Ντροπή…

29/11/2010

Κάποια πράγματα έχουν και τα όρια τους. Γιατί όσο αυτονόητο είναι ότι στη δημοκρατία, οφείλει ο κάθε πολίτης να σέβεται τον πρόεδρο που πλειοψήφησε στις εκλογές, άλλο τόσο κρίσιμο είναι ο ίδιος ο πρόεδρος να σέβεται όλο το λαό. Ιδιαίτερα δε, όταν είναι στο εξωτερικό, να  εκφράζει όλο το λαό.

Έχει υποχρέωση ο πρόεδρος να αποτελεί με την παρουσία του, καθρέφτη των αξιών, της ιστορίας και του πολιτισμού μας. Να αντικατοπτρίζεται στα λόγια και τις πράξεις του η θέση της χώρας διεθνώς. Να προσθέτει κύρος και αξιοπιστία στο κράτος. Να αισθάνονται οι Κύπριοι αξιοπρέπεια όταν ακούν τον πρόεδρο τους να μιλά, ακόμη και αν διαφωνούν μαζί του.

Όταν λοιπόν, επανειλημμένα, αδιόρθωτα, ξεροκέφαλα, αμετανόητα και με εμπάθεια, ο πρόεδρος αποτυγχάνει να εκπροσωπήσει όλο το λαό, αυτό σημαίνει ότι αδυνατεί να ανταποκριθεί στο ρόλο του. Και ναι, θεωρώ ότι μετά την ομιλία Χριστόφια στην Βουλή των Ελλήνων το ποτήρι έχει ξεχειλίσει. Το πικρό ποτήρι μάλιστα που αντί αξιοπρέπειας, σφύζει από ανείπωτη ντροπή και διεθνή εξευτελισμό.

Παραθέτω πιο κάτω αυτούσια, συγκεκριμένη τοποθέτηση που έγινε κατά τη διάρκεια του συνεδρίου του ΚΕΒΕ, για να αποδείξω του λόγου το αληθές:


Ντρέπομαι για τον κ. Χριστόφια ως δημοκράτης


Ως πολίτης, για πρώτη φορά ντρέπομαι για τον τρόπο που η χώρα μου εκπροσωπείται. Και αισθάνομαι την υποχρέωση να το καταθέσω χωρίς περιστροφές και στρογγυλέματα.

Ντρέπομαι, γιατί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας σε κάθε παρουσία του στο εξωτερικό, κάνει δηλώσεις μόνο για όσους διαφωνούν μαζί του στην Κύπρο. Είτε εξερχόμενος από το γραφείο του ΓΓ του ΟΗΕ, είτε μιλώντας από το βήμα της Ελληνικής Βουλής, αντί να απευθυνθεί στον έξω κόσμο για να βοηθήσει την πατρίδα του, κατηγορεί τους εδώ επικριτές του. Εκπέμποντας αποκλειστικά ανασφάλεια και αδυναμία να χειριστεί το εσωτερικό.

Ντρέπομαι, γιατί από το βήμα του Ελληνικού Κοινοβουλίου και σε κάθε του δήλωση εκεί, ο πρόεδρος αντί να στείλει ένα σαφές μήνυμα είτε στην Τουρκία, είτε στον ΟΗΕ, είτε στην Ευρώπη, είχε έγνοια να μιλά επί ώρα για να εξηγήσει ότι η συνάντηση στον ΟΗΕ δεν πρέπει να ονομάζεται “τριμερής”. Τον βαρέθηκαν και οι πέτρες με τις επίμονες και κουραστικές αναφορές στα όσα δεν δεχόμαστε. Καμιά ρηξικέλευθη πρωτοβουλία ή πρόταση. Κανένα όραμα για το μέλλον. Κανένας μεγάλος στόχος. Καμία προοπτική.

