Αυτή τη βδομάδα δεν είχαμε μόνο το απευθείας εμπόριο που καταφέραμε να τοποθετήσουμε στη σωστή του βάση στο Ευρωκοινοβούλιο, την άρνηση του Προέδρου να συναντηθεί με τον ΓΓ του ΟΗΕ και τον κ. Έρογλου επειδή… δεν ευκαιρούσε (αν είναι δυνατόν!), αλλά και την επίσκεψη Ερτογάν στην Αθήνα όπου διαφάνηκε ξανά ότι το Κυπριακό μπορεί να μπαίνει στην άκρη προκειμένου τα πράγματα να προχωρούν. Είχαμε στη Γαλλία τις μεγαλύτερες σε όγκο κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας των εργαζομένων και στην Βρετανία την εξαγγελία πρωτοφανών σε όγκο και ευρύτητα, περικοπών στις δημόσιες δαπάνες.

Πολλοί ίσως να σκεφθούν: “Μα εμάς τι μας ενδιαφέρουν αυτά; Εμείς καλά την έχουμε”. Αυτή λοιπόν είναι η μεγάλη πλάνη. Γιατί θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει και να μας παραενδιαφέρει, από τη στιγμή που τα δικά μας δεδομένα μπορεί σήμερα να απέχουν από αυτά της Γαλλίας, της Βρετανίας και της Ελλάδας, αλλά κινούνται σαφώς προς εκείνες τις κατευθύνσεις.

Στη Γαλλία, ο Μιτεράν το 1983, θέσπισε το όριο συνταξιοδότησης στα 60 έτη, νοουμένου ότι ο εργαζόμενος καταβάλλει κοινωνικές ασφαλίσεις για 40.5 χρόνια. ενώ πλήρη σύνταξη δικαιούται ο εργαζόμενος στα 65. Στην πράξη, για μεγάλο αριθμό εργαζομένων, το όριο έχει πέσει στα 50 έτη.

Το προσδόκιμο ζωής σήμερα στη Γαλλία υποδεικνύει ότι ο μέσος συνταξιοδοτούμενος, θα λαμβάνει σύνταξη για 25 περίπου χρόνια μετά την αφυπηρέτηση, καθιστώντας τα ταμεία αδύναμα να αντεπεξέλθουν το οικονομικό βάρος. Μια κατάσταση δηλαδή, που προσομοιάζει πολύ με τη δική μας, εφόσον με βάση τις αναλύσεις, το ταμείο κοινωνικών ασφαλίσεων θα αντιμετωπίζει πολύ σοβαρό πρόβλημα σε εννέα χρόνια από σήμερα. Η Γαλλική Κυβέρνηση ζητά να ψηλώσει το όριο συνταξιοδότησης στα 62 έτη και να δίνει πλήρη σύνταξη στα 67, ενώ τα συνδικάτα θεωρούν ότι μια τέτοια εξέλιξη θα αποτελέσει την αφορμή για ευρεία αποκοπή κατακτήσεων.

 


Οι Κύπριοι νέοι σκάβουν καμιά φόρα μόνοι τους τον λάκκο  


Στη Βρετανία, ανακοινώθηκε μια απίστευτη σε έκταση πολιτική περιορισμού των δημοσίων δαπανών, η οποία περιλαμβάνει σταδιακή κατάργηση μισού εκατομμυρίου θέσεων εργασίας στο δημόσιο (όσο όλο το Κυπριακό εργατικό δυναμικό), μείωση κατά 7 δισ των κοινωνικών δαπανών, ευρείας έκτασης αποκοπή των εξόδων για την άμυνα, αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης στα 66 από τα 65 και δραστικές περικοπές σε όλους σχεδόν τους τομείς του δημοσίου.

Στην Ελλάδα, της οποίας τα δεδομένα δεν απείχαν και πολύ από αυτά της Βρετανίας, χρειάστηκε η απειλή της χρεοκοπίας για να γίνουν σε χρόνο μηδέν, όσα έπρεπε να είχαν ήδη γίνει πριν από χρόνια με πολύ πιο ήπιο τρόπο. Με μεγάλο θύμα μια γενιά, που καλείται να πληρώσει το λογαριασμό για την καλοπέραση όλων των προηγουμένων. Άκουγα προχτές ένα Γάλλο αξιωματούχο να λέει σε μια ομήγυρη ότι στην Ελλάδα έγιναν σε έξι μήνες όσα στη Γαλλία προσπαθούν να περάσουν μια δεκαπενταετία. Είναι όμως αυτός τίτλος τιμής για μια χώρα, ή μήπως είναι ένδειξη ατολμίας των πολιτικών της, να λαμβάνουν μέτρα έγκαιρα και με διασπορά του κόστους σε χρόνο, ανθρώπους και γενιές, αντί να περιμένουν την υστάτη για να γίνουν τα αυτονόητα;

