Ο κ. Έρογλου προεκλογικά είχε διακηρύξει ότι θα «τρελάνει» τον κ. Χριστοφια στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, σε βαθμό που θα τον υποχρέωνε να αποχωρήσει. Δεν ξέρω αν ο κ. Χριστόφιας τελικά θα αναγκαστεί να αποχωρήσει, εκείνο που φαίνεται όμως από τα πρώτα δείγματα γραφής είναι ότι ο κ. Έρογλου δεν έχει καμία διάθεση να πάει κόντρα στη στρατηγική Ερτογάν να βρίσκεται ένα βήμα μπροστά από εμάς.

Σε αντίθεση λοιπόν με την Τουρκία και τον κ. Έρογλου, το δικό μας πολιτικό σύστημα, όταν πείστηκε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ο «διαλλακτικός» Ταλάτ δεν είχε πλέον πιθανότητες εκλογής, πήρε στο εσωτερικό θέσεις μάχης, θεωρώντας ότι το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να προετοιμαστεί για τις επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Αντιπαλότητα που εδραιώνεται, εφόσον ο καθένας πιστεύει ότι έτσι αποκτά εκλογικά ερείσματα.

Σημαντικό όμως είναι να κοιτάξουμε τη νέα πραγματικότητα με τα μάτια ενός ξένου παρατηρητή. Επανέρχομαι για τον σκοπό αυτόν στον κ. Γκάλβεστον, τον συμπαθή εκείνον Ισλανδό, ο οποίος παρακολουθεί για δεκαετίες το Κυπριακό από βίτσιο και είναι κατά κύριο λόγο θετικά διακείμενος προς την πλευρά μας. Υπενθυμίζω ότι ο κ. Γκάλβεστον είναι φανταστικό πρόσωπο που πρωτοεμφανίστηκε σε αυτή τη στήλη στις 13/9/09, στο άρθρο «Ιδέες και Ιδεοληψίες».


Η Τουρκία εξαγνίζει τον κ. Έρογλου και εμείς τσακωνόμαστε για τον κ. Αιμιλίου!


Ο κ. Γκάλβεστον, λοιπόν, ανησυχούσε και αυτός για την εκλογή Έρογλου, αφού είχε πεισθεί ότι ήταν πολύ σοβαρή η προοπτική να βρεθεί λύση του Κυπριακού από τους Χριστόφια και Ταλάτ. Θεώρησε την αλλαγή πισωγύρισμα. Ανέμενε όμως να δει τις πρώτες κινήσεις του νέου Τ/κ ηγέτη, για να αποκρυσταλλώσει άποψη. Ήθελε να διαπιστώσει αν η ελπίδα είχε όντως εξαφανιστεί.

Αμέσως μετά την ανάδειξη κ. Έρογλου, ο κ. Γκάλβεστον είδε το δικό μας Εθνικό Συμβούλιο να συνέρχεται σε πολλές και πολύωρες συνεδριάσεις, για να καταλήξει – όπως θεωρούσε – σε μια στρατηγική που θα δυσκόλευε και άλλο την Τουρκία. Και υπήρχαν πράγματα που θα μπορούσαν να συμφωνηθούν. Νέες πρωτοβουλίες, ουσιαστικές και επικοινωνιακές, ουσιαστική στροφή προς την Ευρώπη, υποβολή αίτησης για τον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη και έναν σωρό άλλα που θα πίεζαν περαιτέρω την άλλη πλευρά.

Για τρεις βδομάδες και έξι-επτά συνεδρίες έμπαινε ο Ισλανδός στο Διαδίκτυο, για να ενημερωθεί πού κατέληξαν οι δικοί μας πεφωτισμένοι. Τζίφος. Την ώρα που η τουρκική πλευρά είχε το βάρος να δείξει σε όλο τον κόσμο ότι συνεχίζει να επιθυμεί έμπρακτα τη λύση (με τον κ. Ταλάτ αυτό πίστευε η διεθνής κοινότητα), οι δικοί μας κοκορομαχούσαν ατέρμονα, για να μην καταλήξουν πουθενά…

Το χώνεψε κι αυτό ο Γκάλβεστον. Το απέδωσε στο μεσογειακό μας ταμπεραμέντο. Το πραγματικό ζητούμενο της περιόδου, άλλωστε, ήταν το πρώτο δείγμα γραφής Έρογλου. Είδε με χαρά να προηγείται η σε καλό κλίμα επίσκεψη Ερτογάν στην πιεσμένη οικονομικά Αθήνα. Θεώρησε καλή κίνηση την πρόσκληση Έρογλου προς Χριστόφια για δείπνο, αν και παραξενεύτηκε αρχικά που ο δικός μας «δημοσιοσχεσάκιας» Πρόεδρος φερόταν να την απορρίπτει. Τελικά ενημερώθηκε ότι το δείπνο έγινε σε καλό κλίμα και ουδέτερο χώρο.