Ντρέπομαι, γιατί στην εορταστική για τα 50 χρόνια της Δημοκρατίας μας συνεδρία του Ελληνικού κοινοβουλίου, ο κ. Χριστόφιας ανάλωσε για τον αγώνα του λαού μας να απαλλαγεί από τους Άγγλους μια μόνο πρόταση και αυτή κολοβωμένη και με υπαινιγμούς. Καμία αναφορά στον ένοπλο αγώνα που και ιστορικό γεγονός είναι και οδήγησε σε αυτό που εορταζόταν. Καμία αναφορά στην συμπαράσταση του Ελληνικού λαού που κατά εκατομμύρια συνέρρεε για να συμπαρασταθεί στην Κύπρο. Αντιθέτως, πιο κρίσιμο ήταν το πυροτέχνημα με το περιθωριακό βίντεο του facebook,. Αυτή ήταν η αποστροφή που έπαιξε παντού ως το σημείο αιχμής της ομιλίας του. Αυτός είναι φαίνεται ο μεγάλος κίνδυνος σε Ελλάδα και Κύπρο…

Ντρέπομαι, γιατί ο πρόεδρος, μετά τα συγχωροχάρτια στην Τουρκία από τις αναφορές σε Ελληνική εισβολή και την εμμονή στην ανάδειξη δικών μας ιστορικών λαθών, ανάλωσε το μεγαλύτερο μέρος της αναφοράς στις σχέσεις της Κύπρου με την Ελλάδα, στην Χούντα, την ΕΟΚΑ Β’, τον φασισμό, τον εθνικισμό, την πατριδοκαπηλεία και τη Χρυσή Αυγή. Ο πρόεδρος των δακρύων στην Μόσχα, δεν βρήκε τίποτα άλλο να αναδείξει που να συνδέει τις δύο χώρες.

Ντρέπομαι όμως πιο πολύ και πιο πάνω από όλα, για τη σπουδή του προέδρου  να αναλύσει από το βήμα της Βουλής των Ελλήνων την περιθωριακή θεωρία του, ότι είμαστε μεν εμείς “κατά βάση” Ελληνικής καταγωγής, αλλά έχουμε δεχθεί και αφομοιώσει τόσες επιδράσεις από τους γειτονικούς λαούς, που καταλήξαμε να είμαστε κάτι διαφορετικό από τους υπόλοιπους Έλληνες. Δυο σελίδες ομιλία έφαγε για να εξηγήσει στους Έλληνες ότι εμείς δεν είμαστε το ίδιο μαζί τους! Ποιος του έδωσε δικαίωμα να μας προσδιορίσει με αυτό τον τρόπο, σε αυτή ειδικά την ιστορική στιγμή;

Ντρέπομαι λοιπόν και το παραδέχομαι. Όχι διότι είμαι Έλληνας της Κύπρου που σέβεται του Τουρκοκύπριους και θέλει να ζήσει μαζί τους ειρηνικά σε μια επανενωμένη Κύπρο. Αλλά ντρέπομαι ως δημοκράτης που βλέπει τον πρόεδρο της χώρας του να εκπροσωπεί το περιθώριο. Να μην σέβεται την πλειοψηφία του λαού του. Να μην είναι πρόεδρος όλων των Κυπρίων.  Γιατί αισθάνομαι ότι με ρεζιλεύει κάθε φορά που μεταβαίνει στο εξωτερικό.

Γι’ αυτό ντρέπομαι.

Σε κάθε χώρα υπάρχουν κάποια ετήσια γεγονότα που σηματοδοτούν την πορεία της οικονομίας της. Τα πρόσωπα-κλειδιά αναπτύσσουν σε αυτά τη στρατηγική, τα μέτρα και τις πρωτοβουλίες που θα πάρουν, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι οικονομικές προκλήσεις. Ταυτόχρονα, στο πλαίσιο ή στο περιθώριο αυτών των γεγονότων, αναλυτές, σχολιαστές και ακαδημαϊκοί καταθέτουν από καθέδρας τη δική τους θεώρηση, σχολιάζουν τις κινήσεις όσων έχουν εξουσία και ο καθένας προβαίνει και σε μια φιλολογική-φιλοσοφική προσέγγιση που μπορεί να έχει επιστημονικό ενδιαφέρον, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν έχει καμία πρακτική αξία.

Στην Κύπρο αυτά τα γεγονότα – πέραν του κορυφαίου, που είναι η συζήτηση του προϋπολογισμού στη Βουλή – είναι τα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης και τα συνέδρια της ΟΕΒ, του ΚΕΒΕ και της ΠΑΣΥΔΥ. Η κυβέρνηση, οι πολιτικές δυνάμεις και οι κοινωνικοί εταίροι εξαγγέλλουν συνήθως, με αφορμή τέτοιες περιστάσεις, τη δική τους οικονομική οπτική. Συνήθως! Και επιμένω στο «συνήθως», διότι σε αυτόν τον τόπο μάθαμε την τελευταία εβδομάδα ότι ο ρόλος της κυβέρνησης δεν είναι να κυβερνά, αλλά να σχολιάζει!

