He Is Mad

Το 2001 ο κ. Ρομάνο Πρόντι ήρθε και μας είπε από το βήμα της Βουλής το ιστορικότατο “Ως Πρόεδρος της ΕΕ λέω σε όλους τους Κυπρίους καλωσορίσατε, η ΕΕ θα είναι μόνο τότε ολοκληρωμένη όταν εσείς και οι άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί είναι έτοιμοι να ενταχθούν». Αυτό ουσιαστικά το ακούγαμε για πρώτη φορά από επίσημα Ευρωπαϊκά χείλη. Ήταν το ηχηρότερο ράπισμα που μπορούσε να δεχθεί η Τουρκία την τότε εποχή, όταν απειλούσε με αντίδραση άνευ ορίων αν η Κύπρος εντασσόταν. Σε ένδειξη λοιπόν της εκτίμησης μας που ο κ. Πρόντι μας έβαλε με το ένα πόδι στην Ευρώπη, όλα τα κυπριακά κανάλια το βράδυ ξεκίνησαν με πρώτο θέμα στις ειδήσεις την ιστορία ενός περίεργου, που από την οροφή ισόγειας κατοικίας απειλούσε ότι θα αυτοκτονήσει και προσπαθούσαν οι αρμόδιοι να τον πείσουν να κατεβεί. Ο τύπος δεν ζούσε κανένα δράμα, αλλά ήθελε από την πολιτεία κάτι βοηθήματα αν θυμάμαι καλά. Αν έπεφτε δε, το πολύ πολύ θα έσπαγε κανένα πόδι. Τίποτα όμως δεν εμπόδισε τους επαΐοντες – του ΡΙΚ συμπεριλαμβανομένου – να θεωρήσουν το δούλεμα που μας έριχνε ο τύπος από τα τρία μέτρα ύψος, πολύ πιο σημαντικό από το ότι η Κύπρος φαινόταν να πετυχαίνει το θαύμα της ένταξης!

Ο Ρομάνο Πρόντι λοιπόν, έβαλε τις βάσεις για το επίπεδο της εκτίμησης με το οποίο αντιμετωπίζουμε τους προέδρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής όταν αυτοί μας επισκέπτονται. Και η τραγωδία δυστυχώς, είναι ότι ο κ. Πρόντι μάλλον ήταν πολύ πιο τυχερός από τον κ. Μπαρόσσο. Πρώτον γιατί μπορεί ο ίδιος να μην παρακολούθησε τότε τα νέα στην τηλεόραση. Και δεύτερο γιατί σίγουρα δεν υπέστη ο κ. Πρόντι live, την Εθνική Ηθική Διαπαιδαγώγηση που δέχθηκε ο κ. Μπαρόσσο από τον πρόεδρο της Βουλής.


Ο κ. Μπαρόσσο ήρθε και αυτός για να υποστεί την Εθνική Ηθική του Διαπαιδαγώγηση


Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο κ. Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόσσο, διεκδικεί την επανεκλογή του στο ύπατο Ευρωπαϊκό αξίωμα και πολύ ορθά επισκέπτεται όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ. Στην Κύπρο με την ιδιαιτερότητα του Εθνικού προβλήματος, επίσης πολύ ορθά, κατάρτισε πρόγραμμα προκειμένου να συνδράμει στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων, συναντώντας από κοινού και ξεχωριστά τους δύο ηγέτες. Αυτό το γεγονός όμως δεν μπορεί παρά να είναι ένα μέρος, μεγάλο έστω μέρος, του ενδιαφέροντος της επίσκεψης του προέδρου της επιτροπής σε μια ευρωπαϊκή χώρα. Έλα όμως που εμείς πρέπει καθημερινά να αποδεικνύουμε ότι δεν συζητούμε και δεν ξέρουμε τίποτα άλλο εκτός από το Κυπριακό….

Επισκέφθηκε και προσφώνησε την Βουλή ο κ. Μπαρόσσο. Μίλησε για την ιστορία και τον πολιτισμό μας. Για την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Για την επιθυμία της επιτροπής να αποκτήσουν μεγαλύτερο ρόλο τα Εθνικά κοινοβούλια. Για την περαιτέρω εμπλοκή των πολιτών, για την ανάγκη μια δυνατή Ευρώπη να αντιμετωπίσει της σύγχρονες προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης, της λαθρομετανάστευσης, της ενέργειας, του φαινομένου του θερμοκηπίου. Υπέδειξε ο κ. Μπαρόσσο την ευκαιρία της χώρας μας να γίνει πρωτοπόρος σε θέματα όπως το νερό και η τεχνολογία του περιβάλλοντος. “Μπορείτε να μετατρέψετε τα προβλήματα σε ευκαιρίες” συμβούλευσε πολύ εύστοχα. Και ασφαλώς αναφέρθηκε εκτεταμένα στο Κυπριακό, διαγράφοντας το πως η Ευρώπη βλέπει την παρούσα διαδικασία και το “παράθυρο ευκαιρίας”.

Πριν λοιπόν την περιεκτική του ομιλία ο κ. Μπαρόσσο “καλωσορίστηκε” από τον κ. Κάρογιαν. Ή μάλλον καλύτερα δέχθηκε από τον κ. Κάρογιαν, σε πατερναλιστικό και κατσαδιαστικό ύφος, μια ηχηρή διάλεξη για τις αξίες της Ευρώπης και για την καταπάτηση που υφίστανται στην Κύπρο. Λες και ο κ. Μπαρόσσο δεν έχει ιδέα για το τι γίνεται. Λες και είναι κάποιος άγνωστος με τον οποίο δεν σχετιζόμαστε. Λες και είναι αυτός που φταίει. Λες και δεν κάνει ότι του ζητήσουμε σε σχέση με το Εθνικό μας θέμα (αυτό τουλάχιστον είναι που υποστηρίζει ο πρόεδρος και δεν έχω λόγο να το αμφισβητήσω).

