Οφείλω να ομολογήσω ότι η Κυβέρνηση Χριστόφια έχει ένα μοναδικό τρόπο να χειρίζεται τα πράγματα. Περιορίζει μονίμως τις επιλογές της σε μία, φτάνει στο χρονικό σημείο μηδέν και μετά μας δείχνει ένα ασφυκτικό μονόδρομο που αν δεν τον ακολουθήσουμε θα κάνουμε κακό στον τόπο. Το έχουμε δει πολλές φορές το έργο. Πριν πάμε όμως στην κορύφωση που είχαμε πρόσφατα με το φυσικό αέριο και τη συμφωνία με τη Shell, ας ξεκινήσουμε από το Κυπριακό.

Στο εθνικό πρόβλημα, ξεκίνησε ο κ. Χριστόφιας με τη θεωρία της ενδοκυπριακής διαδικασίας. Απέκλεισε από τη στιγμή εκείνη κάθε ευχέρεια να εμπλέξει άλλους φορείς – κυρίως την Ευρώπη – στην διαδικασία των διαπραγματεύσεων. Απεκδύθηκε το δικαίωμα να ζητά από άλλους να κρίνουν τις προτάσεις που ο καθένας βάζει στο τραπέζι και τη λογική που αυτές έχουν. Μείωσε με δική του θέληση τα περιθώρια των δικών του ελιγμών.


Η κυβέρνηση Χριστόφια περιορίζει πάντα τις επιλογές της στην ασφυκτική μία


Στην ίδια τη διαδικασία των διαπραγματεύσεων, με εμμονή επέμεινε στη συζήτηση χωριστά του κάθε κεφαλαίου. Απέκλεισε κάθε πρόταση για διαγώνια διαπραγμάτευση, έστω και αν πολλά κεφάλαια συνδέονται μεταξύ τους. Προχώρησε μάλιστα σε πολύ σημαντικές παραχωρήσεις χωρίς να παίρνει τίποτα για αντάλλαγμα, πιστεύοντας ότι θα τις εξαργυρώσει μετά. Σήμερα προσπαθεί να βρει τρόπο να συνδέσει το εδαφικό με το περιουσιακό και να σπάσει το αδιέξοδο που μόνος του δημιούργησε.

Στο θέμα της ευρωπαϊκής πολιτικής άμυνας και ασφάλειας, ο κ. Χριστόφιας έβαλε τον εαυτό του σε συμπληγάδες. Από τη μια δεν άφησε κανένα περιθώριο για αίτηση ένταξης στον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη. Η Τουρκία απαλλάχθηκε για μια τουλάχιστον πενταετία από τον πονοκέφαλο που θα της δημιουργούσε μια κυπριακή αίτηση. Από την άλλη, ασπάστηκε με ζέση τη ρωσική πρόταση, γυρίζοντας την πλάτη στην Ευρώπη και τους νέους μηχανισμούς που επιχειρεί να δημιουργήσει. Σήμερα, τα δόγματα αλλάζουν και η Κύπρος μένει ξεκρέμαστη.

Στο θέμα του Κατάρ, η Κυβέρνηση αποφάσισε ότι δεν θα διαπραγματευτεί με κανένα άλλο την αξιοποίηση του συγκεκριμένου τεμαχίου. Απέκλεισε δηλαδή από τον εαυτό της τη δυνατότητα να έρθει κάποιος σήμερα και να προτείνει ένα πολύ μεγαλύτερο ποσό από τα 50 εκατ. των Καταριανών. Διαπραγματεύεται ασφυκτικά με μόνο έναν.

Το θέμα του φυσικού αερίου είναι σαφές ότι δυνητικά μπορεί να επηρεάσει σημαντικά την Κύπρο και πολλές από τις επόμενές της γενιές. Είτε σε σχέση με την καθημερινότητα των πολιτών με τη χρήση ενέργειας, είτε – και κυρίως – σε σχέση με τις μελλοντικές γεωστρατηγικές και οικονομικές προοπτικές της. Και πάλι όμως βρήκαμε τον αγκυλωμένο μονόδρομο.

Πρώτα απ’ όλα δόθηκε στην ΑΗΚ το μονοπώλιο στη δημιουργία τερματικού. Από εκείνη τη στιγμή η τιμή διάθεσης στον κάθε πολίτη έχει ένα δεδομένο καπέλο πάνω από το κόστος. Περιθώριο ανταγωνισμού δεν υπάρχει.

Με το πολύ αβάσιμο σκεπτικό, λοιπόν, ότι η ΑΗΚ θα έπαιρνε 20ετές δάνειο για να χρηματοδοτήσει την επένδυσή της, αποφασίστηκε να προσφοροδοτηθεί και η προμήθεια του αερίου για περίοδο 20 ετών. Χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η πιθανότητα δικών μας κοιτασμάτων και χωρίς να σκέφτεται κανείς τα μεταβαλλόμενα δεδομένα της αγοράς του αερίου.

