Γραπτή Δήλωση

Την ώρα που Κυβέρνηση και ΑΚΕΛ διαφημίζουν μείωση των εργαζομένων στο δημόσιο, η Στατιστική Υπηρεσία παρουσιάζει αύξηση κατά 5,212 εργαζόμενους τα τελευταία 3 χρόνια!

Με βάση πολύ πρόσφατα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, τα οποία μάλιστα έχουν δημοσιευθεί στο διαδίκτυο, οι εργαζόμενοι στον ευρύτερο δημόσιο τομέα έχουν αυξηθεί τα τελευταία τρία χρόνια κατά 5,212. Ο αριθμός αυτός αντιστοιχεί με αύξηση 8% του δημοσίου τομέα μέσα σε μία τριετία.

Η δραματική αύξηση δεν αφορά τοπικές αρχές ή εταιρείες που ελέγχονται από το δημόσιο στο μεγαλύτερο μέρος της. Αντιθέτως, οι απασχολούμενοι μόνο στην κεντρική κυβέρνηση κατά την τριετία Χριστόφια, είναι 4,497 περισσότεροι.

ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΕΥΡΥΤΕΡΟ ΔΗΜΟΣΙΟ TΟΜΕΑ 2006-2010

Τα συγκλονιστικά στοιχεία αποκαλύπτονται, την ώρα που Κυβέρνηση και ΑΚΕΛ προσπαθούν να πείσουν τους πολίτες ότι αποτελούν την μόνη διακυβέρνηση που έχει πετύχει περιορισμό της απασχόληση στος δημόσιο. Το επιχείρημα για μείωση των θέσεων κατά 1,000 εντός του 2010 καταρρέει ως χάρτινος πύργος και διαψεύδεται από τις ίδιες τις κρατικές υπηρεσίες. Κατά την περσινή χρονιά μόνο, οι εργαζόμενοι στο ευρύτερο δημόσιο αυξήθηκαν κατά 1,345 εκ των οποίων οι 1,141 αφορούν την κεντρική κυβέρνηση.

ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, 2006-2010

Δυστυχώς για τη χώρα μας, αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι το μόνο μέτρο για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης που με ευλάβεια υπηρετεί η σημερινή Κυβέρνηση, είναι αυτό της προσπάθειας δημιουργίας εντυπώσεων και μιας εικονικής πραγματικότητας.

ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΕΥΡΥΤΕΡΟ ΔΗΜΟΣΙΟ TΟΜΕΑ ΤΑ ΔΥΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ

Οι δημόσιες δαπάνες δεν περιορίζονται αλλά αυξάνονται δραματικά. Το κρατικό μισθολόγιο μόνο, παρουσιάζει τα τρία τελευταία χρόνια αύξηση 21.5%, εν μέσω οικονομικής κρίσης. Αντί να γίνεται προσπάθεια για πραγματικό περιορισμό των εξόδων, οι κυβερνώντες καταφεύγουν στην φοροεπιδρομή ως το μόνο μέσο βελτίωσης των δημόσιων οικονομικών. Ο μέσος πολίτης, ο μέσος εργαζόμενος, ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας και ο δημόσιος υπάλληλος, καλούνται καθημερινά να πληρώσουν το λογαριασμό της ατολμίας και της αναβλητικότητας μιας κυβέρνησης, που επιμένει να θεωρεί ότι την κρίση θα την περάσουμε με ευχές και λεκτικές ενέσεις ψυχολογίας.

ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΑ ΔΥΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ

Την ώρα που η κυβέρνηση Χριστόφια παραπλανεί το λαό με στοιχεία που διαψεύδονται από το κράτος και τις υπηρεσίες του, η ανάγκη της πολιτικής αλλαγής γίνεται ακόμα πιο επιτακτική. Η απορία δε που η στατιστική υπηρεσία δεν μπορεί να μας λύσει, είναι το πόσες από τις χιλιάδες των προσλήψεων έχουν γίνει μέσω φαξ και email που δεν ξέφυγαν από τις γραμματείς των κομματικών και προεδρικών γραφείων.

Σημείωση: Όλα τα στοιχεία που περιλαμβάνονται στη δήλωση, αλλά και τα στοιχεία πάνω στα οποία στηρίχθηκαν οι γραφικές παραστάσεις, μπορούν να επιβεβαιωθούν στην πιο κάτω ηλεκτρονική διεύθυνση:

www.cystat.gov.cy/mof/cystat/statistics.nsf/labour_31main_gr/labour_31main_gr?OpenForm&sub=1&sel=2

Advertisements

Ρώτησαν τον υποψήφιο τότε Δημήτρη Χριστόφια, πριν από τις προεδρικές εκλογές, γιατί θα έπρεπε να τον ψηφίσει ο λαός. «Για την ανθρωπιά μου!», απάντησε. Η οποία «ανθρωπιά» προφανώς αποτελεί πολιτικό επιχείρημα περιωπής και πρέπει να διαφημίζεται από τον αυτόκλητο φέροντα αυτής της ιδιότητας.

