Πέρα από το ενοχλητικό αφρικάνικο πνευστό, το Παγκόσμιο Κύπελλο αποτελεί άλλο ένα μέγα δείγμα του πώς θα μπορούσε να είναι η υφήλιος χωρίς διακρίσεις και εμμονές. Άνθρωποι από κάθε γωνιά του πλανήτη, κάθε φυλής, χρώματος και θρησκεύματος, γιορτάζουν όχι μόνο το ποδόσφαιρο, αλλά και την ειρηνική συνύπαρξη. Κάθε παγκόσμια γιορτή, όπως είναι το Μουντιάλ ή οι Ολυμπιακοί Αγώνες, δείχνει σε όλους μας πόσο πιο εύκολη και ευχάριστη θα ήταν η ζωή μας, αν αποφεύγαμε περιττές εντάσεις και διαχωρισμούς. Αν αποδεχόμασταν τον άλλο όπως είναι, αλλά και αν κανείς δεν προκαλούσε για αυτό που είναι.

Είναι μεγάλη η αντίθεση μεταξύ των εικόνων από τα γήπεδα και της συζήτησης που γίνεται στην Κύπρο με αφορμή το στάτους των ομοφυλόφιλων ατόμων. Όχι για το θέμα αυτό καθ’ αυτό, αλλά διότι αναδεικνύεται ξανά ότι ως κοινωνία προτιμούμε πολλές φορές να κλείνουμε τα μάτια σε αυτό που συμβαίνει γύρω μας, παρά να το παραδεχόμαστε για να μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε.

Και έχουμε πολλά τέτοια παραδείγματα. Με κατ’ εξοχήν απαγορευμένα ζητήματα την πορνεία, την κυβεία και την ομοφυλοφιλία. Φαινόμενα που ανθούν, που επεκτείνονται δραστικά, που αγγίζουν μεγάλο αριθμό οικογενειών, αλλά για το κράτος δεν υπάρχουν. Και ενόσω δεν υπάρχουν, δεν ελέγχονται, δεν διέπονται από κανόνες, δεν προστατεύουν τους ανθρώπους που εμπλέκονται, αλλά ούτε και τους γύρω τους.

 


Κατ’ εξοχήν απαγορευμένα ζητήματα στην Κύπρο, η πορνεία, η κυβεία και η ομοφυλοφιλία 


Στην Κύπρο, η πορνεία είναι παράνομη, αλλά διαθέτουμε χιλιάδες ιερόδουλες. Προσποιούμαστε ότι δεν υπάρχουν, επιτρέποντας την κακομεταχείριση γυναικών από τον υπόκοσμο, προκαλώντας σοβαρούς κινδύνους για την υγεία, παραοικονομία και εγκληματικότητα. Απαξιούμε ως κοινωνία να προστατεύσουμε και τις συγκεκριμένες γυναίκες και τους πελάτες τους, αλλά και τους οικείους των πελατών τους.

Έχουμε ένα «καζίνο» σε κάθε γειτονιά, αλλά ο τζόγος είναι για το κράτος ανύπαρκτος. Χρηματοδοτούμε ασύστολα την παρανομία, τροφοδοτούμε την εγκληματικότητα, επιτρέπουμε να διαλύονται οικογένειες και να χάνονται περιουσίες, στέλνουμε ένα σωρό χρήματα σε άλλες χώρες αλλά και στα Κατεχόμενα. Όλα γιατί θεωρείται μίασμα να ρυθμίσουμε με νόμους αυτό που το κράτος, ούτως ή άλλως, ανέχεται να συμβαίνει γύρω μας.

Η ομοφυλοφιλία, ή και η συμβίωση μεταξύ ανθρώπων ανεξαρτήτως φύλου, ασφαλώς δεν εμπεριέχει εμπορική πράξη, όπως τα προηγούμενα δύο θέματα, και είναι αμιγώς κοινωνικό ζήτημα. Το οποίο θα ήταν καλύτερα αν συζητείτο στη βάση της προστασίας των δικαιωμάτων των πολιτών, παρά στην επιθυμία να αναγνωριστούν αιτήματα που προκαλούν, όπως γάμοι και άλλα πανηγύρια επίδειξης της συγκεκριμένης ιδιαιτερότητας.