Παραθέτω πιο κάτω αυτούσια, συγκεκριμένη τοποθέτηση που έγινε κατά τη διάρκεια του συνεδρίου του ΚΕΒΕ, για να αποδείξω του λόγου το αληθές:


Στην Κύπρο ο Πρόεδρος Χριστόφιας εξελίσσεται στον πρώτο σχολιογράφο!


«Θέλω να κάνω μια έκκληση. Είμαι σίγουρος ότι έχετε ακούσει ότι ένας από τους Οίκους άρχισε την πορεία της υποβάθμισης της κυπριακής οικονομίας. Αυτό τι σημαίνει; Αυτό σημαίνει ότι εάν επιδεικνυόταν η αναγκαία αλληλοκατανόηση – να μου επιτρέψετε να πω με όλο τον σεβασμό – και υπευθυνότητα από όλους τους κοινωνικούς εταίρους και παίρναμε απλά μέτρα, δεν θα είχαμε αυτή την εξέλιξη. Και είναι κατεπείγον να επιδειχθεί αυτή η αλληλοκατανόηση και να τερματιστεί το παιχνίδι πινγκ πονγκ που παίζεται. Το λέω με όλο τον σεβασμό και την αγάπη μου και ενώπιον των συντεχνιών και ενώπιον των επιχειρηματιών και ενώπιον των πολιτικών δυνάμεων. Δεν μπορεί κανείς να λέει “αν δεν γίνει τούτο, δεν έχει τίποτε”, ο άλλος να λέει “αν δεν γίνει τούτο, δεν υπάρχει τίποτε”. Το “τίποτε” θα το εισπράξει η οικονομία και το “τίποτε” θα φέρει την Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλους οργανισμούς να μας επιβάλουν με το “έτσι θέλω” πολύ σκληρά μέτρα, τα οποία δεν μπορούμε να φανταστούμε.

Με μικρές κινήσεις και με λίγη αλληλοκατανόηση, είναι δυνατόν όσο εύκολα μπήκε στην κρίση η κυπριακή οικονομία, πιο εύκολα να βγει και αυτή είναι η έκκλησή μου σε όλο τον κόσμο, σε όλους τους κοινωνικούς εταίρους και εύχομαι πολύ σύντομα να έχουμε αποτελέσματα σε αυτή την προσπάθεια».

Η πιο πάνω τοποθέτηση λοιπόν δηλώνει τα ακόλουθα:
– Στην Κύπρο, αν παίρναμε απλά μέτρα, δεν θα είχαμε μπει σε πορεία υποβάθμισης.
– Οι κοινωνικοί εταίροι είναι ανεύθυνοι.
– Δεν λαμβάνεται κανένα μέτρο, διότι κανείς δεν είναι διατεθειμένος να πληρώσει οτιδήποτε, αν δεν πληρώσει πρώτα ο άλλος.
– Τελικά γίνεται ένα τίποτε και αυτή την τρύπα στο νερό την εισπράττει η οικονομία.
– Το απόλυτο μηδέν θα φέρει τον κακό μπαμπούλα της Ευρώπης, με τους κακούς που έχουν βίτσιο να βάζουν αφάνταστα σκληρά μέτρα, για να διασκεδάζουν.
– Η Κύπρος μπήκε πολύ εύκολα στην κρίση.
– Η Κύπρος μπορεί να βγει πολύ εύκολα από την κρίση, αν κάποιος κάνει κάτι γι’ αυτό.
– Και όταν λέμε κάποιος, ασφαλώς εννοούμε τους εργοδότες και τις συντεχνίες.