Εξέτασε η Κυβέρνηση τις προσφορές και αποφάνθηκε ότι το συμφέρον για την Κύπρο θα ήταν να υπογράψει 20ετές συμβόλαιο με τη Shell και να πληρώνει ο Κύπριος το αέριο μιάμιση φορά περισσότερο από ό,τι ο υπόλοιπος κόσμος! Το ότι γίνονται γεωτρήσεις στα δικά μας οικόπεδα, δεν είχε καμία σημασία. Το μοναδικό θέμα ήταν να διασφαλιστεί η αποπληρωμή του δανείου της ΑΗΚ, λες και αν η προσφορά ήταν για δέκα μόνο χρόνια, μετά θα σταματούσε να υπάρχει αέριο. Το ότι βρέθηκαν οι Ισραηλινοί μετά να μας προτείνουν πολύ πιο συμφέροντες διακανονισμούς, δεν είχε καμία σημασία. Δεν θέλαμε να τους ακούσουμε καν.

Και ο τελευταίος μέσος Κύπριος οικογενειάρχης ξέρει ότι αν κτίσει σπίτι είναι καλό να παίρνει αρκετές προσφορές, γιατί αλλιώς θα είναι δέσμιος της τιμής ενός μόνο εργολάβου, ακόμη και αν είναι αδελφός του. Ξέρει ότι, διαφορετικά, δεν θα έχει περιθώριο διαπραγμάτευσης. Αυτή λοιπόν τη στοιχειώδη γνώση η Κυβέρνηση μάλλον δεν την ξέρει. Ή δεν θέλει να την ξέρει…

Advertisements

Συνέντευξη στην εφημερίδα «η σημερινή» και τον δημοσιογράφο Γιώργο Πλουτάρχου

Ο Πρόεδρος Χριστόφιας, αντί να ενώνει, διχάζει το λαό, υποστηρίζει σε συνέντευξή του στη «Σ» ο υποψήφιος βουλευτής του ΔΗΣΥ στην εκλογική περιφέρεια Λευκωσίας Μιχάλης Σοφοκλέους, διαπιστώνοντας πως επιστρέφει ο άκρατος φανατισμός και η έννοια της πολιτικής δίωξης. «Βλέπουμε τέτοια φαινόμενα και στον αθλητισμό και στην πολιτική έκφραση. Η ανοχή στην αντίθετη άποψη είναι μηδενική», σημειώνει. Επιπλέον, εκφράζει την άποψη ότι το αίσθημα μιας δικαιότερης κοινωνίας είναι το τελευταίο που έχει αναπτυχθεί την τελευταία τριετία, ενώ σε ό,τι αφορά το Κυπριακό, τονίζει την ανάγκη να τεθεί το πρόβλημα στις σωστές του διαστάσεις. «Οι ίδιες οι συνομιλίες έχουν βαλτώσει», υπογραμμίζει.

Έχουν συμπληρωθεί τρία χρόνια διακυβέρνησης Δημήτρη Χριστόφια, ο οποίος είχε υποσχεθεί στο λαό δίκαιη λύση του Κυπριακού. Βλέπετε να οδηγούμαστε όντως σε μια τέτοια εξέλιξη;
Είναι αλήθεια ότι ο κ. Χριστόφιας, με την εκλογή του, είχε δημιουργήσει μεγάλες προσδοκίες για επίλυση του Κυπριακού και εντός Κύπρου αλλά και διεθνώς. Η θεωρία, όμως, ότι μπορεί να επιτευχθεί πρόοδος με μοναδικό σχεδόν καταλύτη την παλιά φιλία του με τον κ. Ταλάτ κατέρρευσε, φυσιολογικά, σαν χάρτινος πύργος. Στη βάση αυτής της φιλίας επελέγη μια εντελώς λανθασμένη διαδικασία συνομιλιών κεφάλαιο με κεφάλαιο, αντί της διαγώνιας διαπραγμάτευσης, από την ώρα που τα κεφάλαια αναπόφευκτα σχετίζονται μεταξύ τους. Στη βάση αυτή προχωρήσαμε σε πολύ μεγάλης σημασίας παραχωρήσεις, χωρίς να παίρνουμε τίποτα ως αντάλλαγμα. Στη βάση της παλιάς φιλίας φτάσαμε κάποιες φορές να εξισώνει ο Πρόεδρος τις ευθύνες της Ελλάδας με αυτές της Τουρκίας. Επιλέξαμε να αφήνουμε την Ευρώπη έξω από τη διαδικασία. Τα διεθνή ζητήματα, όμως, δεν λύνονται με λογικές παρέας. Είναι πολύ πιο πολύπλοκα. Σήμερα, τρία χρόνια μετά, ψαχνόμαστε ξανά για να επαναβεβαιωθεί η βάση των συνομιλιών…

