DebtΑπό την αρχή αυτής της διακυβέρνησης, όλο το επικοινωνιακό βάρος ρίχνεται στην δημιουργία μιας επίπλαστης εικονικής πραγματικότητας, με την οποία ο Πρόεδρος Χριστόφιας θέλει να πιστεύει ότι δημιουργεί αισθήματα ικανοποίησης στο λαό. Η ψυχολογία των πολιτών θεωρείται το Α και το Ω για όλα τα ζητήματα που αφορούν την δημόσια ζωή. Θεωρείται ότι με πλαστές και κίβδηλες χαρούμενες εικόνες θα ξεπεράσουμε κάθε λογής πρόβλημα. Μοναδική εξαίρεση όταν κατασκευάζουμε μαύρες θεωρίες συνωμοσίας από “φασιστικά στοιχεία”, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Στο Κυπριακό, ήταν το κλίμα φιλίας με τον Ταλάτ και η θεωρία να μην υπάρχει σύγκρουση σε κανένα θέμα στο εσωτερικό, για να είναι ο λαός δεκτικός στις εξελίξεις. Στην εξωτερική πολιτική ήταν οι χειραψίες και τα αγκαλιάσματα για να αποδειχθεί ότι έχουμε καλές σχέσεις. Στην εσωτερική διακυβέρνηση ήταν οι δέκατες τρίτες και δέκατες τέταρτες συντάξεις σε φτωχούς και πλούσιους, οι επιχορηγούμενοι υπολογιστές στους μαθητές της δευτέρας γυμνασίου, οι εξαγγελίες για μείωση της θητείας. Σήμερα φυσιολογικά όλα καταρρέουν. Το Κυπριακό είναι φανερό ότι ξεφεύγει από τα χέρια του κ. Χριστόφια, εφόσον δεν επέδειξε την αναγκαία δυνατότητα και στιβαρότητα να το διαχειριστεί έγκαιρα και σωστά. Σε διεθνές επίπεδο τρώμε την μια σφαλιάρα μετά την άλλη από ηγέτες που διατεινόμασταν ότι τους έχουμε μαζί μας. Ανακαλύψαμε όλως αιφνιδίως την φυγοστρατία για να διαγράψουμε την μείωση θητείας, ενώ πολύ αμφιβάλλω αν θα υπάρχουν και φέτος χρήματα για να πεταχτούν αδιακρίτως σε έξτρα συντάξεις. Εξ’ όσων μάλιστα πληροφορούμε, οι φετινοί μαθητές της δευτέρας γυμνασίου μάλλον θα αργήσουν πολύ να δουν ηλεκτρονικό υπολογιστή.


Στην οικονομία όπως πάμε, θα κλαίμε σύντομα πάνω από ερείπια και συντρίμμια


Το χειρότερο όμως θύμα της θεωρίας της ψυχολογίας είναι η οικονομία. Γιατί εκεί όπως πάμε δεν θα αργήσουμε να κλαίμε πάνω από ερείπια και συντρίμμια. Όχι κατά την διάρκεια της κρίσης, αλλά πιθανότατα όταν όλος ο υπόλοιπος κόσμος θα εξέρχεται από αυτήν. Διότι τότε, δεν θα υπάρχει σε αυτό τον τόπο επιχείρηση ικανή να ξαναδημιουργήσει ανάπτυξη. Το κράτος θα προλάβει να γονατίσει, να ξεζουμίσει και να κόψει τα φτερά όλων, μέσα από την αγκυλωμένη και αδιανόητη οικονομική λογική του.