Στην Κύπρο, ασφαλώς και δεν έφτασε ο κόμπος στο κτένι. Έχουμε όμως μαζέψει τους παράγοντες για να μπορούμε να φτάσουμε εκεί. Το πολιτικό σύστημα στην συντριπτική πλειοψηφία και με προεξάρχουσα την Κυβέρνηση, επιμένουν στο λαϊκισμό και αποφεύγουν τις διαρθρωτικές αλλαγές που θα εξορθολογήσουν το κράτος και θα σώσουν το μέλλον των σημερινών νέων. Οι ίδιοι οι νέοι, σκάβουν καμιά φορά τον λάκκο από μόνοι τους, επιμένοντας στη διασφάλιση της ευκαιρίας να προσληφθούν εύκολα και γρήγορα στο δημόσιο, αντί να επιθυμούν την εξασφάλιση ότι δεν θα βρεθούμε εμείς ποτέ στην κατάσταση που είναι σήμερα άλλες χώρες. Τα συνδικάτα, επιμένουν να μην συνδιαλέγονται, ενώ πληθαίνουν οι περιπτώσεις σκανδάλων με μεγάλο οικονομικό κόστος. Την ίδια ώρα, δαιμονοποιείται το κέρδος, που στο τέλος της ημέρας είναι ο μόνος μοχλός οικονομικής ανάπτυξης και ευημερίας.

Εδώ λοιπόν είναι το μεγάλο ερώτημα: Πέρα από το Κυπριακό που επισκιάζει τα πάντα σε αυτό τον τόπο, δεν είναι η ώρα να συζητήσουμε το δικό μας μέλλον; Ή μήπως πρέπει να φτάσουμε και εμείς εκεί που βλέπουμε σήμερα τους “μακρινούς” άλλους για να το πράξουμε;

Μα ποιοι είναι αυτοί δίπλα από τον Atlee;

Ενδιαφέρουσα Άποψη – του Mιχάλη Περσιάνη*

Το 1945, ο Winston Churchill έχασε τις εκλογές από κάποιον Atlee. Νομίζω το μικρό του ήταν Clement, αλλά πραγματικά, ποιόν νοιάζει; Όταν ο νέος πρωθυπουργός έφτασε στην Downing Street για να πάρει ας πούμε, τα κλειδιά της οικίας, ο Churchill είχε πει: «Έφτασε ένα άδειο ταξί, και κατέβηκε ο Atlee». Αργότερα τον κορόιδευε πως ήταν «αρνί με προβιά αρνιού».

Αυτός ο μέτριος, άσημος, ανθρωπάκος, χάθηκε στα αλμανάκ και δεν άφησε πίσω του τίποτε το αξιόλογο. Ήταν η αποθέωση της μετριότητας. Κι όμως, άσχετα με το πόσο μέτριος αποδείχθηκε, κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας νικώντας τον «πατέρα της νίκης» στις εκλογές, μόλις μήνες μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πόσοι μπορούν να πουν πως κατάφεραν κάτι τόσο σπουδαίο;

Στην πολιτική, οι μετριότητες πολλές φορές καταφέρνουν να λάβουν θέσεις και καρέκλες – ακόμα και να νικήσουν εκλογές με την παθιασμένη αγάπη του λαού. Αλλά δεν αφήνουν πίσω τους κάτι το ουσιαστικό. Η μετριότητά τους συχνά φαντάζει ως μνημειώδης.


Ο πολιτικός που έχει επιλεγεί από την μοίρα του και όχι την μετριότητα, διερωτάται γιατί τον μισούν τίμιοι και έξυπνοι άνθρωποι…


Σήμερα, ενώ τα κόμματα ανεβάζουν στροφές στις προεκλογικές τους μηχανές και στα εσωτερικά τους μέτωπα αρχίζουν τα άγρια (συνήθως πισώπλατα) κτυπήματα, καλό θα ήταν να θυμόμαστε πως υπάρχουν δύο ειδών πολιτικοί: Εκείνοι που έχουν ένα αίσθημα ευθύνης και που κατανοούν τα ηθικά διλήμματα της πολιτικής, και εκείνοι που απλά γνωρίζουν πώς να παίζουν το παιγνίδι και να κάθονται στις καρέκλες.

Διότι τα διλήμματα συνήθως είναι άλυτα. Θέτουν αντιμέτωπες ηθικές αρχές που δεν είναι συγκρίσιμες αλλά είναι εξίσου σημαντικές και -σε τελική ανάλυση- ασυμβίβαστες. Η αναλύσεις του Max Weber και του Isaiah Berlin είναι μάλλον καταθλιπτικές. Σκεφτείτε την πιο κάτω -αληθινή- ιστορία.