Αν ένας άντρας θέλει να συζεί με έναν άλλον άντρα, μια γυναίκα με μια άλλη γυναίκα, ή αν ένας άντρας και μία γυναίκα θέλουν να συμβιώνουν χωρίς γάμο, ποιος νόμος είναι εκείνος που θα τους το απαγορεύσει; Τι θα τους κάνουμε αυτούς τους ανθρώπους; Θα μπαίνει η αστυνομία στο σπίτι τους και θα τους συλλαμβάνει; Θα τους φυλακίζουμε ή θα τους καίμε σαν την Ιωάννα της Λωραίνης; Και από την ώρα που δεν θα τους καίμε, είναι σωστό να τους θεωρούμε πολίτες δεύτερης κατηγορίας χωρίς δικαιώματα;

Από τη στιγμή λοιπόν που τις συγκεκριμένες επιλογές του καθενός δεν μπορούμε να τις απαγορεύσουμε, έχουμε υποχρέωση να βάλουμε στην άκρη τον ψευδοπουριτανισμό μας και να δούμε πώς κατοχυρώνουμε δικαιώματα και υποχρεώσεις, για όσους αφορά ο συγκεκριμένος τρόπος ζωής. Που να ρυθμίζουν οικονομικά, φορολογικά, περιουσιακά, κληρονομικά ζητήματα, υποχρεώσεις έναντι παιδιών αν προκύψουν, αλλά και θέματα διατροφής αν κάτι δεν πάει καλά. Πράγματα που κάλλιστα θα μπορούσαν να ρυθμιστούν με τη θέσπιση του συμφώνου συμβίωσης.

Τη στάση του καθενός απέναντι στη συμβίωση ετερόφυλων ή ομόφυλων ατόμων ουδείς μπορεί να την εξαναγκάσει. Προσωπικά, μάλιστα, διαφωνώ με την τεράστια επίθεση που δέχθηκε ο κ. Θεμιστοκλέους, διότι όπως θεωρώ δικαίωμα την επιλογή ανθρώπων να ζουν μαζί, άλλο τόσο θεωρώ δικαίωμα κάποιου να καταδικάζει συγκεκριμένες στάσεις ζωής.

Δεν είναι το θέμα να επιβραβεύσουμε ή να καταδικάσουμε κάποιον. Αυτό που οφείλουμε να πράξουμε ως κοινωνία και ως κράτος είναι να προστατεύσουμε και να κατοχυρώσουμε τα δικαιώματα συμπολιτών μας, ανεξάρτητα με το πώς βλέπουμε τις επιλογές τους. Και αυτό ασφαλώς δεν το πετυχαίνουμε προσποιούμενοι ότι δεν ακούμε τις κοινωνικές βουβουζέλες που ηχούν καθημερινά δίπλα μας.

Hello Africa!

23/06/2010

Η αιφνίδια αύξηση του εταιρικού φόρου στο 11% προκάλεσε πολλές και εύλογες αντιπαραθέσεις. Όχι τόσο για το ποσοστό της αύξησης, αλλά για τη φιλοσοφία που τη συνοδεύει. Έχουμε από τη μια την άποψη ότι για να κινηθεί η οικονομία, πρέπει να δοθούν στις επιχειρήσεις κίνητρα αντί να προβάλλονται προσκόμματα και έχουμε από την άλλη τη θεωρία του «κεφαλαίου», το οποίο πρέπει να πληρώσει, για να εισρεύσουν χρήματα στα – αιφνιδίως επίσης – άδεια ταμεία.

Το ότι θεωρώ τη νοοτροπία που οδήγησε στην αύξηση του εταιρικού φόρου «αυτοκτονική», δεν πιστεύω να παραξενεύει κάποιον. Το θετικό, ωστόσο, είναι ότι επιτέλους γίνεται στην Κύπρο μια συζήτηση επί οικονομικών αρχών, η οποία δεν καταλήγει στην ομοσπονδία και στο Σχέδιο Ανάν.

