The Blame Game

29/11/2009

Με την ανάληψη της προεδρίας από τον Δημήτρη Χριστόφια, τέθηκε ένα – κατά τη γνώμη μου λανθασμένο – δίλημμα. Το κατά πόσο δηλαδή η προσοχή μας στο Κυπριακό θα έπρεπε να στραφεί στην ουσία και την ανάγκη συνεννόησης με τον κ. Ταλάτ, ή στο παιγνίδι καταλογισμού ευθυνών μιας μελλοντικής αποτυχίας, το λεγόμενο blame game. Το παραπλανητικό αυτό δίλημμα είναι προφανές ότι επικράτησε τελικά, με τον δικό μας πρόεδρο να περιορίζεται στην επιμονή ανάδειξης συντροφικής συναντίληψης με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη, αφήνοντας κατά μέρος τις ευθύνες μιας αποτυχίας.

Δυστυχώς, λίγοι ήταν εκείνοι που από τότε επεσήμαναν την στοιχειώδη στρατηγική ανάγκη οι δύο επιδιώξεις να συντρέχουν. Αυτοί μάλιστα που υποδείκνυαν ότι πρόοδος δεν μπορεί να επιτευχθεί επί της ουσίας, αν η Τουρκία δεν αισθάνεται ευθύνες και απώλειες από την στασιμότητα, μάλλον λοιδορούνταν και από τα δύο στρατόπεδα προσέγγισης του Κυπριακού. Έτσι, το αυτοχαρακτηριζόμενο “στρατόπεδο της λύσης” ζητούσε από την αρχή τυφλό κλίμα δεκτικότητας, που να μην επιτρέπει καμία αναταραχή στο δήθεν καλό κλίμα ανάμεσα στους δύο ηγέτες, ενώ το αυτοχαρακτηριζόμενο “στρατόπεδο της αντίστασης” κριτίκαρε με μανία κάθε προσπάθεια προσέγγισης των πλευρών, επιρρίπτοντας μάλιστα ευθύνες στην Ελληνοκυπριακή ηγεσία παρά στην Τουρκία.

Ο Δημήτρης Χριστόφιας ποτέ δεν είχε ξεκαθαρισμένη στρατηγική στο μυαλό του. Σχοινοβατεί ανάμεσα στις δύο βάρκες, ικανοποιώντας πότε τη μια και πότε την άλλη ανάγκη που έχει η εσωτερική πολιτική κατάσταση, παρά η εξωτερική πολιτική. Και στα εσωτερικά συμπεριλαμβάνω και την ανάγκη βοήθειας στον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ για να πετύχει “επανεκλογή”. Η γνώμη της διεθνούς σκηνής βρισκόταν όλο αυτό το διάστημα σε τρίτη, αν όχι και τέταρτη μοίρα.


Πείθεις για Τουρκική αδιαλλαξία, πανηγυρίζοντας για ιστορική πρόοδο;


Με την 10η Δεκεμβρίου να πλησιάζει, αποδεικνύεται η χρεωκοπία και των τριών. Των λεγόμενων “ενδοτικών”, των λεγόμενων “απορριπτικών”, αλλά και του Δημήτρη Χριστόφια. Διότι ουδείς τους αντιλήφθηκε την ανάγκη να υπάρχει ξεκάθαρη στοχοθέτηση της γραμμής μας, την οποία να αντιλαμβάνεται πρώτα ο έξω κόσμος και μετά εμείς. Να ξέρει η διεθνής κοινότητα γιατί ζητούμε αυτά που ζητούμε και γιατί δεν είμαστε εμείς που φταίμε αν δεν υπάρχει πρόοδος. Όλοι τους προτίμησαν την εσωστρέφεια και τον λαϊκισμό, αφήνοντας στην Τουρκία το πεδίο ελεύθερο να κερδίζει το διεθνές παιγνίδι και να ζητά η ίδια “βοήθεια” για να λυθεί το πρόβλημα.