Ο Πρόεδρος Χριστόφιας ασφαλώς και δεν εξελέγη για την «ανθρωπιά» με την οποία πίστωνε τον εαυτό του, αλλά επειδή το ΔΗΚΟ αποφάσισε να τον ψηφίσει στον δεύτερο γύρο. Η καταφυγή όμως σε ηθικοπλαστικά ψευδοεπιχειρήματα και ψευτοδιλήμματα, για να καλυφθούν πολιτικές ανεπάρκειες και δυσκολίες, αποδεικνύεται η μοναδική επικοινωνιακή στρατηγική που μπορεί και θέλει να εφαρμόσει η παρούσα κυβέρνηση. Περί πολιτικών απαντήσεων και αντιπαράθεση επιχειρημάτων ούτε λόγος…

Διαβρώνει το εσωτερικό μέτωπο η κριτική, υπονομεύουν τον Πρόεδρο οι ανησυχίες, χειροβομβίδα για την οικονομία οι αγωνίες για την κακή πορεία της, το πραξικόπημα, «δεν είναι εμείς που φταίμε», μας είπαν οικοκυρές κ.ο.κ. αποτελούν μονότονες, επαναλαμβανόμενες καθημερινά και χωρίς περιεχόμενο απαντήσεις για οποιοδήποτε θέμα.


Τα δάκρυα, οι πολιτικοί δολοφόνοι, ο «καημένος» πρόεδρος και άλλες συναρπαστικές ιστορίες…


Με κορυφαία ατάκα για τις σοβαρές επικρίσεις ότι αποτελούν «προσωπική επίθεση κατά του Προέδρου». Λες και οι Κύπριοι κλήθηκαν το 2008 να εκλέξουν ιερή αγελάδα και όχι Πρόεδρο μιας δημοκρατικής πολιτείας!

Η κυβέρνηση αυτή ούτε την πίεση αντέχει ούτε την κριτική. Είναι προφανές ότι βρίσκεται υπό καθεστώς έντονης πίεσης και φόρτισης, το οποίο την έχει αποσυντονίσει. Κρατάει πολλά καρπούζια κάτω από μια μασχάλη που δεν τα χωράει. Τα τεράστια ρίσκα που πήρε στο Κυπριακό, επενδύοντας τα πάντα στη φιλία με τον κ. Ταλάτ, στρατηγική που έχει πλήρως καταρρεύσει.

Την αγωνία να μη χάσει και το ΔΗΚΟ μετά την ΕΔΕΚ από την κυβέρνηση, παρά τις κάθετές τους διαφωνίες σε όλα ανεξαιρέτως τα θέματα. Την αδήριτη ανάγκη να παρθούν επιτέλους μέτρα για την οικονομία, διότι τα προβλήματα, αν δεν περιοριστούν τα έξοδα, θα είναι ιδιαίτερα εμφανή πριν από το 2013. Τέλος, αν προσθέσουμε τη σοβαρή πιθανότητα να μην έχουν ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ πλειοψηφία στη νέα Βουλή, θα αντιληφθούμε σε τι καθεστώς πανικού και σύγχυσης έχουν περιέλθει.

Η στρατηγική του «καημένου» είναι μια ιδιαίτερα προσφιλής διέξοδος πολλών Κυπρίων πολιτικών. Όταν βρίσκονται σε δυσκολία, προσπαθούν να εμφανιστούν ως θύματα, για να κερδίσουν τη συμπάθεια. Για τον κ. Χριστόφια, όμως, αποτελούσε πάντα ευαγγέλιο.

Το 2004 από το Μπούργκενστοκ, ο τότε πρόεδρος της Βουλής μιλούσε τηλεφωνικώς στο ραδιόφωνο του Άστρα και με λυγμούς ψέλλιζε «είμαστε και εμείς άνθρωποι…». Η πολιτική μάλιστα των χριστοφιακών δακρύων είχε γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής κατά την προεκλογική περίοδο, όπου χρειαζόταν απλά ένα παιδικό χαμόγελο για να ξεσπάσει ο νυν Πρόεδρος σε λυγμούς, προκειμένου να αποδείξει ή να επιδείξει την «ανθρωπιά» του.

Κάτω από τις συνθήκες που περιγράψαμε πριν, η στρατηγική του «καημένου» δεν επαρκούσε και χρειάστηκε ενίσχυση.

Ανακαλύφθηκαν προσπάθειες ακόμη και φυσικής εξόντωσης του Προέδρου μέσα από ένα σχόλιο σε μπλογκ στο Διαδίκτυο. Συνελήφθησαν άτομα που μοίραζαν φυλλάδια, παίρνοντας την Κύπρο πολλά χρόνια πίσω. Πέντε με έξι νεαροί φωνάζουν εναντίον του Προέδρου και όλο το σύστημα κυβέρνησης και ΑΚΕΛ τούς επιτίθεται, με το να οπτασιάζεται ακροδεξιές φασιστικές συνωμοσίες και δίνοντάς τους υπόσταση.

Πρόσφατα είδαμε ξανά τον Πρόεδρο της χώρας να κλαίει. Όχι γιατί του έκανε κάποιος κάτι, αλλά επειδή ο ίδιος έπεσε στον λάκκο που πήγε να σκάψει για τους αντιπάλους του. Μόνος του έσπειρε ανέμους, μόνος του θέρισε θύελλες, αλλά έπρεπε να εφευρεθούν τα «σκοτεινά κέντρα που απεργάζονται το κακό», για να αναλάβουν την ευθύνη!

