Επανερχόμενος στην κανονική ζωή και τον διάλογο που έχουμε από αυτήν τη θέση, επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία μου από τις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές, όπου ήμουν υποψήφιος με τον ΔΗΣΥ στη Λευκωσία.

Η πρωτιά του κόμματός μου με χαροποίησε. Η προσωπική μου κατάταξη στη 17η θέση, όχι. Είναι ήττα. Η ευκαιρία που μου δόθηκε να μιλήσω δημοσίως για πράγματα που πιστεύω και θέλω να αγωνιστώ ήταν για μένα ευκαιρία και προνόμιο. Το πώς κερδίζονται οι σταυροί προτίμησης, μεγάλο μάθημα.

Και επειδή όταν ασκείς κριτική στους άλλους οφείλεις πρωτίστως να κάνεις το ίδιο στον εαυτό σου, θέλω να κωδικοποιήσω κάποιες σκέψεις και να καταλήξω σε κάποιες κεντρικές διαπιστώσεις, προτού ξεκινήσουμε να σχολιάζουμε ξανά την τρέχουσα επικαιρότητα.

Η πρώτη, αφορά το πώς επεδίωξα ο ίδιος να παρουσιαστώ στις εκλογές. Σε μία περίοδο που η πολιτική δεν πουλάει, επιχείρησα να μιλήσω πολύ «σκληρά» πολιτικά. Να μπω βαθειά στην ουσία της πολιτικής. Θυμάμαι τον φίλο μου, Ευτύχη Βαρδουλάκη, όταν του είπα για το σλόγκαν «η πολιτική είναι αλλιώς» να θέλει να με αποτρέψει. Μου έλεγε ότι θα μιλάω για κάτι που ο κόσμος έχει αρνητική άποψη. Ότι δεν θα έχω χρόνο και μέσα για να πείσω ότι η πολιτική μπορεί να είναι γοητευτική και χρήσιμη. Πρότεινε να μιλήσω περισσότερο για τον εαυτό μου και την πορεία μου. Δεν δεχόμουν κουβέντα. «Η πολιτική είναι πολιτική», επέμενα. «Επιθυμώ να αναδείξω ένα διαφορετικό πολιτικό πρότυπο. Δεν μου περνά και δεν μπορώ να επικεντρωθώ σε κάτι άλλο». Πιθανόν, να είχα λάθος για την απήχηση του μηνύματος. Έχω όμως την ικανοποίηση ότι προέβαλα όσα πραγματικά πιστεύω ότι πρέπει να συζητούνται σε κάθε εκλογές. Έθεσα διλήμματα που πολλοί προτιμούν να αποφύγουν καν να συζητήσουν.


Η οφειλόμενη δική μου ανάλυση για να κλείσει το κεφάλαιο «βουλευτικές εκλογές»


Βασικό μειονέκτημα ήταν ο μικρός χρόνος της εκστρατείας και οι οργανωτικές δυσκολίες ενός νέου υποψήφιου. Υπήρχε θέμα αναγνωρισιμότητας. Τι κι αν πέρασα από ένα σωρό αξιώματα και επιτελικές θέσεις, τι κι αν είχα τεράστια ευθύνη στις προεδρικές, λίγο μετρούσαν. Ο κόσμος ήθελε να ξέρει καλά –και προσωπικά – ποιον ψηφίζει. Η απόπειρα να καλυφθεί το κενό με έμφαση στην επικοινωνία ενίσχυσε ένα κλίμα συμπάθειας και εκτίμησης. Δεν μεταφράστηκε όμως σε σταυρούς προτίμησης. Και δεν μπορούσε να είναι καθολικό, από την ώρα που μεγάλο μέρος της κοινωνίας δεν παρακολουθούσε τα εκλογικά δρώμενα.

Γνώριζα τα κενά και προσπάθησα να τα καλύψω μέσα από τη δημιουργία ενός κοινωνικού ρεύματος ενθουσιασμού και πολιτικής αλλαγής. Η αλήθεια είναι ότι τις τελευταίες μέρες φάνηκε να πηγαίνουμε καλά. Οι τρεις κύριες εκδηλώσεις μας ήταν εφάμιλλες σε συμμετοχή με εκείνες υποψηφίων που ήρθαν πρώτοι σε σταυρούς. Κάτι όμως που προκάλεσε και αντίδραση. Συνυποψήφιοι θεώρησαν τη δική μου υποψηφιότητα – λανθασμένα όπως απεδήχθει – «εν δυνάμει κίνδυνο».  Το «κλίμα» δεν αντικατέστησε τις οργανωτικές ελλείψεις.