Πάμε, δηλαδή, για νέο αδιέξοδο ή για μια λύση εκτός των προδιαγραφών που θέτουν οι Ε/κ πολίτες;
Η κατάσταση στο Κυπριακό δεν είναι ευχάριστη και αυτό πρέπει να το παραδεχθούμε. Κατ’ αρχήν δεν βρίσκεται στο επίκεντρο. Οι ίδιες οι συνομιλίες έχουν βαλτώσει. Ο κ. Έρογλου δείχνει να σκληραίνει διαρκώς τις θέσεις του. Έχουμε από τη μια το θετικό ότι η Τουρκία πιέζεται για την Κύπρο σε σχέση με τις ευρωπαϊκές της προσδοκίες, αλλά έχουμε από την άλλη τη μεγάλη κούραση που έχει προκαλέσει στη διεθνή κοινότητα το Κυπριακό και τα όσα συνεπάγεται. Υπάρχει κόπωση στο εθνικό μας θέμα και εκτός, αλλά και εντός Κύπρου, κάτι που πρέπει να αναγνωρίσουμε για να το αντιμετωπίσουμε. Μετά τις εκλογές σε Κύπρο και Τουρκία, αναμένεται να υπάρξει ένας νέος γύρος κινητοποίησης, πολύ κρίσιμης και για την επιδίωξη λύσης, αλλά και για την αποφυγή της διχοτόμησης. Ούτε σε ένα νέο δημοψήφισμα που θα απορρίψει ο λαός μπορούμε να οδηγηθούμε, αλλά ούτε και να θεωρούμαστε συνυπεύθυνοι για τη στασιμότητα, όπως συμβαίνει σήμερα. Και τα δύο θα οδηγήσουν σε νέα διαχωριστικά τετελεσμένα. Έχω την άποψη ότι ως κοινωνία πρέπει να συζητήσουμε ξανά το Κυπριακό στις πραγματικές του διαστάσεις. Σήμερα, δύο τάσεις προσπαθούν να επιβληθούν η μια στην άλλη, απλά με την εκστόμιση κινδύνων και μεγαλόσχημων συνθημάτων.

Η «δίκαιη» κοινωνία

Ο Πρόεδρος Χριστόφιας υποσχέθηκε επίσης μια «δίκαιη κοινωνία». Αλήθεια, πόσο «δίκαιη» είναι η κοινωνία στην οποία ζούμε τα τελευταία τρία χρόνια;


η πολιτική είναι αλλιώς, κάτι διαφορετικό από αυτό που κυριαρχεί σήμερα


Δίκαιη κοινωνία στο σύγχρονο κόσμο σημαίνει πρόνοια για τους ασθενέστερους και ευκαιρίες για τη μεσαία τάξη και τους νέους να δραστηριοποιηθούν και να δημιουργήσουν. Η Κυβέρνηση προσπάθησε να πετύχει το πρώτο με πυροτεχνήματα, όπως έκτακτες παροχές σύνταξης και άλλα ωφελήματα ή επιδόματα μιας χρήσης. Το μόνο που πέτυχε ήταν να εξανεμίσει το πλεόνασμα που παρέλαβε πριν ακόμη έρθει η κρίση. Για τη μικρομεσαία επιχείρηση και τον μέσο εργαζόμενο ούτε λόγος… Η ανεργία κτυπά με κρότο την κοινωνία και ειδικότερα τους νέους μας, χωρίς να βλέπουμε πολιτικές που να δημιουργούν θέσεις εργασίας. Την ίδια ώρα, το μεταναστευτικό μετατρέπεται στο υπ’ αριθμόν ένα κοινωνικό ζήτημα, δημιουργώντας αισθήματα αδικίας στους πολίτες, αλλά και έχθρα προς τους μετανάστες. Ασφαλώς, το αίσθημα μιας δικαιότερης κοινωνίας είναι το τελευταίο που έχει αναπτυχθεί την τελευταία τριετία.

Γενικότερα, έχει επικριθεί αρκετές φορές η παρούσα Κυβέρνηση για αναξιοκρατία και ρουσφέτι. Θεωρείτε ότι τα φαινόμενα αυτά παρουσιάζουν έξαρση την τελευταία τριετία;

Αναξιοκρατία και ρουσφέτι στην Κύπρο υπήρχαν πάντα. Η σημερινή Κυβέρνηση, ωστόσο, παρουσιάζεται αδίστακτη σε αυτό το θέμα. Δεν είχαμε δει ποτέ μέχρι σήμερα ηλεκτρονικά μηνύματα ηγέτη κυβερνώντος κόμματος και φαξ διευθυντή προεδρικού γραφείου να ζητούν με επιστημονικό τρόπο την αναξιοκρατία. Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό. Επιστρέφει, δυστυχώς, ο άκρατος φανατισμός και η έννοια της πολιτικής δίωξης. Βλέπουμε τέτοια φαινόμενα και στον αθλητισμό και στην πολιτική έκφραση. Η ανοχή στην αντίθετη άποψη είναι μηδενική. Αυτά είναι πολύ σοβαρά ζητήματα και θέτουν τη δημοκρατία σε κίνδυνο. Δεν είναι υπερβολή. Δυστυχώς, ο Πρόεδρος Χριστόφιας, αντί να ενώνει, διχάζει το λαό.

Η οικονομική πολιτική

Την οικονομική πολιτική της Κυβέρνησης πώς θα τη χαρακτηρίζατε; Πιστεύετε ότι αντιμετώπισε επιτυχώς τις επιπτώσεις της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, που αναπόφευκτα έπληξε και τη χώρα μας;