«Προσπαθούν να μας δολοφονήσουν πολιτικά», τσίριξε ο Πρόεδρος. «Αυτή η προσπάθειά τους ΔΕΝ θα περάσει», διακήρυξε μέσα από ρυάκι δακρύων.

Το ότι η Δημοκρατία έχει ανάγκη ηγέτη από Πρόεδρο και όχι μοιρολογήτρα φαίνεται να αποτελεί για τον κ. Χριστόφια ασήμαντη λεπτομέρεια. Προέχει το προφίλ του ανθρώπου που είναι κρίμα… Και για να γλυτώσουμε την ουσία της κυβερνητικής αποτυχίας, το δημοκρατικό επιχείρημα καταντά να είναι το να τραγουδηθούν δραματικά οι στίχοι του Σιδερά και του Καρβέλα: «Με κατατρέχουν, με εξουσιάζουν, φρικιά και δαίμονες, πίσω μου τρέχουν και με προστάζουν, τα μυαλά μου έχουν γεμίσει ιδέες έμμονες-Δαίμονες!».

Καλό Πάσχα σε όλους!

Υ.Γ. Το άρθρο αποτελεί εξέλιξη ομότιτλου άρθρου που δημοσιεύθηκε στις 28/12/2009.

Σε όλες τις δυτικές χώρες υπάρχει σήμερα η μεταβατική γενιά των πολιτών. Αυτή των σημερινών 30άρηδων και 40άρηδων που έζησαν το τέλος της βιομηχανικής εποχής, την άνθηση της τεχνολογίας και της ταχύτητας μετάδοσης της πληροφορίας και της γνώσης, την παγκοσμιοποίηση. Είναι η γενιά που σε ελάχιστο χρόνο κλήθηκε να προσαρμοστεί σε ένα σωρό ραγδαίες προκλήσεις και να αλλάξει στερεότυπα για αιώνες ριζωμένα. Από τη διάδοση της τηλεόρασης, μέχρι το διαδίκτυο. Από την ευκολία των μεταφορών και της επικοινωνίας, μέχρι την κατάργηση των νομισμάτων και την αντικατάστασή τους από το πλαστικό και άυλο χρήμα. Είναι η γενιά που αποτελεί τη γέφυρα των «περίεργων» νεαρών με τους «πεισματάρηδες» γηραιότερους.

Σε αυτό τον προκλητικό ορυμαγδό εξελίξεων, οι Κύπριοι 30άρηδες και 40άρηδες είχαμε να μεγαλώσουμε μαζί με την τουρκική εισβολή και την κατοχή του 1/3 της πατρίδας μας. Είτε το καταλαβαίναμε είτε όχι, το Κυπριακό επηρέασε κάθε έκφανση της ζωής μας. Τους φίλους που είχαμε από τη γειτονιά και το σχολείο, τις ατέλειωτες πολιτικές συζητήσεις που κάναμε από την εφηβεία, τα ενδιαφέροντά μας, το επάγγελμα που διαλέξαμε, το κόμμα που επιλέξαμε, τη συνολική μας κοσμοθεωρία.
Ζήσαμε τους μεγάλους ηγέτες της Κύπρου. Αυτούς που στη σημερινή μας ηλικία είχαν αναλάβει τότε να εγκαταστήσουν το κυπριακό κράτος. Τον Μακάριο, τον Κληρίδη, τον Κυπριανού, τον Παπαδόπουλο, τον Λυσσαρίδη, τον Παπαϊωάννου. Υπήρχαν για χάρη τους άνθρωποι έτοιμοι ακόμη και να θυσιαστούν. Ζήσαμε την απόλυτη πολιτικοποίηση.


Οι 30άρηδες και 40άρηδες αλλάξαμε την οικονομία και το lifestyle. Χρειάζεται να αλλάξουμε και την πολιτική


Δεν μείναμε όμως να μιζεριάζουμε, αλλά ταυτόχρονα προοδεύαμε. Η οικονομία αναγεννήθηκε. Η ξένη βοήθεια δεν χαραμίστηκε. Ο τουρισμός και η οικοδομική βιομηχανία ξαναστήθηκαν και μια στρατιά νέων Κυπρίων επιστημόνων δημιούργησαν τον χρηματοπιστωτικό τομέα, τη ναυτιλία και τις υπηρεσίες.

Το κυριότερο όμως ήταν οι αλλαγές στην κοινωνική ζωή. Και, ναι, εννοώ το lifestyle του σύγχρονου Κύπριου, που συγκρίνεται με αυτό κάθε προηγμένου λαού. Όσο κι αν το μέγεθος περιορίζει, ο Κύπριος παραμένει έτοιμος να αφομοιώσει το τι συμβαίνει διεθνώς και να το προσαρμόσει στα δικά μας μέτρα. Η Λευκωσία αποτελεί μικρογραφία σύγχρονης ευρωπαϊκής πρωτεύουσας, παρά το ότι το μέγεθός της δεν είναι μεγαλύτερο από αυτό της Λαμίας ή του Ηρακλείου. Ο κάθε πολίτης αγωνίζεται για την άνοδο του βιοτικού επιπέδου. Οι επιχειρήσεις αναζητούν διαρκώς την εξέλιξη.

