Are You StupidΔιαρρηγνύει τα ιμάτια της η Κυπριακή πολιτική ηγεσία και θέλει τις τελευταίες μέρες την κεφαλή του Σουηδού Καρλ Μπιλτ επί πίνακι. Γιατί; Επειδή τόλμησε ο ανάδελφος Σουηδός να ρίξει την ευθύνη της εισβολής στο πραξικόπημα και στην τότε δράση της χούντας των Αθηνών. Δεν γίνεται να εξισώνεται το πραξικόπημα με την εισβολή ούτε και να δικαιολογείται η παραβίαση του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για 35 ολόκληρα χρόνια με την επίκληση της δράσης της Χούντας, φωνάζει η Κυπριακή και η Ελληνική Κυβέρνηση.

Για να είμαι ειλικρινείς – και έχοντας πλήρη επίγνωση του μεγάλου ρίσκου να παρεξηγηθεί μια τέτοια τοποθέτηση – ενώ επί της ουσίας θεωρώ την τοποθέτηση του κ. Μπιλτ εκτός τόπου και χρόνου, επί της διαδικασίας πιστεύω ότι η δική μας Κυβέρνηση, ο δικός μας πρόεδρος και το ΑΚΕΛ θα έπρεπε να είναι απόλυτα ικανοποιημένοι για την θεωρία του Σουηδού. Δεν βλέπω καμία λογική να κατηγορούμε τον Καρλ Μπιλτ όταν σχεδόν υιοθετεί τις απόψεις που ως πρόεδρος ολόκληρης της Κύπρου, ο Δημήτρης Χριστόφιας καταθέτει στα διεθνή φόρα. Και για του λόγου το αληθές, για το ποιος πρώτος απ’ όλους εξισώνει τα δύο, παραθέτω αυτούσιες δύο αναφορές του κ. Χριστόφια τον τελευταίο χρόνο (σε κορυφαία διεθνή βήματα, όχι σε ακτίβ του ΑΚΕΛ), αλλά και την τοποθέτηση του κ. Μπιλτ:


Υπάρχει λογική να κατηγορούμε τον Καρλ Μπιλτ όταν υιοθετεί την θεώρηση Χριστόφια;


Ομιλία Προέδρου Χριστόφια στην Γ.Σ. του ΟΗΕ: “Η Κύπρος έγινε θύμα ξένων επεμβάσεων που έσπειραν τον σπόρο εσωτερικών προβλημάτων στο καινούργιο κράτος. Αυτές οι δυσκολίες έτυχαν εκμετάλλευσης για την εξυπηρέτηση στρατηγικών συμφερόντων, ξένων προς την ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της. Το αποκορύφωμα ήταν το στρατιωτικό πραξικόπημα που προήλθε από την στρατιωτική χούντα των Αθηνών και η τουρκική εισβολή στρατιωτική εισβολή του Ιουλίου – Αυγούστου του 1974.”

Ομιλία Προέδρου Χριστόφια στην Κ.Σ. του Συμβουλίου της Ευρώπης: “Το αποκορύφωμα των ξένων επεμβάσεων στις εσωτερικές υποθέσεις της Κύπρου, ήταν το στρατιωτικό πραξικόπημα που προήλθε από την χούντα των Αθηνών και η τουρκική εισβολή στρατιωτική εισβολή του Ιουλίου – Αυγούστου του 1974.”

Τοποθέτηση Καρλ Μπιλτ στο Ευρωκοινοβούλιο: “Εκείνη την εποχή η χούντα των Αθηνών ξεκίνησε μια σειρά γεγονότων στην Κύπρο που τελικά οδήγησαν στην εισβολή της Τουρκίας. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Δεν μπορεί να υπάρχει οποιαδήποτε χούντα σε κράτος μέλος της Ευρώπης.”