Οι Ναζί στον πόλεμο χρησιμοποιούσαν ένα αδιαπέραστο σύστημα, την μηχανή Enigma, για να κρυπτογραφούν τα μηνύματά τους. Έτσι, μπορούσαν ελεύθερα να επικοινωνούν με την αεροπορία και τα υποβρύχιά τους και να οργανώνουν επιθέσεις που σχεδόν διέλυσαν του Άγγλους και βύθιζαν τα πάντα στον Ατλαντικό. Οι Βρετανοί, όμως, οι οποίοι είχαν μαζέψει τα μεγαλύτερα κεφάλια των Μαθηματικών στο Bletchley Park, κατάφεραν να σπάσουν τον κώδικα. Ήταν ένας θρίαμβος των επιστημόνων τους, που ουδείς πίστευε πως θα ήταν δυνατός. Τώρα, γνώριζαν πού βρίσκονται και τι κάνουν τα αεροσκάφη της Luftwaffe και τα U-boats (υποβρύχια) των Γερμανών.

Μερικές ώρες μετά το σπάσιμο του κώδικά ο Churchill ενημερώθηκε πως οι Γερμανοί ετοίμαζαν αεροπορική επίθεση στη βιομηχανική πόλη του Coventry. Η ολονύκτια επίθεση θα κατέστρεφε 60,000 κτήρια και θα σκότωνε εκατοντάδες πολίτες, κυρίως γυναικόπαιδα. Ο Churchill φοβήθηκε πως οι Γερμανοί θα υποψιαστούν ότι ο κώδικας έσπασε, και διέταξε να μην γίνει τίποτε: Ούτε μετακινήσεις αμάχων, ούτε επίθεση από την RAF. Μάλιστα, απομάκρυνε αντιαεροπορικά. Οι εκτιμήσεις για ζημιές και θύματα από το «blitz του Κόβεντρυ», βγήκαν αληθινές.

Ωστόσο, χάρη στην αποκωδικοποίηση του Enigma –και την άγνοια των γερμανών, οι οποίοι συνέχισαν να το χρησιμοποιούν- κερδήθηκε η μάχη του Ατλαντικού και η Μάχη της Αγγλίας, που εν πολλοίς έκριναν την έκβαση του πολέμου.

Το δίλημμα δεν είχε σωστή και λάθος απόφαση, μόνο δύο «λάθος» επιλογές, και ο κ. Churchill έπρεπε να επιλέξει μεταξύ τους: Να αποκαλύψει στους Γερμανούς το σπουδαιότερο όπλο των Συμμάχων, ή να θυσιάσει μια ολόκληρη πόλη για να το προστατέψει;

Σημασία δεν έχει τόσο η τελική απόφαση, αλλά το κατά πόσον ο άνθρωπος που καλείται να αποφασίσει, αντιλαμβάνεται πόσο θολωμένα είναι τα νερά της ηθικής. Ένας από τους λίγους μεγάλους άντρες της πολιτικής μας ζωής, είχε πει κάποτε πως οι πολιτικοί, όταν προσπαθούν πάντοτε να κάνουν το σωστό, οφείλουν να διερωτούνται: Αφού κάνω το σωστό, τότε γιατί υπάρχουν τόσοι έντιμοι και έξυπνοι πολίτες που με μισούν;

Αυτοί πάντοτε θα υπάρχουν, από την στιγμή που δραστηριοποιείται κάποιος σε μια δημοκρατική πολιτεία. Αλλά κάπου εδώ τίθεται για όλους μας το ερώτημα: Σύντομα θα είμαστε όλοι στο μέσο μιας προεκλογικής εκστρατείας, με τραβηγμένα τα μαχαίρια, με κόντρες και αλληλοκατηγορίες και με κρυφές αλλά ξεκάθαρες υποσχέσεις για ρουσφέτια.

Αν μπορέσουμε εμείς, ως ψηφοφόροι, να σταθούμε στο ύψος μας και να διερωτηθούμε ποιοι είναι εκείνοι οι έντιμοι υποψήφιοι που ανησυχούν γιατί να τους μισούν τίμιοι και έξυπνοι άνθρωποι, τότε ίσως διορθώσουμε λίγο την κατάσταση. Wishful thinking, ίσως, αλλά ίσως, λέω, να κάνουμε έτσι μια κίνηση εις βάρος της μετριότητας που μας περιτριγυρίζει και να αποφύγουμε τους Atlee…

* Ο Μιχάλης Περσιάνης είναι υπεύθυνος οικονομικού ρεπορτάζ της εφημερίδας «Η Καθημερινή». Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο προσωπικό του blog http://fortheisland.wordpress.com

Ενδιαφέρουσα Άποψη – του Κωστή Χατζηδάκη*

Αυτή τη φορά δε θα γράψω για τα γνωστά θέματα που απασχολούν την επικαιρότητα, την οικονομία και τα εσωκομματικά. Γιατί λίγο ή πολύ θα αναγκαστώ να επαναλάβω τις γνωστές μου θέσεις και ιδέες. Αντίθετα θα γράψω για ένα θέμα που θα έπρεπε να είναι στην επικαιρότητα, αλλά δυστυχώς δεν είναι. Ο Χριστόφορος Πισσαρίδης, Κύπριος πολίτης, Ελληνοκύπριος, με ελληνικό αίμα εν πάση περιπτώσει, πήρε το Νόμπελ Οικονομίας. Για πρώτη φορά απονέμεται τέτοιος τίτλος στην Ελλάδα ή στην Κύπρο και το θέμα λάμπει δια της απουσίας του από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης.