Έχω γράψει ξανά ότι η κυβέρνηση του κ. Χριστόφια ήταν πολύ άτυχη, εφόσον μόλις ανέλαβε προέκυψε η κρίση. Ο Κυπριακός λαός όμως ζει ένα απίστευτο δράμα έχοντας μια τέτοια κυβέρνηση ακριβώς πάνω στην οικονομική κρίση. Ο ερασιτεχνισμός και η άρνηση αποδοχής των πραγματικοτήτων και των προκλήσεων έχουν ξεπεράσει κάθε αποδεκτό όριο, μετά και το αστείο μέτρο για την είσπραξη ΦΠΑ κάθε μήνα από συγκεκριμένες επιχειρήσεις. Αυτοί που μας κυβερνούν αδυνατούν να αντιληφθούν πως λειτουργεί η αγορά, πως δημιουργείται ανάπτυξη, πως αν δεν έχεις εταιρείες να παράγουν πλούτο το κράτος δεν θα έχει από πουθενά να παίρνει.

Η αρχή ήταν με την θεωρία των δημοσίων έργων που θα δημιουργούσαν ανάπτυξη, η οποία αποδείχθηκε χάρτινος πύργος. Εν συνεχεία ήταν ο κρατικός δανεισμός 1,5 δις ευρώ με υψηλά επιτόκια δια της τεθλασμένης, μέσω της έκδοσης κρατικών ομολόγων. Στη συνέχεια έχουμε την ψευδοτροφοδοσία των τραπεζών με τρία δις ευρώ για ενίσχυση της ρευστότητας. Αν αυτή γινόταν πριν από ένα χρόνο και είχε διάρκεια, θα είχε και νόημα. Σήμερα, όχι μόνο δεν περνά το χρήμα στην αγορά, αλλά επιβαρύνθηκε και η οικονομία από την καθυστέρηση μέχρι και 500 εκατομμύρια ευρώ στα ψηλά επιτόκια. Ο μηνιαίος ΦΠΑ, δεν θα περιοριστεί στις στρεβλώσεις και την αναστάτωση. Το χειρότερο είναι ότι στέλνει παντού το μήνυμα ότι το κράτος δεν έχει χρήματα και αδυνατεί να ανταποκριθεί ακόμη και στις τρέχουσες υποχρεώσεις του. Εδώ έχουμε φτάσει δυστυχώς…

Όλες οι κυβερνητικές ενέργειες στοχεύουν στην ανηλεή είσπραξη από τις ήδη ταλαιπωρημένες επιχειρήσεις. Για την ανάπτυξη και την πραγματική οικονομία το μόνο που είδαμε ήταν ενίσχυση των διαφημίσεων του ΚΟΤ, που δεν απέδωσαν. Για τις κατασκευές, κανένα μέτρο μείωσης των υπέρογκων φόρων και τελών προκειμένου να αναθερμανθεί το ενδιαφέρον. Για τα αυτοκίνητα καμία εισήγηση για μείωση των φόρων κατανάλωσης, μπας και πουληθεί κανένα. Για περιορισμό των τεραστίων δαπανών της κρατικής μηχανής ουδέν. Να στέλνουμε μονάχα τον κόσμο στην ανεργία και να τους δίνουμε επιδόματα.

Κύριε Πρόεδρε και κύριε Υπουργέ των Οικονομικών, η ψυχολογία, τα ψέματα, οι λογιστικές πράξεις και τα τεχνάσματα δεν τρώγονται. Αν δεν δώσετε, δεν θα πάρετε. Αλλάξτε ρότα και βοηθήστε την μικρομεσαία επιχείρηση όσο είναι νωρίς. Γιατί ο καιρός που θα μετράμε λουκέτα, καθόλου δεν αργεί.

People ConfusedΤα βρήκαν λοιπόν στο Εθνικό Συμβούλιο οι πολιτικοί μας αρχηγοί και κατέληξαν σε μια κοινή συνισταμένη που να τους βολεύει όλους. Η οποία συνισταμένη δίνει σε όλους το δικαίωμα να μεταθέσουν τα εσωτερικά τους ζητήματα για λίγο αργότερα, όταν πραγματικά θα πλησιάζουμε προς τον Δεκέμβριο. Το ότι βολεύονται όλοι είναι προφανές και επισφραγίζεται από το ίδιο το γεγονός ότι συμφώνησαν σε ομόφωνο ανακοινωθέν. Μια σύνοψη όμως του “πάρε – δώσε” στο εθνικό πάντα είναι χρήσιμη.