Διαβάζω λοιπόν από τα σχόλια στο άρθρο του Μιχάλη Περσιάνη που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα της «Καθημερινής» το πιο κάτω, που ανήκει στον «Νικόλα»: «Την κρίση δεν πρέπει να την πληρώσουν οι εργαζόμενοι, αλλά αυτοί που πρωτίστως ευθύνονται, το μεγάλο κεφάλαιο και οι επιχειρηματίες με τις πλάτες των νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων παγκοσμίως. Τα μέτρα που λαμβάνονται πρέπει να στρέφονται κύρια σε αυτούς που έχουν πλούτο και όχι στον απλό κοσμάκη.Αυτό που πρέπει να διερωτηθεί κάποιος είναι πώς θα ήταν η κατάσταση στην Κύπρο αυτή τη στιγμή, αν δεν ήταν στο πηδάλιο της εξουσίας ο Δημήτρης Χριστόφιας. Μπορούμε να φανταστούμε μερικά μέτρα που θα λάμβανε μια κυβέρνηση, ας πούμε του ΔΗΣΥ: Πώληση των κερδοφόρων ημικρατικών οργανισμών στους επιχειρηματίες, αύξηση του φόρου εισοδήματος για τον απλό κοσμάκη, μείωση του εταιρικού φόρου, κατάργηση όλων των επιδομάτων των συνταξιούχων και δυσπραγούντων και ποιος ξέρει τι άλλο… Είναι πλέον πολύ καθαρό στον κόσμο ποια κόμματα εξυπηρετούν τον απλό πολίτη και ποια το κεφάλαιο και τους επιχειρηματίες».


Στην Ζιμπάμπουε η γη μοιράστηκε στον λαό. Ο λαός σήμερα πεθαίνει από πείνα…


Δεν θα μπω στην προφανή συζήτηση για το αν οι πολίτες εξυπηρετούνται με την ανάπτυξη, όταν διαθέτει μια χώρα εύρωστες επιχειρήσεις, παρά με το να δαιμονοποιείται το κέρδος. Αντί αυτής της κουβέντας, ας κάνουμε μια άλλη, παρουσιάζοντας τα αποτελέσματα της πιο «φιλολαϊκής» κυβέρνησης που υπήρξε ποτέ στον κόσμο. Αυτής της Ζιμπάμπουε.

Η Ζιμπάμπουε (πρώην Ροδεσία) έγινε ανεξάρτητο κράτος το 1980 και από τότε ισχυρός άνδρας είναι ο κ. Ρόμπερτ Μουγκάμπε, με ένα ιδιαίτερα αυταρχικό καθεστώς που ελέγχει τα πάντα στη χώρα. Εγκατέλειψε ο Μουγκάμπε την ιδέα να επιβάλει μονοκομματικό σοσιαλιστικό καθεστώς στα τέλη του ’90, προσπάθησε όμως να εφαρμόσει το σοσιαλιστικό μοντέλο, «εξασφαλίζοντας» κάθε φορά την εκλογή του.

Εξαγωγές ορυκτών, ελεφαντόδοντων, γεωργικών προϊόντων και τουρισμός έφεραν στην ανεξάρτητη Ζιμπάμπουε τη δεκαετία του ’80 υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης περί του 5% και ευημερία. Η οικονομία «καθοδηγείτο» κυρίως από τους λευκούς γαιοκτήμονες (να σημειωθεί ότι δεν ήταν σωστοί στη συμπεριφορά τους), οι οποίοι εκπροσωπούσαν στη χώρα το μεγάλο κεφάλαιο που «πνίγει το δίκιο του εργάτη».

Οι προσπάθειες προσαρμογής της χώρας στην ελεύθερη οικονομία της αγοράς απέτυχαν. Αντί να επιβληθούν στους επιχειρηματίες κανόνες, για να δουλεύει η οικονομία σωστά, χωρίς να παραβιάζονται ανθρώπινα δικαιώματα, αποφασίστηκε το 2000 από τον κ. Μουγκάπε ένα πολύ πιο δραστικό, σοσιαλιστικό και κοινωνικό μέτρο. Ο εξορισμός 4.000 λευκών γαιοκτημόνων και η αναδιανομή της γης τους στον λαό! Προκειμένου να εξασφαλιστούν, βέβαια, συνθήκες «κοινωνικής δικαιοσύνης»…

Η επιχειρηματικότητα στη Ζιμπάμπουε έκτοτε έχει φυσιολογικά εκλείψει. Ο πληθωρισμός από 32% το 1998, έφτασε με τη σοσιαλιστική οικονομική πολιτική Μουγκάπε το 11,200,000,000% τον Αύγουστο του 2008. Οι τιμές των προϊόντων διπλασιάζονταν κάθε 32 ώρες. Η ανεργία έχει φτάσει το 80%. Δώδεκα χιλιάδες άνθρωποι τον χρόνο πεθαίνουν από πείνα. Τρεισήμισι εκατομμύρια πολίτες έχουν μεταναστεύσει κυρίως στη Ν. Αφρική, δημιουργώντας εκεί τεράστιο πρόβλημα εγκληματικότητας. Όλη η χώρα σήμερα βιώνει καθεστώς ανέχειας…

Το πραγματικό παράδειγμα της Ζιμπάμπουε είναι όντως παρατραβηγμένο για τα κυπριακά δεδομένα. Απαντά ωστόσο στο κορυφαίο συμπέρασμα του «Νικόλα»: «Είναι πλέον πολύ καθαρό στον κόσμο ποια κόμματα εξυπηρετούν τον απλό πολίτη και ποια το κεφάλαιο και τους επιχειρηματίες»!