Δυο χρόνια τώρα, μέτρα συζητιούνται αλλά δεν λαμβάνονται. Από το δεν θα μας επηρεάσει η κρίση, καταλήξαμε στις συνεχείς υποβαθμίσεις των οίκων αξιολόγησης και την επιτήρηση. Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση Χριστόφια στάθηκε άτυχη, έχοντας να αντιμετωπίσει την παγκόσμια κρίση. Είναι όμως μεγαλύτερη αλήθεια ότι οι Κύπριοι πολίτες είναι δραματικά πιο άτυχοι, έχοντας μεσούσης της κρίσης το ΑΚΕΛ και τις ιδεολογικές του εμμονές στο τιμόνι. Διαταράσσεται σήμερα η αρμονία μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Από τη μια το κέρδος δαιμονοποιείται και η επιχειρηματικότητα θεωρείται εχθρός της κοινωνίας. Από την άλλη, δημόσιοι λειτουργοί στοχοποιούνται ως η αιτία του υδροκέφαλου κράτους. Ο δρόμος όμως είναι ένας. Για να βγούμε από την κρίση, χρειάζεται ανάπτυξη. Για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας, οι επιχειρήσεις πρέπει να κερδίζουν. Δεν είναι λύση να προσπαθείς μόνο να αυξήσεις τα έσοδα, από όσους ήδη πιέζονται. Χρειάζεται περιορισμός των εξόδων και διαρθρωτικά μέτρα. Χρειάζεται το κράτος να είναι πιο αποδοτικό και να συνδράμει την ανάπτυξη. Να σταθεί ξανά ο δημόσιος δίπλα στον ιδιωτικό τομέα. Είναι ο μόνος τρόπος να βρούμε νέους τομείς δραστηριότητας και να αξιοποιήσουμε νέες ευκαιρίες.

Χρειάζεται συγκροτημένη εξωτερική πολιτική

Οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή μας το τελευταίο διάστημα είναι ραγδαίες. Εκτιμάτε ότι η Κύπρος είναι σε θέση ν’ αξιοποιήσει τα νέα γεωπολιτικά δεδομένα, που δημιουργούνται προς όφελος και του εθνικού μας προβλήματος;
Ασφαλώς και μπορεί η Κύπρος να αξιοποιήσει τα νέα δεδομένα, πάντα εντός του μέτρου της και στη βάση μιας συγκροτημένης εξωτερικής πολιτικής. Σήμερα πολλά αλλάζουν γύρω μας και πρέπει να τα δούμε στις πραγματικές τους διαστάσεις. Η Τουρκία στρέφεται προς τον μουσουλμανικό κόσμο, επιχειρώντας να αποκτήσει ηγετικό ρόλο. Τα κοιτάσματα φυσικού αερίου ασφαλώς δημιουργούν νέα δεδομένα. Την προσπάθεια εκδημοκρατισμού της Αιγύπτου είναι πιθανόν να την ακολουθήσουν και άλλες χώρες της περιοχής, την ώρα που ο Λίβανος έχει αλλάξει ηγεσία. Οι συνέπειες για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή είναι απρόβλεπτες. Η Κύπρος είναι μια ευρωπαϊκή χώρα, που έχει καλές σχέσεις με τον αραβικό κόσμο και πολλές προοπτικές για διαμόρφωση σχέσεων με το Ισραήλ. Πρέπει να τα διατηρήσει και τα δύο, παρά τον αγώνα άνισης ταχύτητας στον οποίο βρίσκεται με την Τουρκία. Και θα ήταν καλό, αν η χώρα μας έπαιρνε πρωτοβουλίες που να αναδεικνύουν τη δυνατότητά της να αποτελεί ένα σταθεροποιητικό και αξιόπιστο παράγοντα στην περιοχή.

Μια συνεργασία Κύπρου-Ισραήλ σε ενεργειακό επίπεδο νομίζετε ότι, πολιτικά ομιλούντες, θα ήταν «κερδοφόρα» για την Κυπριακή Δημοκρατία;
Ασφαλώς και θα ήταν. Το θέμα του φυσικού αερίου είναι εξαιρετικά σοβαρό και αφορά το μέλλον αυτής της χώρας. Οι προτάσεις τόσο της Delek όσο και της Noble είναι πολύ σοβαρές, και θα έπρεπε να μελετηθούν από την πρώτη στιγμή. Η σπουδή της Κυβέρνησης να επιβαρύνει τον Κύπριο πολίτη με αδιανόητο κόστος φυσικού αερίου για δεκαετίες, μέσα από τη βιασύνη της να συμφωνήσει με τη Shell, ήταν και λανθασμένη και περίεργη. Ευτυχώς φαίνεται να εγκαταλείπεται η πολιτική του «ασύμφορου μονοδρόμου», μια φιλοσοφία που χαρακτηρίζει πολλές κυβερνητικές στρατηγικές.