Όλα αυτά τα πετύχαμε έχοντας παραδίπλα το Κυπριακό και την έγνοια του ως το αδιαμφισβήτητο πρώτο θέμα. Πιστεύοντας ο καθένας στον δικό του πολιτικό ηγέτη και τη δυνατότητά του να σπάσει τα αδιέξοδα και το τέλμα. Στην πορεία νιώσαμε τη δικαίωση και την επιτυχία της ένταξης στην Ευρώπη. Επανήλθε στη χώρα η αυτοπεποίθηση. Δεν ήμασταν πια εγκλωβισμένοι της επέμβασης μιας άλλης χώρας. Ξεφύγαμε από τη μιζέρια του μικρού και κατατρεγμένου κράτους.

Για να έρθει όμως η κρίση και να μας προσγειώσει. Διότι η δική μας γενιά, που έμαθε να κοιτάζει στα μάτια τις διαφορετικές προκλήσεις, αντιλαμβάνεται το πολιτικό σύστημα να μην μπορεί να την ακολουθήσει. Όχι μόνο να μην καταφέρνει να δώσει λύσεις στα σημερινά ζητούμενα, αλλά να μην μπορεί καν να μιλήσει γι’ αυτά. Και από την ώρα που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις έγνοιες του 30άρη, η συζήτηση για τις ακόμη πιο πολύπλοκες σκέψεις του 20άρη δεν είναι καν εικονική πραγματικότητα. Το Κυπριακό γίνεται, από εθνικό θέμα, η αφορμή για να μην αλλάζει τίποτα.

Τις τελευταίες μέρες στήθηκε από την κυβέρνηση το σκηνικό των εκλογών. Και πολύ φοβούμαι ότι το μόνο που επιβεβαίωσε είναι την ύπαρξη στην Κύπρο δύο κόσμων. Της κοινωνίας που προχωρεί και της πολιτικής που μένει πίσω. Για να επισημάνει στη δική μας γενιά πως, όπως έκανε για τα άλλα, χρειάζεται να επιλέξει και για την πολιτική την πρόοδο. Αλλιώς η πολιτική θα αποτελεί τον μόνο τομέα στον οποίο η γενιά της εισβολής θα παραμένει μόνιμος θεατής. Και με δική της επιλογή, θα παραμένει από την πολιτική μονίμως απ’ έξω. Όχι μόνο από πλευράς φυσικής παρουσίας, αλλά κυρίως από πλευράς νοοτροπίας.

Επικυρώθηκε δυστυχώς την περασμένη Τρίτη ότι η προεδρία στην Κύπρο ασκείται με σκεπτικό που βρίσκεται εντελώς εκτός εποχής. Με ύφος που διώχνει τους πολίτες από τα κοινά, αλλά και μηδενίζει την ελπίδα για το μέλλον της χώρας. Με νοοτροπία που γυρίζει την Κύπρο στη δεκαετία του ’80 και τις εντάσεις που τότε ζούσαμε.

Ο Πρόεδρος Χριστόφιας είχε τη μεγάλη ευκαιρία στη διάσκεψη Τύπου που έδωσε, να θέσει την ατζέντα των εκλογών. Να καταθέσει δηλαδή το δικό του σχέδιο και τη δική του στρατηγική για το πώς η Κύπρος θα ξεπεράσει τα προβλήματα, για το πώς η χώρα μας θα πάει μπροστά. Απ’ εκεί και πέρα όλη η συζήτηση θα περιστρεφόταν γύρω από το δικό του πλάνο, όπως γίνεται σε κάθε δημοκρατία. Κάποιοι θα συμφωνούσαν με αυτό και κάποιοι άλλοι φυσιολογικά θα διαφωνούσαν.

Το ότι ο κ. Χριστόφιας επέλεξε τη δημόσια διαπόμπευση, την προγραφή πολιτικών αντιπάλων και τη μετάθεση των δικών του ευθυνών σε άλλους, αποτελούσε ασφαλώς μια στρατηγική επιλογή του ιδίου και των συνεργατών του. Ήταν άλλη μια προσπάθεια εφαρμογής του προπαγανδιστικού δόγματος που θέλει τη συζήτηση να επικεντρώνεται σε επουσιώδη ζητήματα επιφάνειας, για να αποφεύγεται η ουσία και τα πραγματικά προβλήματα.


Έχουμε δυστυχώς πρόεδρο που αδυνατεί να ηγηθεί της χώρας


Ο Αθανάσιος Ορφανίδης και ο Σωκράτης Χάσικος αποφασίστηκε να επιλεγούν ως τα εξιλαστήρια θύματα για να καλυφθούν τα προβλήματα της ανεργίας, της οικονομίας, των συντάξεων, της μετανάστευσης, της υγείας, της παιδείας και τόσα άλλα. Επιλέγηκε να ριχτούν και οι δύο στην αρένα με τα λιοντάρια. Ανεξάρτητα αν με την επίθεση στον διοικητή της Κεντρικής υπονόμευε ο Πρόεδρος ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό μας σύστημα. Και χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η πολιτική ένταση που θα προέκυπτε από την επιλογή να ριφθεί σκιά σε σωρεία πολιτικών αντιπάλων. Με την καταφυγή στην ανθρωποφαγία, ο Πρόεδρος εύλογα θα πυροδοτούσε την αντιπαράθεση. Αυτό ήταν αδιαμφισβήτητα η πολιτική του επιλογή.