Ήρθε η μέρα των συνομιλιών. Ένα ήταν το θέμα για όλους: Ο κ. Έρογλου θα συνέχιζε από εκεί που είχε μείνει ο κ. Ταλάτ ή θα έθετε ζήτημα νέας διαπραγμάτευσης με άλλους όρους; Γ.γ. του ΟΗΕ, ειδικός αντιπρόσωπος, κ. Χριστόφιας και ο ίδιος ο κ. Έρογλου έδειξαν ποικιλοτρόπως ότι συμβαίνει το πρώτο.

Την ώρα λοιπόν που ο κ. Γκάλβεστον ανακουφίζεται, διότι θεωρεί ότι δεν πέθανε η ελπιδοφόρα διαδικασία, να που και πάλι κάνουμε το θαύμα μας. Επιτιθέμεθα κατά του γ.γ. που ευχήθηκε να καταλήξουμε σε λύση μέχρι το τέλος του χρόνου, διαπομπεύουμε ξανά τον ειδικό του αντιπρόσωπο και συζητούμε ατέρμονα μεταξύ μας, λες και είναι μόνοι μας που θα λύσουμε το ζήτημα. Την ώρα που η Τουρκία εξαγνίζει τον κ. Έρογλου, εμείς τσακωνόμαστε για τους όρους εντολής του κ. Αιμιλίου!

Το αν είναι ουσιαστική ή όχι η αποδοχή του κ. Έρογλου να συνεχίσουν οι συνομιλίες ως είχαν, θα φανεί στην πορεία. Ο κ. Γκάλβεστον, όμως, που είναι φανταστικός, αλλά και ο κάθε πραγματικός και σοβαρός παράγοντας, αυτό που βλέπει είναι την Τουρκία να παραμένει πιστή στη διακήρυξή της για σύντομη λύση και εμάς να παραμένουμε πιστοί στο να δείχνουμε ότι προσπαθούμε να κλοτσήσουμε την μπάλα μακριά, αγωνιζόμενοι διακαώς να χάσουμε και τα αυγά και τα πασχάλια.

Advertisements

Ενδιαφέρουσα Άποψη – του Δημήτρη Γεωργιάδη*

Ακούστηκε πρόσφατα πως ο υπουργός Εμπορίου, Αντώνης Πασχαλίδης, θα επαναφέρει το θέμα της δημιουργίας καζίνου στις ελεύθερες περιοχές… στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αυτό μετά από τις έντονες πιέσεις που δέχεται από μεγάλο αριθμό Κυπρίων επενδυτών οι οποίοι επιθυμούν να αναλάβουν τη δημιουργία ενός τέτοιου έργου. Όπως επεσήμανε, «το συγκεκριμένο θέμα δεν μπορεί να συζητηθεί δημόσια, σεβόμενοι τις ευαισθησίες που υπάρχουν επί του ζητήματος από μέρους του Προέδρου, εντούτοις θα εξεταστεί κατ΄ ιδίαν με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας».

Το αν ένα θέμα συζητείται δημόσια ή όχι εξαρτάται από τις αλλεργίες του κ. Χριστόφια.

Δεν θα ασχοληθώ με την ουσία του θέματος του καζίνου. Όλοι, ακόμη και ο Πρόεδρος, γνωρίζουν τι πρέπει -και πολύ περισσότερο- τι θα έπρεπε ήδη να κάνει.

Θα ασχοληθώ με το βασικό σημείο. Το πώς βλέπουμε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ή, καλύτερα, το πρόσωπο το οποίο είναι στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Ως λαός είμαστε εντελώς ανώριμοι σε αυτά τα θέματα. Το πρόσωπο θα πρέπει να προσθέτει στο θεσμό και όχι αντίστροφα. Αντίθετα, ο θεσμός θα πρέπει να καθιστά το πρόσωπο πιο ανοικτό στην κριτική, στην υπερβολή και, ναι, στους χαρακτηρισμούς και τους χλευασμούς.


Τι είναι ο Δημήτρης Χριστόφιας που όλοι υποκλίνονται σε αυτόν, ακόμη και οι ίδιοι οι υπουργοί του;


Μας στέλνουν τις φωτογραφίες του Τζορτζ Μπους που τον παρομοιάζουν με πίθηκο. Του Καραμανλή με την κοιλιά του να κρέμεται έξω ή ντυμένο σαν Ράμπο. Της ‘Ανγκελα Μέρκελ, που τη δείχνουν γυμνόστηθη. Γελάμε, αναγνωρίζουμε το αστείο και το διαχωρίζουμε από την ουσία της κριτικής, και στο τέλος λέμε «είναι και λίγα τους».

Αλλά δεν ανεχόμαστε ούτε το παραμικρό για τους δικούς μας. Λέμε πως είμαστε ανοικτοί σε νέες ιδέες, στον εκμοντερνισμό… αλλά για τους άλλους.