Τις πιο πάνω διαπιστώσεις, λοιπόν, δεν τις έκανε κάποιος μέτριος δημοσιογράφος. Ούτε ένας πρωτοετής φοιτητής οικονομικών που μπορεί και να μη γνωρίζει ότι οικονομικά μέτρα λαμβάνονται από τις κυβερνήσεις και όχι από τους κοινωνικούς εταίρους. Ούτε ένας ρομαντικός μαθητής, που μπορεί να πιστεύει ότι τα προβλήματα υπάρχουν, διότι δεν υπάρχει στον κόσμο αλληλοκατανόηση. Την πιο πάνω τοποθέτηση δεν την έκανε καν κάποιος καθηγητής, που του αρέσει να λέει αφ’ υψηλού θεωρίες χωρίς ουσιαστική αξία, για να εντυπωσιάζει το ακροατήριο.

Την έκανε – αν είναι δυνατόν – ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Που αντί να καταλάβει ότι οφείλει να κυβερνήσει, μας είπε ότι έχει πετάξει ακόμη και τη σφυρίχτρα του διαιτητή πιγκ πογκ και κάθεται και βλέπει τους παίκτες να παίζουν, παρακαλώντας να σφυρίξουν μόνοι τους και αναμένοντας… κατανόηση… Ωιμέ…

Τρία πολύ άσχημα γεγονότα διαδραματίστηκαν τις τελευταίες μέρες: Τα απαράδεκτα επεισόδια στη Λάρνακα, το ποσοστό της Χρυσής Αυγής στον Δήμο Αθηναίων και η ημερίδα του ΔΗΣΥ για το σύγχρονο σχολείο. Περιστατικά πρωτοφανή και καθόλου τυχαία, που έχουν αντιμετωπιστεί πολύ επιδερμικά. Γιατί ενώ από τη μια δείχνουν πόσο έντονα αναδυόμενο ζήτημα είναι η μετανάστευση, από την άλλη καταδεικνύουν το τι μπορεί να ανακύψει, όταν αντιμετωπίζεται επιδερμικά.

Έχω έντονη θέση υπέρ της νόμιμης μετανάστευσης, αναγνωρίζοντας την τεράστια συνεισφορά της στην οικονομία του τόπου. Μεγάλη και η έγνοια για την προστασία και τον σεβασμό των δικαιωμάτων όλων ανεξαιρέτως των ανθρώπων, ανεξαρτήτως φυλής και θρησκείας. Την ίδια ώρα, όμως, δεν αποδέχομαι τον ρατσισμό «μπούμερανγκ». Την καταπάτηση δηλαδή της ισονομίας, των δικαιωμάτων και ελευθεριών των Κυπρίων πολιτών προς όφελος αλλοδαπών.

Κατά την ημερίδα που διοργάνωσε ο κ. Τορναρίτης, ο κ. Μπαμπινιώτης στην πέραν της μιας ώρας τοποθέτησή του για το σύγχρονο σχολείο είπε σε μια στιγμή ότι δεν είναι εύκολο να αξιολογηθεί η δουλειά ενός εκπαιδευτικού που έχει μέσα στην τάξη του παιδιά άλλων χωρών, με γλωσσικές δυσκολίες. Αυτός όμως ο λογικότατος προβληματισμός κατέστη ικανός να καταστρέψει σχεδόν τη συζήτηση, η οποία κατά το 70% αναλώθηκε στο κατά πόσον ο κ. Μπαμπινιώτης επιτέθηκε στο δικαίωμα παιδείας των ξένων. Κινδύνευσε ο άνθρωπος να κατηγορηθεί γα ρατσισμό, όχι μόνο από μια μερίδα παρισταμένων που ανακάλυψε «επίθεση» κατά των μεταναστών, αλλά και από σχόλια στον Τύπο την περασμένη Κυριακή.

 


Ακόμη και αν η μια πλευρά είναι περιθώριο και η άλλη «κουλτούρα», πάλι άκρα είναι 


Τα γεγονότα της Λάρνακας δεν τα είδα την πρώτη μέρα, αλλά τα πληροφορήθηκα. Θεώρησα και εγώ, όπως και οι πλείστοι των συμπολιτών μου φαντάζομαι, ότι οι ακραίοι εθνικιστές έφεραν ακέραια την ευθύνη. Μια ματιά όμως στο τι πράγματι έγινε ήταν αρκετή, για να καταδείξει ότι απαράδεκτα μεταφέρθηκε η εκδήλωση για τα δικαιώματα των αλλοδαπών στο ίδιο μέρος με την πορεία και ότι τα επεισόδια ξεκίνησαν με πρωτοβουλία υποκινούμενων ξένων.