Έβλεπα την συνεδρία της Βουλής στην τηλεόραση και αισθάνθηκα ντροπή… Μεγάλη ντροπή. Και όσο το δεικτικό ύφος με το οποίο ο κ. Κάρογιαν παρέθετε την ομιλία του λες και ήταν σε εθνικό μνημόσυνο αυξανόταν, τόσο περισσότερο ήθελα το δράμα να τελειώσει. Το δράμα που θέλει την χώρα μου να μένει μακρυά από το Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Να μην έχει καμία σχέση με τα Ευρωπαϊκά ζητήματα. Το δράμα του να θεωρούμε μια επίσκεψη όχι ξένου, αλλά δικού μας ηγέτη, ως ευκαιρία να διαφημίσουμε πατριωτισμό. Το δράμα του να προσπαθεί ένας νεαρός σε ηλικία πολιτικός να το παίξει Κωστής Στεφανόπουλος. Λες και δεν έφτανε το προηγούμενο ατόπημα με την μακρόσυρτη ομιλία στην επίσκεψη του κ. Καραμανλή.  Ο πρόεδρος Χριστόφιας, ακόμη και με την ιδιότητα του κομμουνιστή, δεν έπεσε στην παγίδα και συμπεριφέρθηκε ως Ευρωπαίος με τον κ. Μπαρόσσο. Για να έρθει ο κ. Κάρογιαν με ύφος χιλίων καρδιναλίων να μας κάνει να αισθανθούμε ξανά περιθωριακοί και περίεργοι… Κρίμα…

Advertisements

maoΈχω γράψει πολλές φορές ότι ο πρόεδρος Χριστόφιας τοποθετείται συχνά δημοσίως όχι ως πρόεδρος μιας δυτικού τύπου δημοκρατίας, αλλά αντιμετωπίζοντας όλους ανεξαίρετα τους πολίτες ως μέλη του ΑΚΕΛ. Και έχω δώσει πολλά παραδείγματα. Μερικά από αυτά ήταν οι τοποθετήσεις του για να μην προσβάλλονται οι αναθέσεις προσφορών διότι όλοι θα πάρουν, το επιχείρημα να μην φωνάζουμε για το Κατάρ παρά το πέπλο μυστηρίου, διότι υπάρχουν καλά κομμάτια για όποιον θέλει, στην τοποθέτηση του υπέρ του Ρωσικής πρότασης για την ασφάλεια παρακάμπτοντας την Ευρώπη, στην απειλή που εκτοξεύτηκε κατά του κ. Ορφανίδη ότι οι νόμοι που καθορίζουν την ανεξαρτησία του μπορούν να αλλάξουν, στην λογική ότι θα λυνόταν το Κυπριακό επειδή ήταν φίλοι με τον κ. Ταλάτ και τόσα άλλα.

Το τι γίνεται όμως τις τελευταίες μέρες, καθιστά τον φόβο για την αδυναμία του προέδρου να διαχωρίσει το κράτος από ένα συμπαγές κομμουνιστικό κόμμα, τρόμο πραγματικό. Και παραθέτω αυτούσιες πέντε δηλώσεις του κ. Χρισόφια που έγιναν την τελευταία και μόνο εβδομάδα (Οι πρώτες τρεις από την συνέντευξη στον Φιλελεύθερο).

  1. Για το Κατάρ: «Αυτά τα θεωρώ μεγάλες ύβρεις για τον εαυτό μου. Αν έχω κάτι και παινεύομαι για τον εαυτό μου μέχρι να πεθάνω είναι οι άδειες τσέπες μου και το καθαρό μου μέτωπο. Δεν επιτρέπω σε κανένα να με λοιδορεί και να λερώνει το όνομα μου με αυτόν τον χυδαίο τρόπο»
  2. Για τον Μιλτιάδη Νεοφύτου: «Όποιος έχει σχέσεις μαζί μου πρέπει να μαυροπινακιστεί δηλαδή; Λυπούμαι ειλικρινά. Ο άνθρωπος ανέλαβε επαγγελματικά το σπίτι μου. Και τον παρακάλεσα να το αναλάβει διότι ο άνθρωπος δεν αναλαμβάνει έτσι ψευτοδουλειές… Έλεος και ντροπή. Έχουμε χάσει το μέτρο»
  3. Για την Ocean Tankers: “Όσον αφορά την χορηγία της εταιρείας προς την ομάδα της Ομόνοιας αυτό είναι κάτι που δεν γνώριζα αν θα έδινε χρήματα στην ομάδα.”
  4. Για την ανάλυση στο blog του Reuters:  “θα ήθελα να κάνω μια έκκληση στα Μέσα Επικοινωνίας τα δικά μας τουλάχιστον, να μην γίνονται μεταφορείς και πομποί αυτών των προβοκατσιών»
  5. Για τις δηλώσεις του κ. Σοφοκλή Σοφοκλέους: “εάν αναφέρθηκε και σε μένα το θεωρώ ύβρη και παραβίαση κάθε δεοντολογίας και από το σταθμό που έχει μεταδώσει κάτι τέτοιο και από τον κ. Σοφοκλέους».

Ούτε η Βασίλισσα Ελισάβετ δεν ζητά την προστασία που απαιτεί ο κ. Χριστόφιας


Συνοψίζοντας, ουδείς δικαιούται να σχολιάζει οτιδήποτε, διότι αυτό είναι ύβρις απέναντι στον Πρόεδρο! Για το Κατάρ είμαστε όλοι απόλυτα ικανοποιημένοι για την διαφάνεια που ακολουθήθηκε. Ο κ. Νεοφύτου είναι ο καλύτερος εργολάβος και παίρνει τις παραπάνω δουλειές. Κανένας μικροεργολάβος, ακόμη και Ακελικός, δεν μπορούσε να φτιάξει το σπίτι του προέδρου γι΄αυτό και ο “καημένος” τον παρακάλεσε τον κ. Νεοφύτου. Ήταν σύμπτωση και τυχαία η χορηγία της Ocean Tankers την ώρα που έπαιρνε την δουλειά με το νερό. Έχουμε υποχρέωση ως Κύπριοι να μποϋκοτάρουμε τα ξένα ΜΜΕ όταν αυτά κακολογούν τον πρόεδρο. Η Κύπρος όλη δεν είναι ένα απέραντο παράνομο καζίνο, αλλά ακόμη και αν είναι, το κράτος δεν έχει ιδέα γι’ αυτό, εφόσον έτσι προσβάλλεται ο πρόεδρος!