Εμείς, διαλαλήσαμε με κάθε τρόπο στους ξένους ότι δεν τους θέλουμε να αναμειγνύονται. Είπαμε στην Ευρώπη ότι η μόνη εμπλοκή που θέλουμε είναι τεχνοκρατική στήριξη για τις παραμέτρους της όποιας ήδη επιτευχθείσας συμφωνίας. Είπαμε στα Ηνωμένα Έθνη να μην παρουσιάζουν ιδέες και στη Γ.Σ. του ΟΗΕ “αντισταθήκαμε” στην μη υπαρκτή πρόθεση νέας επιδιαιτησίας. Αφήσαμε την Τουρκία μακρυά από τα δύσκολα, εφόσον δεν συζητούμε εγγυήσεις και ασφάλεια, ενώ εξακολουθεί ο δικός μας πρόεδρος να θεωρεί ότι θα λυθεί το Κυπριακό λόγω προσωπικής του φιλίας με τον Ταλάτ. Την ίδια στιγμή που παραμένουμε μακρυά από κάθε άλλο θέμα που απασχολεί την Ευρώπη, αν δεν εναντιωνόμαστε κιόλας όπως συνέβηκε με τα θέματα του νέου συστήματος διεθνούς ασφάλειας, των σχέσεων ΕΕ-ΝΑΤΟ ή το ζήτημα των προσφύγων της Γεωργίας.

Σήμερα, δύο βδομάδες πριν την σύνοδο κορυφής, θυμηθήκαμε τον έξω κόσμο και στείλαμε επιστολή ζητώντας συμπαράσταση και μέτρα κατά της Τουρκίας. Θεωρούμε ότι αποδεικνύουμε την καλή μας θέληση με τις προτάσεις για τους εποίκους και την εκ περιτροπής προεδρία. Πράγματα για τα οποία δεν έχει συγκινηθεί κανείς, εφόσον δεν είχε κανείς εμπλοκή κατά την κατάθεση τους. Την ώρα μάλιστα που επιχειρούμε να πείσουμε τους ξένους για Τουρκική σκλήρυνση και πρωτοφανή αδιαλλαξία, πανηγυρίζουμε για πρωτοφανή και ιστορική πρόοδο στις συνομιλίες! Ποιος να μας πιστέψει και γιατί; Αλλά, πολύ περισσότερο, ποιος είναι άραγε ο λόγος να σταθεί η Ευρώπη δίπλα μας, την ώρα που δεν δώσαμε κανένα ουσιαστικό λόγο σε κάποιον να μας συμπαθεί;

Την εποχή του τέως προέδρου, χάσαμε το blame game διότι ασχολούμασταν αποκλειστικά με αυτό. Σήμερα το χάνουμε διότι δεν ασχοληθήκαμε μαζί του καθόλου. Για να αποδειχθεί ξανά πόσο τεράστιο είναι το στρατηγικό έλλειμμα των στρατοπέδων που επιχειρούν να εμφανίζονται ως οι παντογνώστες και οι έχοντες την πραγματική αλήθεια για το Κυπριακό.

Advertisements

Όλοι έχουμε ακούσει συμπολίτες μας να εκφράζονται υποτιμητικά για την πάστα όλων εμάς των Κυπρίων. Πολλοί από εμάς χαρακτηρίζουν τον ίδιο το λαό μας οπισθοδρομικό, βολεψάκια, οσφυοκάμπτη και να εκστομίζουν πολλούς άλλους κυπροποιημένους βαρείς και χαρακτηρισμούς. Προσωπικά με αυτές τις προσεγγίσεις διαφωνώ ριζικά. Για πολύ συγκεκριμένους λόγους.

Πρώτα διότι θεωρώ την κοινωνία μας φιλοπρόοδη. Κάτι που πιστεύω αποδεικνύεται από την ικανότητα της να προσαρμόζεται στις πλέον δύσκολες συνθήκες, να επιβιώνει και να αναπτύσσεται. Για να πάρουμε το πιο πρόσφατο παράδειγμα, δεν γνωρίζω πολλούς λαούς που θα μπορούσαν να ανακάμψουν τόσο σύντομα και δημιουργικά, μετά από εισβολή ξένης χώρας που έστειλε τον μισό πληθυσμό στη προσφυγιά και κρατά κατεχόμενο το 1/3 των εδαφών. Αντιθέτως εμείς καταφέραμε σε σύντομο χρόνο να αξιοποιήσουμε όλες τις ευκαιρίες και τις οικονομικές βοήθειες που δόθηκαν, προκειμένου να επαναδραστηριοποιηθεί η οικονομία και να φτάσουμε το πραγματικό θαύμα που τις δεκαετίες του 80 και 90 επιτελέστηκε. Έτσι εμείς όχι μόνο ξεχάσαμε γρήγορα πως ζουν οικογένειες σε αντίσκηνα, αλλά είδαμε επιχειρήσεις να αναγεννιούνται από την τέφρα, τους νέους μας στη μεγάλη τους πλειοψηφία να αποκτούν αξιοθαύμαστες επιστημονικές γνώσεις και την κοινωνία να ανταγωνίζεται σε ποιότητα κορυφαίες Ευρωπαϊκές.