Τελικά, φάνηκε και τώρα, ότι σε εκλογές σταυροδοσίας ισχύει σημαντικά το αμερικάνικο δόγμα, «όσα περισσότερα χέρια σφίξεις, τόσο περισσότερους σταυρούς θα πάρεις». Κάτι που αποδεικνύεται και από τη μικρή σχετικά ανανέωση της ομάδας του ΔΗΣΥ, με περιορισμένη εκλογή νέων προσώπων που στην πλειοψηφία τους προέβαλαν κοινωνικά ή θεσμικά χαρακτηριστικά.

Με την ευθύνη κεντρικών και συλλογικών εκλογικών αναμετρήσεων στο παρελθόν, σχεδιάσαμε εκλογές μεγάλης κλίμακας, σε μία μάχη που έπρεπε να δοθεί πόρτα-πόρτα. Θέσαμε πολιτικά διακυβεύματα και αντιπολιτευθήκαμε τη συγκυβέρνηση και τον πρόεδρο, ενώ η πλειοψηφία ασχολείτο με το παιγνίδι της επόμενης ημέρας. Έψαχνα –όπως λέει και ένας άλλος πολιτικός μου φίλος– την πολιτική «ψήφο» αντί του προσωπικού «σταυρού προτίμησης». Χωρίς να μπαίνουν σε προτεραιότητα προσεγγίσεις σε μηχανισμούς και πιθανές προσωπικές συμμαχίες. Με «αντισυστημικό» και «αντισυμβατικό» τρόπο που ακόμη και αν γοήτευσε, σίγουρα δεν τελεσφόρησε.

Θέλω να εκφράσω και από εδώ την ευγνωμοσύνη μου στους 5.124 συμπολίτες μας που συμμερίστηκαν με θέρμη την πολιτική μας πρόταση. Δεν είναι λίγοι! Η θέση μας στον πίνακα των αποτελεσμάτων όμως, δεν είναι καλή.

Αυτή είναι η δική μου ερμηνεία και η δική μου αυτοκριτική. Αναγνωρίζοντας την εκλογική πραγματικότητα, αλλά και την ευθύνη απέναντι σε όσους αγκάλιασαν μία διαφορετική πολιτική φιλοσοφία. Είμαι σίγουρος ότι αυτοί, όπως κι εγώ, αναμένουν την αναγνώριση των αδυναμιών, αλλά όχι να γίνω κάποιος άλλος από αυτό που είμαι. Σε ό,τι αφορά δε το μέλλον, ποτέ μην λες ποτέ. Θα δούμε. Επί του παρόντος, μπορούμε να επανέλθουμε και να σχολιάζουμε μαζί όσα συμβαίνουν και να παρουσιάζουμε τη δική μας αντίληψη για να πάει η Κύπρος μπροστά!

Advertisements

Φίλες και φίλοι,

Θέλω να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου τους 5,124 συμπολίτες μου που αγκάλιασαν την δική μου πρόταση για μια διαφορετική πολιτική φιλοσοφία και την στήριξαν με την ψήφο τους. Να ευχαριστήσω ακόμη περισσότερο τους πάρα πολλούς ανθρώπους που δούλεψαν στο πλάι μου εθελοντικά και θυσίασαν ένα σωρό πράγματα, για να καταφέρουμε να πείσουμε ότι «Η πολιτική είναι αλλιώς». Είναι φίλοι μου. Τους χρωστάω πολλά! Πιστεύω ότι κάναμε ότι ήταν δυνατό στο πλαίσιο του απόλυτα αξιοπρεπή προεκλογικού αγώνα που δώσαμε. Κάθε εκλογές όμως κρίνονται από το αποτέλεσμα τους. Δεν πείσαμε και καταλαβαμε την καθόλου τιμητική 17η θέση. Το ότι δεν πετύχαμε αφορά εμάς και κανέναν άλλο.