Βλέπετε εσείς από τον κ. Χριστόφια διαφοροποίηση στον τρόπο αντιμετώπισης της εισβολής από εκείνον του πραξικοπήματος; Βλέπετε να μην τα εξισώνει ως όμοιες εξωτερικές επεμβάσεις; Βλέπετε εσείς να καταδικάζει την εισβολή ως χειρότερο πράγμα από το πραξικόπημα; Γιατί να έχουμε απαίτηση να το κάνει αυτό ένας φιλότουρκος Σουηδός, από την ώρα που δεν το κάνει ο δικός μας πρόεδρος;

Το πραξικόπημα ήταν πολύ μεγάλο έγκλημα κατά της Κύπρου και αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανένας νοήμων άνθρωπος. Από εκείνο όμως το σημείο μέχρι να χρησιμοποιούμε το πραξικόπημα διεθνώς για να ενισχύσουμε τους τοίχους του εθνικού διχασμού εντός Κύπρου, εις βάρος μάλιστα της εθνικής μας υπόθεσης, πάει πολύ. Είναι το ίδιο αδιανόητο με την απεγνωσμένη προσπάθεια να αναδείξουμε λάθη της δικής μας κοινότητας κατά την δεκαετία του 60, σε σημείο που να δικαιολογούμε κάθε ασύμμετρη τουρκική αντίδραση. Είναι το ίδιο επικίνδυνο με το να κάνουμε μάρτυρες και να ηρωοποιούμε πέντε ανεγκέφαλους επειδή φώναξαν κάτι ηλίθια συνθήματα που μόνο περιφρόνηση θα έπρεπε να προκαλούν. Εμείς όμως τους κάνουμε πρώτο θέμα και τους δίνουμε υπόσταση, χρησιμοποιώντας μια χούφτα περιθωριακούς για να ανακαλέσουμε τις καταστάσεις προ του 1974.

Δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω από αυτές τις γραμμές, ότι ο πρόεδρος Χριστόφιας – κατά την γνώμη μου πάντα – αδυνατεί μέχρι σήμερα να διαχωρίσει την κομματική ηγεσία από την προεδρία της χώρας. Και χρησιμοποιεί την προεδρία για να μεγαλώσει και να δικαιώσει το κόμμα του και τις παραδοσιακές του θεωρίες. Αυτό μπορεί να είναι θεμιτό, όταν δεν επηρεάζει το εθνικό συμφέρον. Είναι όμως απαράδεκτο όταν γίνεται εις βάρος της εθνικής υπόθεσης. Γιατί στην διπλωματία δεν υπάρχουν αυτοκριτικές όπως αυτές που συχνά κάνει το ΑΚΕΛ. Στη διεθνή σκακιέρα, όπως στρώσεις, έτσι ακριβώς θα κοιμηθείς.

Advertisements

computercrash

Στην εισβολή, το 1974, ο γράφων ήταν δύο μόλις ετών και ασφαλώς δεν θυμάται ιδιαίτερα πράγματα. Αυτό που δεν μπορούμε να ξεχάσουμε όμως, όσοι γεννηθήκαμε από εκείνη την εποχή και μετά, είναι ότι όλη η ζωή μας, η παιδεία μας, οι δραστηριότητες μας, η πολιτική ζωή του τόπου μας, η οικονομία, η δουλειά μας, οι παρέες και οι φίλοι μας, όλα μα όλα κάποια άμεση ή έμμεση σχέση έχουν με το Εθνικό μας πρόβλημα. Σε όλη μας τη ζωή έρχονται νέες πρωτοβουλίες που κατά κάποιους θα λύσουν το πρόβλημα και κατ’ άλλους θα ξεπουλήσουν τον τόπο. Στο τέλος κάθε διαδικασίας και την ώρα της απόφασης του εκάστοτε νέου αδιεξόδου, πέραν των πολιτικών τοποθετήσεων, παίζουν μεγάλο ρόλο οι προσωπικές και κομματικές σκοπιμότητες. Με λίγα λόγια, το Κυπριακό, για εμάς τους νεότερους, είναι όπως τα Windows. Όλο βγαίνουν νέες εκδόσεις (“πάτσιες” πάνω στις προηγούμενες) που διαφημίζουν ότι έλυσαν τα προβλήματα και όλο και περισσότερο ή ιό θα πιάσουν ή θα crash-άρουν. Από την άλλη όμως, κανένας μας δεν ζει χωρίς αυτά.