Ομολογώ ότι ο πρόεδρος Χριστόφιας έχει βρει μια μοναδική μέθοδο με μοναδικά επιχειρήματα για να απαντά σε εύλογα ερωτήματα που του απευθύνονται. Διότι ουδείς ποτέ κατηγόρησε ή υπονόησε ότι ο ίδιος πλουτίζει παράνομα από την εξουσία. Αυτός όμως μονίμως απαντά σε πρώτο πρόσωπο. Το παίρνει πάνω του γιατί θεωρεί προφανώς ότι ο κ. Χριστόφιας ως πρόεδρος θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως η ιερή αγελάδα. Όπως δηλαδή προστατεύουν τα κομμουνιστικά κόμματα τους ηγέτες τους. Και εφόσον την ιερή αγελάδα “απαγορεύεται” να την σχολιάζουμε, μεταθέτει όλες τις σκιές πάνω του και τις προσωποποιεί. Ζητά μάλιστα να μην μεταδίδεται οτιδήποτε πιθανόν να χαλάσει την προσωπική του εικόνα. Ούτε η Βασίλισσα Ελισάβετ δεν ζητά την προστασία που απαιτεί ο κ. Χριστόφιας από τους πολίτες, τους πολιτικούς και τα ΜΜΕ!

Στις 18 Μαίου του 1967 ο Λιν Μπιάο, συνεργάτης τότε του Μάο Τσε Τουγκ που αργότερα είχε ανακηρυχθεί προδότης, είχε εκστομίσει το ιστορικό “Ο πρόεδρος Μάο είναι ιδιοφυής και ότι λέει είναι πραγματικά θαυμάσιο. Μια λέξη του προέδρου υποσκελίζει σε νόημα δεκάδες χιλιάδες δικών μας λέξεων!”. Αν αυτό κάτι σας θυμίζει, υπενθυμίζω ότι στην Κίνα μέχρι και σήμερα απαγορεύεται η πρόσβαση σε 18,000 ιστοσελίδες, μεταξύ των οποίων το BBC News, αλλά και όσες σχετίζονται με το Θιβέτ ή την τραγωδία στην πλατεία Τιενανμεν…

Η απάντηση του κ. Πουργουρίδη στο άρθρο της περασμένης βδομάδας και η ανταπάντηση μου, αλλά και όλα τα σχόλια ακολουθούν στο τέλος του πρώτου άρθρου.

deaf

Ανανεωμένο στις 14/06/09 και στις 21/06/09

Ο ΔΗΣΥ πήγε καλά στις ευρωεκλογές. Ασφαλώς θα μπορούσε να έχει μεγαλύτερη διαφορά από το ΑΚΕΛ, όπως και θα μπορούσε να εντείνει περισσότερο την εκστρατεία του, μειώνοντας την αποχή. Όμως ο ΔΗΣΥ ήρθε πρώτος με ψηλά ποσοστά, και διεμβόλισε άλλους χώρους (κυρίως ΔΗΚΟ και ΕΥΡΩΚΟ). Η τοποθέτηση του πήχη πάνω από τον πρώτο γύρο των προεδρικών αποδείχθηκε ορθή, με την αύρα των προεδρικών να μην έχει εκλείψει.

Την προοπτική επιτυχίας του Συναγερμού έθεσε πρώτα σε κίνδυνο και μετεκλογικά σκίασε ο συνήθης ύποπτος κ. Χρίστος Πουργουρίδης. Ο οποίος αφού “επιχείρησε” να ανακόψει εισροές από άλλους χώρους υπογράφοντας το ψήφισμα για την Ρόδο και την Κω, ακολούθως “αποφάσισε” να δώσει ρεσιτάλ αμετανόητης κακίας, με τις ύβρεις που εκτόξευσε εναντίον του κ. Κασουλίδη.


Ο κ. Πουργουρίδης υπέγραψε την κατάργηση της Συνθήκης της Λωζάνης


Κάποιοι, παρασυρμένοι από την νέα περιρρέουσα που τείνει να δίνει ελαφρυντικά σε παράλογες Τουρκικές επιθυμίες, έσπευσαν να αποδεχθούν την θέση Πουργουρίδη, ότι ζητώντας να διερευνηθούν και εναντίον της Ελλάδας κατηγορίες, προσδίδει αξιοπιστία στην διεκδίκηση εφαρμογής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μακάρι αυτό να ίσχυε. Γιατί μόνο όταν κάποιος διαβάσει το προτεινόμενο ψήφισμα, αντιλαμβάνεται ότι δεν αιτείται διερεύνηση κατά πρώτο λόγο, αλλά υιοθέτηση τριών καίριων και απαράδεκτων Τουρκικών αιτημάτων. Πρώτο, την “ισοφάριση” των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε Ίμβρο και Τένεδο με αυτές που πιθανόν να υπάρχουν σε Ρόδο και Κω. Τόσο στην πρώτη, όσο και στην τελευταία παράγραφο, το αίτημα είναι να εκδοθεί ανάλογο ψήφισμα εναντίον της Ελλάδας όπως το προηγούμενο εναντίον της Τουρκίας: “to instruct the relevant committee to draft a report similar to the one on «Gökçeada (Imbros) and Bozcaada (Tenedos)”. Δευτερο, το ψήφισμα Πουργουρίδη υιοθετεί την συμβολική μεν αλλά τεράστια προσπάθεια που καταβάλλει η Τουρκία για να προσδίδει στα Ελληνικά νησιά Τουρκικά ονόματα. Εξ‘ ου και η αναφορά σε “Kos (Istanköy)”. Τρίτο και κυριότερο, είναι ότι με την υπογραφή του ο κ. Πουργουρίδης ουσιαστικά καταργεί τη συνθήκης της Λωζάνης. Το ψήφισμα τιτλοφορείται “The situation of the Turkish minority in Rhodes (Rodos) and Kos (Istanköy)” και αναφέρεται άλλες έξι φορές σε “τουρκική μειονότητα”, υιοθετώντας την τούρκικη θέση ότι η μειονότητα έχει εθνικό και όχι θρησκευτικό χαρακτήρα, όπως είχε συμφωνηθεί στη Λωζάνη. Ο κ. Πουργουρίδης ασφαλώς θα έπρεπε να ζητήσει διερεύνηση και να ήταν αξιόπιστος και δίκαιος, εάν όμως πρώτα έθετε ως προϋπόθεση για την υπογραφή του την αφαίρεση των τριών πιο πάνω συστατικών. Με την πράξη του ωστόσο, μάλλον την επιθυμία της Τουρκίας να μην εφαρμόσει καθόλου τα ανθρώπινα δικαιώματα εξυπηρέτησε, παρά την καθ’ αυτό προστασία τους.

