1029-man-counting-money_smΗ λαϊκή ρήση “Ή στραβός ειν’ ο γιαλός, ή στραβά αρμενίζουμε” είναι κορυφαία, πολύ γνωστή, κοινότοπη και πολυχρησιμοποιημένη. Αναφέρεται στις περιπτώσεις που κάποιος προσπαθεί να πετύχει κάτι, αλλά ακολουθεί εντελώς λανθασμένη πορεία για να φτάσει στον στόχο. Τελευταία ωστόσο, ανακάλυψα ότι η παροιμία που συχνά περιγράφει πολιτικές και στρατηγικές, έχει μια απίστευτη αδυναμία. Όχι ως προς την ποιότητα της, αλλά ως προς το εύρος περιεχομένου που καλύπτει. Διότι η δέκατη ολική ανατροπή της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης σε δέκα μήνες, καταδεικνύει ότι υπάρχει και η πιθανότητα να αρμενίζει μια στρατηγική προς το πουθενά!

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Όταν προκλήθηκε η οικονομική κρίση, στο τραπέζι έπεσαν διάφορες στρατηγικές για το πως η Κύπρος θα έπρεπε να την αντιμετωπίσει. Από την εγγύηση των καταθέσεων, την επείγουσα υλοποίηση μεγάλων δημοσίων έργων, την μείωση των φόρων για δημιουργία αγοραστικής κίνησης, την στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, την δημιουργία Εθνικού Οικονομικού Συμβουλίου, την δια νόμου συγκράτηση των επιτοκίων, την παροχή βοήθειας στους ξενοδόχους κ.λ.π. Η κυβέρνηση από όλα αυτά επέλεξε τα μεγάλα δημόσια έργα που θα δημιουργούσαν συνθήκες ανάπτυξης και απασχόλησης. Εκπόνησε μια ολόκληρη στρατηγική ανάπτυξης με βάση τη θεωρία των έργων, την οποία πομπωδώς παρουσίασε. Άσχετα λοιπόν αν κάποιος διαφωνούσε με την ουσία και το εύρος αυτής της πολιτικής – προς την οποία ο γράφων έντονα αντιδρούσε – θα έπρεπε να παραδεχθεί ότι κάποια θεωρία ανάπτυξης, αύξησης δηλαδή του εθνικού τζίρου, υπήρχε.

 


Στην Κύπρο, επιχειρηματίες και υπάλληλοι ας κόψουν το λαιμό τους για να αντέξουν 


Αυγουστιάτικα ωστόσο – στον μήνα δηλαδή που περνούν όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα οι πολιτικές αποτυχίες – πληροφορηθήκαμε ότι πλέον ως χώρα δεν έχουμε κανένα αναπτυξιακό σχέδιο. Τα μεγάλα έργα εγκαταλείφθηκαν ως πολιτική και η κυβέρνηση αποφάσισε ότι οι μόνοι τρόποι να επιβιώσει είναι να πατήσει και άλλο τις ήδη δυσπραγούσες επιχειρήσεις, να χρεώνει και άλλο τις επόμενες γενιές πουλώντας ομόλογα για να πληρώνει καταναλωτικές της υποχρεώσεις και να μας δουλεύει ακόμη με ψευδοπροβλέψεις για τους δείκτες. Καμιά στρατηγική, καμιά πολιτική για να αυξηθεί το εθνικό προϊόν.