Ο Κύπριος είναι φιλοπρόοδος και εξωστρεφής. Αρνείται όμως να αποδεχθεί τα προβλήματα του


Ο Κύπριος είναι εξωστρεφής και αυτό φαίνεται από την επιχειρηματική του δραστηριότητα. Από την ευκολία με την οποία η οικονομία ακολουθεί τις κατευθύνσεις κάθε εποχής. Χρειαζόμασταν υπηρεσίες για να εξυπηρετήσουν τις υπεράκτιες εταιρείες; Σύντομα τις αποκτήσαμε. Χρειαζόμασταν εισαγωγές προϊόντων για να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες μιας σύγχρονης κοινωνίας; Πολλοί είναι οι Κύπριοι που με ένα δισάκι μετέβησαν στο εξωτερικό προκειμένου να γίνουν αντιπρόσωποι κολοσσών. Και τα κατάφεραν. Είτε στην Ελλάδα, είτε στην Αγγλία, είτε στην μακρινή Σιγκαπούρη και Ιαπωνία, είτε στις ΗΠΑ, είτε στην Αφρική, όποτε παρουσιαζόταν το παράθυρο ευκαιρίας, Κύπριοι όλων των τάξεων, όλων των οικονομικών και κοινωνικών στρωμάτων έσπευσαν και το αξιοποίησαν στο μέγιστο. Συναλλάσσονται δε με όλο τον υπόλοιπο κόσμο, έχοντας απίστευτη προσαρμοστικότητα και ευελιξία. Και εκπλήσσουν τους επικριτές τους ακόμη και όταν εξασκούν το εκλογικό τους δικαίωμα. Όπως ακριβώς έγινε στις πρόσφατες προεδρικές ή τις Ευρωεκλογές.

Κάποιος εύλογα θα διερωτάται γιατί τα γράφω αυτά σήμερα. Για να καταλήξω σε αυτό που θεωρώ το πραγματικό μας πρόβλημα σαν λαός. Την αδυναμία μας να αναγνωρίσουμε που έχουμε πρόβλημα, που υστερούμε, που η κοινωνία μας πραγματικά απέτυχε. Και εφόσον αδυνατούμε να αναγνωρίσουμε ότι έχουμε και προβλήματα, αποτυγχάνουμε και να τα αντιμετωπίσουμε. Προτιμούμε δυστυχώς να επιχειρούμε να κρυφτούμε πίσω από το δάκτυλο, μέχρι η κατάσταση να φτάσει στο απροχώρητο.

Οι νέοι είναι ο καθρέφτης της ποιότητας κάθε κοινωνικού συνόλου. Αντικατοπτρίζουν με τη δράση τους τα κοινά οράματα και επιδιώξεις του λαού, τους εφικτούς και ανέφικτους στόχους, τις ηθικές αρχές πάνω στις οποίες ολόκληρη η πολιτεία εδράζεται. Οι νέοι έχουν ενέργεια, επαναστατικότητα και θέληση αλλαγών που κάπου πρέπει να την διοχετεύσουν. Χρειάζονται από την φύση τους αντικείμενο για να αγωνιστούν.

Όταν ολόκληρο το πολιτικό μας σύστημα κατέληξε να βασίζεται κυρίως πάνω στη συναλλαγή και την εξυπηρέτηση προσωπικών συμφερόντων, όταν τα μαγειρεία είναι αυτά που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό ποιος θα προχωρήσει και ποιος όχι και όταν οι ηγέτες του λαού αποτυγχάνουν να εκπροσωπήσουν συλλογικές ιδέες, τους νέους του τόπου τους αφήνουμε με ένα μόνο πράγμα να μπορούν να πιστέψουν και να προασπίσουν. Την φανέλα της ποδοσφαιρικής τους ομάδας.