Ο κ. Κασουλίδης με τον κ. Πουργουρίδη έχουν μια ειδοποιό διαφορά. Ο πρώτος ρίχθηκε σε όλες τις εκλογικές μάχες της παράταξης του, εκθέτοντας αλλεπάλληλα τον εαυτό του σε απίστευτα εκλογικά ρίσκα, που αν αποτύγχαναν θα έφερναν και το πολιτικό του τέλος. Ο δεύτερος υπονόμευσε παλαιότερα τον Κληρίδη, χαρακτηρίζοντας ένα σεμνό και λιτό πολιτικό “Ρωμαίο Αυτοκράτορα”, έσπευσε πρώτος να δώσει άλλοθι στο ΔΗΚΟ στις προεδρικές, δηλώνοντας επιθυμία να ψηφίσει Χριστόφια, στήριξε την προσπάθεια της Τουρκίας στο ΣτΕ για να παρουσιαστεί “αντικειμενικός” και σήμερα εκτοξεύει εναντίον του πρώτου μία από τις βαρύτερες πολιτικές ύβρεις, αυτή του “πατριδοκάπηλου”.

Οι συζητήσεις για τους λόγους που ώθησαν τον κ. Πουργουρίδη να εκτοξεύσει απρόκλητα το υβρεολόγιο βασίζονται σε τρία σενάρια. Το πρώτο, θέλει την ύπαρξη προσυνεννόησης με τον κ. Αναστασιάδη για να πληγεί ο κ. Κασουλίδης. Δεν συμμερίζομαι αυτή τη θεωρία. Το δεύτερο, θέλει τον κ. Πουργουρίδη να έχει επιτεθεί σε μια προσπάθεια να τα “βρει” με τον κ. Αναστασιάδη. Αυτό το σενάριο δείχνει να έχει αποτέλεσμα. Το τρίτο, αποδίδει την επίθεση Πουργουρίδη σε θυμό, επειδή δεν στηρίχθηκε για το ψήφισμα που υπέγραψε. Το τελευταίο σενάριο στερείται λογικής.

Η ανοχή στα συνεχή και έντονα ζημιογόνα ατοπήματα του κ. Πουργουρίδη, δημιουργεί πολλά και καίρια ερωτηματικά για το κόμμα και για τους βουλευτές του. Όπως εκείνα που υπήρχαν σε αντίστοιχες συμπεριφορές (προς την αντίθετη πολιτική κατεύθυνση) ενός προηγούμενου κοινοβουλευτικού εκπροσώπου, του κ. Συλλούρη. Μεγαλύτερα ερωτήματα όμως δημιουργεί η περίεργη σιωπή, με την οποία ο επίσημος ΔΗΣΥ αντιμετώπισε το ρεσιτάλ ύβρεων Πουργουρίδη. Γιατί όταν ο τρίτος τη τάξει του κόμματος, αυτός που εκπροσωπεί όλους τους βουλευτές του, βρίζει ένα ηγετικό στέλεχος της παράταξης του ως πατριδοκάπηλο και λαϊκιστή, η επίσημη σιωπή μπορεί να ερμηνευτεί και ως αποδοχή. Οι αυτόβουλες δηλώσεις του κ. Λευτέρη Χριστοφόρου, δεν καλύπτουν το κενό. Όπως επίσης δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία η προσπάθεια αποφυγής της εσωστρέφειας. Διότι αυτή τροφοδοτείται πολύ περισσότερο από την μη αντίδραση…

14/06/09 – Ανανέωση Άρθρου: Ο καλός φίλος Διονύσης Διονυσίου στο δισέλιδο που αφιερώνει για το θέμα στην εφημερίδα «Πολίτης», προβαίνει σε ένα νομικό ακροβατισμό προκειμένου να δικαιολογήσει την απαράδεκτη ενέργεια του κ. Πουργουρίδη.  Παρουσιάζει την απόφαση του ΕΔΑΔ, βάση της οποίας αναγνωρίζεται το δικαίωμα σε συλλόγους να έχουν στην ονομασία τους την λέξη «Τουρκική», εφόσον έτσι εξυπηρετείται το δικαίωμα του συνέρχεσθαι  και συνεταιρίζεσθαι, ως επιχείρημα για να αποκαλείται συλλήβδην η μουσουλμανική μειονότητα της Ελλάδας ως «Τουρκική μειονότητα». Είναι σαν να δείχνουμε το παγάκι και να λέμε ότι βλέπουμε παγόβουνο, σε μια νομικά ανυπόστατη διασταλτική ερμηνεία. Το ΕΔΑΔ δεν κατήργησε την συνθήκη της Λωζάνης όπως παρουσιάζεται στο δημοσίευμα, ούτε και ονόμασε την μειονότητα «Τουρκική». Αυτό που έλυσε είναι το ζήτημα για το κατά πόσο ομάδες πολιτών μπορούν να αυτοπροσδιορίζονται όταν συνέρχονται. Περαιτέρω, το ψήφισμα του ΣτΕ, δεν αποτελεί κείμενο της Μουσουλμανικής μειονότητας της Ρόδου και της Κω για να τίθεται το ζήτημα του αυτοπροσδιορισμού, όπως υποστηρίζει το δημοσίευμα. Αποτελεί κείμενο μελών του ΣτΕ μεταξύ των οποίων και του κ. Πουργουρίδη.

Επειδή θεωρώ άκομψο εκ μέρους του φίλου Διονύση να αναλώνει δύο σελίδες για την υπεράσπιση Πουργουρίδη και δύο γραμμές για να σχολιάσει την απάντηση Κασουλίδη σε ερώτηση επισκέπτη της ιστοσελίδας του για το θέμα (όχι τηλεοπτικής συνέντευξης), παραθέτω τον εύχρηστο και όχι τον σιδηροδρομικό σύνδεσμο της σχετικής τοποθέτησης Κασουλίδη, προκειμένου ο αναγνώστης να μπορεί να κρίνει και να συγκρίνει την παράθεση επιχειρημάτων και την υπεράσπιση της απόφασης ενός κόμματος, έναντι του υβρεολογίου:

http://www.kasoulides.com.cy/index.php?id=1084

Τέλος, με θλίβει το γεγονός ότι ο Διονύσης δεν βρήκε μια λέξη να πει για τους χαρακτηρισμούς, δίνοντας και αυτός την εντύπωση ότι αποδέχεται τα περί «λαϊκιστή» και «πατριδοκάπηλου» Κασουλίδη.