Ο πρόεδρος Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ από σήμερα και για το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα μπορεί να διαπραγματεύεται χωρίς μια μερίδα των κομμάτων, ή αξιωματούχων των κομμάτων της συμπολίτευσης, να του τραβά μανιωδώς το χαλί κάτω από τα πόδια. ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ και ΕΥΡΩΚΟ συμφώνησαν σε ένα κείμενο μαζί με την κυβέρνηση που λεν ότι στηρίζουν, το οποίο μάλιστα ζητά διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Ο κ. Χριστόφιας νομιμοποιείται να λέει σε πολλά πράγματα ότι δεν μπορεί να υποχωρήσει εφόσον θα έχει πρόβλημα στο εσωτερικό, ενώ δεσμεύτηκε ότι δεν θα αφήσει την Τουρκία χωρίς κυρώσεις.


Το εθνικό κάλυψε τις ανάγκες των μελών του. Η γνώση των πολιτών πάλι στις διαρροές θα βασίζεται όμως…


Αυτά ήταν τα κέρδη του προέδρου. Πάμε τώρα στις απώλειες με πρώτη την μεγάλη κυβερνητική υπαναχώρηση προς όφελος του ΔΗΣΥ και του κ. Αναστασιάδη. Ένα χρόνο φωνάζει ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι θέλει το κόμμα του να συμμετάσχει στην διαμόρφωση θέσεων και την προώθηση τους και ένα χρόνο ο κ. Χριστόφιας του γυρίζει προκλητικά την πλάτη, δείχνοντας και στον ΔΗΣΥ αλλά και σε όλους τους άλλους ότι δεν τους θέλει στην ουσιαστική διαχείριση. Προχτές είχαμε την Ισπανική υποχώρηση του προέδρου που ούτε καν άλλες ιδέες δεν ήθελε να ακούει, εφόσον όχι μόνο δέχτηκε την σύσταση διακομματικών επιτροπών, αλλά και την αξιοποίηση των πολιτικών αρχηγών. Το ερώτημα γιατί αυτό δεν μπορούσε να γίνει ένα χρόνο πριν, παραμένει αναπάντητο.

Επί της ουσίας του Κυπριακού επαναδιατυπώθηκαν εν πολλοίς οι παραδοσιακές θέσεις που αφήνουν ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ και ΕΥΡΩΚΟ σχετικά ευχαριστημένους χωρίς όμως να αφαιρούν από την κυβέρνηση περιθώρια ελιγμών. Κι αυτό γιατί όταν λέμε αποχώρηση των εποίκων ασφαλώς και δεν εννοούμε αυτούς που θα πολιτογραφηθούν ως Κύπριοι με βάση μια πιθανή συμφωνία, ενώ όταν λέμε όχι στις μόνιμες παρεκκλίσεις από το κεκτημένο, ασφαλώς και αποδεχόμαστε τις προσωρινές. Απογραφή του πληθυσμού δεν μπορεί να γίνει τους αμέσως επόμενους μήνες, ενώ το μορατόριουμ στην ανάπτυξη των εναπομεινασών Ελληνοκυπριακών περιουσιών μάλλον επαφίεται στην καλή θέληση της Τουρκίας και του κ. Ταλάτ.

Ουσιαστικά μηνύματα το Εθνικό Συμβούλιο έστειλε μόνο προς την Ευρώπη και την Βρετανία. Προκρίνοντας φυσιολογικά την επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία τον Δεκέμβρη, χωρίς να καθορίζει το εύρος αυτών αλλά ούτε και την φιλοσοφία άσκησής τους. Έθεσε ακόμη θέμα βάσεων με δεικτικό τρόπο, επιχειρώντας προφανώς να στείλει προειδοποιητική βολή προς την Βρετανία για το θέμα της ευρύτερης στάσης της γενικότερα, αλλά και των εγγυήσεων ειδικότερα.