Αισθάνομαι την ανάγκη μόνο να απολογηθώ για το κακό αποτέλεσμα προς όσους πίστεψαν σε μένα και την πολιτική μου πρόταση. Έτσι είναι όμως η πολιτική! Σήμερα ο Δημοκρατικός Συναγερμός είναι ξανά πρώτο κόμμα με ένα καλό ποσοστό και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Είμαστε ξανά η πολιτική δύναμη στην οποία στηρίζει την ελπίδα του ο Κυπριακός λαός για να έρθει η πολιτική αλλαγή που έχει ανάγκη ο τόπος.

Από την πλευρά μου, έχω απόλυτα ήσυχη τη συνείδηση μου διότι κατέβαλα κάθε δυνατή προσπάθεια με τον μοναδικό τρόπο που ήθελα, τον εντελώς πολιτικό. Επικεντρωμένος στην πολιτική ουσία και πουθενά αλλού. Το ίδιο θα συνεχίσω να κάνω και στο μέλλον, εκφράζοντας την άποψη μου όπου μπορώ. Και βλέπουμε!

Σας ευχαριστώ.

Μιχάλης

Γραπτή Δήλωση

Ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος δεν μπορεί να παραδίδει μαθήματα συνέπειας

Με έκπληξη παρακολουθούμε εδώ και δύο μέρες το ΔΗΚΟ να μην απαντά στο βασικό ερώτημα που έθεσε χτες με δήλωση του ο κ. Κασουλίδης. Αποφεύγουν να μας πουν πως λογαριάζουν να χρησιμοποιήσουν τον ρυθμιστικό ρόλο που διεκδικούν.

Σήμερα ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος με ανακοίνωση του επιχειρεί να μας δώσει μαθήματα συνέπειας. Ιδιαίτερα προς τον κ. Κασουλίδη.

Προτού διεκδικήσει τον ρόλο του εκφραστή της διαφωνίας με την Κυβέρνηση Χριστόφια, θα πρέπει ο κ. Παπαδόπουλος να εξηγήσει γιατί το κόμμα του συνεχίζει να τη στηρίζει και να συμμετέχει σε αυτή με τρεις Υπουργούς. Μιλώντας για συνέπεια, θα πρέπει να μας θυμίσει σε ποιο συρτάρι είναι κλειδωμένη εκείνη η περιβόητη συμφωνία για την οικονομία, που συνομολόγησαν ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ πριν το ΔΗΚΟ ψηφίσει τον προϋπολογισμό του 2011. Πέρασε ήδη ο μισός χρόνος.

Στην προσπάθεια του ΔΗΚΟ να ζούμε σε συνθήκες μόνιμου δημοψηφίσματος απάντησε ο λαός στον πρώτο γύρο των προεδρικών τον Φεβρουάριο του 2008. Στον δεύτερο γύρο των προεδρικών, 4 στους 10 ψηφοφόρους του ΔΗΚΟ δεν ακολούθησαν τον κ. Παπαδόπουλο και το κόμμα του. Σε αυτούς είναι που πρέπει να δώσει εξηγήσεις, προτού επιχειρήσει να δώσει μαθήματα πολιτικής συνέπειας.

Την Κυριακή οι πολίτες καλούνται να επιλέξουν ποια πολιτική θέλουν. Αυτή που στηρίζει την κυβέρνηση Χριστόφια, μέσω της ψήφου σε ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ, ή αυτή που την αντιπολιτεύεται μέσω της ψήφου στον Δημοκρατικό Συναγερμό.

Μιχάλης Σοφοκλέους

Με έκπληξη παρακολούθησαν χιλιάδες τηλεθεατές χθες το μεσημέρι από το στούντιο μεσημεριανής τηλεοπτικής εκπομπής τον Πρόεδρο Χριστόφια να καταρρακώνει ό,τι έχει απομείνει από το κύρος της Προεδρίας της Δημοκρατίας και του ίδιου του θεσμού.