Υ.Γ. Ως υποσημείωση να αναφέρω ότι οποιαδήποτε επίκριση κατά του κ. Μουγκάπε θεωρείται ύψιστη προσβολή και ασέβεια και τιμωρείται με τους «δέοντες» τρόπους. Να υπενθυμίσω ακόμη ότι η αναδιανομή της γης είναι μέτρο που συμπεριλαμβάνεται στο προεκλογικό πρόγραμμα Δ. Χριστόφια…

Έχει πολλές και πολύπλοκες προεκτάσεις το πρόσφατο θερμό επεισόδιο μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας. Οι εξελίξεις μάλιστα που ακολούθησαν την ημέρα της επίθεσης των Ισραηλινών κατά της νηοπομπής που όδευε στη Γάζα, μαρτυρούν ότι το στρατηγικό και διπλωματικό παιγνίδι που διαδραματίζεται, δεν αφορά απλά μια ανθρωπιστική αποστολή, αλλά πολύ πιο σημαντικά συμφέροντα.

Τα κίνητρα πάνω στα οποία οργανώθηκε η αποστολή προμηθειών, δεν είναι ξεκάθαρα. Το ότι όμως το αποτέλεσμα ήταν η έξαρση στην ήδη υποβόσκουσα κρίση μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, είναι δεδομένο. Μια κρίση που επιδιώκει να διαμορφώσει με πολύ μεγάλη ταχύτητα νέα γεωπολιτικά δεδομένα στην περιοχή.

Η Τουρκία εμφανώς επιδιώκει τη συμπάθεια του ισλαμικού κόσμου, προκειμένου να εδραιώσει το όραμα της μεγάλης περιφερειακής δύναμης. Επιθυμεί να γίνει ακόμη πιο σημαντική για τη Δύση, αλλά ταυτόχρονα και πιο ανεξαρτητοποιημένη από τους παραδοσιακούς της συμμάχους. Δεν είναι μόνο η συνεχώς εντεινόμενη αντιπαράθεση με το Ισραήλ που το μαρτυρεί, αλλά και η σύναψη συμφωνίας με το Ιράν. Προχθές, μάλιστα, η Τουρκία καταψήφισε στο Συμβούλιο Ασφαλείας ψήφισμα που επέβαλλε κυρώσεις στο Ιράν.

Το Ισραήλ, από την άλλη, δεν επιθυμεί να επιτρέψει σε κανένα να αμφισβητήσει τη δύναμη και κυριαρχία που θεωρεί ότι απέκτησε. Και δεν πρόκειται να διστάσει να χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε μέσο για να το πετύχει. Μέσα από τα χρόνια της αντιπαράθεσης, δείχνει αδύναμο να αντιληφθεί ότι το να κρατά εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους αποκλεισμένους και καταδικασμένους στην ανέχεια, δεν μπορεί να είναι αποδεκτό γεγονός στον σύγχρονο κόσμο. Όσο και αν εξίσου καταδικαστέες είναι και οι τρομοκρατικές επιθέσεις που κατά καιρούς δέχεται.


Η ψύχραιμη σκέψη επιβάλλει την επιδίωξη αξιοπιστίας και ρόλου για την Κύπρο


Η Κύπρος αποτελεί διαχρονικά καλό εργαλείο και εξαιρετικό άλλοθι για «επιθέσεις» κατά της Τουρκίας. Το ότι Ισραηλινοί θυμήθηκαν αίφνης να αποπλεύσουν για να στηρίξουν τα δίκαιά μας, μόλις αυτές τις μέρες και όχι κάποια άλλη στιγμή, το αποδεικνύει. Όπως και το ότι το εβραϊκό λόμπι δείχνει να ρίχνει γέφυρες προς τους δικούς μας απόδημους στις ΗΠΑ. Σε μια αστραπιαία εφαρμογή του «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου», βλέπουμε τον δεύτερο μεγαλύτερο επενδυτή στα δικά μας Κατεχόμενα να μετατρέπεται σε μεγάλο υποστηρικτή μας.