Η απολογία του Προέδρου, αδιαμφισβήτητα, είναι ένα κορυφαίο και αξιοπρόσεκτο πολιτικό γεγονός. Που θα είχε τεράστια αξία και θα συνέδραμε πολύ αποτελεσματικά στην ανάπτυξη του πολιτικού μας πολιτισμού, αν γινόταν την επόμενη μέρα της διάσκεψης. Όμως, την Τετάρτη ο κ. Χριστόφιας και οι υποστηρικτές του εμφανίστηκαν αμετανόητοι να στηρίζουν την επικοινωνιακή τους επιλογή. Η ισπανική υποχώρηση έγινε μόνο όταν αποδείχθηκε ότι οι κατηγορίες δεν αφορούσαν υπουργούς της κυβέρνησης Κληρίδη, αλλά συνεργάτες του ίδιου του κ. Χριστόφια. Και από εκείνη τη στιγμή, η ενέργεια του Προέδρου δεν μπορεί να καταγραφεί ως πράξη πολιτικής ανδρείας αλλά ως υπεκφυγή. Ως άλλοθι για να μην ικανοποιήσει ο Πρόεδρος τη δέσμευσή του να παύσει όσους πρώην υπουργούς έλαβαν ανεργιακό επίδομα.

Ο κώδικας ηθικής του Προέδρου φαίνεται να καταλήγει στα αζήτητα. Η δυνατότητα του Προέδρου να ηγηθεί της χώρας με τόλμη και αποφασιστικότητα για τομές στα κρίσιμα και διαφορετικά προβλήματα που σήμερα αντιμετωπίζουμε, εξακολουθεί να αποτελεί ανεκπλήρωτο ζητούμενο. Η ουσία και πάλι επιχειρείται να καλυφθεί από τα επικοινωνιακά καπνογόνα.

Έχω δηλώσει και το επαναλαμβάνω ότι ο Πρόεδρος, αντί ως ένας άνθρωπος που αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα και επιχειρεί να διαμορφώσει ένα καλύτερο μέλλον, εμφανίζεται να συμπεριφέρεται σαν μια νοικοκυρά σε απόγνωση που τίποτα δεν της πάει καλά. Που της φταίνε όλοι οι άλλοι για τις δικές της αποτυχίες.

Και αυτό αποτελεί απάντηση σε μια στρεβλωμένη άποψη περί της σύγχρονης δημοκρατίας. Η οποία, στην πραγματικότητα, οφείλει να επιζητεί την κριτική και να διαφυλάττει την ελευθερία του λόγου. Να συζητά την ουσία και να μην καταφεύγει στα τεχνάσματα. Να σέβεται τον πολίτη και να μην τον αφήνει μόνο απέναντι στα σοβαρά του προβλήματα.

Ο θεσμός του Προέδρου και η πολιτική ως λειτούργημα υπέστησαν σοβαρό πλήγμα από τις προεδρικές αναφορές. Το δημόσιο αίσθημα κάθε άλλο παρά ικανοποιείται από μια απολογία που συνιστά άλλο ένα πυροτέχνημα. Η σύγχρονη δημοκρατία απαιτεί μια πολύ διαφορετική πολιτική πρακτική από την ψυχροπολεμική διεργασία του παρελθόντος που δυστυχώς και πάλι βιώσαμε.

ΓΡΑΠΤΗ ΔΗΛΩΣΗ

Ο Πρόεδρος έριξε προχθές ένα «κατινίστικο» πυροτέχνημα και κατέφυγε στην ανθρωποφαγία, αφήνοντας εκτεθειμένους δεκάδες πολιτικούς του αντιπάλους. Επιχείρησε με αυτό τον τρόπο να κρύψει τα ουσιαστικά προβλήματα  του τόπου. Αυτό άξιζε μια έντιμη απολογία και αυτοκριτική.

Σήμερα αποδεικνύεται ότι ήταν ψευδείς και παραπλανητικοί οι ισχυρισμοί του. Ιδιαίτερα έναντι του κ. Σωκράτη Χάσικου, ο οποίος κατασυκοφαντήθηκε υπόγεια και υποβολιμαία.


Το δημόσιο αίσθημα θα ικανοποιηθεί μόνο αν παυθούν όσοι έλαβαν ανεργιακό


Από την ώρα που ο κώδικας πολιτικής ηθικής όπως τον εξέθεσε ο ίδιος ο κ. Χριστόφιας αφορά τελικά τους δικούς του συνεργάτες, η απολογία δεν είναι τίποτα άλλο παρά υπεκφυγή και κοροϊδία.  Το δημόσιο αίσθημα που καταρρακώθηκε, μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο αν ο πρόεδρος παύσει τους συνεργάτες του που επωφελήθηκαν ανεργιακού επιδόματος, όπως έχει δεσμευθεί. Αλλιώς η απολογία είναι ένα σκέτο άλλοθι.

Η πολιτική ηθική δεν μπορεί να είναι σαν το λάστιχο. Να ξεχειλώνει όταν πρόκειται ο Πρόεδρος να κατηγορήσει πολιτικούς του αντιπάλους και να μαζεύεται όταν αφορά δικούς του συνεργάτες. Αυτά είναι που απαξιώνουν οι πολίτες. Αυτά είναι που πρέπει να αλλάξουν.