Όσο λοιπόν η απάντηση στην ανεργία θα είναι η εκ περιτροπής προεδρία, όσο οι ηθικές και πολιτικές αρχές θα μπαίνουν στον μύλο της διανομής αξιωμάτων, όσο η λύση ή όχι του Κυπριακού θα γίνεται αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης, όσο η έρευνα, η τεχνολογία και ο αθλητισμός θα θυσιάζονται για να έχουμε κάτι ψιλά λιγότερο έλλειμμα και όσο κράτος, κόμματα, παιδεία, παρέα και οικογένεια απομακρυνόμαστε από τα συλλογικά οράματα, τόσο οι νέοι θα διοχετεύουν την περισσή τους ενέργεια σε ότι έμεινε, αντιδρώντας σε μια κοινωνία που πολύ βολεύεται να ποτίζει ανέμελη το δέντρο, την ώρα που καίγεται το δάσος.

unemployment-thumb-large

Η αριστερή διαχείρηση του "καπιταλισμού"...

Η Κύπρος ολόκληρη ασχολείται τις τελευταίες μέρες με τις δηλώσεις του κ. Νικόλα Παπαδόπουλου (στον οποίο οι υποστηρίζοντες τη σύντομη λύση του Κυπριακού δίνουν απίστευτη υπερπροβολή προκειμένου να καταπολεμήσουν τις θέσεις του). Σε πρώτο πλάνο ακόμη, το αστήρικτο στη λογική παιγνίδι που παίζουν ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ με την Κυβέρνηση. Τις τελευταίες μέρες όμως, είχαμε και ένα πραγματικά και δραματικά κορυφαίο, αλλά συνάμα και εντελώς απαρατήρητο γεγονός.

Η Στατιστική Υπηρεσία της Κύπρου λοιπόν, εξέδωσε δυο τρομακτικές ανακοινώσεις. Στην πρώτη καταγράφεται ο αριθμός των ανέργων. Στη δεύτερη, οι ρυθμοί ανάπτυξης της οικονομίας. Αν τέτοια στοιχεία χειροτέρευσης των δεδομένων παρουσιάζονταν στις ΗΠΑ, η παγκόσμια οικονομία θα περνούσε δεύτερη φάση κατάρρευσης. Αν τέτοιες αρνητικές τάσεις παρουσιάζονταν σε Ευρωπαϊκή χώρα θα είχαμε προτάσεις μομφής στα κοινοβούλια και διαδηλώσεις στους δρόμους. Και εξηγούμε:

Ο αριθμός των ανέργων τον μήνα Οκτώβριο είναι σχεδόν διπλάσιος από τον περσινό ίδιο μήνα. 20,283 πλάσματα καταγράφονται σήμερα ως άνεργοι. Ο αριθμός αντιστοιχεί σε ένα υπερπλήρες ΓΣΠ από ανθρώπους που έμειναν χωρίς δουλειά. Είναι ακόμη λίγο μεγαλύτερος από το σύνολο των ψήφων που πήρε η ΕΔΕΚ στις Ευρωεκλογές. Και είναι κατά 10,000 σχεδόν μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο περσινό. Και είναι αριθμός που αφήνει το πολιτικό και δημοσιογραφικό σινάφι της Κύπρου παντελώς αδιάφορο…


Αποκτήσαμε ένα ΓΣΠ γεμάτο ανέργους και εμείς ασχολούμαστε με παράλογα και ερασιτεχνικά παιγνίδια εξουσίας


Η Κύπρος λοιπόν, κατά το τρίμηνο Ιουλίου – Αυγούστου 2009 παρουσιάζει αρνητικό ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας -2.9%. Έχουμε παράξει 115 εκατομμύρια ευρώ λιγότερα από ότι πέρσι την ίδια περίοδο. Ο αναπτυξιακός προϋπολογισμός για το 2009 έχει υλοποιηθεί μόλις στο 37%, ενώ στον προϋπολογισμό για το 2010 δεν προβλέπεται καμιά νέα αναπτυξιακή πρωτοβουλία. Ψιλά γράμματα…