Το ποσοστό της Χρυσής Αυγής (5,3% στον Δήμο Αθηναίων και 20% στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα ειδικά) ασφαλώς δεν σημαίνει ότι οι Αθηναίοι μολύνθηκαν αιφνιδίως από κάποιον περίεργο ιό ή ότι έγιναν Ακροδεξιοί εθνικιστές. Αντιθέτως, καταδεικνύει το τι γίνεται όταν το κράτος αποτυγχάνει να εφαρμόσει πολιτική και ωθεί τους πολίτες να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους, για να προστατεύσουν στοιχειώδη δικαιώματά τους. Τέτοιο αίσθημα υπάρχει και στην Κύπρο, όταν μετανάστες γκετοποιούνται και ήδη περιοχές έχουν γίνει απρόσιτες, μπαίνουν παιδιά σε τάξεις χωρίς καλή γνώση της Ελληνικής και όταν αλλοδαποί τυγχάνουν πλουσιοπάροχων δικαιωμάτων, επειδή με μια αδιανόητη λογική δεν τους επιτρέπει να εργαστούν.

Οι κινηματίες κατά της ξενοφοβίας προτάσσουν την αντιμετώπιση που είχαν οι Κύπριοι μετανάστες στις χώρες υποδοχής, κατά τις δύσκολες για την πατρίδα μας περιόδους. Κανείς τους όμως δεν συμπεριλαμβάνει στην εξίσωση και το ότι ουδείς Κύπριος αποδήμησε για να ζει από επιδόματα ξένου κράτους. Αντιθέτως, όλοι σεβάστηκαν τη χώρα που τους υποδέχθηκε και επιβίωσαν με όχημα την εργασία τους και την καλή κοινωνική συμπεριφορά.

Από την άλλη, όλοι αυτοί οι κουκουλοφόροι που αρέσκονται σε επιθέσεις κατά αθώων μεταναστών που βρίσκονται στη χώρα μας, πέραν της ανθρώπινης αηδίας που προκαλεί η βιαιότητα, θα πρέπει να μας εξηγήσουν πώς άραγε θα ήταν η κυπριακή οικονομία χωρίς τη βοήθεια των ξένων και πόσες εταιρείες μας θα επιβίωναν χωρίς αυτούς. Οι κυρίες που βγάζουν πατάτες στα Κοκκινοχώρια, οι οικιακές βοηθοί και οι εργάτες στις οικοδομές, οι προγραμματιστές και όλοι εκείνοι που έχουν τις καταθέσεις τους στην Κύπρο ποιον πολίτη της χώρας αδικούν;

Το συμπέρασμα είναι ένα: Μαζί με το ρατσιστικό περιθώριο που πληθαίνει, αυξάνεται και μια επενδυμένη με χαρακτηριστικά κουλτουριάρικης μόδας τάση, που θέλει διακρίσεις εις βάρος των αυτοχθόνων και υπέρ παράνομων μεταναστών. Όσο επικίνδυνο είναι το ένα άκρο, άλλο τόσο επικίνδυνο είναι και το άλλο. Και όσο η πολιτεία δεν ρυθμίζει με πραγματικούς, δίκαιους και προπαντός λογικούς όρους το ζήτημα της μετανάστευσης, τόσο θα αυξάνονται τα δύο άκρα. Βρίσκοντας πεδίο να αποφορτίσουν τον εδώ και χρόνια καταπιεσμένο φανατισμό τους.

Ο κόσμος σε ψηφίζει για αυτά που θα κάνεις και όχι για αυτά που έκανες, λέει ένα πολύ σημαντικό αξίωμα της πολιτικής. Τα παραδείγματα της λήθης των ψηφοφόρων σε όσα είχαν γίνει κατά το παρελθόν πάμπολλα και σε τοπικό και σε παγκόσμιο επίπεδο. Κορυφαίο αυτό του Ουίνστον Τσόρτσιλ, που λίγο μετά τον θρίαμβο του «Πατέρα της νίκης» κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έχασε τον πρωθυπουργικό θώκο.