21/06/09 – Ανανέωση Άρθρου: Απάντηση του κ. Πουργουρίδη

Ο κ. Μιχάλης Σοφοκλέους, εξ απορρήτων κολλητός του κ. Ιωάννη Κασουλίδη, πρόβαλε ένα σωρό ισχυρισμούς στο κείμενο του που φιλοξένησε τη περασμένη Κυριακή η «Καθημερινή».  Πλείστοι εξ αυτών είναι αστείοι και δεν χρειάζονται κανένα σχολιασμό.  Κάποιοι όμως δεν μπορούν να παραμείνουν αναπάντητοι.

Ο Πρόεδρος και Β’ Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων έχουν δηλώσει ότι «θα ήταν όντως αναξιόπιστο και καθοριστικά ζημιογόνο και για την Ελλάδα και για την Κύπρο αν ο Χρήστος Πουργουρίδης, ο πρώτος Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Νομικών Υποθέσεων και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων – και για χρόνια πρόεδρος της ειδικότερης υποεπιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ηρνείτο στον Andreas Gross την συνοπογραφή της εισήγησης του». Οι δύο κορυφαίοι αυτοί Έλληνες Κοινοβουλευτικοί πρόσθεσαν:  «δεν δικαιούται κανένας να ομιλεί για διατάραξη των σχέσεων μεταξύ της Ελληνικής Βουλής και του εκλεκτού Κυπρίου Βουλευτή.  Η Ελληνική Βουλή παρακολουθεί, γνωρίζει και εκτιμά τις προσπάθειες των κοινοβουλευτικών που τιμούν όχι μόνο το προσωπικό τους χρέος απέναντι στην χώρα τους και στην συνείδηση τους αλλά και στις διαχρονικές Ελληνικές Αρχές για Δημοκρατία και Ανθρώπινα Δικαιώματα που συνιστούν τους πυλώνες του ΣτΕ».

Όταν ο Σοφοκλέους γράφει πως «κάποιοι, παρασυρόμενοι από τη νέα περιρρέουσα που τείνει να δίνει ελαφρυντικά σε παράλογες τουρκικές επιθυμίες, έσπευσαν να αποδεχθούν τη θέση Πουργουρίδη», εννοεί τον Πρόεδρο και Αντιπρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων;  Μήπως ο κ. Σοφοκλέους γνωρίζει καλύτερα από τον Πρόεδρο και Αντιπρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων τι βλάπτει τα Ελληνικά συμφέροντα και τι τα εξυπηρετεί;  Ή μήπως η νέα περιρρέουσα αποτελεί δόλωμα για τους υποστηρικτές της προηγούμενης περιρρέουσας;  Τι έχουμε να δούμε και ν’ ακούσουμε μέχρι τις επόμενες προεδρικές.

Μίλησα πιο πάνω για ισχυρισμούς που δεν αξίζουν σοβαρού σχολιασμού.  Ένας όμως που αξίζει σχολιασμού είναι ο ισχυρισμός πως με την αναφορά σε «τουρκική μειονότητα» στα δύο Ελληνικά νησιά ο κ. Πουργουρίδης υπέγραψε την κατάργηση της Συνθήκης της Λωζάνης!  Η Συνθήκη της Λωζάνης όμως υπογράφηκε δεκάδες χρόνια πριν την απελευθέρωση των Δωδεκανήσων.  Έτσι δεν τυγχάνει καμίας απολύτου εφαρμογής για τους τουρκικής καταγωγής κατοίκους της Ρόδου και της Κω.  Από την άγνοια αυτού του στοιχειώδους ιστορικού δεδομένου είναι πρόδηλο ότι ο κ. Σοφοκλέους δεν μπορεί να γνωρίζει ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει τα τελευταία χρόνια, σε σειρά αποφάσεων του, αποφανθεί πως ακόμη και οι Μουσουλμάνοι της Θράκης – για τους οποίους τυγχάνει εφαρμογής η Συνθήκη της Λωζάνης – μπορούν να αυτοπροσδιορίζονται ως «Τούρκοι».  (βλέπε σχετικά τη σχετική νομική ανάλυση του έγκριτου δικηγόρου Ν.Ε. Νεοκλέους που δημοσιεύθηκε στις Κυπριακές εφημερίδες).

Οι αποφάσεις αυτές του ΕΔΑΔ έχουν καταστεί τελεσίδικες και για περίοδο που υπερβαίνει τα 5 χρόνια παραμένουν ανεκτέλεστες.

Η αναφορά στην Εισήγηση στα τουρκικά ονόματα των δύο νησιών, έγινε για καθαρά λόγους παραλληλισμού προς το ψήφισμα για την Ίμβρο και Τένεδο που εκεί αναγράφησαν τα ονόματα και στις δύο γλώσσες.  Αλλά και πάλιν διερωτώμαι γιατί ενοχλήθηκε ο κ. Σοφοκλέους από την αναγραφή των Τουρκικών ονομάτων σε ένα έγγραφο που αποτελεί απλή Εισήγηση και δεν έχει κανένα δεσμευτικό χαρακτήρα και το αναγάγει σε μείζον θέμα, όταν οι κορυφαίοι εκπρόσωποι του Ελληνικού Κοινοβουλίου δεν του αποδίδουν καμία σημασία;   Γίνεται βασιλικότερος του βασιλέα.  Οι λόγοι είναι προφανείς.  Να φανεί αρεστός σ’ όλους αυτούς που για χρόνια πουλούν πατριωτισμό στην Κύπρο.

Και η αναφορά στα περί «Ρωμαίου Αυτοκράτορα» δείχνει το πολιτικό ήθος και επίπεδο του ανδρός.  Ενώ ξέρει πολύ καλά το σεβασμό μου και την εκτίμηση μου προς τον Γλαύκο Κληρίδη, παρουσιάζει μια καθαρά πολιτική θέση (που ήταν: ο πρόεδρος Κληρίδης συμπεριφέρεται σαν Ρωμαίος Αυτοκράτορας αφού αγνοεί εντελώς τα συλλογικά όργανα του ΔΗ.ΣΥ.) σαν υπονόμευση του Κληρίδη.