Μιχάλης Σοφοκλέους

"Κάποτε θα καταλάβω ότι έκανα και πρόεδρος..."

Ενδιαφέρουσα Άποψη – του Mιχάλη Περσιάνη*

Κάπου εδώ πρέπει να σταματήσει αυτή η ιστορία. Η προεκλογική περίοδος αναγκάζει τους δημοσιογράφους να τηρούν μια ουδέτερη στάση, αλλά φτάσαμε στο απροχώρητο.

Η διάσκεψη του Προέδρου ξεπέρασε κάθε όριο, εξευτέλισε τον θεσμό του Προέδρου και επιβεβαίωσε αυτό που φοβόμασταν όλοι: Ο κ. Χριστόφιας, πράγματι, ζει σε άλλο κόσμο.

Πρώτο, έκανε πολλά και σοβαρά τεχνικά λάθη. Όταν δήλωνε πως η Κεντρική Τράπεζα όφειλε “να μειώσει” τα επιτόκια, επιδείκνυε πως δεν κατανοεί τα πιο βασικά που αφορούν τον ρόλο της Κεντρικής Τράπεζας ως εποπτική αρχή και την νομοθεσία που της απαγορεύει την επιβολή όρων στις τράπεζες. Και, όταν ο Πρόεδρος τηρεί εν αγνοία σχετικά με τις πιο βασικές νομικές και θεωρητικές αρχές που διέπουν την ρύθμιση του τραπεζικού συστήματος, τότε διερωτάται κανείς πώς μας κυβερνά. Δεν είναι υποχρεωμένος, μεν, να γνωρίζει, είναι όμως υπόχρεος, αν σέβεται τον εαυτό του, τον θεσμό του Προέδρου και τους πολίτες των οποίων είναι πρόεδρος, να ενημερώνεται πριν να μιλήσει.

Για την ιστορία, για τα επιτόκια ευθύνες έχουν πολλοί, συμπεριλαμβανομένης και της Κεντρικής Τράπεζας. Αλλά ο Πρόεδρος, για ακόμα μια φορά υιοθέτησε το «φταίνε όλοι πλην εμού, του έχοντος ιώβεια υπομονή». Τα πάντα πλέον βγαίνουν στην φορά όσον αφορά στην κόντρα του διοικητή της Κεντρικής τράπεζας με την κυβέρνηση. Νομίζαμε όλοι πως η όλη ιστορία αφορούσε τις προσωπικές διαφορές Ορφανίδη-Σταυράκη. Μάλλον κάναμε λάθος, κι αυτό άρχισε να φαίνεται τον τελευταίο καιρό, αρκετά έντονα.


Ο κ. Χριστόφιας θα πει και στον Τρισε να κοιτάζει τη δουλειά του;


Όποτε μιλήσει ο κ. Ορφανίδης, ένας ολόκληρος μηχανισμός από το ΑΚΕΛ (αλλά και την ίδια την κυβέρνηση, κοντά στο προεδρικό) αναλαμβάνει να “μιλήσει” με τα ΜΜΕ για να διαμηνύσει πως “τον Ορφανίδη κουρτίζει τον ο Αβέρωφ”. Λέξη προς λέξη. Και δεν αναφέρομαι στον προφανή «ύποπτο», τον κ. Σταυράκη. Ύστερα μαθαίνουμε πως τελικά είναι “ο Θανασάκης” που κουρτίζει τον Αβέρωφ. Μετά, μας λένε πως όλα τα σκηνοθετεί ο Νικόλας Παπαδόπουλος. Δίνονται στους δημοσιογράφους “πληροφορίες” για διάφορα “περίεργα”. Και, όποτε λάβει συγκεκριμένες αποφάσεις ο Διοικητής στα πλαίσια του εποπτικού του ρόλου, αρχίζει νέος χαμός. Η μανία με την οποία λειτουργεί ο μηχανισμός του αδειάσματος, αλλά και το πόσο καλοστημένος είναι (μας ξεγέλασε κι εμάς) είναι τρομακτικό. Όταν ακούμε, όμως πως «Ο Θανάσης είναι πεισματάρης», μάθαμε να καταλαβαίνουμε πως «δεν κάνει ότι του λέμε». Ως οφείλει, κύριοι. Και, εδώ, που τα λέμε, όσοι γνωρίσαμε το Διοικητή γνωρίζουμε πως δεν είναι και ο πιο εύκολος άνθρωπος. Είναι και πεισματάρης. Αλλά, γι’ αυτό τον λόγο δεν είναι ούτε και ο πιο ευκολοκούρδιστος άνθρωπος…Και, «κουρτίσιμος» δεν είναι ούτε ο Αβέρωφ, ούτε ο Νικόλας, κι ας μας διαμηνύουν πως αλληλοκουρτίζονται.

Πάνω από όλα, όμως, ο Διοικητής, με τον οποίο, παρεμπίπτοντος διαφώνησα πολλάκις, δεν έκανε τίποτε παραπάνω από την δουλειά του. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας προφανώς δεν μπορεί να το καταλάβει αυτό, κι αυτό με τρομάζει. Διότι από τις τοποθετήσεις του Προέδρου διαφαίνεται η όλη στάση του, πως δουλειά του καθενός είναι «να υπακούει», να κάθεται στα βραστά του, να μην επεμβαίνει, να μην ασκεί την κριτική που οφείλει να ασκεί.