Ο κ. Πασχαλίδης θα σεβαστεί τον Πρόεδρο, αλλά όχι το δικαίωμα του απλού πολίτη να ακούσει και να συμμετάσχει σε έναν δημόσιο διάλογο! Ειλικρινά δεν ξέρω αν σκέφτονται πριν ανοίξουν το στόμα τους ή ακόμη και μετά που θα το ανοίξουν.

Ο άλλος! Έστειλε επιστολή στον Πρόεδρό του. Ο υπουργός έστειλε επιστολή στον Πρόεδρο για να τον ενημερώσει, αντί να τον συναντήσει, αντί να του τηλεφωνήσει… Του έστειλε επιστολή (εκφωνήστε το τραβώντας τα μαλλιά σας όπως έκανα και εγώ).

Καλά, ρε παιδί μου. Τι είναι αυτός ο Δημήτρης Χριστόφιας που όλοι τον φοβούνται, και υποκλίνονται σε αυτόν, ακόμη και οι ίδιοι οι υπουργοί του. Τι είναι αυτό που δεν μας επιτρέπει όχι μόνο να μην τον χλευάζουμε, να μην κάνουμε αστεία, να μην ασκούμε κριτική, αλλά ούτε καν να τον αμφισβητούμε; Τώρα μας ενημέρωσε ο κ. Πασχαλίδης ότι θα πρέπει να σεβόμαστε και τις ευαισθησίες του.

Δηλαδή, αύριο αν αποκτήσει αλλεργία στους ανθούς της ελιάς θα πρέπει να ξεριζώσουμε τις ελιές της Κύπρου, ως ένδειξη σεβασμού στον κ. Χριστόφια;

* Ο Δημήτρης Γεωργιάδης είναι Οικονομικός Διευθυντής και Υπεύθυνος οικονομικού ρεπορτάζ της εφημερίδας «Πολίτης». Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Πολίτης» στις 24/5/2010.

Στον μικρόκοσμο της πολιτικής υπάρχουν δύο αξιώματα, αναγνωρισμένα σχεδόν από όλους. Το πρώτο είναι ότι τα μεγάλα εθνικά θέματα τα λύνουν σκληροί ηγέτες, οι οποίοι μπορούν να «πλασάρουν» καλύτερα έναν συμβιβασμό στον λαό. Το δεύτερο είναι ότι σκληρά και επώδυνα οικονομικά μέτρα μπορούν καλύτερα να τα εφαρμόσουν αριστερόστροφες κυβερνήσεις, εφόσον αυτές θεωρείται ότι έχουν το υπόβαθρο για να εξασφαλίσουν συνθήκες εργατικής και κοινωνικής ηρεμίας.

Περάσαμε ως χώρα πολλές και περίεργες ατραπούς κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που διανύουμε. Η κυβέρνηση στην αρχή επιχείρησε να απαξιώσει την παγκόσμια δυσπραγία, δηλώνοντας ότι αυτή δεν μας αγγίζει. Αυτοεγκλωβίστηκε στη λογική ότι τα πάντα στην οικονομία είναι θέμα ψυχολογίας και επιχείρησε να κρύψει όλα τα προβλήματα πίσω από μια επίπλαστη και καθόλου στοιχειοθετημένη αισιοδοξία. Όλα αυτά βέβαια προκάλεσαν πολύ ζημιογόνα καθυστέρηση στη συζήτηση για τα μέτρα που θα έπρεπε ως χώρα να λάβουμε, αλλά και στη δημιουργία της σωστής ψυχολογίας στον ενεργό πληθυσμό.

 


Θα καταφέρει η δική μας αριστερή κυβέρνηση να πετύχει εργατική ειρήνη; 


Σήμερα, που σε άλλες χώρες τα μέτρα τα οποία είχαν ληφθεί αποδίδουν και οι ρυθμοί ανάπτυξης ξαναγίνονται θετικοί, εμείς, συνεχίζοντας να παραμένουμε σε ύφεση, προσπαθούμε ακόμη να καταλήξουμε στην εξαγγελία των πρώτων αποφάσεων για να αντιμετωπιστεί η κρίση. Το πρόβλημα όμως δεν περιορίζεται στην αναποφασιστικότητα, αναβλητικότητα και δυστοκία της κυβέρνησης να αντιληφθεί και να αντιμετωπίσει την κρίση. Είναι πολύ μεγαλύτερο. Διότι, φυσιολογικά, η εγκληματική καθυστέρηση στην αντίληψη και αντιμετώπιση της κρίσης από το κράτος επεκτείνεται σε όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων και κοινωνικών εταίρων. Η «ώσμωση» του προβλήματος στον βαθμό που θα έκανε τις απαραίτητες θυσίες πιο εύκολα αποδεκτές από όλους, δεν έχει γίνει, με αποτέλεσμα κανείς να μη φαίνεται σήμερα έτοιμος να υποστεί τη μη αναμενόμενη εξέλιξη των «κεκτημένων». Εκτός βέβαια από τον ιδιωτικό τομέα, που πληρώνει την κρίση από την πρώτη στιγμή.