Δεν εκτόξευσα καμία ύβρη κατά του κ. Ιωάννη Κασουλίδη.   Του άσκησα κριτική.  Εκείνος παρουσίαζε την ενέργεια μου να υπογράψω την Εισήγηση Γκρος, ως προδοτική ενέργεια για την οποία ανάλογη θα πρέπει να είναι και η τιμωρία, και εγώ δεν είχα δικαίωμα να υπεραμυνθώ του εαυτού μου;  Δεν μπορούσα να του υπενθυμίσω δημόσια ότι στον χώρο της ΕΕ δεν χωρεί πολιτική δύο μέτρων και δύο σταθμών στον ευαίσθητο τομέα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων;  Δεν μπορούσα να του υποδείξω ότι ένας που θέλει να καταστεί ο ηγέτης ενός λαού, σε ημικατεχόμενη Ευρωπαϊκή χώρα, οφείλει να βρίσκει το σθένος να αντιστέκεται στην αδικία και την πατριδοκαπηλία;  Που είναι το ρεσιτάλ ύβρεων σ’ αυτά;  Προκαλώ τον κ. Σοφοκλέους να καταγράψει τη δήλωση μου αυτούσια και να υποδείξει έστω και μια λέξη που είναι υβριστική.  Δεν κατηγόρησα τον κ. Κασουλίδη ως πατριδοκάπηλο.  Τον κατηγόρησα ότι έπρεπε να βρει το σθένος να αντισταθεί στους γνωστούς πατριδοκάπηλους.

Ας μην αναζητεί σενάρια ο κ. Σοφοκλέους για τη δήλωση μου.  Ήταν μια απάντηση στ’ όσα, κατά την γνώμη μου άδικα, μου έσερνε ο κ. Κασουλίδης για μέρες πολλές στη διάρκεια του τελικού σταδίου του προεκλογικού αγώνα.  Ανάλογη απάντηση θα δώσω με την κατάλληλη ευκαιρία και σ’ άλλους, που αντί να υπεραμυνθούν, αν μη τι άλλο του δικαιώματος μου να ενεργώ σύμφωνα με τις υπαγορεύσεις της συνείδησης μου, με προπηλάκιζαν για να φανούν αρεστοί στους επαγγελματίες πατριώτες της Κύπρου. Σε αντίθεση με τη στάση που τήρησαν όλοι αυτοί εγώ επέλεξα να μην απαντήσω στον κ. Κασουλίδη αμέσως, στη διάρκεια του προεκλογικού, έτσι ώστε να μην βλάψω ούτε τον ίδιο αλλά πρωτίστως ούτε το κόμμα μου.

Πράγματι ήσαν πολλά τα ατοπήματα του κ. Πουργουρίδη που κατά καιρούς τον έφεραν σε αντίθεση με κάποιους μέσα στο κόμμα.  Όταν ο κ. Πουργουρίδης πολεμούσε, με κίνδυνο ακόμη και αυτή την ζωή του, για την απομάκρυνση ενός υπουργού του Κληρίδη για τους γνωστούς λόγους, κάποιος άλλος υπουργός βγήκε δημόσια και μίλησε για «θέατρο του παραλόγου» δίδοντας έτσι στήριξη και κάλυψη στον εν λόγω υπουργό.  Όταν ο Πουργουρίδης έκαμνε την τιτάνια προσπάθεια για το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου κάποιοι μέσα στο κόμμα τον θεωρούσαν «παρανοϊκό».  Και όταν ο Πουργουρίδης πέτυχε την περιβόητη έκθεση της Βουλής για το ΧΑΚ κάποιοι του επετέθησαν δημόσια και άρχισαν να κυνηγούν τον Πουργουρίδη και όχι τους κλέφτες του Χρηματιστηρίου.  Το αποτέλεσμα είναι πασίγνωστο.  Φορτώθηκε η παράταξη το μεγάλο στίγμα ότι άφησε τους κλέφτες του ΧΑΚ ατιμώρητους.  Όταν ο Πουργουρίδης πολεμούσε για την απομάκρυνση του Δημάρχου Παραλιμνίου, κάποιοι όντας υπουργοί του Κληρίδη, έτρωγαν αμπελοπούλια μαζί του….. Και όταν ο Πουργουρίδης ζητούσε να εφαρμοστεί η νομοθεσία που απαγορεύει το κυνήγι των αμπελοπουλιών κάποιοι όντας υπουργοί τον εξύβριζαν για να μην κακοφανίσουν 100 ή 200 ανθρώπους που κερδοσκοπούν από το παράνομο κυνήγι.  Έκαμα ήδη κατάχρηση του φιλόξενου χώρου της «Καθημερινής».  Μπορώ να γράψω ολόκληρο βιβλίο για άλλα παρόμοια «ατοπήματα» του Πουργουρίδη.

Λέω απλά στον Σοφοκλέους: Καμία διαστρέβλωση και καμία παραπληροφόρηση του κόσμου δεν θα με εμποδίσει από του να αγωνίζομαι γι’ αυτά που πιστεύω, χωρίς φόβο και πάθος, αλλά και χωρίς να θυσιάζω τις αρχές μου για κάποια καρέκλα….ή κάποιο θώκο………

Χρήστος Πουργουρίδης

Βουλευτής ΔΗ.ΣΥ.

21/06/09 – Ανανέωση Άρθρου: Σχόλια στην απάντηση του κ. Πουργουρίδη

1. Θέση Αρχής: Επειδή στήνεται ένα σκηνικό που υποστηρίζει ότι ο κ. Πουργουρίδης ο οποίος είναι ο εις και μόνος προασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κύπρο, δέχεται μια κατά μέτωπο επίθεση από παντού που θέλει να τον παρουσιάσει ως μειοδότη, θέλω να ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι δεν θεωρώ επ΄ ουδενί τον κ. Πουργουρίδη προδότη ούτε και υπερασπιζόμενο μειοδοτικές θέσεις. Όπως και δεν δέχομαι τη προσπάθεια του να μονοπωλήσει την έγνοια για την διαφάνεια και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

2. Σιούφας – Παπαδημητρίου: Το μόνο επιχείρημα του κ. Πουργουρίδη που έχει μια βάση, είναι η ευγενής υποστήριξη που πέτυχε από τους δύο Ελλαδίτες κοινοβουλευτικούς. Στην θέση του ωστόσο δεν θα ανάλωνα την μισή μου απάντηση επικαλούμενος άλλους αλλά θα προέβαλλα τα δικά μου επιχειρήματα. Και ασφαλώς δεν θεωρώ τους δύο πιο πάνω υποστηρικτές της νέας περιρρέουσας. Πάμε λοιπόν στα επιχειρήματα του κ. Πουργουρίδη:

3. Αστοιχείωτοι και εγώ και ο κ. Πουργουρίδης; Ο κ. Πουργουρίδης με παρουσιάζει περίπου ως αστοιχείωτο επειδή συνέδεσα την συνθήκη της Λωζάνης (1923) με τα Δωδεκάνησα που προσαρτήθηκαν το 1947. Προς απάντηση του παραθέτω την παράγραφο 3 του ψηφίσματος που ο ίδιος ο κ. Πουργουρίδης υπέγραψε στο ΣΤΕ:

The minority rights enshrined in the Lausanne Peace Treaty of 1923 and European standards on minority rights should be applied to persons of Turkish ethnic origin of those islands. The fact that those islands were not part of Greece when the Lausanne Peace Treaty was signed should not be a reason to deprive the Turkish population on the islands of their minority rights.”