 


το αριστερό κατεστημένο των ελληνικών ΜΜΕ δεν συμφωνεί με τις απόψεις Πισσαρίδη 


Όταν το αντίστοιχο Νόμπελ πήρε ο Τζόζεφ Στίγκλιτς ή ο Πολ Κρούγκμαν, γνωστοί για τις αριστερίζουσες θέσεις τους, τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης κυριολεκτικά έκαναν πάρτυ, έχοντας κατακλειστεί από αφιερώματα που διατράνωναν τις σοσιαλιστικές ιδέες των βραβευμένων. Ας μη γελιόμαστε, η αδιαφορία για αυτή την πραγματικά μεγάλη τιμή για όλους τους Έλληνες, οφείλεται στο γεγονός ότι το αριστερό κατεστημένο των ελληνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης δε συμφωνεί με τις απόψεις ενός ανθρώπου που υποστηρίζει την ελεύθερη αγορά, την ιδιωτική πρωτοβουλία, τον υγιή ανταγωνισμό. Και προσπαθούν να «πνίξουν» το γεγονός. Αλλά και η ελληνική κεντροδεξιά στο σύνολό της υποτιμά το θέμα διότι, φαίνεται, πως οι ιδέες δεν έχουν αποκτήσει για το χώρο δεξιότερα του κέντρου τη σημασία που θα έπρεπε στην Ελλάδα.

Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι ανάγκη να υιοθετούμε συνολικά τις απόψεις του συμπατριώτη μας Νομπελίστα. Ωστόσο υποθέτω ότι δεν είναι κακό να αισθανόμαστε εθνική υπερηφάνεια όταν ένας μη αριστερός Έλληνας παίρνει το βραβείο Νόμπελ της Οικονομίας. Και παράλληλα έχουμε την υποχρέωση να μελετήσουμε τουλάχιστον τις θέσεις του. Να μελετήσουμε τι λέει ένας άνθρωπος αναγνωρισμένου διεθνούς κύρους για ιδιώτες επενδυτές που θα μπορούσαν να αναλάβουν το κόστος εκτέλεσης και συντήρησης δημόσιων έργων, για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, για την πλήρη αυτονόμηση των δημόσιων πανεπιστημίων, για την απελευθέρωση των αγορών, για το συνταξιοδοτικό.

Δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα στη χώρα μας: Ό, τι δεν υποστηρίζεται από το παραδοσιακό αριστερό κατεστημένο, περνά στη σφαίρα της αδιαφορίας.

* Ο Κωστής Χατζηδάκης διετέλεσε Υπουργός Μεταφορών – Επικοινωνιών και Ανάπτυξης της Κυβέρνησης Καραμανλή. Σήμερα είναι Τομεάρχης Ανάπτυξης της Νέας Δημοκρατίας. Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο προσωπικό του blog http://khatzidakis.blogspot.com/

Los Presidentes

17/10/2010

Τα μεγέθη δεν είναι καθόλου συγκρίσιμα. Οφείλω όμως να αντιπαραβάλω δύο προεδρικές αντιδράσεις σε δύο διαφορετικά μέρη της γης, καταγράφοντας απλά τα γεγονότα. Στην Χιλή, τη Λατινοαμερικανική χώρα που κάποιοι από εμάς μπορεί να θεωρούν ακόμη και υπανάπτυκτη, αλλά και στην Κύπρο.

Στη Χιλή, 33 άνθρωποι παρέμειναν για 69 ημέρες εγκλωβισμένοι 625 μέτρα κάτω από το έδαφος. Η Χιλιανή κυβέρνηση οργάνωσε με τεράστια επιτυχία την επιχείρηση διάσωσης, στήρίζοντας με όλα τα μέσα τους μεταλλωρύχους. Έδωσε σε τρεις διαφορετικές εταιρείες την ευκαιρία να αποπειραθούν να σκάψουν μέχρι τους εγκλωβισμένους. Το Ναυτικό ανάλαβε την κατασκευή του εξοπλισμού και της κάψουλας για την διάσωση, ενώ οι υπηρεσίες Υγείας έδωσαν ρεσιτάλ για να παρασχεθεί με τον καλύτερο τρόπο η σωστή υποστήριξη και περίθαλψη.