Ο καθένας, το κάθε σύνολο, το κάθε κόμμα και η κάθε συνδικαλιστική ομάδα, μπορεί να έχει απόψεις, θέσεις και κριτική για το πού θα ήταν καλύτερα να στοχευθούν τα μέτρα. Το σίγουρο όμως και το θεμελιώδες είναι ότι αυτά πρέπει να ληφθούν και πρέπει να συμπεριλάβουν και τους λειτουργούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Και πρέπει οι κοινωνικές παροχές να στοχευθούν σωστά. Το πρώτο στοίχημα για τη χώρα είναι όλοι οι κοινωνικοί και πολιτικοί εταίροι να συμφωνήσουν εδώ. Επί της αρχής. Και αυτός πρέπει να είναι ο πρώτος κυβερνητικός στόχος. Είναι ο μόνος τρόπος να περάσουμε την κρίση σε συνθήκες εργατικής και πολιτικής ειρήνης.

Το πρόβλημα ωστόσο του Προέδρου Χριστόφια για να πετύχει το πιο πάνω προαπαιτούμενο, είναι να ανακόψει αυτό που ο ίδιος και το κόμμα του για δεκαετίες εξέθρεψαν και σήμερα καλούνται να αντιμετωπίσουν. Την πεποίθηση δηλαδή όλων των δημοσίων λειτουργών ότι κανένα κεκτημένο, όσο προκλητικό και παρατραβηγμένο κι αν είναι, δεν μπορεί να τροποποιηθεί.

Είμαι της άποψης – την οποία και κατέθεσα από την πρώτη στιγμή που παρουσιάστηκε η κρίση – ότι ένας τρόπος υπάρχει για να αντιμετωπιστεί. Να λεχθεί η αλήθεια στον λαό, να περιγραφεί το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις, να παρουσιαστεί ένα στρατηγικό πλάνο δημοσιονομικής εξυγίανσης και ανάπτυξης και να προσπαθήσουμε όλοι να το εφαρμόσουμε. Να γίνουν όλοι οι παράγοντες μέρος της λύσης του προβλήματος. Να μην υπάρχουν εταίροι που να προσπαθούν να βγάλουν την ουρά τους έξω από αυτό, επειδή θεωρούν ότι αυτό δεν τους επηρεάζει άμεσα.

Οι αριστερόστροφες κυβερνήσεις, όπου πέτυχαν να εφαρμόσουν σκληρά μέτρα, το έκαναν εξηγώντας το πρόβλημα, καμιά φορά τραγικοποιώντας το κιόλας. Όχι κρυμμένοι πίσω από το δάχτυλο, όπως φαίνονται οι δικοί μας. Διότι, παρουσιαζόμενος να εθελοτυφλεί, ο δικός μας αριστερός πρόεδρος δεν θα καταφέρει να αποφύγει τις απεργίες.

Το 2003 ο φωτογράφος Κένεθ Άντελμαν δημοσίευσε στην πασίγνωστη ιστοσελίδα pictopia.com μια συλλογή από 12.000 φωτογραφίες της ακτής της Καλιφόρνιας. Η συλλογή είχε μάλιστα ως στόχο τη στοιχειοθέτηση της διάβρωσης της ακτογραμμής. Μία λοιπόν εκ των φωτογραφιών απεικόνιζε την παραθαλάσσια έπαυλη της πασίγνωστης Αμερικανίδας ηθοποιού Μπάρμπρα Στρέιζαντ, η οποία, επικαλούμενη προστασία προσωπικών δεδομένων, μήνυσε τον καλλιτέχνη και την pictopia, ζητώντας αποζημιώσεις 50 εκατομμυρίων δολαρίων. Τον επόμενο μήνα μόνο, επισκέφθηκαν την ιστοσελίδα, προκειμένου να δουν τη φωτογραφία, πέραν των 420.000 ατόμων.

Έκτοτε, το να καθίσταται μπούμερανγκ η προσπάθεια λογοκρισίας, απαγόρευσης ή απόσυρσης μιας πληροφορίας από το Διαδίκτυο, με το να έχει ως αποτέλεσμα την πολύ ευρύτερη διασπορά της, ονομάζεται The Streisand effect.

Το 2002 επίσκοποι της Καθολικής Εκκλησίας στο Μεξικό διαμαρτύρονταν έντονα για την ταινία του Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ «El Crimen del Padre Amaro», εξαιτίας μιας σκηνής, όπου ένας ιερέας εμφανιζόταν ερωτευμένος με μια νεαρή. Ως αποτέλεσμα των διαμαρτυριών, η ταινία έγινε η πλέον επιτυχημένη στην ιστορία του Μεξικού με τους πιο πολλούς θεατές και προτάθηκε για αρκετά σημαντικά βραβεία. Κάτι σαν το Trainspotting αργότερα.