Στην Ελλάδα για παράδειγμα, η Κυβέρνηση αποφάσισε να μειώσει φόρους κατανάλωσης, ενώ εγγυάται η ίδια τα επιχειρηματικά δάνεια οποιασδήποτε επιχείρησης, νοουμένου ότι δεν θα απολύουν προσωπικό. Βοηθούν έτσι και την απασχόληση και την ανάπτυξη. Στην Κύπρο, όσο αντέξουν οι επιχειρήσεις μας θα απομυζούμε φόρους ως κράτος. Οι επιχειρηματίες και υπάλληλοι ας κόψουν όλοι το λαιμό τους για να αντέξουν. Και όταν δεν αντέξουν, βλέπουμε…

Για να επανέλθω στην αρχική περιγραφή, xωρίς γιαλό να θες να φτάσεις, δεν μπορείς να αρμενίζεις στραβά. Φτάνει να αρμενίζεις και να μην βουλιάξεις. Ακριβώς καράβι που απλά αρμενίζει έχει γίνει η Κύπρος σήμερα. Ο καπετάνιος είναι της άποψης ότι οι προμήθειες ενός πλοίου δεν τελειώνουν ποτέ. Ο διαχειριστής προσπαθεί ανεπιτυχώς να περικόψει την κατανάλωση προμηθειών για να αντέξει όσο το δυνατόν περισσότερο, πριν καλέσει το λιμενικό (Ευρωπαϊκή Ένωση) να έρθει να το επιτηρήσει. Ο κόσμος – από το κατάστρωμα, μέχρι και την πρώτη θέση – δεν βρίσκει τρόπο να κάνει δουλειά με άλλα πλοία, εφόσον ο καπετάνιος δεν φροντίζει να δημιουργήσει προϋποθέσεις. Αλλάζουμε τα λεφτά μας μεταξύ μας και σε κάθε συναλλαγή δίνουμε και ένα ποσοστό στους αξιωματικούς για να πληρώνουν το προσωπικό, μέχρι τα χρήματα που αλλάζουμε μεταξύ μας να τελειώσουν. Μιζέρια, αγωνία και άγνοια κινδύνου…

Σε παλαιότερο άρθρο μου είχα υποστηρίξει, με κάποια δόση υπερβολής, ότι ως πολίτες μας συμφέρει θα έπρεπε να επιδιώκουμε την επιτήρηση της Ε.Ε. Κάποιοι φίλοι, καλοπροαίρετα, μου υπέδειξαν ότι επιτήρηση σημαίνει και νέες φορολογίες και δεν θα έπρεπε να γράφω τέτοια πράγματα. Όταν όμως τους ρώτησα πίσω: “καλά, την ώρα που θα χρεοκοπούμε, προτιμάτε να βάλει νέους φόρους αυτή η κυβέρνηση αντί η Ευρώπη;” μάλλον συμφώνησαν μαζί μου…

russian_dolls3Κάθε Αύγουστο οι Κύπριοι, όπως και κάθε άλλος Μεσογειακός λαός, κλείνουμε τις δουλειές μας και αράζουμε, κατά προτίμηση σε μια καλή παραλία της μικρής μας χώρας, ή του εξωτερικού. Εκεί λοιπόν η μέρα περνά είτε με ένα χυμό, ένα φραπέ, ή ένα φρέντο, είτε με ένα ουζάκι, μια μπύρα, ένα μοχίτο ή μια καϊπιρίνια. Ελπίδα μου είναι να σας έχω πετύχει στην ώρα του φραπέ, όπου γίνεται και καμιά σκέψη για τα δρώμενα κατά τη σαιζόν που πέρασε και για το τι ακολουθεί στον προσωπικό και τον επαγγελματικό τομέα, αλλά και σε πιο συλλογικά πράγματα όπως τον αθλητισμό, την μόδα, την κοινωνία, ή την πολιτική. Ασφαλώς εδώ μιλάμε για το τελευταίο…

Πέρσι λοιπόν τέτοια εποχή, οι κ.κ. Χριστόφιας και Ταλάτ προετοιμάζονταν πυρετωδώς για να μπουν στη νέα διαδικασία συνομιλιών που είχαν καθορίσει στις συναντήσεις τους τον Μάιο και τον Ιούλιο. Έδιναν υποσχέσεις ότι οι δυο τους μαζί μπορούν καλύτερα, ότι έχουν κοινές επιδιώξεις και ότι ο καθένας ξεχωριστά διαθέτει το σθένος και την ικανότητα να μπορεί να κρατά από μόνος του το κλειδί της δικής του πλευράς και να αναλαμβάνει το βάρος της ευθύνης του στο τραπέζι. Διαλαλούσαν ότι η βάση και η στοχοθεσία του διαλόγου είναι ξεκάθαρη και αποσαφηνισμένη. Όλες αυτές οι διακηρύξεις δείχνουν μέχρι σήμερα να διαψεύδονται.