Η επιχείρηση διάσωσης στο μικροσκόπιο όλου του κόσμου. Ζωντανά από όλα τα διεθνή ΜΜΕ (εκτός από τα δικά μας, αλλά ευτυχώς που υπάρχουν ίντερνετ και δορυφορικές). Πολλά εκατομμύρια το κόστος. Η Χιλιανή Κυβέρνηση όμως δεν κλαίει τη μοίρα της, ούτε και επικαλείται τα χιλιάδες προβλήματα μιας χώρας που δεν μετρά πολλά χρόνια δημοκρατίας μετά τη δικτατορία Πινοσέτ. Αντιθέτως, διαβλέπει μέσα από την τεράστια κρίση την ευκαιρία να ανυψώσει το κύρος και την εμβέλεια της χώρας.

 


Στην Χιλή ο Πινέρα δεν ζήτησε θυμωμένος ευχαριστώ, αλλά υποσχέθηκε μέτρα
 


Το ρίσκο του Προέδρου Σεμπαστιάν Πινέρα τεράστιο όπως και η πιθανότητα κάτι να πάει στραβά. Ακάθεκτος όμως ο Πινέρα, βγάζει μέσα από την δυστυχία την πρόκληση, με το χαμόγελο μόνιμα ζωγραφισμένο στα χείλη. Ένας ένας οι μεταλλωρύχοι βγαίνουν στην επιφάνεια, ενώ 14 κάμερες μεταδίδουν στην υφήλιο ζωντανά κάθε λεπτομέρεια. Τελευταίος ο αρχηγός της βάρδιας κ. Λουίς Ουρσούα, ο οποίος μόλις “αναστήθηκε” απευθύνθηκε στον πρόεδρο του ζητώντας μέτρα για την καλύτερη και πιο ασφαλή λειτουργία των μεταλλείων.

“Σας παραδίδω τη βάρδια κι ελπίζω ότι δε θα ξαναγίνει ποτέ κάτι τέτοιο” λέει ο Ουρσούα στον Πινέρα. Ο δεύτερος αποδέχεται την ευθύνη, τον αγκαλιάζει και τραγουδούν μαζί τον Εθνικό Ύμνο. Πέρα από την διάσωση 33 ζωών, οι Χιλιανοί πέτυχαν την εξύψωση της χώρας τους στο Παγκόσμιο.

Στην Κύπρο την ίδια ώρα, ανοίγει μετά από 46 ολόκληρα χρόνια το οδόφραγμα του Λιμνίτη. Μια εξέλιξη με διεθνείς προεκτάσεις, η οποία απεγκλωβίζει σειρά κοινοτήτων που παρέμεναν μακρυά από όλες τις πόλεις. Επιτυχία για τον Πρόεδρο Χριστόφια που πάλεψε πολύ για να πετύχει τη διάνοιξη, ειδικά από την ώρα που αυτή δεν συνδυάστηκε με το άνοιγμα της Λήδρας.

Για το άνοιγμα του δρόμου χρειάστηκαν μήνες διαπραγματεύσεων, σύναψη κοινοπραξιών μεταξύ Ε/Κ και Τ/Κ κατασκευαστικών εταιρειών και χρηματοδότηση από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Στην εκδήλωση παρευρίσκονται οι εμπλεκόμενοι στο Κυπριακό αλλά και ο Επίτροπος Φούλε με τον οποίο αντιμετωπίζουμε διάφορα ζητήματα ειδικά για το απευθείας εμπόριο. Είναι μια γιορτή και μια ευκαιρία να αναδείξουμε την ανάγκη οριστικής λύσης του Κυπριακού.

Ο κοινοτάρχης του Πύργου μαζί με τον πανηγυρικό, εκφράζει και το αίτημα των πολύπαθων κοινοτήτων της Τυλληρίας: “να ανοίξει το οδόφραγμα για όλον τον κόσμο, για να μεταφέρουν τα γεωργικά τους προϊόντα σε ολόκληρη την Κύπρο, διότι είναι αδιανόητο οι Τουρκοκύπριοι να μεταφέρουν τα προϊόντα τους στις ελεύθερες περιοχές ενώ οι Ελληνοκύπριοι της Τηλλυρίας όχι”. Ζητά δηλαδή, οι καρβουνιάρηδες – για παράδειγμα – από τα Πηγαίνια, να μπορούν να μεταφέρουν κάρβουνα στη Λευκωσία σε μία και όχι σε τέσσερις – πέντε ώρες όπως σήμερα.

Πυρ και μανία, όπως συνηθίζει απέναντι σε όποιον του λέει μισή κουβέντα, ο κ. Χριστόφιας του απαντά εξοργισμένος: «Σήμερα περίμενα να ακούσω ένα ευχαριστώ και πάμε παρακάτω και βλέπουμε τα προβλήματα. Όλα αυτά τα χρόνια εγώ έκανα πάρα πολλά και πολλές παραχωρήσεις για να λυτρωθείτε. Τι να πω… αυτήν την ώρα λέμε ευχαριστώ και προχωράμε».