Το ΑΚΕΛ πάει και καταθέτει στον πρόεδρο προτάσεις για την οικονομία που μιλούν για ανάγκη να δοθεί προτεραιότητα στην ανάπτυξη και να δοθούν υπηρεσίες στον ιδιωτικό τομέα. Πανηγυρίζει για το πιο ακριβό αεροδρόμιο της περιοχής και θέλει να το παρουσιάσει ως έργο δικό του. Δεν κάνω πλάκα! Το ΑΚΕΛ ουσιαστικά δείχνει να πιστεύει οικονομική πολιτική διαφορετική από αυτή της Κυβέρνησης, αλλά και πάλι αυτό περνά απαρατήρητο…

Το Κυπριακό πολιτικό και δημοσιογραφικό σύστημα ένα ξέρει, ένα λέει. Το Κυπριακό, την ουσία, τις κορώνες, τα παιγνίδια και τους λαϊκισμούς του. Το ΔΗΚΟ, το κόμμα που ανέβασε τον κ. Χριστόφια στην εξουσία, ένιωσε την ανάγκη να ζητήσει από τον πρόεδρο να αποσύρει την πρόταση για εκ περιτροπής προεδρία τότε μόνο, όταν δημιουργήθηκε το ζήτημα με τις δηλώσεις του κ. Παπαδόπουλου. Ο οποίος κ. Παπαδόπουλος ήταν κορυφαίος πρωτοστάτης της επιλογής Χριστόφια για τον 2ο γύρο των προεδρικών. Δεν καταλαβαίνω πως ένα κόμμα μπορεί να διαχωρίζει τη θέση του από αυτή του αντιπροέδρου του, την ώρα που υιοθετεί την ουσία των δηλώσεων του. Αυτή την αντίφαση βέβαια, ουδείς την αναδεικνύει.

Αυτό που κινδυνεύουμε άμεσα να πάθουμε μέχρι τον Ιούνιο, είναι να βρεθούμε με άλυτο το Κυπριακό, με τον Έρογλου στην ηγεσία των Τουρκοκυπρίων, με την Τουρκία να προχωρεί απρόσκοπτα στην Ευρώπη, με την οικονομία στο απόλυτο τέλμα και τα 20,283 πλάσματα που έχουμε σήμερα άνεργα, να έχουν πολλαπλασιαστεί και να διεκδικούν δυναμικά στο δρόμο τα αιτήματα τους, απέναντι σε μια αριστερή Κυβέρνηση που τους οδήγησε στην πτώχευση και την δυστυχία. Ένα ενδεχόμενο για το οποίο ευθύνη θα έχει όλο το πολιτικό σύστημα, αφού την ώρα της κρίσης και των αποφάσεων, αυτό ασχολείτο με παράλογα, αμίμητα και ερασιτεχνικά παιγνίδια εξουσίας…

RUSSIA CYPRUS PRESIDENT CHRISTOFIAS VISITSΕπέλεξα να παραθέσω αυτούσια, δηλώσεις και γεγονότα που συνιστούν τον επιζήμιο και βγαλμένο από το παρελθόν, πόλεμο της ακροαριστεράς με την ακροδεξιά στην Κύπρο σήμερα. Ξεκινώντας δυστυχώς από δηλώσεις του Προέδρου, που ηγείται του ενός από τα δύο άκρα:

1. Ο Πρόεδρος Χριστόφιας στην συνέντευξη του στην Τουρκική Εφημερίδα Sabah δήλωσε: «Διαφορετικά, ένας κομουνιστής δεν θα έθετε υποψηφιότητα για την Προεδρία και να χειρίζεται τις σχέσεις μιας καπιταλιστικής χώρας. Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι θυσίασα πολλά πράγματα, ιδεολογικά και άλλα, χωρίς να αρνούμαι την ιδεολογία μου ως κομουνιστή, αλλά διαχειρίζομαι τον καπιταλισμό με στόχο τη λύση για επανένωση του νησιού».