Τέτοια διαφήμιση το christofias-watch δεν την έβλεπε ούτε στα όνειρά του


Τον Απρίλιο του 2007 η νομική υπερπροσπάθεια της Κινηματογραφικής Ένωσης των ΗΠΑ να αποσυρθεί ο κρυπτογραφημένος κωδικός που κλείδωνε τα DVD (το AACS Key), που είχε αποκαλυφθεί σε ένα φόρουμ, οδήγησε σε τέτοια διασπορά του κωδικού, που πέραν των 280.000 ιστοσελίδων που αναδημοσιεύτηκε, τυπώθηκε σε μπλουζάκια, έγινε τατουάζ και τραγούδι που παίζει ακόμη στο youtube. Θεωρείται μέχρι και σήμερα ο πιο διάσημος αριθμός του Διαδικτύου.

Τον Ιανουάριο του 2010, ο τότε αρχηγός της Αγγλίας και της Τσέλσι, Τζον Τέρρι, προσπάθησε με την έκδοση δικαστικού διατάγματος να απαγορεύσει δημοσίευση τετράμηνης προσωπικής του σχέσης με σύντροφο συμπαίκτη του. Αποτέλεσμα του διατάγματος ήταν να γίνει εντός 24 ωρών πρωτοσέλιδο η σχέση σε όλες της αγγλικές ταμπλόιντ.

Τον Νοέμβριο του 2009 ο γ.γ. της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ κατηγόρησε από το βήμα της Βουλής των Αντιπροσώπων συγκεκριμένο μπλογκ ότι απεργάζεται ακόμη και τη φυσική εξόντωση του Προέδρου Χριστόφια, αναφερόμενος σε ευτελή σχόλια του christofias-watch. Εκείνη την ημέρα αρκετοί από εμάς μάθαμε την ύπαρξη του συγκεκριμένου μπλογκ στο Διαδίκτυο, το επισκεφθήκαμε για πρώτη φορά, γελάσαμε με την προσπάθεια στοχοποίησης ενός περιθωριακού ιστοχώρου και της κατασκευής σκευωρίας ενάντια στον Πρόεδρο, για να τον λυπηθούμε και μείναμε μέχρι εκεί. Στο θέμα δεν δόθηκε και τρομερή έκταση.

Τον Μάρτιο του 2010 ο δημοσιογράφος της εφημερίδας «Πολίτης» Μακάριος Δρουσιώτης κινήθηκε νομικά εναντίον του συγκεκριμένου μπλογκ, εφόσον θεώρησε ότι μέσα από ένα κατάπτυστο κείμενο με αναφορές σε εκδικητικές ενέργειες σε άλλες χώρες, παρακινείτο κόσμος να κινηθεί κατά της ζωής του.

Τον Μάιο του 2010 η Αστυνομία εφόρμησε τις πρωινές ώρες στο σπίτι του φερόμενου ως διαχειριστή του ιστοχώρου, τον συνέλαβε και κατάσχεσε τους υπολογιστές του. Το συγκεκριμένο μπλογκ έγινε πρωτοσέλιδο Κυριακής σε όλες τις εφημερίδες της Κύπρου, δημιουργήθηκαν για τον δικηγόρο διαχειριστή πολλές ομάδες στήριξης σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, όπως το facebook και το κείμενο αναδημοσιεύθηκε σε πάρα πολλούς χώρους, ακόμη και στην ίδια την εφημερίδα που εργάζεται ο κ. Δρουσιώτης. Κόμματα και άλλοι εξέδωσαν ανακοινώσεις, ενώ εγείρεται θέμα ελευθερίας λόγου και παρακολούθησης της δραστηριότητας πολιτών μέσα στο Διαδίκτυο.

Αν σκοπός της κίνησης εναντίον του μπλογκ ήταν να προστατευθεί ο δημοσιογράφος από τις παραινέσεις του προκλητικού κειμένου, αυτός απέτυχε, εφόσον έγινε κοινωνός του κειμένου όλη η Κύπρος. Αν σκοπός ήταν να λογοκριθεί και να φυλακιστεί μια ακραία εστία κριτικής κατά του Προέδρου Χριστόφια, επίσης απέτυχε, εφόσον δημιούργησε υποστηρικτικό κίνημα από πολίτες που καθόλου δεν συμμερίζονται τις απόψεις του. Το σίγουρο είναι ότι τέτοια διαφήμιση και τέτοια επισκεψιμότητα όπως αυτή που ΑΚΕΛ, κράτος και ΜΜΕ έδωσαν στο christofias-watch, ο όποιος διαχειριστής του δεν την έβλεπε ούτε στα όνειρά του.