Καινούργιες πολιτικές, καινούργια μυαλά

Οδηγούμαστε στις βουλευτικές εκλογές με το εξής δεδομένο. Την απαξίωση των πολιτών και ιδιαίτερα των νέων έναντι της πολιτικής και των πολιτικών. Υπάρχει, κατά τη γνώμη σας, επιστροφή σε αυτή την πορεία που έχει ξεκινήσει εδώ και κάποια χρόνια;
Θα ήθελα, κ. Πλουτάρχου, να προχωρήσω το συλλογισμό σας, διότι θεωρώ ότι τείνουμε να ξεπεράσουμε την απαξίωση της πολιτικής και να φτάσουμε την έχθρα και την αποστροφή. Η οικονομική κρίση έδειξε στον καθένα μας ότι η πολιτική δεν είναι κάτι ξένο, που ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά και επαγγελματικά πολλές φορές με το Κυπριακό. Η πολιτική επηρεάζει την καθημερινότητα και τη δραστηριότητα του κάθε πολίτη. Όταν, λοιπόν, μια μεγάλη μερίδα πολιτικών δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τη σύγχρονη πραγματικότητα, αλλά επιμένει να πολιτεύεται με τους όρους μιας άλλης εποχής, η απογοήτευση είναι απόλυτα φυσιολογική. Προσωπικά πιστεύω ότι η πολιτική είναι αλλιώς, κάτι διαφορετικό από αυτό που κυριαρχεί σήμερα. Πολιτική είναι συλλογικά οράματα και μακροπρόθεσμοι στόχοι, που έχουν σκοπό να πάρουν τον τόπο και την κοινωνία μπροστά. Να μου επιτρέψετε να υπενθυμίσω ότι στις Προεδρικές του 2008, η κοινωνία των πολιτών αγκάλιασε σημαντικά ένα τέτοιο, σύγχρονο όραμα. Υπάρχει επιστροφή, ναι, αλλά χρειάζονται καινούργιες πολιτικές και καινούργια μυαλά για να την πετύχουμε.

 

 

Εγώ αγαπώ σας. Φταίει η βουλή!

Είδα προχθές, όπως και όλος ο υπόλοιπος κόσμος, τα επεισόδια στη Λάρνακα, με τους διαμαρτυρόμενους Παλαιστινίους που εισέβαλαν στις Κοινωνικές Υπηρεσίες της πόλης, για να διεκδικήσουν την άμεση καταβολή των επιδομάτων τους. Ομολογώ λοιπόν ότι εντύπωση δεν μου προκάλεσε ο ξυλοδαρμός του αστυνομικού, που εκ των πραγμάτων καταδεικνύει αποθράσυνση και έλλειψη σεβασμού προς ένα κράτος που υποδέχεται και αποκλειστικά προσφέρει σε αυτούς τους ανθρώπους. Τη μεγαλύτερη έκπληξη μου προκάλεσαν δύο άλλα συμβάντα εκείνης της ημέρας.

Το πρώτο ήταν η δήλωση μαθητή που συμμετείχε στη διαμαρτυρία. Σε άπταιστα Ελληνικά, ο νεαρός, αφού είπε ότι χωρίς το επίδομα δεν θα μπορεί να πάει σχολείο, γιατί δεν θα έχει να φάει, ανακοίνωσε ότι βρίσκεται στην Κύπρο εδώ και τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Το δεύτερο και χειρότερο ήταν η αδιανόητη πρωτοβουλία της υπουργού Εργασίας, κ. Χαραλάμπους, να πει στους διαδηλωτές ότι δεν είναι το κράτος που φταίει για τη δεκαήμερη καθυστέρηση στην καταβολή των επιδομάτων, αλλά η Βουλή και τα κοινοβουλευτικά κόμματα. Προσπάθησε δηλαδή η υπουργός να στρέψει αλλού την ευθύνη και τις διαμαρτυρίες, αντί να υπερασπιστεί τα θεσμικά όργανα μιας πολιτείας που θέλουμε να πιστεύουμε ότι είναι συντεταγμένη και αποτελεί κράτος…

Το θέμα είναι εξαιρετικά σοβαρό και θα πρέπει ως δημοκρατία να ξυπνήσουμε και να αντιληφθούμε ότι το μεταναστευτικό αποτελεί το θέμα που μπορεί να προκαλέσει τη μεγαλύτερη κοινωνική αναταραχή που γνώρισε ποτέ η Κύπρος. Διότι, αν δεν ξεκινήσει ένας δημόσιος διάλογος, που να καταλήξει σε μια αναθεωρημένη και εξορθολογισμένη μεταναστευτική πολιτική που να πείθει, θα κινδυνεύουμε ακόμη και θύματα να θρηνήσουμε.


Δωρεάν παιδεία, υγεία, μισθός, επίδομα, χαρτζιλίκι και τα ρέστα από πάνω;


Ανεξάρτητα αν έγινε ορθά ή λανθασμένα, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε το δεδομένο ότι το κυπριακό κράτος έχει υιοθετήσει ως «αναγιωτούς» χιλιάδες οικογένειες μεταναστών, ιδιαίτερα παρανόμων. Θα πρέπει ακόμη να αποδεχθούμε ότι γίνεται εκμετάλλευση του όρου «πολιτικός πρόσφυγας» και ότι έχουν στηθεί κυκλώματα που αξιοποιούν, για να θησαυρίζουν, τα κοινωνικά οφέλη που προσφέρει η Κύπρος σε όλους όσοι δηλώνουν εκδιωγμένοι. Και θα πρέπει, τέλος, να αντιληφθούμε ότι ειδικά σε περίοδο κρίσης, όπου πολλές κυπριακές οικογένειες δυσκολεύονται πολύ να τα βγάλουν πέρα, η ευαισθησία απέναντι στην κοινωνική αδικία τού κάποιος να κάθεται και να ζει αξιοπρεπώς αποκλειστικά από δημόσιους πόρους είναι ιδιαίτερα αυξημένη, μέχρι και επικίνδυνη.