Οι πολίτες έχουν αντιληφθεί πλέον σε όλη της την έκταση, την αλλόκοτη προεκλογική τακτική του ΑΚΕΛ, που θέλει να αποπροσανατολίσει τον πολίτη από τις πραγματικές συζητήσεις και να εκβιάσει συναισθηματικά συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες. Διότι άλλο είναι η ανθρώπινη συγκίνηση που μπορεί να καταλάβει τον καθένα μας σε μια ιδιαίτερη στιγμή και άλλο είναι το εμπόριο δακρύων στο οποίο εδώ και ένα μήνα συστηματικά προβαίνει ο πρόεδρος.

Από το Δάλι, κομματικές εκδηλώσεις και χθες σε μεσημβρινή εκπομπή, το τεράστιο έλλειμμα ηγεσίας και λύσεων για να πάει η χώρα μπροστά, επιχειρείται να καλυφθεί με την επίκληση συναισθηματικών φορτίσεων. Κραυγές και κλάματα χρησιμοποιούνται για να καλυφθεί η ανασφάλεια που αισθάνεται σήμερα ο κάθε πολίτης για την πορεία της χώρας.

Το αποκορύφωμα, ήταν χτες, όταν ο Πρόεδρος επισημοποίησε και τα ρουσφέτια από τηλεοράσεως. Μετά τα email του κ. Κυπριανού και τα φαξ του προεδρικού γραφείου, χθες την ώρα της συνέντευξης, περνούσε στην οθόνη το εξής εκπληκτικό κείμενο: «Όσοι απευθυνθούν τηλεφωνικώς σήμερα στην εκπομπή, η παραγωγή θα δώσει όλα τα στοιχεία στο γραφείο του προέδρου για άμεση διαχείριση του ζητήματός τους».

Είναι μια παγκόσμια πρωτιά για την κυβέρνησή μας, να ασκεί κοινωνική πολιτική με όρους ριάλιτυ. Να λύνει θέματα σε όποιον προλάβει να σηκώσει το τηλέφωνο και να απευθυνθεί αντί στις υπηρεσίες του κράτους, στην τηλεόραση! Να καταργεί με αυτό τον τρόπο τις κοινωνικές υπηρεσίες και να ευτελίζει κάθε θεσμικό όργανο. Να αντιμετωπίζει τα πραγματικά και σοβαρά προβλήματα του λαού με όρους δημοπρασίας και εμπορικής προσφοράς. Τι γίνεται δηλαδή με όσους δεν κατάφεραν χτες να επικοινωνήσουν; Το ζήτημα τους ασφαλώς θα υποστεί την μη άμεση διαχείριση που προσέφερε ο κ. Χριστόφιας, αλλά την γραφειοκρατία;

Τα χθεσινά «τηλεοπτικά ρουσφέτια με 090», είναι ακόμη μια τραγική παραδοχή της χρεοκοπίας των πολιτικών της σημερινής κυβέρνησης. Οι κυπριακές οικογένειες που αντιμετωπίζουν τα προβλήματα της πραγματικής ζωής, δεν έχουν απευθείας σύνδεση με το Προεδρικό και δεν προτίθενται να γίνουν μέρος του ακελικού σόου. Δεν είναι επαίτες να περιμένουν την εμφάνιση του προέδρου στα μεσημεριανά. Θα δώσουν τη δική τους απάντηση στις 22 Μαίου. Χωρίς αστική χρέωση.

Μιχάλης Σοφοκλέους

Υποψήφιος Βουλευτής ΔΗΣΥ Λευκωσίας

Λευκωσία, 12η Μαίου 2011

Το τι Κύπρο θέλουν το ΑΚΕΛ και ο κ. Χριστόφιας, γίνεται μέρα με τη μέρα ορατό. Η οικονομία πάει από το κακό στο χειρότερο επειδή η κυβέρνηση είναι δέσμια των ιδεοληψιών της και δεν κάνει αυτά που σε όλη της Ευρώπη εξασφαλίζουν την ανάπτυξη.

Η επιχειρηματικότητα και η έννοια του κέρδους, τα οποία ήταν τα στοιχεία αυτά που δημιούργησαν το Κυπριακό οικονομικό θαύμα, είναι υπό διωγμό. Η λέξη «ταξικός εχθρός», μιλώντας για κυπριακές επιχειρήσεις, ακούστηκε όχι από καθοδηγητή της νεολαίας του ΑΚΕΛ, αλλά από επίσημα κυβερνητικά χείλη. Στη δημόσια διοίκηση κυριαρχεί η κομματοκρατία, που υποβιβάζει τον πολίτη σε «πελάτη» ενός ξεπερασμένου και προσβλητικού συστήματος.