2. Ο Πρόεδρος Χριστόφιας στην συνέντευξη του στην Βρετανική εφημερίδα Guardian, αναφερόμενος στη στάση της Ευρώπης, δήλωσε: «Δεν είναι όμως λογικό να λέει κανείς ότι δεν πρέπει να προκαλούμε την Τουρκία για μην οργιστεί. Υπάρχουν κανόνες και δυστυχώς η Τουρκία δεν σέβεται αυτούς τους κανόνες. Αυτό μου θυμίζει την κατάσταση πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον κατευνασμό του Χίτλερ για να μη γίνει πιο επιθετικός. Η ουσία του φασισμού ήταν η ουσία του φασισμού. Και ο Χίτλερ ήταν ο Χίτλερ».


Η μεν ακροδεξιά εκφράζεται μέσω νεαρών οπαδών, η δε ακροαριστερά μέσω Προέδρου και Κυβέρνησης


3. Ο Πρόεδρος Χριστόφιας μετά το πέρας της παρέλασης για την 28η Οκτωβρίου δήλωσε αναφερόμενος στο έπος του ’40: «Είμαστε και εμείς θύματα του νεοφασισμού, του σύγχρονου, και δυστυχώς ελληνικού ή ελληνόφωνου φασισμού, να το πω έτσι, της Χούντας και της ΕΟΚΑ Β’ που έφεραν αυτή την καταστροφή, τα αποτελέσματα της οποίας, τις επιπτώσεις της οποίας, αγωνιζόμαστε εδώ και 35 χρόνια να εξοβελίσουμε, να ακυρώσουμε».

4. Ο Πρόεδρος Χριστόφιας κατά το φιλολογικό μνημόσυνο του Χρίστου Κουρτελλάρη δήλωσε: “Ο πρώτος στόχος είναι η λύση του Κυπριακού. Ο δεύτερος όμως, είναι η μετεξέλιξη της κοινωνίας σε σοσιαλιστική”

5. Ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού, κατά τον εορτασμό της Οκτωβριανής Επανάστασης που επέβαλε τον κομμουνισμό στην πρώην Σοβιετική Ένωση, αφού παρουσίασε την εκεί κοινωνία ως παράδεισο, ανέφερε: “Το γεγονός ότι είμαστε κυβερνών Κόμμα, δεν επηρέασε έστω και στο ελάχιστο το χαρακτήρα και την επαναστατικότητα μας. Καθοδηγούμαστε πάντα από τη μαρξιστική-λενινιστική ιδεολογία, την οποία αξιοποιούμε ως εργαλείο ανάλυσης των σύγχρονων συνθηκών και ως καθοδηγητικό φάρο της δράσης και των στόχων μας… Παραμένουμε προσηλωμένοι στην κοινωνικοπολιτική μας αποστολή, ως το Κόμμα που θα αγωνιστεί για την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας.” Για να ολοκληρώσει: “Για όσο ακόμα ο κόσμος θα χωρίζεται σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, για όσο ακόμα θα θεριεύουν οι αιτίες που άναψαν του Οκτώβρη τις φωτιές, η φωνή μας θα δυναμώνει και η γη θα κοκκινίζει έτσι και αλλιώς.”

Αυτά όλα, μαζί με τα γνωστά περί Κούβας, Βερολίνου κ.ο.κ, θα πρέπει – προκειμένου να συνθέσουμε το τελευταίο επεισόδιο του Κυπριακού πολέμου των άκρων – να τεθούν απέναντι από:

1. Τους 20 περίπου οπαδούς του ΑΠΟΕΛ που απρεπώς φώναξαν “Όχι στην Ομοσπονδία” παρελαύνοντας την 28η Οκτωβρίου, με του οποίους ασχολήθηκε μέχρι και τηλεοπτική εκπομπή.

2. Τους οργανωμένους οπαδούς του ΑΠΟΕΛ για το “ψηφιδωτό” που έφτιαξαν με την Κύπρο περιβλημένη από την Ελληνική σημαία, κάτω από τις ιδιαίτερες συνθήκες του προχθεσινού αγώνα.

3. Κάποιους ανόητους και ανιστόρητους οπαδούς του ΑΠΟΕΛ που θρασύτατα και ανερυθρίαστα χρησιμοποιούν την σβάστικα, δίπλα από την Ελληνική σημαία (αν είναι δυνατόν), θεωρώντας ότι έτσι “πικάρουν” τους αριστερούς απέναντι.