Το να προασπιζόμαστε τα συμφέροντά μας χωρίς δογματισμούς και αγκυλώσεις, αποτελεί κατά τη γνώμη μου υποχρέωση. Και αν οι συγκυρίες το έφεραν να έχουμε τη συμπάθεια του Ισραήλ και κάποια ταύτιση συμφερόντων, είναι καλοδεχούμενο γεγονός. Θεωρώ μάλιστα σωστή την απόφαση της κυβέρνησης να απαγορεύσει τη χρήση των δικών μας λιμανιών κατά την αποστολή.

Το μεγάλο ζητούμενο όμως είναι να διαχειριστούμε τις εξελίξεις, χωρίς να επιτρέπουμε ούτε στον ενθουσιασμό, αλλά ούτε και στην ξεροκεφαλιά να μας παρασύρουν. Διότι υπήρξαν φωνές στην Κύπρο που έτρεξαν να διαλαλήσουν την ευκαιρία να συνάψουμε κάθε λογής συμμαχία με το Ισραήλ, αλλά και άλλες που αντιστέκονται στην ιδέα συνεννόησης με τη γείτονα χώρα, λόγω της στάσης της απέναντι στους Παλαιστινίους. Πιστεύω ότι έχουν άδικο και οι δύο. Η πιο ψύχραιμη σκέψη επιβάλλει την επιδίωξη αξιοπιστίας και ρόλου για την Κύπρο στην περιοχή και όχι την επίτευξη μιας ευκαιριακής συμμαχίας που θα μπορεί ανά πάσα στιγμή να εξανεμιστεί.

Η Κύπρος αποτελεί χώρα-μέλος της Ευρώπης, με παραδοσιακές σχέσεις με τον αραβικό κόσμο, χωρίς να έχει αποτελέσει εχθρό του Ισραήλ. Αν λοιπόν θέλουμε να αναδείξουμε τον δικό μας ρόλο ως η αξιόπιστη γέφυρα μεταξύ της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής, έχουμε μπροστά μας μια πολιτική ευκαιρία. Στο πρότυπο που εφαρμόσαμε όταν αποτελέσαμε τον καταλύτη για να λυθεί η πολιορκία του Ναού της Γεννήσεως, ή όταν δύο φορές ήμασταν το ασφαλές καταφύγιο των προσφύγων του Λιβάνου.

Η χώρα μας δεν αποτελεί ισχυρή δύναμη και η παρέμβασή της μπορεί να είναι μόνο σοβαρή και ειρηνική. Με πρωτοβουλίες που θα επιδιώκουν τη βελτίωση της εκρηκτικής κατάστασης, αλλά και συμμετέχοντας ουσιαστικά σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή ενέργεια. Μπορούμε να φιλοξενήσουμε δράσεις και να αναλάβουμε ρόλους, έχοντας την εμπιστοσύνη και των Αράβων αλλά και των Ισραηλινών.

Όσο και αν έχουμε το δικό μας πρόβλημα, η εποικοδομητική μας δραστηριοποίηση προς την κατεύθυνση της ειρήνης και όχι της όξυνσης, σε ένα πρόβλημα της γειτονιάς μας, μόνο θετικά μπορεί να επιφέρει.

Όπως όλη η Κύπρος, παρακολούθησα συγκλονισμένος την ιστορία με το πεντάχρονο αγόρι που έχασε τη ζωή του μέσα στο αυτοκίνητο του γιατρού-πατέρα του. Το σοκ μεγάλο και φυσιολογικό. Και για το αδικοχαμένο παιδί και για τη μάνα και τ’ αδέλφια του, αλλά και για τον ίδιο τον πατέρα. Το γεγονός και οι συνέπειές του για την οικογένεια είναι από εκείνα που δεν μπορείς να αντιληφθείς, αν δεν τα ζήσεις. Την ευχή, δε, να βιώσει κάποιος κάτι τέτοιο δεν την απευθύνεις ούτε στον χειρότερο εχθρό σου.

Πιο μεγάλος από τον συγκλονισμό, όμως, είναι ο προβληματισμός, οι σκέψεις και οι προεκτάσεις που αναδεικνύονται από αυτό το περιστατικό για όλους, τόσο για τις πραγματικές αιτίες που κρύβονται πίσω από την πράξη του γιατρού να ξεχάσει το παιδί του στο αυτοκίνητο, όσο και για τον τρόπο που η κοινωνία και όσοι επιθυμούν να παρουσιάζονται ότι την εκφράζουν, χειρίζονται, κρίνουν και αντιμετωπίζουν τέτοιου είδους γεγονότα.