Τα πιο πάνω δεν γράφονται για να υποβαθμίσουν το πρόβλημα. Κάθε άλλο. Σημειώνονται για να υπερτονίσουν ότι κανένας μας δεν μπορεί να ζει χωρίς πατρίδα και ασφαλώς το να ζει σε μισή πατρίδα είναι ημίμετρο, δεν είναι λύση που αντέχει στο χρόνο. Το ζητούμενο είναι ακριβώς ένα σταθερό λειτουργικό σύστημα για ολόκληρη μας την πατρίδα, που θα την ενώνει και δεν θα κολλά σε διαδικασίες που θα δημιουργούν δαιδαλώδη και δυσεπίλυτα αδιέξοδα. Και πάνω απ’ όλα ένα σύστημα την αξιοπιστία του οποίου θα αμφισβητεί η μικρότερη δυνατή μερίδα των πολιτών.

 


Το Κυπριακό είναι όπως τα Windows. Όλο βγαίνουν νέες εκδόσεις και όλο και περισσότερο crash-άρουν… 


Η σημερινή διαδικασία συνομιλιών ξεκίνησε με τις καλύτερες των προϋποθέσεων, υπό τις περιστάσεις πάντα. Όπου περιστάσεις είναι η κατάσταση που δημιουργήθηκε μετά το λανθασμένο και αποτυχημένο δημοψήφισμα του 2004. Οι δύο ηγέτες, Χριστόφιας και Ταλάτ, έδωσαν υποσχέσεις ότι μόνοι τους μπορούν να τα καταφέρουν καλύτερα. Να ξεκινήσουν από την αρχή (from scratch) βασισμένοι στις παλιές τους σχέσεις. Κεφάλαιο – κεφάλαιο μας είπαν, θα προχωρούν και θα φτάνουν σε ένα καλό σημείο, για να έρθουν να κλείσουν στο τέλος τις λίγες εκκρεμότητες που θα είχαν μείνει.  Η θεωρία ήταν ότι θα προχωρούσαν γρήγορα και θα είχε ο κόσμος αρκετό χρόνο να μελετήσει το αποτέλεσμα, χωρίς επιδιαιτησίες και ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα.

Με την κατάρρευση ως χάρτινου πύργου του ευσεβοποθισμού που μας σερβιρίστηκε στα μέσα του 2008, επιστρέψαμε στο σημείο μηδέν. Από την μια στον παλιό παρονομαστή που θέλει τους ξένους να έρχονται με μια δοτή – προδοτική – λύση και από την άλλη στον παρονομαστή που θέλει την κινδυνολογία ότι αν δεν δεχθούμε τη λύση που θα μας παρουσιαστεί, θα καταστραφεί ο τόπος. Χάθηκε και πάλι ο τρίτος δρόμος και αγνοείται ξανά η λογική.

Χρονοδιάγραμμα υπάρχει εκ των πραγμάτων και αυτό λήγει από την εξέταση της Τουρκίας – τέλος του 2009 – και τις “εκλογές στα κατεχόμενα – αρχές του 2010. Το ορίζει η ζωή και Χριστόφιας – Ταλάτ το ήξεραν από την αρχή. Οι ξένοι ασφαλώς δεν θα μας φέρουν αυτή τη φορά σχέδιο γιατί την έχουν ήδη πάθει. Αυτό που θα κάνουν είναι να πιέζουν ασφυκτικά τους δύο ηγέτες να καταλήξουν οι ίδοι σε σχέδιο. Και θα προτείνουν από κάποια στιγμή και μετά ιδέες για να ξεμπλοκάρουν τις μπλοκαρισμένες δύο πλευρές. Όσο Χριστόφιας και Ταλάτ αδυνατούν να πείσουν ότι μπορούν να έχουν πρωτοβουλία, τόσο περισσότερο οι ξένοι και οι διάφορες πολιτικές δυνάμεις εκατέρωθεν θα κάνουν παιγνίδι…