Να περιμένουμε, ας πούμε, πρόεδρε, την Επιτροπή Προστασίας Ανταγωνισμού να τοποθετηθεί για τα μονοπώλια, ή θα κάνετε κι εκεί σχόλια να κάτσουν στα βραστά τους; Να πιστέψουμε όσα ακούμε για «εντολές από το προεδρικό» σε άλλους ανεξάρτητους αξιωματούχους; Να περιμένουμε άλλους αξιωματούχους, ας πούμε την Γενική Ελεγκτή ή άλλες εποπτικές αρχές, να μιλήσουν για τα κακώς έχοντα ή θα εισπράξουν μια παρόμοια επίθεση;

Καθώς ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας καλούσε τον κ. Ορφανίδη να μην σχολιάζει τα θέματα που αφορούν την δουλειά του, ο Jean-Claude Trichet, εξέδιδε ανακοίνωση σχετικά με την πρόθεση της Κυπριακής κυβέρνησης για την επιβολή φόρων στο τραπεζικό μας σύστημα. Η ανακοίνωση εξέφραζε τις ανησυχίες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για τις προθέσεις της κυβέρνησης. Αν ο Πρόεδρος είναι ειλικρινής, τότε οφείλει να στείλει και στον κ.Trichet μήνυμα να κοιτάζει την δουλειά του, όπως έστειλε και στον κ. Ορφανίδη. Eκτός κι αν μας πουν (όπως και πριν μερικούς μήνες) πως «Ο Ορφανίδης βάλλει πάνω τον Trichet», σαν να είναι κανένα λυκειόπαιδο ο πρόεδρος της ΕΚΤ.

Ο διοικητής σχολίασε τα μέτρα που απαιτούνται για να διορθωθεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας και να εξασφαλιστεί η χρηματική και μακροσκοπική υγεία της κυπριακής οικονομίας. Και, δεν είπε το παραμικρό που να μην έχει επίσης πει και η Κομισιόν (η οποία «μας δίνει εύσημα») οι διεθνείς αναλυτές, οι οίκοι αξιολόγησης και οι διεθνείς οργανισμοί. Κι όμως, ο πρόεδρος, ο οποίος νομίζει πως η Κεντρική δικαιούται να επιβάλει επιτόκια στις τράπεζες, του είπε με τον πιο επίσημο τρόπο να σιωπήσει. Και, δεν επικαλούμαι την δημοσιογραφική αντικειμενικότητα για να κάνω πως δεν βλέπω αυτά που γίνονται. Είμαι βέβαιος πως, μετά από αυτό το κείμενο θα πέσει, πάλι, τηλεφώνημα από «ψηλά», για να «με μαζέψουν». Αυτά, εδώ, δεν γίνονται, όμως. Δεν κάνουμε δηλοσιογραφία αλλά ασκούμε το λειτούργημα μας, ασκώντας έλεγχο στην (εκάστοτε) εξουσία. Και, όταν φτάνεις να ντρέπεσαι για τον πρόεδρό σου, τότε δεν δικαιούσαι μόνο να μιλάς, κύριοι, αλλά υποχρεούσαι.

Επίσης, ΓεΣΥ δεν βλέπουμε διότι ο Πρόεδρος δεν το τολμά διότι είναι δύσκολο, ενώ Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Πλαίσιο επίσης δεν θα δούμε, για να μπορούν να μαγειρεύονται τα νούμερα, όπως έγινε με τις λειτουργικές δαπάνες.

* Ο Μιχάλης Περσιάνης είναι υπεύθυνος οικονομικού ρεπορτάζ της εφημερίδας «Η Καθημερινή». Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο προσωπικό του blog http://fortheisland.wordpress.com

Αν δεν επέλθει ενότητα, ανεξαρτήτως πολιτικών, ιδεολογικών και κομματικών επιδιώξεων, «δεν θα δούμε χαΐρι», ανέφερε ο Πρόεδρος Χριστόφιας αμέσως μετά τη δοξολογία για την 1η Απριλίου, καταφέρνοντας για μια ακόμη φορά να πυροδοτήσει και να προκαλέσει την αντίδραση όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών δυνάμεων, πέραν του ΑΚΕΛ. Με εξαιρετική μαεστρία, δηλαδή, να πετύχει οτιδήποτε άλλο εκτός από την ίδια την ενότητα.

Ο Πρόεδρος, ομολογώ, τείνει να γίνει επιστημονικό παράδειγμα για το πώς μπορείς να τους στρέψεις όλους εναντίον σου, ακόμη και αν προσπαθείς να πετύχεις ακριβώς το αντίθετο. Πρόκειται για κατόρθωμα μοναδικό, για το οποίο όμως υπάρχει πολύ απλή εξήγηση…

Κατ’ αρχήν, συμφωνούμε όλοι ότι η ενότητα λαού και ηγεσίας σε κοινούς στόχους αποτελεί πρώτη και εξαιρετικά σημαντική προτεραιότητα, ιδιαίτερα για το εθνικό θέμα. Η σύμπνοια είναι βασική επιδίωξη, για να ελαχιστοποιηθεί η μεταξύ μας διαπραγμάτευση και να επικεντρωθεί η προσοχή στην καθαυτή προσπάθεια λύσης του Κυπριακού. Μέχρις εδώ καλά.