Θέλω να επαναλάβω εμφαντικά ότι έχω έντονη θέση υπέρ της νόμιμης μετανάστευσης, αναγνωρίζοντας την τεράστια συνεισφορά της στην οικονομία του τόπου. Είναι μεγάλη και η έγνοια μου για την προστασία και τον σεβασμό των δικαιωμάτων όλων ανεξαιρέτως των ανθρώπων, ανεξαρτήτως φυλής και θρησκείας. Την ίδια ώρα, όμως, είμαι εναντίον του ρατσισμού «μπούμερανγκ». Της καταπάτησης δηλαδή της ισονομίας, των δικαιωμάτων και ελευθεριών των Κυπρίων πολιτών προς όφελος αλλοδαπών. Κάτι που δυστυχώς συμβαίνει. Οι νομιμόφρονες πολίτες αυτού του κράτους αισθάνονται μια τεράστια κοινωνική αδικία, όταν άλλοι απολαμβάνουν στο έπακρο κοινωνικά αγαθά, χωρίς να έχουν καμία υποχρέωση απέναντι στο κράτος, ειδικά την ώρα που εμφανώς και τα δημόσια οικονομικά έχουν πρόβλημα, αλλά και κοινωνικές κατακτήσεις, όπως οι συντάξεις, δείχνουν να κινδυνεύουν.

Υπάρχουν σήμερα περιπτώσεις που μετανάστες με δυο και τρεις γυναίκες παίρνουν επιδόματα για ισάριθμο αριθμό οικογενειών. Υπάρχουν επιχειρήσεις που εργοδοτούν αποκλειστικά πολιτικούς πρόσφυγες και διαθέτουν εργατικό δυναμικό χωρίς κόστος. Έχουν δημιουργηθεί γκέτο στα παλαιά κέντρα των πόλεων, που κινδυνεύουν να καταστούν απροσπέλαστα για τους πολίτες.

Υπάρχουν ένα σωρό προκλήσεις και αδικίες, που πολλοί πολίτες αισθάνονται στην καθημερινότητά τους, είτε στο σχολείο είτε στο νοσοκομείο είτε στην εργασία τους. Την ώρα λοιπόν που αυτά πρέπει να αντιμετωπιστούν στον βαθμό που μπορεί να γίνει, το κράτος, διά των υπουργών Εργασίας και Εσωτερικών, δείχνει να μην έχει καμία διάθεση να προχωρήσει σε έναν πιο δίκαιο «διακανονισμό».

Ο οποίος διακανονισμός ασφαλώς και δεν θα ήταν να πετάξουμε τους ξένους στη θάλασσα, όπως πολλοί, συντασσόμενοι με το ρατσιστικό περιθώριο, σχεδόν προτείνουν. Θα μπορούσε όμως να ήταν η παροχή προσωρινής άδειας εργασίας, μέχρι δηλαδή την εξέταση της αίτησής τους. Προκειμένου και άνθρωποι που να έχουν υποχρεώσεις να καταστούν οι μετανάστες και η δυνατότητα των κυκλωμάτων που τους εκμεταλλεύονται να εκμηδενιστεί, αλλά και η δίκαιη κοινωνία να γίνει πιο απτή. Αλλιώς ρατσιστές και μετανάστες θα αποθρασύνονται και άλλο και η κοινωνία θα εκραγεί.

Στις μέρες μας υπάρχει ένα μεγάλο κοινωνικό ρεύμα ανθρώπων που νιώθουν να ασφυκτιούν και να καταπιέζονται από τις στρεβλώσεις που επιφέρει το παγκοσμιοποιημένο πια δημοκρατικό πολίτευμα. Φαινόμενο που χαρακτηρίζει έντονα τις σύγχρονες, δυτικού τύπου, δημοκρατίες και όχι τον αναπτυσσόμενο κόσμο.

Ιδιαίτερα μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 και την τρομοκρατική επίθεση κατά των ΗΠΑ, ένα μεγάλο φάσμα ανθρωπίνων ελευθεριών έπαψαν να θεωρούνται ιερές και άρχισαν να καταπατούνται από τα ίδια τα κράτη και τους διεθνείς οργανισμούς στο όνομα της ασφάλειας. Οι αερομεταφορές, η διακίνηση στους δρόμους και στους δημόσιους χώρους, η δραστηριότητα στο Διαδίκτυο, οι επικοινωνίες, οι συναλλαγές και ένα σωρό άλλες δραστηριότητες υπόκεινται πια στον διακριτικό ή αδιάκριτο έλεγχο των αρχών ασφαλείας, δημιουργώντας έντονα αισθήματα παραβίασης της ελευθερίας.

Η δημοκρατία επικρίνεται σήμερα από μια πολύ μεγάλη μερίδα διανοουμένων, που θεωρούν ότι ανέκαθεν το πολίτευμα έπασχε από την επιρροή του λαϊκισμού και μιας καθοδηγούμενης από συμφέροντα οχλοκρατίας. Κριτική που έχει ως θεμέλιο την παραδοχή ότι οι πολίτες, στην πλειοψηφία τους, δεν έχουν την πρέπουσα γνώση, αλλά ούτε και την κατάλληλη κρίση, για να κάνουν τις σωστές επιλογές. Πόσες φορές δεν ακούσαμε και εδώ στην Κύπρο να κατηγορείται ο λαός ως μη ικανός να ψηφίσει σωστά;


Οι Αιγύπτιοι υπενθυμίζουν γιατί δεν πρέπει να υποτιμούμε το δημοκρατικό πολίτευμα