Που λοιπόν είναι το πρόβλημα εφόσον οι ηγέτες μας κατέληξαν στην Σολωμόντεια λύση τους; Ακριβώς εδώ. Διότι μπορεί το Εθνικό Συμβούλιο να κάλυψε τις ανάγκες των μελών του μέσα από ένα νέο φύλο συκής, η γνώση όμως των πολιτών και πάλι στις διαρροές θα βασίζεται. Η οποία πληροφόρηση του λαού για όσα γνωρίζουν οι ηγέτες, ο Ταλάτ, ο ΟΗΕ, η Τουρκική, Ελληνική, Βρετανική και ένα σωρό άλλες κυβερνήσεις θεωρείται ακόμη περιττή ενέργεια και απαξιώνεται.

Ουδέποτε έχω αντιληφθεί γιατί η ομοφωνία των πολιτικών είναι πιο σημαντική ως αξία από την γνώση του λαού. Ποιο άραγε θα ήταν το κακό να γνώριζε και ο κόσμος το τι πραγματικά συζητείται στο βαθμό που θα αποφάσιζε το Εθνικό Συμβούλιο, αντί να διαβάζει εκθέσεις ιδεών, που τίποτα δεν έχουν να προσφέρουν στην προσπάθεια λύσης του Κυπριακού, αλλά αντιθέτως αποπροσανατολίζουν; Δυστυχώς είτε δεν μάθαμε από το 2004, είτε θέλουμε να φέρουμε μια νέα κεραμίδα στον Κύπριο πολίτη που ενώ κάποιοι θα πιστεύουν ότι μπορούν να τον χαλιναγωγήσουν, αυτός και πάλι θα τους διαψεύσει.

doctorΗ Λευκωσία δεν επιθυμεί την υποβολή ιδεών από ξένους δήλωσε στο Τρίτο του ΡΙΚ ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος. Εξήγησε δε αυτή τη θέση με το επιχείρημα ότι αν κάποια ιδέα ενός ξένου απορριφθεί τότε θα αποδοθεί ευθύνη στην πλευρά που την απέρριψε κατά τις διάφορες εκθέσεις που θα εκπονηθούν από διεθνείς φορείς. Η θέση αυτή είναι ιδιαζόντως ενδιαφέρουσα. Πρώτον, διότι η κυβέρνηση επικυρώνει τις περιλάλητες δηλώσεις της πλειονότητας των πολιτικών μας, που με στόμφο διαλαλούν την αντίθεση τους σε οποιαδήποτε ιδέα προέρχεται από τους βαρβάρους. Δεύτερον, διότι η κυβέρνηση προτιμά να θυσιάσει μια καλή ιδέα παρά να αιτιολογήσει γιατί δεν μπορεί να την αποδεκτεί.

Για να αντιληφθούμε πιο σφαιρικά την συζήτηση περί της δυνατότητας υποβολής ιδεών πρέπει να κάνουμε κάτι πολύ απλοϊκό αλλά εξαιρετικά δύσκολο. Να βάλουμε τον εαυτό μας στην θέση ενός ξένου, Ισλανδού για παράδειγμα, ο οποίος παρακολουθεί τι συμβαίνει με το Κυπριακό από βίτσιο. Στην θέση του κυρίου Γκάλβεστον ας πούμε. Ο κ. Γκάλβεστον λοιπόν ο οποίος είναι απλός πολίτης, γνωρίζει ότι το Κυπριακό είναι πρόβλημα δεκαετιών, γνωρίζει την εισβολή και ξέρει ότι το 2004 έγινε δημοψήφισμα που αποδέχθηκαν οι Τούρκοι και απέρριψαν οι Έλληνες διότι το θεώρησαν άδικο. Ο κ. Γκάλβεστον ακούει όλες αυτές τις δεκαετίες την πλευρά μας να εκλιπαρεί την διεθνή κοινότητα να μεσολαβήσει και να “πιέσει” την Τουρκία, προκειμένου αυτή να σταματήσει να είναι αδιάλλακτη και να αφήσει το Κυπριακό να λυθεί με έναν τρόπο, κάπως – έστω – δίκαιο. Ο κ. Γκάλβεστον, συμπαθεί την Ελληνική Κυπριακή πλευρά, διότι θεωρεί ότι παρά το ότι χάσαμε ένα πόλεμο, δικαιούμαστε να επιστρέψουμε με ανθρώπινες και δικαιότερες συνθήκες στην κατεχόμενη γη.