Εκείνο που ο κ. Χριστόφιας αδυνατεί να συνειδητοποιήσει είναι ότι από τη στιγμή που ο ίδιος είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, από τη στιγμή δηλαδή που ο ίδιος είναι που διαχειρίζεται την εξουσία, καθίσταται αυτομάτως και ο πρωταγωνιστής της προσπάθειας να επιτευχθεί η ενότητα. Πιο απλά, επειδή η ενότητα στόχων κερδίζεται διά της πειθούς και δεν χαρίζεται διά της επιβολής, λόγω θεσμικής υπεροχής, ο Πρόεδρος οφείλει να πείθει τους υπόλοιπους, για να τους έχει δίπλα του.


Αν ο κ. Χριστόφιας επεδίωκε ενότητα, όφειλε να πει μια καλή κουβέντα για την ΕΟΚΑ και τον αγώνα της


Έχει δυστυχώς αποδειχθεί στην πράξη ότι ο Δημήτρης Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ έχουν μια πολύ περίεργη αντίληψη για το δημοκρατικό πολίτευμα. Θεωρούν ότι από τη στιγμή που κυβερνούν, όλοι πρέπει να υποτάσσονται σε ό,τι οι ίδιοι θεωρούν σωστό. Γι’ αυτό και οποιαδήποτε διαφωνία την κατατάσσουν ως επίθεση κατά του θεσμού του Προέδρου. Οποιαδήποτε αμφισβήτηση τη θεωρούν περίπου «πραξικόπημα». Με κάθε ευκαιρία, δε, αναφωνούν ότι οι ίδιοι είναι που κυβερνούν, λες και το αμφισβήτησε ποτέ κανείς!
Υπάρχει ένα πολύ σοβαρό ζήτημα, το οποίο εμφανώς διχάζει τον λαό ξανά, μετά από 20 σχεδόν χρόνια. Και αυτό είναι η μεγάλη ευαισθησία που διακατέχει την πλειοψηφία – κατά πάσα πιθανότητα – για την προσπάθεια να πληγούν η ελληνικότητα και ο πολιτισμικός μας χαρακτήρας. Ευαισθησία που προέρχεται κυρίως από τρία πραγματικά και πολύ σοβαρά γεγονότα.

Το πρώτο ήταν η προσπάθεια να αμφισβητηθεί ο αγώνας της ΕΟΚΑ, οι πραγματικές επιδιώξεις και η σκοπιμότητα της πραγματοποίησής του. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στο πρώτο διάγγελμα του Προέδρου την 1η Οκτωβρίου 2008, αλλά και από πολλά σημειολογικά γεγονότα, όπως η επιδεικτική απάλειψη του αγώνα του ’55 από τις εκδηλώσεις για τα 50 χρόνια της Δημοκρατίας.

Το δεύτερο ήταν η προσπάθεια ενοχοποίησης Ελλάδας και Ελληνοκυπρίων για πολλά ιστορικά γεγονότα εις βάρος των Τουρκοκυπρίων. Προσπάθεια που ξεπέρασε κατά πολύ την απλή ανάκληση της ιστορικής αλήθειας και έγινε μανία. Κρατικές τηλεοπτικές εκπομπές στήθηκαν για να αποτελούν αλλεπάλληλα δικαστήρια των δικών μας λαθών. Οι βαρετά μονότονες αναφορές από τα πιο επίσημα χείλη έδιναν συνεχώς άλλοθι στην άλλη πλευρά. Κυρίως, όμως, η προεδρική αναφορά για την εισβολή των δύο μητέρων πατρίδων εξόργισε τους πάντες, πέραν της ζημιάς που προκάλεσε στην εθνική υπόθεση.

Το τρίτο ήταν η προσπάθεια να αισθανθούμε λιγότερο Έλληνες. Η πρώτη απόπειρα ήταν μέσω της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Η κορύφωση ήταν στην πρώτη ομιλία Κύπριου Προέδρου στη Βουλή των Ελλήνων, όπου κατά το ήμισυ αναλώθηκε στο να εξηγεί ότι είμαστε μεν «ελληνικής καταγωγής», αλλά πολύ διαφορετικοί από τους υπόλοιπους Έλληνες…

Όλα αυτά προκάλεσαν ξανά και τον διχασμό του λαού και πυροδότησαν τον φανατισμό. Δυναμώνουν τα άκρα και δεν πετυχαίνουν τη σύμπνοια. Ο κ. Χριστόφιας έβγαινε από δοξολογία για την 1η Απριλίου. Όφειλε, ως Πρόεδρος, να κάνει το πρώτο βήμα, λέγοντας μια καλή κουβέντα για την ΕΟΚΑ και τον αγώνα της. Αναγνωρίζοντας έστω τις προθέσεις και τη θυσία των αγωνιστών. Και να έμενε μέχρις εκεί. Τότε ναι, θα έπειθε ότι επιδιώκει την ενότητα. Δεν το έπραξε. Επέλεξε να επιτεθεί. Κρατώντας για τον εαυτό του τον τίτλο του πυρήνα της διχόνοιας και της αναταραχής.