστυνομικής βίας. Μίλησε περισσότερο για το πραξικόπημα και την ΕΟΚΑ Β’ παρά για τους νεκρούς. Αντί να πείσει το λαό ότι τα προβλήματα αντιμετωπίζονται με τον καλύτερο τρόπο, προσπάθησε απλά να σώσει το τομάρι του και να στηρίξει την αποτρόπαια προσπάθεια του γιου του να συνδέσει την ειρηνική διαμαρτυρία με το πραξικόπημα. Το ίδιο και ο άλλος – μονίμως άφαντος – υπουργός των εξωτερικών.

Η ενότητα κύριε πρόεδρε είναι συλλογική ευθύνη, συμφωνώ. Που για να επιτευχθεί χρειάζεται ηγέτη και άνθρωπο ικανό να κυβερνήσει και να διαχειριστεί κρίσεις. Που είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς μαζί του, σέβεσαι την προσπάθεια που κάνει. Λυπάμαι κύριε πρόεδρε, αλλά τέτοιος ηγέτης αποδείξατε πολλές φορές μέχρι σήμερα και πέραν πάσης αμφιβολίας σήμερα ότι δεν είστε. Δεν είστε ηγέτης. Είστε παράγων ακυβερνησίας.

Αφορμή για το σημερινό άρθρο έδωσε ο μιμητισμός μας. Διαδικασία που δείχνει μη ολοκληρωμένο κράτος. Και δεν τον εννοώ με την έννοια που την καταλαβαίνει το ΑΚΕΛ, το οποίο επισήμως διερωτάται σε όλους τους τόνους γιατί άμα κρυολογεί σε ένα θέμα η Ελλάδα, τότε κάποιοι ξεκινούν και φταρνίζονται στην Κύπρο. Το εννοώ ακριβώς από την ανάποδη. Και διερωτώμαι λοιπόν: Γιατί πρέπει να γίνει κάτι τρομερό στην Ελλάδα για να ξυπνήσουμε εδώ στην Κύπρο;

Ας δούμε λοιπόν τι έγινε τις τελευταίες ημέρες. Στην Κύπρο και την Ελλάδα, δόθηκαν φάκελοι από την ΟΥΕΦΑ για στημένα παιγνίδια. Έγινε θόρυβος πολύς για 3-4 ημέρες, όπως γίνεται παραδοσιακά, όποτε ριχθεί μια τέτοια φωτοβολίδα. Μετά το τριήμερο λοιπόν, όλοι αγρόν ηγόρασαν, Και άντε να το αντιληφθούμε λοιπόν αυτό για την αστυνομία. Και αυτοί οπαδοί είναι, που να τρέχουν τώρα εναντίον των ομάδων. Το ίδιο και η κυβέρνηση και ο αρμόδιος υπουργός. Το ίδιο δυστυχώς και ο γενικός εισαγγελέας που αφήνει πολλές φορές να νοηθεί ότι επηρεάζεται από το ευρύτερο πολιτικό περιβάλλον. Το ίδιο όμως και οι δημοσιογράφοι. Μόλις κάθισε ο κουρνιαχτός, ήταν οι πρώτοι που ξέχασαν το θέμα.


Για πρώτη φορά έχουμε συνάντηση κορυφής για το Κυπριακό και δεν κινείται ρούπι!


Στην Ελλάδα λοιπόν με τα χιλιάδες προβλήματα, δύο γυναίκες εισαγγελείς ξεσκόνισαν το θέμα. Στην Κύπρο; Αφού βγήκε το θέμα στην Αθήνα και αφού πέρασαν μήνες και μήνες, θυμήθηκαν αστυνομία και ΚΟΠ να ρίξουν ευθύνες ο ένας στον άλλον για το ποιος τελικά δεν ζήτησε τη συνδρομή της ΟΥΕΦΑ για τη διερεύνηση. Ο γενικός εισαγγελέας μιλά για υπόθεση αρχείου λόγω μη επαρκών στοιχείων. Τα ΜΜΕ; θυμήθηκαν ότι υπήρχαν και στην Κύπρο φάκελοι στημένων και δειλά δειλά θα παίξουν το θέμα για 2-3 μέρες, μέχρι την επόμενη εξέλιξη στη μητρόπολη.

Λόγω των στημένων στην Αθήνα, ένα συγκεκριμένο μέσο ενημέρωσης θυμήθηκε –και μπράβο του– την υπόθεση ενός διπλού συμβολαίου, το οποίο μάλιστα κατατέθηκε ως τεκμήριο στο δικαστήριο. Μαζί του το θυμήθηκαν όλοι! Και η αστυνομία και ο υπουργός και ο γενικός εισαγγελέας. Όλοι αυτοί που θα το είχαν βολικά ξεχασμένο, αν δεν ήταν τα ελληνικά στημένα.

Αν το πράγμα περιοριζόταν σε θέματα ποδοσφαίρου, ασφαλώς και δεν θα ήταν τόσο κρίσιμο. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι αν δεν υπήρχε η οικονομική κρίση στην Αθήνα, κανείς εδώ δεν θα ασχολείτο ζεστά με την οικονομία. Σίγουρα αν δεν ζούσε αυτήν την πολύ δυσχερή περίοδο η Ελλάδα, κανένα μέτρο δεν θα λαμβανόταν. Και δεν είναι τυχαίο που εξαγγέλθηκαν μέτρα δύο μέρες μετά που το Ελληνικό κοινοβούλιο ξεκίνησε να φλερτάρει με την ολική καταστροφή. Θα ασχολούμασταν λες και θα ερχόταν το τέλος του κόσμου στις 7 Ιουλίου στη συνάντηση της Γενεύης. Που για πρώτη φορά έχουμε τέτοιο γεγονός και δεν κινείται ρούπι…

Αν πολιτικός μιλήσει για την οικονομία, τότε όλοι θυμούνται να ασχοληθούν. Αν δεν μιλήσει, τότε δεν υπάρχει σχεδόν κανείς να συζητήσει άλλα θέματα εκτός του Κυπριακού. Και αυτό ενοχλεί. Ενοχλεί να αισθάνεσαι αυτό που ονομάζεται τέταρτη εξουσία να είναι ανεπαρκής, πλην πολύ ελάχιστων φωτεινών εξαιρέσεων. Να μην μπορεί να κρατήσει κανένα θέμα στην επικαιρότητα από μόνη της. Να χρειάζεται την τοποθέτηση από τους αρμοδίους για να μπορεί να συντηρήσει μια υπόθεση. Να μην έχει άποψη. Να μη συζητά γνώμες, αν δεν έχουν πρώτα λεχθεί από άλλους. Να μην ερευνά, να μην επιμένει.

Στην Κύπρο υπάρχει αυτή η ιδιότυπη και παράδοξη δημοσιογραφική δεοντολογία. Αντί να θεωρούμε τον δημοσιογράφο που έχει άποψη και γνώμη κόσμημα, τον θεωρούμε ότι εξυπηρετεί αλλότρια συμφέροντα. Στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, η γνώμη και η άποψη κινούνται σε μηδενικά επίπεδα. Οι λειτουργοί των μέσων παρουσιάζονται συχνά ως άβουλοι τροχονόμοι – χρονομέτρες. Αυτό δεν είναι υγεία ούτε και βοηθά τη δημοκρατία. Μάλλον την καθηλώνει στη μετριότητα, εφόσον ο κατ’ εξοχήν σύγχρονος μηχανισμός ελέγχου των πολιτικών επιλέγει να κινείται σε αυτήν…