Οι ξένοι να πιέσουν την Τουρκία με το φίμωτρο, εφόσον δεν δικαιούνται δια να ομιλούν…


Σήμερα λοιπόν, ο συμπαθέστατος κ. Γκάλβεστον διαβάζει όλη μέρα ότι οι πολιτικοί μας απαγορεύουν στους ξένους να μιλούν και να έχουν ιδέες. Για να συνοψίσουμε δηλαδή την εικόνα σε μια πρόταση, βλέπει εμάς από την μια να υποδεικνύουμε στην διεθνή κοινότητα την ανάγκη να μας βοηθήσει προκειμένου η Τουρκία να αλλάξει στάση, την ίδια ώρα που βρίζουμε τους ξένους ως συνεργαζόμενους με την κατοχική δύναμη που ότι και αν σκεφτούν θα είναι συνωμοτικό εις βάρος μας. Αν ήμουν εγώ στην θέση του κ. Γκάλβεστον, ένα θα είχα να κάνω. Να βροντοφωνάξω μέσα μου “άντε παρατήστε μας “ και να στεναχωρεθώ που ανάλωσα έστω και ένα λεπτό από την ζωή μου για το Κυπριακό. Υπάρχει κανείς από εσάς που θα έκανε κάτι διαφορετικό; Αμφιβάλλω…

Αυτή είναι η σχιζοφρενική κατάσταση που επικρατεί στο πολιτικό προσωπικό του τόπου μας σήμερα. Ζητούμε από τους ξένους να πιέσουν την Τουρκία με το φίμωτρο, εφόσον δεν δικαιούνται δια να ομιλούν. Και βγαίνουν οι εκπρόσωποι των κομμάτων κάθε μέρα για να απαγορεύσουν την υποβολή ιδεών σε ένα διαγωνισμό ξενοφοβίας και εχθρικότητας. Με αποκορύφωμα τον κ. Φωτίου, που την περασμένη Πέμπτη δήλωνε – με ύφος – ότι το ΔΗΚΟ απαντά με ένα “απόλυτο Όχι” στην κατάθεση από τον κ. Ντάουνερ ιδεών. Τοποθέτηση που απέσυρε το ΔΗΚΟ με ανακοίνωση του λίγο αργότερα…

Λέμε δηλαδή ότι αν για παράδειγμα σκεφτεί η Ευρωπαϊκή Ένωση ότι είναι πολύ καλή ιδέα να εγγυηθεί ότι η Κύπρος σε περίπτωση λύσης δεν θα έχει δημόσιο χρέος γιατί θα το καλύπτει η ίδια, τότε με βάση την Κυβέρνηση, το ΑΚΕΛ, το ΔΗΚΟ, την ΕΔΕΚ και το ΕΥΡΩΚΟ θα πρέπει να σιωπήσει και να μην μας το πει, διότι εμείς ούτε ανάγκη έχουμε, ούτε και θέλουμε τις ιδέες τους! Άλλωστε, εμείς μπορεί να απορρίψουμε την βάρβαρη αυτή ιδέα και να μας ρίξουν μετά την ευθύνη…

Το ότι το 2004, η δική μας πολιτική ηγεσία έκανε το μεγάλο σφάλμα να δεχθεί επιδιαιτησία και να μας οδηγήσει στην τραυματική διαδικασία του δημοψηφίσματος είναι ένα. Όπως και το ότι η επιδιαιτησία εξασκήθηκε με λανθασμένο τρόπο. Επιδιαιτησία ξανά όμως, θα υπάρξει μόνο αν εμείς οι ίδιοι την δεχθούμε. Από εκεί και πέρα, το να εμφανιζόμαστε ως ξεροκέφαλοι και εχθρικοί απέναντι σε πράγματα όπως απλές προτάσεις για λύση αδιεξόδων, δεν είναι κάτι που αποτρέπει δεινά. Αντιθέτως, αποτελεί άλλο ένα γεγονός που προκαλεί απέναντι μας λογικά αισθήματα απαξίωσης και περιφρόνησης. Πράγματα χειρότερα ακόμη και από την ίδια την έχθρα…