Κορυφαία ζητήματα όπως το μεταναστευτικό, απουσιάζουν από την κυβερνητική ατζέντα, λες και η λύση μπορεί να προέλθει από κάποια επιδόματα. Το Κυπριακό, αντιμετωπίζεται με όρους «συντροφικότητας» και «φιλίας» και την Ευρώπη σε απόσταση. Την ίδια ώρα που οι αριστερές ιδεοληψίες του ΑΚΕΛ εμποδίζουν τη χώρα μας να αποκτήσει μια δυναμική και πάντα παρούσα εξωτερική πολιτική, λες και βρισκόμαστε ακόμα στην εποχής του «Κινήματος των Αδεσμεύτων». Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά, κάθε κριτική στον Πρόεδρο, το βασικό συστατικό κάθε σύγχρονης Δημοκρατίας, θεωρείται ενοχοποιημένη και καταγγέλλεται ως πράξη υπονόμευσης.


Η δική μας Κύπρος είναι ένας σύγχρονος Ευρωπαϊκός χώρος ανάπτυξης, ευημερίας και δημιουργίας!


Το ΑΚΕΛ σε όλη του την πορεία υπήρξε όχι ένα απλό κόμμα αλλά ένα καλά οργανωμένο πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό δίκτυο. Ένα δίκτυο που στηρίχθηκε σε συγκεκριμένες ιδεοληψίες και είχε (ή κατασκεύασε) συγκεκριμένους εχθρούς. Ο εχθρός ήταν πρωτίστως ταξικός. Αλλά ήταν και η ελληνική εθνική ταυτότητα και η επιχειρηματικότητα και η Ευρώπη. Αυτή την Κύπρο θέλουν το ΑΚΕΛ και ο κ. Χριστόφιας. Δικαίωμά τους. Εμείς θέλουμε μια άλλη Κύπρο.

Η δική μας Κύπρος έχει ταυτότητα. Έχει ιστορία, έχει παράδοση, έχει ξεκάθαρο διεθνή προσανατολισμό. Το μέλλον της είναι στην Ευρώπη. Την Ευρώπη τη θέλουμε παρούσα στο Κυπριακό, τη θέλουμε δίπλα μας σε σύνθετα προβλήματα όπως το μεταναστευτικό και είμαστε μαζί της σε θέματα γεωπολιτικής.

Η δική μας Κύπρος έχει πολίτες και όχι «πελάτες». Σε ένα Κράτος που λειτουργεί με διαφάνεια και αξιοκρατία. Και επειδή αυτό δεν επιτυγχάνεται με ευχολόγια, η λύση είναι μικρότερο κράτος, μείωση της γραφειοκρατίας, ενίσχυση της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, δημοσίευση όλων των κρατικών αποφάσεων, θεσμοθετημένες διαδικασίες δημόσιας διαβούλευσης.

Η δική μας Κύπρος στηρίζει την επιχειρηματικότητα. Στηρίζει τη δημιουργική μεσαία τάξη. Όσους παράγουν πλούτο, δημιουργούν θέσεις εργασίας, ρισκάρουν, επενδύουν. Γιατί μόνο αυτά εξασφαλίζουν ανάπτυξη, ευημερία, απασχόληση. Και θέλουμε ξεκάθαρους κανόνες για να στηριχθεί. Με χαμηλή και απλοποιημένη φορολογία, με απλοποιημένες διαδικασίες και στήριξη όσων θέλουν να δημιουργήσουν δικής τους επιχείρηση, ειδικά στο χώρο της καινοτομίας. Με στήριξη των γυναικών που δεν μπορούν να απαντούν διαρκώς στο δίλημμα καριέρα ή οικογένεια.