Αυτές είναι οι διαφορές με το 2004. Οι ομοιότητες όμως είναι τραγικές, διότι συνοψίζονται στην εξής μία. Όλοι οι παράγοντες, ηγέτες, κόμματα και ξένοι, χάνουν στην διαδικασία το κυριότερο συστατικό που θα κάνει το οποιοδήποτε λειτουργικό σύστημα να δουλέψει. Τους πολίτες. Διότι, αν πάρουμε ως αντικείμενο εργασίας το ότι θα παρουσιαστεί κάποιο σχέδιο στο επόμενο οκτάμηνο, τότε έχει χαθεί και πάλι η μπάλα του λαού. Ο οποίος θα κληθεί να αποφασίσει ξανά για ένα νέο σύστημα το οποίο θα του παρουσιαστεί αιφνιδίως από το σκότος και το οποίο ασφαλώς δεν θα έχει από πριν συνηθίσει ή κατανοήσει. Και εφόσον δεν συμβούν αυτά, τότε ορθά ή λανθασμένα ο λαός θα έχει κάθε νομιμοποίηση να προτιμήσει να το απορρίψει.

politiciansΜε την πολύ νεοφανή θέση αρχής του προέδρου και του ΑΚΕΛ, ότι οι ημικρατικοί αποτελούν βραχίονες Κυβερνητικής πολιτικής και ότι τα συμβούλια τους θα πρέπει να λειτουργούν μέσα στο πλαίσιο της πολιτικής της Κυβέρνησης και όχι κατά το δοκούν, συμφωνώ απολύτως. Έτσι είναι που συμβαίνει σε κάθε δημοκρατική χώρα. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι θεσμικά και πρακτικά στην Κύπρο συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Και εξηγούμε:

Το 1993 ο Γλαύκος Κληρίδης, με την ανάληψη της εξουσίας, ζήτησε από τα συμβούλια των ημικρατικών που είχαν διοριστεί από τον κ. Βασιλείου να παραιτηθούν, για να διοριστούν νέοι σύμβουλοι που θα εξασκούσαν το πλαίσιο πολιτικής της νέας Κυβέρνησης. Η συντριπτική πλειοψηφία των τότε συμβούλων αρνήθηκαν να παραιτηθούν, παροτρυνόμενοι και στηριζόμενοι από το ΑΚΕΛ, το οποίο συνεχίζει να παρουσιάζει την τότε έκκληση Κληρίδη ως ένα “μίνι κρατικό πραξικόπημα”.

Συμπέρασμα 1ο: Τα κόμματα μας θεωρούν τους ημικρατικούς προέκταση της Κυβερνητικής πολιτικής μόνο όταν αυτά βρίσκονται στην εξουσία. Εφόσον όμως όλα τα κόμματα αποκτούν αυτή τη θέση αρχής όταν έχουν το πάνω χέρι, γιατί δεν ομοφωνούν να αλλάξει το θεσμικό πλαίσιο και να γίνει η θητεία των συμβουλίων ίδια με αυτή της εκάστοτε κυβέρνησης, για να μην ζούμε αυτή την παρωδία;


Πόσα κομματικά στελέχη έχουν άποψη για το αν η ΑΤΗΚ πρέπει να έχει δίκτυο fiber optics;