Σε σχέση με την Ελλάδα, από όποια οπτική και να βλέπεις τα πράγματα, έχεις απεριόριστους λόγους να διακατέχεσαι από οργή.

Αν έχεις την παραδοσιακή αριστερή αντισυστημική οπτική, εξοργίζεσαι διότι ο καπιταλισμός, πέραν του ότι σε καταδίκασε για χρόνια στο περιθώριο, εξωθεί τώρα ολόκληρο το λαό στην φτώχεια και την ανέχεια, επειδή τα μονοπώλεια, οι πολυεθνικές και οι αιμοσταγείς κεφαλαιοκράτες ρούφηξαν και το μεδούλι του εργαζομένου.

Αν είσαι σοσιαλιστής του ΠΑΣΟΚ, εξοργίζεσαι διότι ο δικός σου πρωθυπουργός πουλά τον σοσιαλισμό και αναγκάζεται να λάβει τα πλέον σκληρά των μέτρων και να κόψει τα προνόμια που θα απολάμβανες τώρα που ήρθε ξανά η σειρά σου ως Κυβέρνηση. Ο τυφώνας Καραμανλή εξαθλίωσε τη χώρα και ο αδύναμος Γιώργος απέτυχε να ξεγελάσει και αυτός το διεθνές σύστημα.

Αν είσαι παραδοσιακός Νεοδημοκράτης, εξοργίζεσαι που τα δικά σου στελέχη και ο δικός σου πρώην πρωθυπουργός, άφησαν το σύστημα να διολισθήσει, να διαφθαρεί και να χρεοκοπήσει, ακολουθώντας ανεξέλεγκτα τον δρόμο που χάραξαν οι “πρασινοφρουροί” του ’80. Πρέπει τώρα να πληρώσεις εσύ το φαγοπότι άλλων, δικών σου και ξένων.


Καλά τα συγκινητικά και μελιστάλακτα, αλλά μ’ αυτά δεν πας μπροστά


Αν είσαι σύγχρονος σοσιαλδημοκράτης ή φιλελεύθερος δεξιός, εξοργίζεσαι που ακόμη και σήμερα, όλοι αυτοί οι αδαής δεν αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα και θέτουν με τις πράξεις τους σε κίνδυνο την τελευταία ευκαιρία που έχει η χώρα να ανακάμψει. Εξοργίζεσαι με την ΝΔ του Σαμαρά που λαΐκισε θέλοντας να βγάλει απ’ έξω από την ευθύνη την ουρά της και δεν αντέχεις άλλο να βλέπεις τους χρυσοπληρωμένους δήθεν “επαναστάτες” των ΜΜΕ να ωθούν τον κόσμο στον εύκολο δρόμο της ανεγκέφαλης αντίδρασης.

Αν είσαι μεγαλοεπιχειρηματίας εξοργίζεσαι που το κράτος δεν αποτελεί πια τον καλύτερο και σίγουρο σου πελάτη, όπως σε έμαθε τόσα χρόνια για να σε κρατά αιχμάλωτο σε μια ατέρμονη συνδιαλλαγή. Που το κράτος έγινε τόσο μεγάλο, με αποτέλεσμα να μην μείνει πραγματική οικονομία που να λειτουργεί. Αν είσαι δε εκδότης, εξοργίζεσαι που δεν αντέχεται πια τα ΜΜΕ να είναι ζημιογόνα και να βγαίνουν τα κέρδη από δημόσια έργα εις αντάλλαγμα.

Αν είσαι δημόσιος υπάλληλος εξοργίζεσαι που επειδή γίνατε τόσοι πολλοί προκειμένου να ρυθμιστούν όλα τα πράσινα και μπλε ρουσφέτια, ανακάλυψες τώρα ότι και το δημόσιο μπορεί να χρεοκοπήσει και να σου κόψει τα προνόμια που θεωρούσες σίγουρα όταν κινούσες γη και ουρανό προκειμένου να βολευτείς.

Αν είσαι μικρομεσαίος ή ιδιωτικός υπάλληλος, εξοργίζεσαι διότι όλοι εκείνοι που τα τρώνε τόσα χρόνια μέσα από αναρίθμητα σκάνδαλα και προμήθειες, σε καλούν τώρα να πληρώσεις και από πάνω τον λογαριασμό της διαφθοράς. Αν είσαι νέος δε, εξοργίζεσαι διότι σε καταδικάζουν να ξεκινήσεις την σταδιοδρομία σου από αφετηρία εξαθλίωσης, αν βέβαια μπορέσεις να την ξεκινήσεις.

Ευρωπαϊστές και αντιευρωπαϊστές εξοργίζονται που η Ευρώπη άργησε και έστειλε την Ελλάδα στο ΔΝΤ. Θεωρείς άδικο που μια μικρή χώρα όπως η Ελλάς, αναλαμβάνει σχεδόν όλο το βάρος της κρίσης και την ευθύνη της σταθερότητας της ευρωζώνης.