Αλήθεια, τι έκανες στην Μόσχα Πρόεδρε Χριστόφια;


Την ίδια ώρα όμως, ο κ. Χριστόφιας διατράνωνε τον περασμένο Αύγουστο την αποφασιστικότητα του να μην αφήσει τις συνομιλίες να διασαλεύσουν το πλάνο του για ταξίδια σε χώρες του εξωτερικού και συναντήσεις με ξένους ηγέτες. Ακριβώς σε αυτό το σημείο είναι που βρίσκεται για σήμερα η ένσταση μου. Διότι εκ του αποτελέσματος, η στρατηγική του “δημοσιοσχετίζειν μετά ηγετικών προσωπικοτήτων της αλλοδαπής”, δείχνει να επιφέρει περισσότερες ζημιές παρά οφέλη στην δική μας πλευρά. Και δεν είναι στις επιθέσεις αναπάντεχων αστραπιαίων αγκαλιασμάτων προς Σαρκοζύ και Ομπάμα που αναφέρομαι. Αντιθέτως, αυτό που σχολιάζω είναι πραγματικές και ουσιαστικές επισκέψεις, όπως εκείνες του Σουηδού Κάρλ Μπιλτ στην Κύπρο, αλλά και του δικού μας προέδρου στην Μόσχα.

Ο προεδρεύων του Συμβουλίου Υπουργών, λίγες εβδομάδες μετά την συνάντηση του με τον Πρόεδρο Χριστόφια στο Προεδρικό, έσπευσε να ρίξει την ευθύνη της τραγωδίας του 1974 στην χούντα των Αθηνών. Θεωρεί κανείς παράλογη την υποψία ότι ο Σουηδός Υπεξ θυμήθηκε την χούντα και το πραξικόπημα επειδή ο ίδιος ο δικός μας πρόεδρος έσπευσε να του πει το γνωστό τροπάριο που συνηθίζει και στις συνάξεις του κόμματος του; Αλλά ακόμη και αν δεν το έκανε, είναι φανερό ότι ο πρόεδρος δεν πέτυχε να πείσει για τα δίκαια του λαού μας.

Πάμε τώρα στο πιο σοβαρό. Την επίσκεψη του προέδρου στην Μόσχα. Αυτή που συνοδεύτηκε από την έπαρση του δαφνοστεφανωμένου αριστερού που επισκέφθηκε την δική του “Μέκκα” ως νικητής και τροπαιούχος. Εκεί όπου ο πρόεδρος έσπευσε να αγκαλιάσει ακόμη και την Ρωσική πρόταση για ένα νέο σύμφωνο σταθερότητας, παρακάμπτοντας και γυρίζοντας την πλάτη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τον τρόπο λειτουργίας της. Έχοντας δήθεν στον χαρτοφύλακα την αταλάντευτη στήριξη της Ρωσίας στην Κύπρο, ο κ. Χριστόφιας επιστρέφοντας ειρωνευόμενος όσους τότε τον κατέκριναν, δήλωνε ότι δεν τον ενοχλεί καθόλου να είναι το κόκκινο πρόβατο της Ευρώπης.