Πάμε παρακάτω. Οι ημικρατικοί είναι οργανισμοί κοινής ωφελείας σύμφωνα με τη θεωρία. Στην πράξη όμως, οι ημικρατικοί καθίστανται κομματικά προπύργια βολέματος, ρουσφετιού και ενίοτε πλουτισμού. Θυμηθείτε τι γινόταν στις Κυπριακές Αερογραμμές με τους χιλιάδες υπεράριθμους υπαλλήλους, το ΡΙΚ με τους οκτώ κηπουρούς και την αγωνία της προαγωγής δια του γλυψίματος στην εξουσία, την ΑΗΚ με το ακριβότερο ρεύμα στην Ευρώπη και την δια νόμου κερδοφορία. Τα συμβούλια των ημικρατικών, αλλά και επιτροπών όπως η ΕΔΥ και η ΕΕΥ, ολοένα και περισσότερο αποκτούν κομματικό χαρακτήρα. Κομματικό, όχι πολιτικό. Γιατί ο πολιτικός χαρακτήρας των διορισμών είναι ορθώς και απαραίτητος. Το θέμα είναι ότι οι κυβερνήσεις, αντί να ψάχνουν ανθρώπους ικανούς να διευθύνουν οργανισμούς με χιλιάδες προσωπικό και να διαχειριστούν δισεκατομμύρια, επιλέγουν κομματικά στελέχη για να “κάνουν την δουλειά”.

Συμπέρασμα 2ο: Στους διορισμούς των συμβουλίων δεν λαμβάνεται υπόψη η αντικειμενική αξία ανθρώπων που έχουν πολιτική θεώρηση όμοια με την Κυβερνητική. Κυριαρχεί το βόλεμα στελεχών, που δια του διορισμού τους θεωρούν ότι εξαργυρώνουν κομματική προσφορά, την οποία θα συνεχίσουν να έχουν μέσα από ρουσφέτια κ.λ.π. για να μεγαλώσουν και το κομματικό τους εκτόπισμα. Γιατί λοιπόν όλα τα κόμματα μαζί, δεν δημιουργούν μια Επιτροπή Ημικρατικής Υπηρεσίας που να διαχειρίζεται τις προσλήψεις και τις προαγωγές, απαλλάσσοντας τα συμβούλια από την αγκύλωση για να ασχολούνται αποκλειστικά με την σωστή διοίκηση; Μια τέτοια επιτροπή θα μειώσει και την ζήτηση διορισμού από τον κάθε άσχετο, επιτρέποντας την αναζήτηση ικανών ατόμων που θα έχουν και καμιά επιτυχία να παρουσιάσουν στην σταδιοδρομία τους, πριν τους ανατεθεί να διαχειριστούν την περιουσία μας και την ποιότητα της ζωής μας. Πόσα κομματικά στελέχη νομίζετε, από αυτά που οραματίζονται διορισμό, έχουν άποψη για το κατά πόσο η ΑΤΗΚ πρέπει να δημιουργήσει δίκτυο με fiber optics; Μην προσπαθήσετε να μετρήσετε…

Ενδιαφέρον παρουσιάζει σε αυτή την ιστορία και η στάση της αντιπολίτευσης, όπου δια ψηφοφορίας αποφασίστηκε η συμμετοχή στους ημικρατικούς μέσω της επίσημης κατάθεσης ονομάτων. Επί της θέσης αρχής συμφωνώ με τον κ. Αβέρωφ Νεοφύτου, ότι η αντιπολίτευση δεν θα έπρεπε να εμπλακεί στο κομματικό πάρε δώσε ονομάτων και να καταστεί συνένοχη και θεωρώ ότι αυτή θα έπρεπε να υιοθετηθεί. Όπως και πιστεύω ότι η δεοντολογία επιτάσσει όσοι ψήφισαν στην ψηφοφορία να μην αποτελούν οι ίδιοι υποψήφιοι για διορισμό. Από την άλλη όμως, υπάρχει λογική βάση στο επιχείρημα ότι η συμμετοχή παρέχει την δυνατότητα ελέγχου. Με μία μεγάλη προϋπόθεση: Αυτοί που θα συμμετάσχουν, για να μπορούν να ασκήσουν έλεγχο, θα πρέπει να δίνουν οι ίδιοι κύρος στη θέση που θα αποκτήσουν και όχι να αποκτούν κύρος από τον διορισμό. Γιατί στη δεύτερη περίπτωση όχι μόνο έλεγχο δεν θα μπορούν να κάνουν, αλλά θα καταστήσουν και συνένοχη όλη την παράταξη στην προδιαγραφόμενη παταγώδη αποτυχία της Κυβερνητικής πολιτικής.