Ουδέν περαιτέρω σχόλιο…

4. Προσδιορισμός Vs Αυτοπροσδιορισμός: Ο κ. Πουργουρίδης επικαλείται και πάλι το ανθρώπινο δικαίωμα του καθενός να αυτοπροσδιορίζεται (το οποίο σθεναρά υποστηρίζω) και τις δύο αποφάσεις του ΕΔΑΔ. Επαναλαμβάνω ότι το ψήφισμα δεν αποτελεί κείμενο της μουσουλμανικής μειονότητας για να θεωρούμε ότι αυτοπροσδιορίστηκε. Αποτελεί κείμενο 16 βουλευτών του ΣτΕ οι οποίοι προσδιορίζουν οι ίδιοι 7 φορές την μουσουλμανική ως τουρκική μειονότητα. Δεν μιλάμε εδώ για αυτοπροσδιορισμό!

Σε ό,τι αφορά το νομικό μέρος του επιχειρήματος θα επικαλεστώ τον διδάκτορα στο Διεθνές Δίκαιο κ. Γιώργο Παμπορίδη ο οποίος στο δικό του σχόλιο αναφέρει: «Οι αναφορές στη νομολογία του ΕΔΑΔ, οι οποίες και είναι απόλυτα ορθές, αφορούν το ατομικό δικαίωμα ενός εκάστου φυσικού ή ομικού προσώπου να αυτοπροσδιορίζεται. Στα πλαίσια αυτά μπορεί ο κάθε ένας από εμάς να αυτοχαρακτηρίσει την προσωπικότητά του, την σεξουαλικότητά του και κάθε άλλη έκφανση της προσωπικότητάς του. Αυτό όμως το δίκαίωμα δεν είναι δυνατόν να συγχέεται με ζητήματα που τυγχάνουν ρύθμισης από διεθνείς συμβάσεις. Tο πως ο καθένας αυτορποσδιορίζεται δεν επηρεάζει το πως προσδιορίζεται στο Διεθνές δίκαιο. Το διεθνές δίκαιο (του οποίου μέρος αποτελεί η σύμβαση της Λωζάνης) δεν επηρεάζεται από φυσικά ή νομικά πρόσωπα αφού αυτά δεν αποτελούν καν υποκείμενά του. Υποκείμενα δικαίου στο Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο είναι τα κυρίαρχα κράτη και κάποιοι διεθνείς οργανισμοί. Είναι λοιπόν άτοπο να ισχυρίζεται κανείς ότι οι αποφάσεις του ΕΔΑΔ μπορούν να ανατρέψουν ή έστω να εμηνεύσουν κείμενα του διεθνούς συμβατικού δικαίου. Το Διεθνές δίκαιο μπορεί να ερμηνευθεί από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και δεν είναι τυχαία η πάγια άρνηση της Τουρκίας να αποδεχθεί την υπαγωγή των διαφορών της με την Ελλάδα (όπως την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας) σε αυτό.”

5. Ισοπαλία: Η φράση του κ. Πουργουρίδη ότι «Η αναφορά στην Εισήγηση στα τουρκικά ονόματα των δύο νησιών, έγινε για καθαρά λόγους παραλληλισμού προς το ψήφισμα για την Ίμβρο και Τένεδο», απλά επιβεβαιώνει την θεωρία μου περί προσπάθειας να ισοφαριστούν και να αλληλοεξουδετερωθούν οι παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε Ελλάδα και Τουρκία.

6. Γλαύκος Κληρίδης: Ο κ. Πουργουρίδης ισχυρίζεται ότι η φράση του «ο πρόεδρος Κληρίδης συμπεριφέρεται σαν Ρωμαίος Αυτοκράτορας αφού αγνοεί εντελώς τα συλλογικά όργανα του ΔΗ.ΣΥ.» δεν υπονόμευσε τον κ. Κληρίδη. Εγώ θεωρώ ότι του προκάλεσε τεράστια ζημιά, δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα και έτυχε – εύλογα – τεράστιας εκμετάλλευσης από την τότε αντιπολίτευση για να σπιλωθεί η εικόνα του τότε προέδρου.

7. Επόμενες προεδρικές: Λαμβάνοντας υπόψη την αναφορά του κ. Πουργουρίδη προς τον κ. Κασουλίδη «ότι ένας που θέλει και επιδιώκει να καταστεί ο ηγέτης μιας μικρής, ημικατεχόμενης Ευρωπαϊκής χώρας πρέπει να διαθέτει το σθένος να αντιστέκεται στους λαϊκισμούς, την πατριδοκαπηλία», από την επομένη κιόλας των Ευρωεκλογών, ας σκεφτεί ο καθένας τι έχουμε να ακούσουμε μέχρι τις επόμενες προεδρικές. Λες και δεν μας έφταναν όσα ακούσαμε στις προηγούμενες…

8. Έργο Πουργουρίδη: Δεν αμφισβητώ το έργο του κ. Πουργουρίδη ο οποίος βρίσκεται στην πολιτική από πριν εγώ γεννηθώ. Πάρα πολλές είναι οι φορές που τον υποστήριξα. Με παραξενεύει όμως που δεν βρήκε και κάποιο παράδειγμα που να προκάλεσε προβλήματα και σε παρατάξεις άλλες από την ίδια τη δική του.

9. Συμβουλές Πουργουρίδη: Με την τελευταία παράγραφο του κ. Πουργουρίδη συμφωνώ, συνυπογράφω, υπερθεματίζω. Εγώ τουλάχιστον, εθελοντικά, με κόστος και χωρίς θώκους δίνω τις πολιτικές μάχες για τις αρχές μου.