Δεν πέρασαν εννέα μήνες (ελάχιστος χρόνος στην διπλωματία) και την απάντηση ο δικός μας πρόεδρος την πήρε από εκείνον που στη Ρωσική πρωτεύουσα απέφυγε (γιατί άραγε;) να τον συναντήσει, τον Βλαντιμιρ Πούτιν. Ο οποίος μίλησε για δύο χώρες, δύο τμήματα στο νησί, θυμήθηκε το Σχέδιο Ανάν και το υποστήριξε, αλλά και τάχθηκε αναφανδόν υπέρ της ανάπτυξης σχέσεων και με το τουρκικό τμήμα της Κύπρου. Αλήθεια, τι έκανες στην Μόσχα Πρόεδρε Χριστόφια;

Η περίοδος που μπαίνουμε το Φθινόπωρο είναι σαφώς δύσκολη και μόνο με διεθνές κύρος και αξιοπιστία θα μπορούμε να πετύχουμε. Την διεθνή υποστήριξη την κερδίζεις δύσκολα, δεν σου χαρίζεται. Ειδικά αν είσαι μικρού μεγέθους και οικονομικής επιφάνειας χώρα. Δυστυχώς, την κρίσιμη στιγμή, μαζί με τις διακοπές των Κυπρίων, σε αργία μπήκε και η εξωτερική μας πολιτική. Απέτυχε εκ νέου να χειριστεί διεθνή διεργασία, την νέα συμμαχία Τουρκίας Ρωσίας αυτή τη φορά. Αφήνοντας μας ξεκρέμαστους και ανασφαλείς. Καλή καϊπιρίνια!

foroiΕίναι ενδιαφέρον το τι έγινε με τους ημικρατικούς, εφόσον δείχνει το ΔΗΚΟ να πειραματίζεται περαιτέρω με την εκλογική, πελατειακή του βάση. Το πόσο θα πείσει το κόμμα με το ενάμιση πόδι εκτός της κυβέρνησης ότι δεν έπαιξε ρέστα σε λάθος παρτίδα, αλλά και το πόσο θα εμπνεύσει τους οπαδούς του η λογική του κόμματος “αρχών”, αυτό θα φανεί σύντομα. Το βέβαιο είναι ότι το ΔΗΚΟ έχει γυρίσει την κλεψύδρα σχεδόν οριστικά στην πλευρά που γράφει αποχώρηση και ο κ. Χριστόφιας ούτε καν λίγο έξτρα νερό δεν έσπευσε να προσθέσει αυτή τη φορά…

Ο κ. Ομήρου ως δια μαγείας βγήκε εκ νέου κερδισμένος από το ανέλπιστο Δηκοϊκό δώρο. Όσο δε ενδιαφέρον στον ΔΗΣΥ έχει η αντίδραση των κομματικών στελεχών που δεν διορίστηκαν, πολύ σημαντικότερο είναι το πως ο Συναγερμός θα χωροθετηθεί στο νέο εκρηκτικό περιβάλλον. Θα αποτελέσει καταφύγιο των αντιπολιτευομένων πολιτών, ή θα προσδεθεί περισσότερο από ότι αρχικά έκανε στην κυβέρνηση;

Ότι κι αν συμβεί, το απότοκο και αυτής της ιστορίας επισφραγίζει την νέα τάξη πραγμάτων της Κύπρου. Το ΑΚΕΛ και ο Δημήτρης Χριστόφιας ελέγχουν τα πάντα στην κρατική μηχανή. Και το Υπουργικό Συμβούλιο και τους ημικρατικούς και τις “ανεξάρτητες επιτροπές”. Χωρίς καμιά ελπίδα αντίστασης από κανέναν στις μεθοδεύσεις. Έτσι, την ώρα που όλοι οι βραχίονες διακυβέρνησης απόκτησαν στο μπράτσο τατουάζ με σφυρί και δρεπάνι, πολύ μεγαλύτερη αξία από τα μικροπολιτικά, αποκτά η ίδια η Κυβερνητική πολιτική στα μεγάλα ζητήματα που επηρεάζουν τον πολίτη και καθορίζουν το βιωτικό επίπεδο και την ευημερία του. Με πρώτη, τη θεώρηση της οικονομίας, ειδικά στη φάση της μεγάλης δυσπραγίας.