Το μεγαλύτερο επιχείρημα κατά της δημοκρατίας είναι η ικανότητα συγκεκριμένων κέντρων επιρροής να καθοδηγούν την κοινή γνώμη. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, μεγάλες εταιρείες και οικονομικά συμφέροντα και πολύ περισσότερο η διαπλοκή όλων αυτών των συμφερόντων με το εκάστοτε σύστημα εξουσίας της κάθε χώρας. Τα ίδια τα κόμματα συμπεριφέρονται με όρους μικροπολιτικής και λαϊκισμού, για να έχουν μερίδιο στην εξουσία, ενώ δημιουργούν εσωτερικά στεγανά και κατεστημένα που δύσκολα σπάζουν. Στελέχη κομμάτων θέλουν με αυτόν τον τρόπο να αποκτούν χαρακτηριστικά αντίστοιχα των «αθανάτων» της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.

Όλα αυτά υπάρχουν και ορθώς συζητούνται και προκαλούν προβληματισμό σε όλους τους σκεπτόμενους ανθρώπους. Ιδιαίτερα δε στους νέους, που νιώθουν να πνίγονται από ένα αγκυλωμένο σύστημα που δεν επιτρέπει εύκολα την πρωτοβουλία και τη διαφορετικότητα.

Το ερώτημα όμως για το αν απέναντι στη δημοκρατία υπάρχει εναλλακτική πρόταση, είτε μέσα από την εξουσία μιας «νομενκλατούρας» που θεωρεί εαυτόν εξυπνότερη και ικανότερη από τον υπόλοιπο κόσμο είτε μέσα από προτάσεις βελούδινης δικτατορίας ή ολιγαρχίας, βρίσκει την απάντησή του σήμερα στη γειτονιά μας.

Στην Τυνησία και στην Αίγυπτο, χώρες που και η παράδοση, αλλά και η θρησκεία δεν ευνοούσαν την εξέγερση και την επιδίωξη της λαϊκής κυριαρχίας, διεξάγεται σήμερα ένας αγώνας ξεχασμένος στον δυτικό κόσμο. Μια εξέγερση για τα βασικά. Την ελευθερία της έκφρασης, της δημιουργίας, της δημοκρατίας. Υπενθυμίζοντας σε όλους μας γιατί το πολίτευμα που εμείς καμιά φορά υποτιμούμε αποτελεί το μοναδικό που παρέχει τη νομιμοποίηση των πολιτών. Γιατί αποτελεί την αξιακή αρχή για την οποία όλοι οι λαοί αγωνίστηκαν με θυσίες, για να την απολαμβάνουν.

Οι μουσουλμανικές χώρες στην περιοχή μας υπογραμμίζουν το κριτήριο και το αισθητήριο των πολιτών και τη σημασία τους. Λαοί που θεωρούμε πολλές φορές λιγότερο ανεπτυγμένους δείχνουν σε όλους μας πως μπορεί δραστικά να γίνει σήμερα η οργάνωση μιας μαζικής αλλαγής, με εργαλεία όπως το Facebook και το Twitter. Αποδεικνύουν πως οι πολίτες – έστω και αργά – μπορούν να ανατρέψουν βαθιά εμπεδωμένα κατεστημένα και συμφέροντα.

Δείχνουν οι γείτονές μας την αξία του δημοκρατικού πολιτεύματος και της εναλλαγής της εξουσίας. Γιατί πρέπει να διαφυλάττουμε και να εκσυγχρονίζουμε αυτό στο οποίο πολλές φορές γυρνάμε την πλάτη με την αποχή και περιφρονούμε με την απάθεια και τη δήθεν πνευματώδη απαξίωση. Επαναφέρουν στη σκέψη του καθενός τη μεγάλη ιδιότητα της δημοκρατίας, παρά τα κακά και τις αγκυλώσεις της. Το να μην επιτρέπει αδιέξοδα.

Η εξοργιστική επιμονή του Προέδρου, να αναδεικνύει ως κυρίαρχο πολιτικό θέμα τις ακρότητες περιθωριακών και μεμονωμένων του δεξιού άκρου, αποδόθηκε αρχικά στην πεισματική εμμονή του στο παρελθόν. Κάτι που χαρακτηρίζει άλλωστε πολλές από τις ενέργειες και τις σκέψεις του. Στην πορεία, επιστρατεύθηκαν η αφέλεια, η ανασφάλεια και η έλλειψη πολιτικών επιχειρημάτων, για να δικαιολογήσουν την συγκεκριμένη αντίδραση.

Όσο όμως περνά ο καιρός και όσο ο κ. Χριστόφιας, ο κ. Κυπριανού και το ΑΚΕΛ συνεχίζουν την καταθλιπτική επιλογή του να κυνηγούν με μανία φαντάσματα και συνωμοσίες, τόσο επιβεβαιώνεται η άποψη που απόλυτα συμμερίζομαι. Ότι δηλαδή τα πάντα εντάσσονται στο πλαίσιο μιας καλά μελετημένης στρατηγικής του Προέδρου και του κυβερνώντος κόμματος.

Επιδιώκουν μανιωδώς να αναδείξουν την ακροδεξιά ως τον κύριο αντίπαλο και επιθυμούν διακαώς να δώσουν στο περιθώριο την υπόσταση που χρειάζεται, για να έχει η αριστερά ξανά αντίπαλο από το άλλο άκρο.