Στην Κύπρο ο Γλαύκος Κληρίδης έχασε αμέσως μετά την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. Ο μ. Τάσσος Παπαδόπουλος μετά το δημοψήφισμα, κατά το οποίο η επιλογή του είχε θριαμβεύσει. Στην Ελλάδα εξελέγη πρόεδρος της Ν.Δ. ο κ. Σαμαράς, παρά το ότι είχε διασπάσει το 1993 το κόμμα του, έριξε την τότε κυβέρνηση και δοκίμασε άλλον πολιτικό σχηματισμό. Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής την περασμένη Τρίτη ο Μπαράκ Ομπάμα «διασύρθηκε» εκλογικά, δύο μόλις χρόνια μετά τη σαρωτική του νίκη. Οι Δημοκρατικοί έχασαν ακόμη και την έδρα του Ιλινόις, της Πολιτείας δηλαδή που τον ανέδειξε και θα «έπρεπε» να ήταν περήφανη γι’ αυτόν.

Δεν είναι σκοπός μου να αναλυθεί σε αυτές τις γραμμές η αμερικανική πραγματικότητα, αλλά η πολιτική συμπεριφορά των πολιτών απ’ άκρη σ’ άκρη του κόσμου, όταν διαψεύδονται οι ελπίδες και οι προσδοκίες τους και όταν τους ζητείται να ψηφίσουν για το χτες. Αυτό δηλαδή που συνέβη στις ΗΠΑ κατά τις ενδιάμεσες εκλογές.

Ο κ. Ομπάμα εξελέγη υποσχόμενος την αλλαγή, δικαιότερο και σύγχρονο κράτος, πιο ευαίσθητο κοινωνικά και το οποίο με ανοικτό μυαλό θα αντιμετωπίζει προκλήσεις και με προσοχή θα διαμορφώνει το πλαίσιο λειτουργίας της ελεύθερης οικονομίας. Υποσχέθηκε εξωτερική πολιτική ανοικτή στον διάλογο με την Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο, που θα επιδεικνύει μεγαλύτερη ψυχραιμία στις επιθετικές πολεμικές ιαχές. Η λαϊκή εντολή για σαρωτικές μεταρρυθμίσεις σε όλα τα επίπεδα ξεκάθαρη. Η υλοποίησή της όμως από γκρίζα μέχρι θολή…

 


Το κακό στην πολιτική δεν είναι να έχεις εχθρούς, αλλά να μην έχεις φίλους 


Ο Αμερικανός Πρόεδρος επέλεξε ως πολιτική την ισορροπία με την κατάσταση την οποία παρέλαβε. Οι μεταρρυθμίσεις στις οποίες προέβη νωθρές και αργές, σημαντικά κολοβωμένες, σε σχέση με τις προεκλογικές εξαγγελίες. Πολύ εύστοχα ο Economist επισημαίνει: «Πολλοί εξ’ αριστερών του τον θεωρούν έναν δειλό συγκεραστή, του οποίου τα νερόβραστα σχέδια, για να δουλέψει ξανά η Αμερική, έχουν αποτύχει να βοηθήσουν αυτούς που τον ψήφισαν και του οποίου οι μεταρρυθμίσεις στην οικονομία και στην υγεία βάλτωσαν στις προσταγές των συμφερόντων. Πολλοί εκ δεξιών του τον βλέπουν ως έναν δογματικό και σπάταλο Πρόεδρο που χαράμισε αλόγιστα τρισεκατομμύρια δολάρια στη γραφειοκρατία, υποθηκεύοντας το μέλλον και αποτυγχάνοντας να διαχειριστεί το παρόν. Οι μετριοπαθείς που τον στήριξαν – όπως και ο Economist – θεωρούν ότι απέτυχε, εφόσον οι ικανότητές του ως Πρόεδρος δείχνουν ότι πόρρω απέχουν από τη δεινότητά του ως υποψήφιος».

Η πιο πάνω περιγραφή σκιαγραφεί το πώς ένας πολιτικός κατάφερε στην προσπάθειά του να ισορροπεί, για να μη δημιουργήσει εχθρούς, να μείνει χωρίς φίλους. Και που κατάντησε από το να διακηρύττει οράματα, προγράμματα και ρηξικέλευθες στρατηγικές για το μέλλον, να ζητά την ψήφο του λαού, γιατί φταίνε για τη δυσχέρεια οι προηγούμενοι. Με τους υποψηφίους του κόμματός του να μη στηρίζουν το έργο του, αλλά να δικαιολογούνται, να βγάζουν την ουρά τους απέξω και να ζητούν αρνητική ψήφο για τον αντίπαλο.