Σκεφθείτε μόνο πως θα καταστρεφόταν η τεράστια επιτυχία της Χιλής αν ο κ. Πινέρα απαντούσε στον κ. Ουρσούα όταν του ζήτησε ασφάλεια στα μεταλλεία: “Όλους αυτούς τους μήνες εγώ έκανα πάρα πολλά με τεράστιο κόστος για να σωθείτε. Τι να πω… αυτήν την ώρα λέμε ευχαριστώ και προχωράμε”.

Μόλις τα αντιστοιχίσετε θα καταλάβετε γιατί η εγωιστική ανικανότητα του προέδρου να ακούει το οτιδήποτε, μετατρέπει κάθε ευκαιρία σε τραγωδία.

Ουδείς δικαιούται να αμφισβητήσει τη σημαντικότητα της πρώτης επίσκεψης Ρώσσου προέδρου στη χώρα μας.  Είναι προφανής και ο συμβολισμός και η αξία, αλλά και οι προεκτάσεις που είχε για τις πολιτικές και οικονομικές μας επιδιώξεις. Όπως επίσης και η (για χρηματοοικονομικούς προφανώς λόγους) σημασία που αποκτά η χώρα μας για την Μόσχα. Θα πρέπει μάλιστα να επισημανθεί η πολύ καλή προετοιμασία της επίσκεψης (ανεξάρτητα αν αυτή οφείλεται σε εμάς ή στις πολύ πιο έμπειρες Ρωσικές υπηρεσίες), κάτι στο οποίο δεν μας έχει συνηθίσει η παρούσα Κυβέρνηση. Είχαμε επιτέλους δραστηριότητα που δεν εξέπεμπε αυτό που πολλάκις χαρακτηρίσαμε από αυτή τη στήλη ως «λογική του καφενέ», που για παράδειγμα θριάμβευσε την προηγούμενη βδομάδα στις ΗΠΑ.

Οι οικονομικές σχέσεις με την Ρωσία μπήκαν πλέον σε επίσημη και ξεκαθαρισμένη βάση, την οποία δεν χαρακτηρίζεί πλέον ο «κλεφτοπόλεμος» που κυριαρχούσε μέχρι σήμερα, αλλά η πάνω από το τραπέζι επιδίωξη αμοιβαίου οφέλους. Στο Κυπριακό πήραμε διαβεβαιώσεις για την συνέχιση της παραδοσιακής Ρωσικής στήριξης, η οποία τέθηκε σε κάποιο βαθμό εν αμφιβόλω, λόγω των νέων σχέσεων Ρωσίας – Τουρκίας. Υπογράφηκαν ένα σωρό συμφωνίες, βρέθηκαν μαζί κορυφαίοι Κύπριοι και Ρώσοι επιχειρηματίες. Γενικά εκπέμψαμε ως χώρα μια πολύ θετική και σοβαρή εικόνα, κάτι που η κυβέρνηση δικαιούται να πιστωθεί.

Επειδή όμως την έχουμε πάθει πολλές φορές να θεωρούμε ότι επειδή κάτι πήγε καλά, σημαίνει ότι τα πάντα είναι τέλια, καλό είναι τώρα που τα Ρωσικά αεροπλάνα έχουν επιστρέψει στην χώρα τους, να δούμε και τα αρνητικά ζητήματα που προκύπτουν λόγω αυτής της επίσκεψης, τα οποία χρειάζονται πολύ λεπτή διαχείριση. Προς όλους αυτούς που, δικαιολογημένα ή μη, δεν συμμερίζονται τη δική μας χαρά που τα βρήκαμε σε όλα με τους Ρώσους «φίλους». Είτε αυτοί είναι στην Ευρώπη, είτε και αλλού.

 


Με την Ρωσία πάμε εξαιρετικά! Να κοιτάξουμε τώρα και λίγο προς Ευρώπη μεριά; 


Το πρώτο είναι η γενική εικόνα που κυριαρχεί, η οποία οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο πρόεδρος Χριστόφιας τα καταφέρνει σχεδόν αποκλειστικά με τις χώρες που παραδοσιακά «συμπαθεί». Όπως η Ρωσία και η Κούβα, ακόμη και αν μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου δεν έχουν την ίδια σχέση μεταξύ τους. Η Κύπρος όμως, εκτός από φίλος της Ρωσίας που έχει κάθε δικαίωμα να είναι, αποτελεί πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γεγονός από το οποίο προκύπτουν δικαιώματα και υποχρεώσεις. Με πρώτιστη υποχρέωση να μην συμπεριφέρεσαι με περιφρόνηση προς τα άλλα μέλη της Ευρωπαϊκής οικογένειας.