Αν είσαι δε Ευρωπαίος, εξοργίζεσαι που την ώρα της κρίσης και της δικής σου δυσκολίας, αναγκάζεσαι να πληρώσεις για να σωθεί μια ξεροκέφαλη χώρα, που κατασπαταλά για δεκαετίες την χρηματοδότηση που της δίνεις για να βελτιωθεί, με πολίτες που θεωρείς τεμπέληδες και βολεψάκηδες, που καίνε τα λεφτά που εσύ βγάζεις με ιδρώτα στα μπουζούκια.

Αν είσαι άνθρωπος, εξοργίζεσαι διότι τρία αθώα πλάσματα, που θα μπορούσε ο καθένας να είναι στη θέση τους, πλήρωσαν με τη ζωή τους την λογική του παραλόγου και το θέατρο της κόντρας εξουσιαστών – αντιεξουσιαστών. Που κανείς δεν καταδικάζεται, είτε αυτός είναι “αναρχικός”, είτε πολιτικός, είτε “χορτασμένος” από την κατασπάραξη του δημοσίου χρήματος. Εξοργίζεσαι που κανένα σύστημα δεν κατάφερε το κέρδος να φορολογείται δίκαια από όπου και αν προέρχεται, έστω και αν υπήρξες και εσύ μέρος της επίπλαστης εικόνας όπου λίγοι πληρώνουν για να λαμβάνουν πάρα πολλοί.

Ουδείς από τους πιο πάνω έχει προφανές άδικο και αυταπόδεικτο παραλογισμό. Ανάλογα με το που ανήκει ο καθένας μας, μπορεί να συγχαίρει όσους αναλύουν ξεχωριστά και με δηκτικότητα τους προβληματισμούς και την οργή της κάθε κατηγορίας. Ανήκω και εγώ σε κάποιες από αυτές.

Καλή λοιπόν η οργή για τους άλλους, καλά τα συγκινητικά και μελιστάλαχτα, καλυτέρα μάλιστα όλων και η αυτοκριτική. Είναι όμως το θέμα σήμερα η δικαίωση ή είναι η αναγέννηση; Είναι η επανίδρυση του κρατισμού, ή η ανάληψη της πρωτοβουλίας από τον καθένα, πολιτικό και πολίτη, που θα οδηγεί σε μια Ελλάδα πιο παραγωγική, πιο αυτάρκη και πιο ανταγωνιστική; Είναι η καταδίκη των άλλων, ή η εμπλοκή του καθενός στον μονόδρομο του εξορθολογισμού και της δυνητικής υγιούς ανάπτυξης;

Ερωτήματα που αφορούν τον κάθε Έλληνα σήμερα, αλλά και τον κάθε Κύπριο αύριο, αν συνεχιστεί η καταστροφική κρατιστική πορεία που η Κυβέρνηση Χριστόφια έχει ενστερνισθεί.

Back to basics

Το 2% λοιπόν της ζώνης του ευρώ, η ελληνική οικονομία δηλαδή, αποτελεί αρκετό παράγοντα για να τεθεί ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα σε κίνδυνο διάλυσης. Και δεν κινδυνολογώ ακατάσχετα, διότι αν το ευρώ καταρρεύσει ως ο συνδετικός κρίκος των ευρωπαϊκών οικονομιών, τότε ούτε πολιτική ούτε οικονομική ούτε κανενός είδους ενοποίηση μπορεί να υπάρξει. Το όραμα του κάθε υγιώς σκεπτόμενου Ευρωπαίου πολίτη, να λειτουργεί σε ένα κοινό περιβάλλον και να αισθάνεται πιο δυνατός απέναντι στις ΗΠΑ, τη Ρωσία ή την Κίνα, θα πάει στράφι, γιατί ευκαιριακές μικροπολιτικές σκοπιμότητες σε διάφορες χώρες απομάκρυναν τους ηγέτες από τα μεγάλα ζητούμενα.

Από αυτή τη στήλη, την περασμένη βδομάδα, επισημάνθηκε η αποδεδειγμένη στον χρόνο ικανότητα των ευρωπαϊκών μηχανισμών να διαχειρίζονται την ευημερία, αλλά και η αναπάντεχη αδυναμία τους να αντιμετωπίσουν την οικονομική δυσπραγία και την εξωτερική πρόκληση. Μόνο η προοπτική δε να πάθει η ελληνική κρίση «μετάσταση» στην Πορτογαλία, την Ισπανία ή την Ιταλία, αποτελεί τον χειρότερο δυνατό εφιάλτη. Πόσο μάλλον, όταν ο κίνδυνος αυξήθηκε από λανθασμένους χειρισμούς παραγόντων εντός της Ευρώπης.