iStock_000009400696XSmallΕιλικρινά θα ήθελα να ξέρω αν ο οποιοσδήποτε από τους αναγνώστες αυτής της στήλης, γνωρίζει επιχείρηση που να μπορεί να δίνει ως δικαίωμα λειτουργίας το 33% του τζίρου της και να είναι βιώσιμη… Και όμως, η Κυπριακή Δημοκρατία έδωσε την ανέγερση, διαχείριση και λειτουργία και των δύο μας αεροδρομίων σε ένα στρατηγικό επενδυτή (για να μην υπάρχει και ανταγωνισμός), με συμφωνία να παίρνει ως αντάλλαγμα το ένα τρίτο όλων των εσόδων του (όχι μόνο των κερδών). Η λογική λέει ότι για να δουλέψει μια τέτοια συμφωνία, θα πρέπει να εξασφαλίζεται για τον διαχειριστή ένα περιθώριο κέρδους 75-80% πάνω από το κόστος. Με τις αποσβέσεις, τις φορολογίες και το ΦΠΑ, ασφαλώς θα καταλήγει ως χρέωση στον Κύπριο και ξένο επαγγελματία και τουρίστα, λογαριασμός τουλάχιστον διπλάσιος του πραγματικού κόστους. Στοιχειώδη μαθηματικά χρειάζονται, για να συμπεράνουμε ότι το κράτος μας δημιουργεί τα ακριβότερα (και ίσως μη βιώσιμα) αεροδρόμια της περιοχής, για να πλήξει περαιτέρω τον ήδη ταλαιπωρημένο τουρισμό.

Η αριστερά σε όλο τον κόσμο, έχει τη φιλοσοφία ότι το κράτος δεν μπορεί ποτέ να χρεοκοπήσει, αφού πάντα οι επιχειρηματίες και οι πλούσιοι θα έχουν λεφτά και θα χρωστούν φόρους, ταλαιπωρώντας τον “φτωχό εργάτη”. Αυτό που δεν κατάφερε ποτέ να αποσαφηνίσει, είναι το πως θα υπάρχουν αυτά τα λεφτά, αν οι εταιρείες δεν έχουν αξιόλογο κέρδος. Θεωρούν μάλιστα το κέρδος υπέρτατο εχθρό. Ας δούμε λοιπόν τι γίνεται στην Κύπρο σήμερα. Είναι αλήθεια ότι η Κυβέρνηση Χριστόφια στάθηκε άτυχη, έχοντας να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση. Είναι όμως μεγαλύτερη αλήθεια ότι οι Κύπριοι πολίτες είναι πολύ περισσότερο άτυχοι, διότι διανύουν την οικονομική κρίση με την αριστερά στο τιμόνι. Έχοντας μια κυβέρνηση που δίνει αβέρτα κοινωνικές παροχές, χωρίς κριτήρια για να πηγαίνουν σε αυτούς που έχουν πραγματικά ανάγκη. Μια κυβέρνηση που το μόνο που δείχνει να την ενδιαφέρει είναι το πως θα εισπράξει και θα “βολέψει”, όχι το πως θα δημιουργήσει τις συνθήκες για να “γεννηθούν” χρήματα. Από τα κρυμμένα μπλόκα της αστυνομίας στους δρόμους με την καθαρά εισπρακτική φιλοσοφία, μέχρι την γιγάντια επιχείρηση που έχουν αναλάβει οι φορολογικές υπηρεσίες για να ταλαιπωρούν τις εταιρείες με ελέγχους, πρόστιμα και φόρους, την ώρα που αυτές γονατισμένες προσπαθούν να επιβιώσουν, μία είναι η λογική.