karamanlis_simitisΤον Ιανουάριο το 2004, ο Κώστας Σημίτης προκήρυξε στην Ελλάδα πρόωρες εκλογές δίνοντας το ΠΑΣΟΚ στον Γιώργο Παπανδρέου. Την ίδια ώρα, η Κυπριακή πολιτική ηγεσία με πρόεδρο τον μακαριστό Τάσσο Παπαδόπουλο, ξεκινούσε για την Νέα Υόρκη, όπου συμφωνήθηκαν η επιδιαιτησία και τα χρονοδιαγράμματα. Εν μέσω εκλογών στην Ελλάδα, είχαμε τις άγονες συνομιλίες επί Κυπριακού εδάφους. Βρεθήκαμε δε στο Μπούρκενστοκ, έχοντας στο πλευρό Ελληνική Κυβέρνηση που μετρούσε λίγες μόνο μέρες εξουσίας και η οποία ήταν σαφώς αδύνατο να εμπλακεί με τον τρόπο που θα έπρεπε στο παιγνίδι. Η έναρξη της πρωθυπουργίας Καραμανλή σημαδεύτηκε έτσι με μια μεγάλη εθνική αποτυχία, την οποία, δικαίως, δεν χρεώθηκε.

Στα χρόνια της Ελληνικής Δημοκρατίας, έχουν προκηρυχθεί αριθμός πρόωρων εκλογών με πρόφαση εξελίξεις στο Κυπριακό. Σήμερα ωστόσο, έχουμε πράγματι μπροστά μας κρίσιμες εξελίξεις. Η προοπτική της εξέτασης της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας τον Δεκέμβριο και των αποφάσεων που θα πρέπει να ληφθούν για την ουσία του Κυπριακού, δεν αποτελεί θέμα που να θέλουν να αγγίξουν προεκλογικά ούτε η Κυβέρνηση ούτε και η αντιπολίτευση. Ορθώς, μια και οι λαϊκίστικες τοποθετήσεις που φυσιολογικά θα επικρατήσουν, θα μειώσουν την δυνατότητα ελιγμών οποιασδήποτε αυριανής Κυβέρνησης. Ειδικά έχοντας την Τουρκία να παραβιάζει με πρωτοφανή ένταση και προκλητικότητα τον Ελληνικό εναέριο χώρο. Το θέμα είναι άλλο: Τι χειρισμοί θα γίνουν και πως θα καλλιεργηθεί το έδαφος μέχρι να φτάσουμε εκεί. Πως θα χειριστούμε την Τουρκία, αλλά ακόμη και χώρες όπως τη Γαλλία, που πιθανόν να προβάλουν δικά τους εμπόδια.

Προσωπικά συμφωνώ με την απόφαση του κ. Καραμανλή για πρόωρες εκλογές, όσο και αν ακούγετε οξύμωρο. Δεν μπορεί ένας πρωθυπουργός να καθίσταται όμηρος και ουραγός των εξελίξεων και της εσωκομματικής εσωστρέφειας. Αντιθέτως, οφείλει να εξασφαλίζει για τον εαυτό του την πρωτοβουλία και αυτό έπραξε. Επισημαίνω όμως εδώ τον κίνδυνο, να συνδέσει πιθανή αποχώρηση του από το αξίωμα με μια νέα Εθνική ήττα έναντι στην Τουρκία, ξανά για το Κυπριακό. Η οποία πέραν της τεράστιας εθνικής ζημιάς που θα προκαλέσει, αυτή τη φορά θα του αποδοθεί προσθετικά στην προηγούμενη.