Τον γιατρό δεν τον γνωρίζω προσωπικά και ούτε ψυχολόγος είμαι. Αισθάνομαι ωστόσο βέβαιος ότι πρόκειται για ευσυνείδητο άνθρωπο. Κανένας «παρτάκιας» δεν θα άφηνε το παιδί του στο αυτοκίνητο, για να αντιμετωπίσει ένα επείγον ιατρικό περιστατικό. Ίσως βέβαια να μπορούσε να το αφήσει στην επιμέλεια κάποιου συνεργάτη του εκεί στην κλινική, αλλά αυτό είναι περισσότερο θέμα κρίσης και σωστών αντανακλαστικών.


ο γιατρός από τη Λάρνακα είναι μεγαλύτερο και τραγικότερο θύμα από το αδικοχαμένο παιδί του


Αισθάνομαι επίσης βέβαιος ότι ο γιατρός είναι και αυτός ένας από τη συντριπτική πλειοψηφία της σύγχρονης κοινωνίας που έχει παρασυρθεί από την καταπιεστική και αγχώδη σύγχρονη καθημερινότητα, ο οποίος, από την ώρα που μπήκε και δραστηριοποιήθηκε στον χώρο εργασίας, ένιωθε σίγουρος ότι όλα έγιναν σωστά από πριν. Μπλέχτηκε στη ρουτίνα σωματικά και νοητικά. Τη ρουτίνα που κατασπαράσσει τη δημιουργικότητα και υπερκαλύπτει τα σημαντικά και τις πραγματικές προτεραιότητες που έπρεπε να έχει ο καθένας. Όσο τραγικό και αν είναι, η αδυσώπητη ρουτίνα υπερκάλυψε ακόμα και το ίδιο του το παιδί.

Βούτυρο στο ψωμί η υπόθεση για όσους ψάχνουν θύματα να καταδικάσουν στη συνείδηση των πολιτών. Χωρίς δεύτερη σκέψη, οι τιμητές των πάντων προσέτρεξαν να πετάξουν στο πυρ το εξώτερον τον άνθρωπο που μόλις έχασε το παιδί του από δικό του λάθος. Να τον δώσουν βορά στην κοινωνία σαν τον χειρότερο παιδοκτόνο, σε ένα νέο ρεσιτάλ ανθρωποφαγίας. Είναι ακράδαντη η πεποίθησή μου, όμως, ότι στη θέση του γιατρού από τη Λάρνακα θα μπορούσε να είναι κάθε κατήγορός του. Όπως επίσης θεωρώ κορυφαίο αξίωμα το να μην κτυπάς τον άλλον, όταν είναι ανήμπορος στο έδαφος.

Για μένα, ο γιατρός από τη Λάρνακα είναι η προσωποποίηση του θύματος της σύγχρονης ζωής, των ρυθμών της καθημερινότητας, του άγχους που κατατρώει όποιον έχει ευθύνη, στην οποία θέλει να ανταποκρίνεται. Δεν είναι η προσωποποίηση του θύτη, του άσπλαχνου, επιπόλαιου και εγκληματία πατέρα, του ανάλγητου και ανεύθυνου ανθρώπου, του δολοφόνου με το αγγελικό πρόσωπο, όπως επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί από τους επαΐοντες των ΜΜΕ και τους εργολάβους κατακριτές σε ένα νέο ρεσιτάλ κοινωνικού κορακισμού.

Όσο και αν ακουστεί ανατρεπτικό, ο γιατρός είναι μεγαλύτερο και τραγικότερο θύμα από το αδικοχαμένο παιδί του. Θύμα του «αυτοματοποιημένου» και «τυποποιημένου» τρόπου που ζούμε σήμερα. Αξίζει τη συμπάθεια όλων μας, ανθρώπινα, αλλά και νομοτεχνικά. Ούτως ή άλλως δεν υπάρχει κάτι χειρότερο να πάθει από την εξαιτίας του απώλεια του ίδιου του γιου του.

Δεν μου αρέσει να γίνομαι συναισθηματικός, αλλά θεωρώ ότι το δράμα της Λάρνακας είναι αφορμή για όλους να επανεξετάσουν τη λίστα των προτεραιοτήτων τους. Να επανακαθορίσουν τα σημαντικά και να τα βάλουν πλάι στην καθημερινότητα και όχι κάτω από αυτήν. Και ίσως η πρόκληση αυτού του προβληματισμού να είναι και η τεράστια συνεισφορά του τραγικού αυτού ανθρώπου στην κοινωνία.