Οι ίδιοι οι πολίτες θα έπρεπε να επιδιώκουν την Ευρωπαϊκή επιτήρηση


Το κορυφαίο είναι, ότι την ώρα της κρίσης αποφάσισε η Κυβέρνηση να μεγαλώσει τον ήδη δυσβάστακτο και δυσανάλογο δημόσιο τομέα που ήδη διαθέτουμε κατά 1083 δημοσίους υπαλλήλους. Κλασσικές συνταγές αριστερά προερχόμενης χρεωκοπίας δηλαδή. Τους διορισμούς των υπαλλήλων αυτών θα αναλάβει η νέα ΕΔΥ. Η επιτροπή με την “εξαιρετική” σύνθεση και την τεχνογνωσία, να διαχειρίζεται χιλιάδες προσωπικό με “αξιοκρατικά” και “παραγωγικά” κριτήρια… Έβλεπα τον νέο πρόεδρο της ΕΔΥ να κλαίει με λυγμούς, για το δώρο του διορισμού του, και σκεφτόμουν πόσοι Κύπριοι θα έπρεπε να κλαιν την ίδια ώρα, που η Επιτροπή που διαχειρίζεται αυτούς που πληρώνουμε, δεν έχει ιδέα για την δουλειά που ανάλαβε να κάνει, εκτός από του να ξέρει από ποιο κόμμα προέρχονται.

Τις προάλλες, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο διαπίστωσε ότι το έλλειμμα θα ανέλθει φέτος στο 4%. Θα έχουμε δηλαδή σχεδόν ένα δισεκατομμύριο ευρώ χρέος! Η Κυβέρνηση των νέων προσλήψεων, διαμαρτύρεται ότι αυτό θα είναι μόνο 3%. Δεν απαντά όμως στην τοποθέτηση του ΔΝΤ ότι τα κονδύλια που δαπανώνται θα έπρεπε να βοηθήσουν περισσότερο τον ιδιωτικό τομέα να αποδώσει και όχι την κρατική γραφειοκρατία. Ούτε και απέρριψε το συμπέρασμα ότι δεν θα υπάρχει άλλη επιλογή από του να μπουν νέοι φόροι με τον ρυθμό που πάμε.

Όλη η Κύπρος αγχώθηκε, ότι η χώρα μας με τους δείκτες που αποκτά θα τεθεί υπό την επιτήρηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ειλικρινά δεν αντιλαμβάνομαι το άγχος. Αντιθέτως, θεωρώ ότι ως πολίτες θα έπρεπε οι ίδιοι να επιδιώκουμε την επιτήρηση. Διότι μέχρι σήμερα αποδείχθηκε, ότι η Κυβέρνηση μας μπορεί μόνο να ξοδεύει ασύστολα λεφτά, να δυσκολεύει τις επιχειρήσεις, να κάνει λογιστικές πράξεις με τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις και να πουλά ομόλογα του δημοσίου. Κάναμε το κράτος τράπεζα δηλαδή.

Επανερχόμενος στο θέμα των αεροδρομίων θα ήθελα να υπενθυμίσω στον κ. Σταυράκη που λέει ότι κληρονόμησε μια κακή συμφωνία και προσπαθεί να περισώσει ότι μπορεί, ότι την προηγούμενη συμφωνία την διαπραγματεύτηκε και την συνομολόγησε ο κ. Θράσου. Ο κ. Θράσου είναι άνθρωπος του ΑΚΕΛ. Είναι ακόμη ο άνθρωπος που βάλαμε τώρα στην ΑΗΚ για να χειριστεί και το θέμα του φυσικού αερίου… Γι’ αυτό σας λέω! Ας μας επιτηρήσει η Ευρώπη όσο είναι νωρίς!