Οι συζητήσεις τον τελευταίο καιρό, μάλλον γύρω από την δραστηριότητα της ακροδεξιάς περιστράφηκαν. Η επιστροφή στο παρελθόν όμως, περιλαμβάνει και τις ακροαριστερές απόλυτα διχαστικές εξάρσεις, με τις οποίες λίγοι ασχολούνται. Την ώρα μάλιστα που η ακροδεξιά εκφράζεται μέσω νεαρών και ανίδεων – ως επί το πλείστον – οπαδών ποδοσφαίρου, η ακροαριστερά τοποθετείται μέσω Προέδρου και Κυβέρνησης. Ο οποίος Πρόεδρος και η οποία Κυβέρνηση εάν επιθυμούν την ενότητα του λαού, θα έπρεπε αυτοί πρώτοι να εργάζονται για την επικράτηση της, εφόσον εκ του πολιτεύματος έχουν και το επάνω χέρι. Εάν βέβαια αναγνωρίζουν το πολίτευμα και το σύνταγμα, το οποίο ψηφίστηκαν να υπηρετούν. Ουδέν περαιτέρω σχόλιο…

88618937“Δεν βλέπω το πως μπορούμε σε αυτή τη χώρα, να στοιχειοθετήσουμε την παρουσία ενός Βρετανού στην προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να παραπονούμαστε για την Ευρώπη, δεν είμαστε στο Ευρώ και όταν καλούμαστε να επιλέξουμε, οι ηγέτες μας πάντα εγκαταλείπουν τους Ευρωπαίους συνεταίρους προκειμένου να “γλείψουν” την Αμερική. Όχι, ο Τόνυ Μπλερ δεν αξίζει να γίνει πρόεδρος της Ε.Ε. επειδή αυτός ειδικά διάλεξε τις ΗΠΑ αντί της Ευρώπης. Ναι, θα ήταν πολύ αναγνωρίσιμη “φίρμα” σε όλο τον κόσμο. Το ερώτημα είναι, θέλει ο κόσμος αυτό το είδος της “φίρμας”;”

Το πιο πάνω είναι αυτούσιο ένα από τα χιλιάδες σχόλια στο φόρουμ του BBC, που εναντιώνονται στην προσπάθεια του Τόνυ Μπλερ να καταλάβει την θέση του πρώτου προέδρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η θέση προβλέπεται στη Συνθήκη της Λισσαβόνας και αναμένεται αρχές του νέου έτους να πληρωθεί. Το σχόλιο ανήκει στη “SarahB” από το Dartford, η οποία με απλά και σταράτα λόγια περιγράφει γιατί δεν μπορεί να γίνει πρόεδρος της Ευρώπης ένας άνθρωπος που αποδεδειγμένα δεν πιστεύει στην Ευρώπη.


Η Ευρώπη απέρριψε με κρότο πρόεδρο που δεν πιστεύει στην Ευρώπη


Την πόρτα στον Τόνυ Μπλερ, έκλεισαν με κρότο στην τελευταία σύνοδο κορυφής οι Ευρωπαίοι ηγέτες. Και έσωσαν την Ευρωπαϊκή Ένωση από το δεύτερο δραματικό λάθος στην εκλογή προέδρου. Διότι αν το να εκλέγεται πρόεδρος χωρίς την άμεση ψήφο των πολιτών, αποτελεί πρόνοια που δεν φέρνει τους λαούς πιο κοντά στις Βρυξέλλες, η επιλογή κάποιου με τα χαρακτηριστικά του Μπλερ, που έρχονται σε ευθεία αντιπαράθεση με τον πυρήνα και τους στόχους της Ευρώπης, θα κτυπούσε καίρια το κύρος του μεγαλύτερου ιστορικού εγχειρήματος του σύγχρονου κόσμου.