Αντί για την γρίπη των χοίρων το κράτος ετοιμάζεται για την γρίπη των πτωχών


Ο κ. Σταυράκης εξήγγειλε 20 μέτρα κατά της φοροδιαφυγής. Αυτά λοιπόν,  προκαλούν κατά την γνώμη μου πολύ μεγαλύτερο τρόμο από ότι ο οποιοσδήποτε κομματικός διορισμός. Φόβο και τρόμο, εφόσον καταδεικνύουν ότι το κράτος για το Φθινόπωρο, δεν ετοιμάζεται για την γρίπη των χοίρων. Αντιθέτως ακονίζει τα δόντια του για να κατασπαράξει όσους αρπάξουν την γρίπη των πτωχών.

Από τα 20 μέτρα για την φοροδιαφυγή, τα μισά ξεδιπλώνουν την κρατικιστική θεώρηση της κυβέρνησης Χριστόφια. Σε αυτά περιλαμβάνονται η άρση του τραπεζικού απορρήτου για φορολογικούς σκοπούς και η επιβολή δήθεν αμυντικής εισφοράς επί των ενοικίων. Προβλέπεται να θεωρούνται μισθοί τα χρήματα που δανείζονται τα στελέχη από τις εταιρείες τους. Προνοείται φόρος κεφαλαιουχικών κερδών όταν πωλούνται επιχειρήσεις που διαθέτουν ακίνητα, καθιστόντας απαγορευτική κάθε προοπτική πώλησης εταιρείας. Θέλουν περαιτέρω αιφνιδιαστικές εφόδους σε επαγγελματικά υποστατικά και καταργούν κάθε αίσθημα δικαίου, με τον εξεταστή να γίνεται και κατήγορος, από την ώρα που το Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων αναλαμβάνει ποινικές διώξεις και εξώδικα πρόστιμα.

Το χειρότερο όμως όλων είναι άλλο. Αντί το κράτος να δει πως θα βοηθήσει να αναθερμανθεί το ανύπαρκτο επενδυτικό κλίμα, προσφέροντας φορολογικά και άλλα κίνητρα, δείχνει να προετοιμάζεται για το πως θα πάρει πρώτο, ότι μείνει από τον κάθε πτωχεύσαντα. Προτεραιότητα αποκτά το κράτος έναντι οποιουδήποτε άλλου, ενώ για να πωληθεί το τελευταίο ακίνητο οποιασδήποτε εταιρείας θα πρέπει πρώτα να ξοφλήσει τους φόρους της. Πως θα μπορεί όμως να πάρει δάνειο οποιαδήποτε επιχείρηση, όταν καμία τράπεζα δεν θα μπορεί να εξασφαλιστεί; Και το κορυφαίο! Τα μέτρα Σταυράκη καταργούν την περιορισμένη ευθύνη, το Λτδ! Θέλουν να αποδίδουν προσωπική ευθύνη – όχι στους μετόχους, αλλά στους υπαλλήλους διευθυντές – για την καταβολή των οφειλομένων φόρων. Καταργόντας όλα εκείνα για τα οποία η Κυπριακή οικονομία κατάφερε να σταθεί στα πόδια της!

Την ώρα λοιπόν που όλοι ασχολούνται με τους ημικρατικούς και την νομή της εξουσίας, ας ασχοληθεί και κάποιος για το πως θα γλυτώσουμε από την αριστερή καταστροφική λαίλαπα που αντί να διασώζει, στοχεύει στο πως θα κλείσει και θα ξεζουμίσει την κάθε επιχείρηση, θα  στείλει τον κόσμο στην ανεργία και μετά θα δίνει από τα λάφυρα κοινωνικές παροχές. Εγώ πάντως, το μόνο που κατάφερα να ψελλίσω διαβάζοντας τα μέτρα και σκεπτόμενος τις πολλές κυπριακές επιχειρήσεις, δεν ήταν άλλο από παραφρασμένο το άσμα “η χήρα” του Καζαντζίδη. “Στις εννιά του μακαρίτη, το κράτος παίρνει και το σπίτι” (δις)