Το περιβάλλον της διάψευσης των προσδοκιών που αντιμετωπίζει στις ΗΠΑ ο κ. Ομπάμα είναι πολύ λιγότερα άσχημο από αυτό που στην Κύπρο έχει απέναντί του σήμερα ο κ. Χριστόφιας. Διότι αν ο Αμερικανός Πρόεδρος κατακρίνεται για διστακτικότητα στις μεταρρυθμίσεις που υλοποιεί, ο Κύπριος ομόλογός του κατηγορείται ότι δεν υλοποιεί σχεδόν τίποτα, για να μην ακούσει κακή κουβέντα, απογοητεύοντας οικτρά όσους ανέμεναν απ’ αυτόν (ασφαλώς όχι τον γράφων) ριζοσπαστικές πρωτοβουλίες είτε στο Κυπριακό είτε στα εσωτερικά ζητήματα. Αντεπιχείρημα μάλιστα προβάλλει όχι τους προηγούμενους, αλλά αυτούς πριν από τους προηγούμενους!

Στην Ελλάδα πρόσφατα ο κ. Καραμανλής πήρε δύο φορές λαϊκή εντολή να αλλάξει τη χώρα. Είχε όχι μόνο την ανοχή, αλλά και τη στήριξη του κόσμου να προχωρήσει. Επέλεξε να ισορροπεί. Σήμερα, ορθά ή λανθασμένα, δυσκολεύεται να κυκλοφορεί…

Πολλοί είναι αυτοί που αποδίδουν στην Κυβέρνηση αδυναμία χειρισμού της πλειοψηφίας των θεμάτων. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που έχουμε την κυβέρνηση και τον Πρόεδρο με τους χαμηλότερους δείκτες αποδοχής, μεσούσης μάλιστα της θητείας. Η πλειοψηφία των πολιτών και των πολιτικών δυνάμεων, στέκεται απέναντι στην πλειονότητα των κυβερνητικών επιλογών. Ακόμη και οι στηρίζοντες την κυβέρνηση, μιλούν κατ’ ιδίαν για λανθασμένες ενέργειες του ενός ή του άλλου υπευθύνου, προσπαθώντας να προσωποποιήσουν τα εγγενή προβλήματα για να μην τα επωμίζεται το ΑΚΕΛ ως σύνολο και ο Πρόεδρος ως ο κατ’ εξοχήν υπεύθυνος. Όλοι συμφωνούν ότι η κατάσταση δεν είναι καλή και η εικόνα του κυβερνητικού συνόλου ακόμα χειρότερη.

Άλλοι αποδίδουν τις συνεχείς αντιφάσεις σε καθαρή ανεπάρκεια, άλλοι σε έλλειψη στρατηγικής, άλλοι σε ιδεολογικές αγκυλώσεις, άλλοι στην απέλπιδα προσπάθεια του Προέδρου να τους έχει όλους ικανοποιημένους. Αυτό όμως που κανείς δεν κάνει είναι να προσδώσει στην κυβέρνηση σκοπιμότητα, που κατά τα φαινόμενα πολλές φορές υπάρχει. Και εξηγούμαι:

Ο γ.γ. του ΟΗΕ διερεύνησε (προσκάλεσε δηλαδή) τους δύο ηγέτες σε κοινή συνάντηση στη Νέα Υόρκη. Αναμφίβολα, αυτό έγινε διότι οι συνομιλίες εδώ και μήνες εμφανίζονται να μην προχωρούν, ενώ τη Διεθνή Διάσκεψη που προτάθηκε ως λύση στο αδιέξοδο, την έχουμε ήδη απορρίψει. Όπως και να το κάνουμε, ένα τηλεφώνημα του γ.γ. προς τον Πρόεδρο είναι πολύ σημαντικό, γεγονός που χρειάζεται αν μη τι άλλο προσεκτική και λεπτή διαχείριση. Τι είχαμε λοιπόν αντί αυτής;


If you can’t convince ’em, confuse ’em!