 


Εθνική αναγκαιότητα η τοποθέτηση ειδικού εκπροσώπου της Ελλάδας για το Κυπριακό 


Από την ώρα που οι εκλογές στην Ελλάδα δεν θεωρούνται επαρκής αιτία αναβολής κρίσιμων διαπραγματεύσεων στην Κύπρο, όπως θεωρούνται οι Τουρκικές εκλογές, το ζητούμενο είναι να μην παρουσιαστεί ξανά το καταστροφικό κενό του 2004. Ένα κενό που δεν μπορεί να καλύψει ούτε ο πρωθυπουργός εν μέσω της προεκλογικής περιόδου, ούτε και η υπουργός Εξωτερικών που αποτελεί μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο για την τρέχουσα Ελληνική πολιτική πραγματικότητα. Αν η Κυβέρνηση μετά τις εκλογές παραμείνει η ίδια, τότε θα πρέπει να τρέξει να προλάβει τα Ελληνο-Τουρκικά, έχοντας να αντιμετωπίσει ένα σωρό άλλες προκλήσεις που θα δημιουργηθούν εσωτερικά. Αν γίνει κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ, τότε θα πρέπει να χειριστεί το Κυπριακό και την Τουρκία με τα εχέγγυα του κ. Καραμανλή στο Μπούρκενστοκ, ή του κ. Σημίτη στα Ίμια. Πέραν της προκατάληψης (άδικης κατά τη γνώμη μου), που αντιμετωπίζει στην Κύπρο ο κ. Παπανδρέου. Το χειρότερο είναι να μην εξασφαλίσει κανείς αυτοδυναμία. Τότε, θα οδηγηθούμε σε νέες εκλογές την στιγμή ακριβώς της εξέτασης της Τουρκίας και το κενό θα μετατραπεί σε μαύρη τρύπα. Την ώρα μάλιστα που η δική μας κυβέρνηση – αντικειμενικά και αποδεδειγμένα πλέον – δεν έχει τη δυνατότητα ούτε να επηρεάσει επαρκώς ξένες κυβερνήσεις, ούτε και να κτίσει διεθνής συμμαχίες, έναντι στην πολύ δυνατή σήμερα Τουρκία.

Σε όλα τα προβλήματα, υπάρχουν και οι λύσεις. Ο πρωθυπουργός, ανακοινώνοντας εκλογές, μίλησε για γενναίες αποφάσεις προκειμένου να αντιμετωπιστούν κορυφαία ζητήματα. Υπάρχει όμως, μια γενναία απόφαση που πρέπει να ληφθεί προεκλογικά. Διότι σήμερα, αποτελεί εθνική αναγκαιότητα η τοποθέτηση ειδικού εκπροσώπου της Ελλάδας για το Κυπριακό. Μιας προσωπικότητας που θα παρέχει κύρος, αναγνώριση και συνέχεια πολιτικής, ανεξαρτήτως εκλογικού αποτελέσματος. Που θα μπορεί να σηκώσει το τηλέφωνο και να συνομιλήσει πειστικά τόσο με τους ξένους, όσο και με τους “δικούς”. Υπάρχουν προσωπικότητες με δυνατότητα να σηκώσουν το βάρος και μπορώ να προτείνω δύο. Τον κ. Πέτρο Μολυβιάτη και τον κ. Κώστα Σημίτη. Ιδιαίτερα τον πρώην πρωθυπουργό, ο οποίος με επιτυχία χειρίστηκε την Κοπεγχάγη το 2003 και έχει, ίσως, καλύτερες προσβάσεις στην Ευρώπη. Μια τέτοια πρωτοβουλία του κ. Καραμανλή άλλωστε, θα δείξει ότι εννοεί την ανάγκη συλλογικών χειρισμών, θα δώσει την δυνατότητα συνέχειας πολιτικής, θα είναι αξιόπιστη και εθνικά υπεύθυνη, υποχρεωτικά αποδεκτή από το ΠΑΣΟΚ και θα ξαναφέρει τον κ. Σημίτη στο διεθνές προσκήνιο, όπου σαφώς μπορεί καλύτερα. Το απόλυτο win win situation.