Η δική μας Κύπρος κοιτάζει μπροστά. Επενδύει στη γνώση, στην εκπαίδευση, στην έρευνα, στην καινοτομία. Επιδιώκει να περιφερειακό εκπαιδευτικό και ερευνητικό κέντρο. Κύπριοι επιστήμονες πήραν νόμπελ οικονομικών και προχώρησαν στη μεγάλη ανακάλυψη στο ινστιτούτο γενετικής για το σύνδρομο down. Δεν μπορούμε ως χώρα να εμμένουμε σε στερεότυπα όπως τα μη κερδοσκοπικά εκπαιδευτικά ιδρύματα και να μην δίνουμε τις διευκολύνσεις και τα κίνητρα εκείνα που θα προσελκύσουν ξένα επιστημονικά και ερευνητικά ινστιτούτα.

Η δική μας Κύπρος επενδύει στην αειφορία. Στο δίλημμα «ανάπτυξη ή περιβάλλον», απαντάμε «πράσινη ανάπτυξη», που σημαίνει χρήση σύγχρονης τεχνολογίας και αξιοποίηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

Η δική μας Κύπρος είναι χώρος ελευθερίας. Ο δημόσιος διάλογος είναι ανοιχτός. Καμία άποψη δεν ενοχοποιείται. Κλάψες, τα μοιρολόγια και τα σενάρια συνομωσίας δεν χωρούν στην πολιτική μας ζωή και σίγουρα δεν αρμόζουν σε ηγέτες.

Το ΑΚΕΛ και κάποιοι σύμμαχοί του θέλουν μια Κύπρο κολλημένη στο παρελθόν και στις ιδεοληψίες τους. Η δική μας Κύπρος κοιτάζει μπροστά. Η δική μας Κύπρος είναι αλλιώς. Γι’ αυτήν δίνουμε τη μάχη μας. Γι’ αυτή την Κύπρο θέλω να δουλέψω και γι’ αυτό είμαι υποψήφιος βουλευτής Λευκωσίας με το Δημοκρατικό Συναγερμό.

Δύο πολύ σοβαρά φαινόμενα παρατηρούνται σήμερα στην Κυπριακή πολιτική ζωή. Έχουμε, σε προεκλογική περίοδο, την κατακόρυφη αύξηση της αμφισβήτησης των πολιτών με πιο ελεύθερη σκέψη, για το κατά πόσο είναι ικανοί οι θεσμοί να διαχειριστούν τα ιδιαίτερα απαιτητικά σύγχρονα προβλήματα. Και την ώρα ακριβώς που συμβαίνει αυτό, η κυβέρνηση υποπίπτει σε μια απίστευτη και ατέλειωτη σειρά αντιφάσεων, που κάθε άλλο παρά συνδράμουν στο να επιστρέψει η ελπίδα και η προσδοκία σε όλους εμάς τους πολίτες. Οι καλύτερες μέρες ούτε διαφαίνονται, ούτε και μπορούν να στηρίξουν την πρόκληση τους σε κάποιο πλάνο και κάποιο σχέδιο. Διότι πολύ απλά τέτοιο σχέδιο δεν υπάρχει.

Τα πράγματα κάποια στιγμή χρειάζεται να τεθούν και να συζητηθούν στις πραγματικές τους διαστάσεις. Αφού πρώτα αναγνωρίσουμε το μεγάλο δεδομένο. Ότι δηλαδή για πρώτη φορά η οικονομία μας δεν ανταποκρίνεται με τους παραδοσιακούς αυτοματισμούς της για να δώσει τη διέξοδο από την κρίση. Χρειάζεται την βοήθεια, την καθοδήγηση και τη διάνοιξη νέων τομέων και νέων ευκαιριών από το ίδιο το κράτος. Όπως επενδύσαμε τη δεκαετία του ’80 στον τουρισμό, τη δεκαετία του ’90 στις υπηρεσίες και τη πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα στα ακίνητα, σήμερα απαιτείται μια νέα διέξοδος.


Ούτε η οικονομία, ούτε η αξιοπιστία της πολιτικής υπηρετούνται με εικονικές πραγματικότητες


Προσωπικά πιστεύω στους τρεις πυλώνες στους οποίους στηρίζεται σήμερα η ευημερία του λαού μας. Δεν είναι ξοφλημένοι ούτε και έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους. Χρειάζονται και οι τρεις ενίσχυση. Ο τουρισμός θέλει έργα και σημεία αναφοράς που θα ελκύουν τον ξένο, από την ώρα που ο ήλιος δεν είναι πια αρκετός. Οι υπηρεσίες πρέπει να προχωρήσουν για να γίνουμε ελκυστικοί και σε ξένες επενδύσεις που να έχουν φυσική παρουσία και όχι μόνο την τυπική τους βάση στην Κύπρο. Τα ακίνητα χρειάζεται να εξορθολογηστούν και να απευθυνθούμε σε νέες ξένες αγορές για να αναθερμανθεί το ενδιαφέρον.