Ο κ. Έρογλου μας πρόλαβε ξανά και έσπευσε να αποδεχθεί την πρόσκληση. Για ώρες, η δική μας πλευρά αμήχανη αδυνατούσε να αντιδράσει, μέχρι που ο κ. Στεφάνου έκανε τη δήλωση περί βεβαρημένου προγράμματος του Προέδρου. Χωρίς καμία ουρά, χωρίς εναλλακτικές ημερομηνίες, άφησε ένα ξεκάθαρο μήνυμα: Έχουμε απορρίψει την πρόσκληση με πολύ αγενή μάλιστα τρόπο για τα διπλωματικά θέσμια. Έχουμε πει στον γ.γ. ότι δεν ευκαιρούμε να τον δούμε.

Από την επομένη, ξεκινά -ως συνήθως- η επιθετική διαχείριση της κρίσης. «Ποιος είπε ότι ο Πρόεδρος απέρριψε την πρόσκληση; Είναι Πρόεδρος κράτους και έχει πρόγραμμα. Όσοι επικρίνουν τον Πρόεδρο, βάλλουν κατά της Δημοκρατίας και των θεσμών, υποσκάπτουν την ενότητα!». Αυτό φυσικά απέτυχε και σε όλο τον κόσμο η εντύπωση που έμεινε ήταν ότι η πρόσκληση δεν έγινε δεκτή, χωρίς καν να τηρούνται τα προσχήματα. Τότε χρειάστηκε να επιστρατευθούν οι εναλλακτικές ημερομηνίες, 15 μέχρι 17 Νοεμβρίου για να γίνει το σώσε. Η μία πλευρά κατηγορεί τον Πρόεδρο ότι δέχτηκε να πάει σε τριμερή για να προβεί σε νέες υποχωρήσεις, ενώ η άλλη ότι αντιπρότεινε στον γ.γ. τις ημερομηνίες κατά τις οποίες είναι βέβαιο ότι ο κ. Έρογλου δεν μπορεί να ταξιδέψει… «Μα αφού αντιπρότεινα ημερομηνίες», λέει στον ένα, «Δεν μπορείς να απορρίψεις έτσι, πρόσκληση του γ.γ.;», λέει στον άλλο, κλείνοντας με νόημα το μάτι…

Ακόμη πιο θολό το τοπίο στην οικονομία. Πάει ο διοικητής της Κεντρικής στη Βουλή και παραθέτει μια πολύ δύσκολη κατάσταση για την πορεία της χώρας και του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Αμέσως ξεκινά -ως συνήθως- η επίθεση! Ο κ. Άντρος Κυπριανού, του ζητά να απολογηθεί δημοσίως. Η κ. Σωτηρούλα Χαραλάμπους βγαίνει σεργιάνι για να πείσει ότι το Ταμείο είναι μια χαρά και δεν έχει κανένα πρόβλημα μέχρι το 2040. Η Χαραυγή πανηγυρίζει για εκατοντάδες ξένων επενδυτών που έχουν «μποτιλιαριστεί» στην ουρά για την Κύπρο! Την ίδια ώρα λοιπόν… πάει ο Υπουργός Οικονομικών στη Λεμεσό και ενώπιον του Οικονομικού Φόρουμ, μιλά για ανάγκη άμεσης λήψης μέτρων για δημοσιονομική εξυγίανση, προκειμένου να επιτευχθούν οι κυβερνητικοί στόχοι… Μα αφού όλα είναι τέλεια, διερωτάται κανείς, τα μέτρα, τι χρειάζονται και μας τα λέτε εδώ και τρία χρόνια και δεν τα παίρνετε;

Ο Αμερικανός Πρόεδρος Χάρι Τρούμαν είχε πει σε μια προεκλογική ομιλία του το 1948: «Από τη μία πλευρά, οι Ρεπουμπλικάνοι λένε στους εργάτες ότι το υψηλό κόστος των τροφίμων στις πόλεις οφείλεται στη γεωργική πολιτική της κυβέρνησης. Από την άλλη πλευρά, λένε στους αγρότες ότι το υψηλό κόστος των μεταποιημένων αγαθών, οφείλεται στην εργατική πολιτική της κυβέρνησης. Αυτά είναι αρλούμπες! Είναι ένα παλιό πολιτικό τέχνασμα: «If you can’t convince ’em, confuse ’em»!