Μπορεί ο καθένας να ρίξει ευθύνες σε διάφορους παράγοντες. Στην ευρωσκεπτικιστική Βρετανία, όπου οι πολιτικοί αρχηγοί σφάζονται στις τηλεμαχίες για το θέμα της Ε.Ε., θέτοντας ακόμη και την ίδια τη συμμετοχή σε αμφιβολία. Στη Γαλλία, όπου ο κ. Σαρκοζί βλέπει τον πρόεδρο του ΔΝΤ, κ. Στρος-Καν, ως έναν οιονεί πολύ επικίνδυνο αντίπαλο. Στην ισπανική προεδρία, που έχει να αντιμετωπίσει ανεργία 20% και τον φόβο της δικής της κρίσης.

 


Είναι η ώρα για μια προεδρευόμενη ευρωπαϊκή κοινοβουλευτική δημοκρατία 


Και ασφαλώς στην «ατμομηχανή» Γερμανία, όπου η κ. Μέρκελ λύγισε μπροστά στην εσωτερική πίεση και για να αποκομίσει – όπως νόμιζε – όφελος στις εκλογές, κατέληξε να δίνει το ένα χαστούκι μετά το άλλο στην προσπάθεια της Ελλάδας να πείσει τις αγορές, να εκτίθεται τελικά στο εσωτερικό και να θέτει την Ευρωζώνη σε κίνδυνο. Ο Επίτροπος κ. Αλμούνια πολύ εύστοχα σημείωσε ότι «από την αρχή του έτους η Ευρωπαϊκή Ένωση αντέδρασε παίρνοντας την μπάλα και αλλάζοντας πάσες, αλλά χωρίς να βάζει γκολ». Ή βάζοντας και αυτογκόλ, θα προσέθετα.

Ποιος φταίει λοιπόν; Η αδυναμία του ευρωπαϊκού πολιτικού οικοδομήματος έγκειται στην ανεπάρκεια των Ευρωπαίων ηγετών να βάλουν την Ένωση πάνω από σκοπιμότητες ή στην ανεπάρκεια των θεσμών της να διαθέτουν στέρεα και αναγνωρισμένη κοινή ηγεσία;

Ανεπιφύλακτα θεωρώ ότι το μεγάλο υστέρημα είναι το δεύτερο. Διότι ο ηγέτης κάθε κράτους εκλέγεται από τους πολίτες της χώρας του και σε αυτούς οφείλει να λογοδοτεί πάνω απ’ όλα. Η ηγεσία της Ευρώπης από ποιους εκλέγεται; Σε ποιους λογοδοτεί; Ποιων τα συμφέροντα καλείται πρώτα να εξυπηρετήσει; Ποια είναι η δημοκρατική της νομιμοποίηση από την ώρα που δεν περνά μέσα από τους πολίτες; Και γιατί να μη νιώθουν οι λαοί όλη αυτή την απόσταση από τα γυάλινα κτήρια του μικρόκοσμου των Βρυξελλών, όταν δεν επιλέγουν αυτούς που τα στελεχώνουν και οι οποίοι καθορίζουν σε σημαντικό βαθμό τη ζωή τους;

Τόσο η προσπάθεια του συντάγματος που απέτυχε, όσο και η συνθήκη της Λισαβόνας που πέρασε, δεν μείωσαν την απόσταση, ούτε κάλυψαν το κενό ηγεσίας. Οι θεωρίες ότι οι πολίτες εμπλέκονται εμμέσως μέσα από αρμοδιότητες του Κοινοβουλίου, μάλλον τον γέλωτα προκαλούν. Το σύστημα απέτυχε και εκτέθηκε ανεπανόρθωτα, όταν πολιτικοί με καλά υπαλληλικά προσόντα, όπως ο συμπαθής κ. Ρομπέι, επιχείρησαν να φορέσουν προεδρικό μανδύα. Αυτός πού είναι άραγε τόσους μήνες;

Η ανάγκη εκλελεγμένης ηγεσίας, που να βάζει την Ε.Ε. πάνω απ’ όλα, φάνηκε στην κρίση περισσότερο παρά ποτέ. Να ψηφίζεται δηλαδή από όλους τους Ευρωπαίους, ηγέτης που να τους αντιπροσωπεύει με επαρκείς εξουσίες στους κοινούς θεσμούς.

Και αν τα κράτη έχουν δίκαιο να ανησυχούν για λαϊκισμούς και ποδηγέτηση σε βαθμό ανεπίτρεπτο εντός μιας ένωσης χωρών, αυτό θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί στα πλαίσια ενός συστήματος που να προσομοιάζει στην προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Εκεί όπου οι πολίτες θα εκλέγουν απευθείας «πρωθυπουργό» και οι Ευρωπαίοι ηγέτες «πρόεδρο» με μεγάλες δυνατότητες αρνησικυρίας. Είναι ίσως ο μόνος δρόμος, για όσους πιστεύουμε πραγματικά στο ισχυρό κοινό οικοδόμημα.