Αυτό που η οικονομία μας όμως χρειάζεται περαιτέρω, είναι η διάνοιξη νέων τομέων. Και υπάρχουν τρεις τομείς πολύ συγκεκριμένοι για να το πετύχουμε αυτό. Ο πρώτος είναι η παιδεία. Να γίνει η Κύπρος περιφερειακό εκπαιδευτικό και ερευνητικό κέντρο. Η χώρα μας, μόνο την τελευταία χρονιά, έχει να επιδείξει ένα νόμπελ οικονομικών και τη μεγάλη ανακάλυψη στο ινστιτούτο γενετικής για το σύνδρομο down. Δεν μπορεί να εμμένουμε σε θεωρίες όπως τα μη κερδοσκοπικά εκπαιδευτικά ιδρύματα και να μην δίνουμε τις διευκολύνσεις και τα κίνητρα εκείνα που θα προσελκύσουν ξένα ινστιτούτα. Η δήλωση του Υπουργού της Παιδείας ότι είναι όνειρο θερινής νυκτός αυτός ο στόχος, είναι το τελευταίο που χρειαζόμαστε σήμερα.

Ο δεύτερος νέος τομέας μπορεί να είναι η υγεία. Για να γίνουμε όμως κέντρο παροχής υπηρεσιών υγείας χρειαζόμαστε πρώτα απ’ όλα το ΓΕΣΥ και εξίσου χρειαζόμαστε ιατρική σχολή στο πανεπιστήμιο. Εδώ και δεκαετίες ακούμε και πληρώνουμε για Γενικό Σύστημα Υγείας, αλλά σύστημα δεν βλέπουμε. Και είναι η χειρότερη υπηρεσία προς αυτό τον στόχο το να δηλώνει ο πρόεδρος της Δημοκρατίας ότι εγκαταλείπει την εργασία τόσων ετών χωρίς καν να καταθέτει εναλλακτική πρόταση.

Τέλος, είναι η ενέργεια. Η δυνατότητά μας να έχουμε φυσικό αέριο. Μια εξαιρετικά σημαντική προοπτική την οποία χρειάζεται να διαχειριστούμε με τρομερή προσοχή και αποφασιστικότητα. Κάτι που δεν κάνουμε σήμερα, εφόσον είναι ξεκάθαρο ότι δεν έχουμε μια συγκεκριμένη μακροπρόθεσμη στρατηγική για το θέμα. Λέει ο καθένας από τους αρμοδίους την άποψη του και κερδίζει πανηγυρικά η λογική του «βλέποντας και κάνοντας».

Αυτά τα θέματα θα μπορούσαν να αποτελούν το αντικείμενο πολύ μεγάλου μέρους του προεκλογικού διαλόγου. Να συζητάμε δηλαδή την προοπτική να προχωρήσει η χώρα μπροστά και να προκαλέσουμε ξανά ανάπτυξη και ευημερία.

Την ατζέντα των θεμάτων σε κάθε εκλογές πρώτα απ’ όλα την θέτουν αυτοί που κυβερνούν. Που στην Κύπρο σήμερα δυστυχώς θεωρούν τη μόνη συνταγή για πρόοδο, την προσπάθεια να δοθούν ψεύτικες ενέσεις ψυχολογίας και τη δημιουργία μιας εικονικής πραγματικότητας. Με τοποθετήσεις που καθημερινά διαψεύδονται και προσπάθεια διαστρέβλωσης ιστορικών δεδομένων. Δίνοντας την εικόνα ότι στόχος της οικονομικής πολιτικής είναι η διαχείριση της φτώχιας και της σημερινής δυσπραγίας, αντί δημιουργία ελπίδας και προοπτικής. Κτυπώντας και την πραγματική οικονομία και την αξιοπιστία της πολιτικής.