Οι Ευρωπαίοι έσωσαν την παρτίδα και θα επιλέξουν ένα από τους ακραιφνής Ευρωπαϊστές, με φαβορί τον δαιμόνιο γερόλυκο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ από το Λουξεμβούργο (άλλως ο κ. Ευρώ), ή τον νέο και δυναμικό Ευρωπαϊστή Γιαν Πέτερ Μπαλκενέντε από την Ολλανδία (άλλως Χάρρυ Πότερ της Ε.Ε.). Σε αντίθεση με εμάς τους Κυπρίους, που επιλέξαμε πρόεδρο σε μια Ευρωπαϊκή χώρα έναν άνθρωπο που δεν πιστεύει στην Ευρώπη, αλλά στην Κούβα, την Ρωσία και την πρώην Σοβιετική Ένωση. Που δεν πιστεύει στην ελεύθερη οικονομία αλλά προτιμά να δίνει στους ανέργους επιδόματα,. Και που διαχειρίζεται το Κυπριακό οδηγώντας στην οριστική αποενεχοποίηση της Τουρκίας.

Μπορεί κάποιες από τις ποιο πάνω διαπιστώσεις να μην γράφονται για πρώτη φορά, αλλά δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά όταν ακόμη και την ημέρα του “Όχι” και της μεγάλης αντίστασης του Ελληνισμού κατά του ναζισμού, η έγνοια του προέδρου μας ήταν να επανατονίσει το πόσο η Κύπρος δεινοπαθεί από τον Ελληνικό φασισμό. Κάτι που είχε επισημάνει με τον πιο επίσημο τρόπο από το βήμα της Γ.Σ. των Ηνωμένων Εθνών, δίνοντας την αφορμή στην Τουρκία να προβάλλει ότι η ίδια δεν φταίει όχι μόνο επειδή το Κυπριακό δεν λύνεται, αλλά ούτε και για την εισβολή. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά όταν παίρνονται τα ελάχιστα από τα μέτρα που έπρεπε να παρθούν για την οικονομία, με ένα χρόνο καθυστέρηση. Όταν εκεί που είχαμε πλεόνασμα να διαθέσουμε για να μην περιπέσει η αγορά στην κατάσταση κατάψυξης που είναι σήμερα, το κράτος εξανέμισε τα αποθέματα σε αναποτελεσματικές κοινωνικές παροχές.

Και δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά όταν ο Πρόεδρος μετά τα ατοπήματα στην Ρωσία, τη Συρία και την Κούβα, μετά που εναντιώθηκε στους πρόσφυγες της Γεωργίας, σήμερα επιλέγει να απορρίψει την πρόσκληση Μέρκελ και να μην παραστεί στον εορτασμό για τα 20 χρόνια της πτώσης του τείχους του Βερολίνου. Επικαλείται βαρυφορτωμένο πρόγραμμα ο Κύπριος πρόεδρος, λες και οι υπόλοιποι ηγέτες που με τιμή και δέος θα ταξιδέψουν για να βρεθούν στην πύλη του Βραδεμβούργου, δεν έχουν δουλειά να κάνουν. Αλλού όμως είναι το πρόβλημα. Όπως ο Τόνυ Μπλερ δεν θα πήγαινε στους εορτασμούς του Ευρώ, η εισαγωγή του οποίου αποτέλεσε τεράστιο βήμα για την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, έτσι και ο κ. Χριστόφιας απαξιώνει την πτώση του τείχους του Βερολίνου, γεγονός που αποτέλεσε τεράστιο βήμα για την απαλλαγή των λαών από τον κομμουνισμό.

Αν στο σχόλιο της “SarahB” από το Dartford αλλάξετε το “Βρετανός” με το “αριστερός”, την “Αμερική” με τη “Ρωσία”, τον “Τόνυ Μπλερ” με τον “Δημήτρη Χριστόφια” και την “Ε.Ε.” με την “Κύπρο”, θα δείτε και την επιλογή που εμείς κάναμε.

Ανανέωση στις 3/11/2009

Η υπαναχώρηση του κ. Χριστόφια, ο οποίος τελικά θα παραστεί στις εκδηλώσεις για την επέτειο της πτώσης του τείχους του Βερολίνου, δείχνει γιατί πρέπει να ασκείται κριτική αντιπολίτευση. Οι αιτιάσεις που προβάλλονται, ότι δηλαδή ήθελαν πρώτα να συνεννοηθούν με τον Ταλάτ, είναι τουλάχιστον αστείες, εφόσον ήδη είχαν απορρίψει την πρόσκληση. Αλλά και έτσι, μήπως πρέπει να ευχαριστήσουμε τον κ. Ταλάτ που μας έδωσε άδεια να πάμε Βερολίνο;