Θα αποφύγω να κριτικάρω την «ζέση» με την οποία ανταποκρινόμαστε στην συμμετοχή που η ΕΕ απαιτεί για να πετύχει τις ευρύτερες επιδιώξεις της και θα παραμείνω στα δύο κορυφαία ζητήματα όπου οι θέσεις της δικής μας Κυβέρνησης εμφανώς αντιστρατεύονται την Ευρωπαϊκή λογική. Ασφαλώς το ένα είναι η ξεροκεφαλιά με την οποία αντιμετωπίζουμε τον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη, του οποίου μάλιστα η φίλη Ρωσία είναι μέλος. Το άλλο, η επιβεβαίωση της στήριξης προς την Ρωσική θεώρηση για τη νέα Ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας, την ώρα μάλιστα που πρώτη η χώρα μας θα έπρεπε να επιδιώκει τον κοινό Ευρωπαϊκό μηχανισμό λόγω του Εθνικού προβλήματος. Μετά την επίσκεψη Χριστόφια στη Ρωσία, όπου για πρώτη φορά η Κύπρος επέλεξε Μόσχας αντί Βρυξελλών, πολλοί είχαμε επισημάνει και αναλύσει τον κίνδυνο που προκαλεί αυτή η τοποθέτηση. Το «αλάθητο» όμως του προέδρου επικράτησε και με τον πιο επίσημο τρόπο είπαμε στην Ευρώπη ότι για θέματα ασφάλειας δεν θα μας βρει στο ίδιο χαράκωμα.

Έχουμε σήμερα, σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, θέματα σοβαρά που τρέχουν, όπως τα κεφάλαια της Τουρκίας και το απευθείας εμπόριο. Στην Ευρώπη, υπάρχουν χώρες με απίστευτα έντονα αισθήματα απέναντι στη Ρωσία, τα οποία μάλιστα πολλές φορές οδηγούν σε παροξυσμούς. Και αναφέρομαι στις πρώην ανατολικές χώρες, των οποίων ο λαός υπέφερε για δεκαετίες από τον κομμουνισμό, με προεξάρχουσα την Πολωνία. Λίγη μόνο γνώση της Ευρώπης χρειάζεται, για να αντιληφθεί κανείς το τεράστιο μέγεθος της έχθρας και των τυφλών προεκτάσεων που μπορεί να πάρει.

Είναι γνήσια η απορία μου για το αν έχουν εκεί στην Κυβέρνηση ασχοληθεί με τα πιο πάνω και το αν Πρόεδρος και Υπουργός Εξωτερικών έχουν σχέδιο διαχείρισης των αρνητικών επιπτώσεων που η επίσκεψη Μεντβέτεφ μπορεί να έχει. Διότι ναι, το έχουμε εμπεδώσει: Με την Ρωσία πάμε εξαιρετικά! Να κοιτάξουμε όμως τώρα και λίγο προς Ευρώπη μεριά;

Αυτό που βιώνουμε τις τελευταίες μέρες είναι αδιανόητο και εξωφρενικό. Όσο μάλιστα κυλάει ο χρόνος, το ζήτημα χειροτερεύει. Η ζημιά που προκαλείται στην Κύπρο διογκώνεται, με κύριο υπεύθυνο τον ίδιο τον κ. Χριστόφια, ο οποίος, αντί να διαχειριστεί το μέγιστο ολίσθημα στο οποίο έχει υποπέσει, με γνώμονα το συμφέρον της χώρας που είναι Πρόεδρος, υπερασπίζεται τον εαυτό του, με αποκλειστικό στόχο να διασώσει την εντός Κύπρου φήμη του, το κόμμα του και την ιστορική του θεώρηση.

Στην τοποθέτηση του κ. Χριστόφια στο Brookings, κορυφαία «δεξαμενή σκέψης» των ΗΠΑ, με τεράστια επιρροή στους Δημοκρατικούς και στην κυβέρνηση Ομπάμα, υπάρχουν σημαντικά και πολύ κρίσιμα δεδομένα. Αυτά δεν μπορούν να αμφισβητηθούν ούτε και να υποβιβαστούν στις θεωρίες του γλωσσικού λάθους ή της υπερβολικής αντίδρασης όλης της Κύπρου και της Ελλάδας, πλην του ΑΚΕΛ και του ΚΚΕ. Ούτε και να πακετοποιηθούν στη συνομωσιολογία περί υπόσκαψης του Προέδρου.

Το αναντίλεκτο γεγονός είναι ότι ο Πρόεδρος διατύπωσε με σαφήνεια την άποψη ότι η Ελλάδα ως «ούτω καλούμενη μητέρα πατρίδα εισέβαλε στην Κύπρο». Το είπε ξεκάθαρα, χρησιμοποιώντας μάλιστα την λέξη «invaded», την οποία δεν υπάρχει Κύπριος που να μην ξέρει την έννοιά της, ακόμη και αν δεν κατέχει ούτε μια πρόταση Αγγλικής.