Ο τρόπος που το παραμικρό περιστατικό γίνεται αυτόματα μείζων θέμα, αλλά και η περιφορά του σε κάθε δημόσια ή ιδιωτική παρουσία, δεν μπορούν να εξηγηθούν διαφορετικά. Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά και δυστυχώς ούτε την ποιότητα της δημοκρατίας τιμούν, ούτε στην ενότητα του λαού συνδράμουν.


Το ΑΚΕΛ, ψάχνοντας απεγνωσμένα αντίπαλο, απευθύνεται επίμονα στην ακροδεξιά


Η ποινική δίωξη κατά ιστοσελίδας που επικρίνει τον Πρόεδρο, η αναίτια σύλληψη νεαρών που μοίραζαν φυλλάδια στην πρώτη παρέλαση της νέας κυβέρνησης, η τιμωρία όσων καταφέρονται κατά του Προέδρου, οι ντροπιαστικές για όλους μας αναφορές από το βήμα της Βουλής των Ελλήνων, η μετακόμιση της εκδήλωσης των μεταναστών στην χώρο της πορείας εναντίον τους, η ενορχηστρωμένη ανάδειξη του «εθνικισμού» ως του μεγαλύτερου σημερινού κινδύνου μέσα από ανακοινώσεις, δηλώσεις, εκδόσεις και τηλεοπτικές εκπομπές αναμόχλευσης του διχαστικού παρελθόντος και τόσα άλλα.

Όλα συντείνουν σε ένα σαφές συμπέρασμα. Το ΑΚΕΛ ψάχνει απεγνωσμένα αντίπαλο που να μπορεί να τον χειριστεί με τους παραδοσιακούς του όρους και τρόπους. Από την ώρα δε που απομονώνεται και δυσκολεύεται να στηρίξει τις επιλογές του, πρέπει να κατασκευάσει ένα μεγάλο εχθρό για να συσπειρώσει.

Μια μάχη βγαλμένη από το διχαστικό παρελθόν, που αποτελεί όμως ταυτόχρονα και τη μόνη που μπορεί να διαχειριστεί, όπως το ίδιο πιστεύει. Έχει ανάγκη για κλίμα στη βάση του οποίου θα κινδυνεύει η δημοκρατία, θα αναβιώνει ο εθνικός αλυτρωτισμός και θα επανέρχεται η αναταραχή που πλήρωσε με μεγάλο κόστος η πατρίδα μας μέχρι τα μέσα του ’80.

Η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του τόπου, απευθύνεται σε μεμονωμένα άτομα, ή και μικρές ομάδες, ως καλά οργανωμένους φορείς που απεργάζονται την αποσταθεροποίηση.

Έχει αναγάγει ακροδεξιά κινήματα μικρής εμβέλειας σε ισότιμους συνομιλητές της. Εξάπτει την σημασία τους, από την ώρα που ο ίδιος ο κ. Χριστόφιας ανοίγει διάλογο και κρίνει κάθε τους λόγο ή πράξη.

Υπάρχει άραγε άνθρωπος που πιστεύει ότι ένας δεκαοκτάχρονος δεν νοιώθει την απόλυτη δικαίωση και εξύψωση από την ώρα που ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απαντά προσωπικά και μετ’ επιτάσεως σε κάθε του πρωτοβουλία, είτε ειρηνική είτε ακραία; Και πόσοι από αυτούς μπορούν μέσα από τον νεανικό ενθουσιασμό τους να καταλάβουν σε τι παιγνίδι έχουν εμπλακεί και παίζουν;

Το ΑΚΕΛ έχει πρόβλημα σήμερα και ψάχνει να επανακτήσει τους συμμάχους που απέκτησε επί εποχής Μακαρίου, με τους όρους εκείνης της εποχής. Έχει όμως δύο πολύ σοβαρά προβλήματα στο να το πετύχει:

Το πρώτο είναι η ίδια η κοινωνία που έχει προχωρήσει και αντιμετωπίζει τις προκλήσεις με σύγχρονους όρους, με την προοπτική του μέλλοντος και όχι με την μανία του παρελθόντος.

Το δεύτερο είναι ότι η συνταγή που ξεκίνησε το 1948 με την πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου και τον τότε διχασμό, δεν μπορεί να εφαρμοστεί το 2011 με την ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής.

Θα ήταν αξιόπιστος ο Πρόεδρος, αν τον ενοχλούσε εξίσου με τα ακροδεξιά συνθήματα, η πρόκληση της οργανωμένης ανάρτησης του σφυροδρέπανου σε ποδοσφαιρικό αγώνα. Τότε θα έπειθε ότι νοιάζεται για την ενότητα και όχι για τον διχασμό του λαού.

Τότε θα απευθυνόταν στην πλειοψηφία του. Την οποία – όλους εμάς δηλαδή – σβάστικα και σφυροδρέπανο μας εκνευρίζουν εξίσου.

Υ.Γ. Το άρθρο αποτελεί συνέχεια άλλου ομότιτλου άρθρου που δημοσιεύθηκε στις 8/11/09 https://sophocleous.info/2009/11/08/ο-πόλεμος-των-άκρων/