 


Η ταμπακιέρα κ. Πρόεδρε δεν είναι το εσωτερικό, αλλά η διεθνής ζημιά 


Δεν έχει καμία σημασία το κείμενο, στο οποίο όντως ο Πρόεδρος ανέλυσε τις γνωστές και παραδοσιακές θέσεις. Και κανένας σοβαρός δεν αμφισβητεί ότι έγινε στην Κύπρο ένα εγκληματικό πραξικόπημα με πρωτοστάτη τη Χούντα των Αθηνών, όπως τις τελευταίες μέρες ο κ. Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ μετά μανίας προσπαθούν να υπονοήσουν. Αυτά, όμως, περί του συνόλου της τοποθέτησης, μπορεί να έχουν σημασία εδώ, στον κυπριακό μικρόκοσμο και στο εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι. Στη Νέα Υόρκη, στην Ουάσινγκτον, στις Βρυξέλλες, στο Στρασβούργο, στο Λονδινο, στην Αθήνα αλλά και στην Άγκυρα, όπου άκουσαν τον κ. Χριστόφια να μιλά για ελληνική εισβολή, θα τους δώσουμε να διαβάσουν όλο το κείμενο;

Από την ώρα της ξεκάθαρης αναφοράς του Προέδρου, η ζημιά έγινε και μόνο ένας τρόπος υπήρχε – όχι να εξαφανιστεί – να χαλαρώσει και να μετριαστούν οι απώλειες. Αυτός δεν ήταν άλλος από το να ανασκευάσει αμέσως και χωρίς περιστροφές. Δεν το έκανε. Επιμένοντας ότι δεν έχει κάνει λάθος και παραπέμποντας στο πραξικόπημα, μπορεί να φανατίζει τους οπαδούς του ΑΚΕΛ, αλλά ταυτόχρονα οπλίζει περισσότερο την τουρκική διπλωματία, θωρακίζοντας το απρόσμενο τεράστιο δώρο που της προσέφερε.

Το μόνο που προσπάθησε να διαχειριστεί ο Πρόεδρος ήταν την κρίση που η φράση του θα προκαλούσε στην Αθήνα. Προέβη λοιπόν σε δήλωση αναγνώρισης της ελληνικής στήριξης στην Κύπρο, λίγες ώρες μετά την αναφορά του. Δεν τόλμησε όμως να πάρει τηλέφωνο τον Έλληνα Πρωθυπουργό, παρά μόνο όταν ο κ. Παπανδρέου ανέλαβε μόνος του να ανασκευάσει τα ανιστόρητα. Έγινε έτσι ο κ. Χριστόφιας ο πρώτος Κύπριος Πρόεδρος, μετά το ’60, που αδειάζεται δημοσίως από Έλληνα Πρωθυπουργό. Το περί τυπικής θέσης του ΑΚΕΛ αποτελεί όνειδος για τον Πρόεδρο.

Ο κ. Παπανδρέου δεν είναι ούτε κακεντρεχής ούτε συνομωσιολόγος κατά του κ. Χριστόφια. Απλά, ως γνώστης της διπλωματίας, αναγνωρίζει τα κέρδη που προσέφερε η αναφορά στην Τουρκία και στις ζημιές στην αδύναμη λόγω οικονομίας Ελλάδα. Ηθελημένα ή άθελα, ο κ. Χριστόφιας υιοθέτησε την τουρκική δικαιολογία για την εισβολή και το χειρότερο είναι ότι δεν το παίρνει πίσω.

Διερωτήθηκε ο κ. Χριστόφιας ποια είναι η πραγματική αιτία που έχει ξεσπάσει αυτός ο θόρυβος. Δεν μπορεί να διαγνώσει ποια είναι η ταμπακιέρα. Όταν το κάνει, τα ρίχνει σε έναν δημοσιογράφο, στον εθνικισμό, στην κακεντρέχεια, στην ιστορική «αλήθεια». Θα επαναλάβω λοιπόν την αιτία της δικής μου αντίδρασης, που δεν έχει καθόλου να κάνει με το εσωτερικό και τα αστεία που ακούμε για δικαιολογίες, αλλά με τη διεθνή ζημιά που έχουμε υποστεί. Αν λοιπόν αύριο, στο Ευρωκοινοβούλιο, ο κ. Φούλε – για παράδειγμα – μιλήσει για απομόνωση των Τουρκοκυπρίων που προέρχεται από την ελληνική και τουρκική εισβολή, όπως ο ίδιος ο Κύπριος Πρόεδρος έχει (in fact) παραδεχθεί, με την ελληνική μάλιστα να προηγείται, τότε ο κ. Χατζηγεωργίου – για παράδειγμα – θα του πει για πρόλογο και επίλογο;