Σημείωση: Τα πλείστα σχόλια (comments) που ακολουθούν, αποτελούν αυτούσια την συζήτηση που ακολούθησε την ανάρτηση του άρθρου στην ιστοσελίδα της Καθημερινής. Συμπεριλαμβάνεται και ο πολύ ενδιαφέρον διάλογος με τον φίλο δημοσιογράφο Διονύση Διονυσίου. Η συζήτηση στο blog  είναι ανοικτή.

hank-walker-presidential-candidate-john-kennedy-conferring-with-his-brother-and-campaign-organizer-bobby-kennedy.jpg

Κάθε εκλογική αναμέτρηση, πέραν του τελικού αποτελέσματος που είναι πέρα και πάνω από κάθε τι άλλο, χαρακτηρίζεται και από την ποιότητα, το εύρος, την ευρηματικότητα, την πολιτική ουσία, τα κτυπήματα, αλλά και το τελικό δίλημμα που θα θέσει η προεκλογική εκστρατεία του κάθε σχηματισμού. Έτσι και αυτή που μόλις τελείωσε. Ή σχεδόν έτσι, εφόσον καμία εκστρατεία αυτή τη φορά δεν ήταν ολοκληρωμένη και αποτελούμενη από όλα τα αναγκαία συστατικά.

Η ΕΔΕΚ ξεκίνησε πρώτη την καμπάνια και έθεσε από την αρχή το δικό της διακύβευμα. Να πάρει την μια θέση στα έδρανα του σοσιαλιστικού κόμματος, από τα οποία απουσίαζε η Κύπρος προηγουμένως. Κατάρτισε ένα αξιοπρεπές ψηφοδέλτιο με πείρα, φρεσκάδα και την ευρωπαϊκή εμπειρία. Από εκεί και πέρα όμως εφησυχάστηκε στην σιγουριά της έδρας και της αποτελεσματικότητας του διλήμματος. Μπήκε σε ένα ανούσιο διαγωνισμό με το ΔΗΚΟ, προσπαθώντας να κρύψει ότι ο Ευρωβουλευτής του τελευταίου θα έχει κάθε δικαίωμα να κάθεται στα σοσιαλιστικά έδρανα. Και όσο και αν ορθώς εκτίμησαν στην ΕΔΕΚ ότι το ΕΥΡΩΚΟ δεν θα είχε τύχη να πάρει από τον ΔΗΣΥ για να την απειλήσει, αυτό που δεν ανέμεναν είναι τις εισροές του ΕΥΡΩΚΟ από την πλευρά του ΔΗΚΟ. Και έτσι κατέληξε την τελευταία εβδομάδα να προσπαθεί να φυλάξει τα νώτα της. Εδώ είναι που ελέγχεται η ΕΔΕΚ. Διότι μας είπε μεν ότι χρειάζεται την έδρα στο Ευρωκοινοβούλιο, αλλά δεν μας είπε και τι θα την κάνει.  Δεν έδωσε πολιτική διάσταση και άφησε το δίλημμα να περιοριστεί στο γόητρο μακρυά από την πολιτική ουσία.


καμία εκστρατεία αυτή τη φορά δεν ήταν ολοκληρωμένη και αποτελούμενη από όλα τα αναγκαία συστατικά


>Στο ΑΚΕΛ, οφείλει κάποιος να ομολογήσει, ότι είδαν αυτές τις εκλογές πολύ πιο σοβαρά από κάθε άλλο κόμμα. Ξεκίνησαν την προετοιμασία νωρίς προκειμένου να είναι έτοιμοι στην πρώτη εκλογή χωρίς τον Δημήτρη Χριστόφια στο κομματικό τιμόνι. Προετοίμασαν την επιχειρηματολογία τους και είναι οι μόνοι που ασχολήθηκαν για να δώσουν στην επικοινωνία τους κάποια ευρωπαϊκή υφή. Έτσι επανασχεδίασαν τα λογότυπα τους και είδαμε από το ΑΚΕΛ διαφημίσεις αρκετά προχωρημένες για την σκληρή λογική του κομμουνιστικού κόμματος. Το ψηφοδέλτιο δεν μπορούσε να προσελκύσει κόσμο από τους άλλους χώρους. Έκρυψαν μάλιστα τους υποψηφίους του από την πρώτη γραμμή. Για το ΑΚΕΛ δεν είναι εύκολες οι ευρωεκλογές. Διεξάγονται σε ένα γήπεδο που δεν του αρέσει. Εκεί όπου δεν έχει και πολλά να προτείνει και αναγκάζεται να παίξει καταστροφικό και προπαγανδιστικό παιγνίδι. Κάτι που αποδείχθηκε και στην καμπάνια. Γιατί η εκστρατεία του ΑΚΕΛ ένα κοινό είχε με εκείνη του ΔΗΚΟ. Το μεν ΑΚΕΛ κρύβεται πίσω από την “διεκδίκηση” για να κρύψει την άρνηση σε κάθε τι Ευρωπαϊκό, όπως το ΔΗΚΟ κρύβεται πίσω από την  “διεκδίκηση” για να κρύψει την άρνηση σε κάθε τι για το Κυπριακό.

Ο τελευταίος λοιπόν του κυβερνητικού περίεργου και παράξενου στρατοπέδου, το ΔΗΚΟ, δεν έκανε εκστρατεία για τις Ευρωεκλογές. Έκανε εκστρατεία για τις εσωκομματικές. Άργησε να ξεκινήσει οτιδήποτε ασχολούμενο με το συνέδριο του, τόσο πριν όσο και μετά από αυτό. Και όταν ξεκίνησε, μάλλον με τις εσωκομματικές ισορροπίες ασχολήθηκε, σε ένα διαγωνισμό για το χρυσό μετάλλιο του μεγαλύτερου Δηκοϊκού “πατριώτη”. Για το ΔΗΚΟ όμως του σοσιαλισμού και της αντιπαλότητας με την κυβερνητική συμμετοχή, τα είπαμε πολύ πιο αναλυτικά τις προηγούμενες βδομάδες.

Έτσι ερχόμαστε στον ΔΗΣΥ, το κόμμα με το μεγαλύτερο πολιτικό πλεονέκτημα στις Ευρωεκλογές. Ο ΔΗΣΥ ξεκίνησε πολύ καλά αυτή την εκστρατεία. Ανέδειξε τον Ευρωπαϊκό του προσανατολισμό και κατάρτισε ένα ψηφοδέλτιο πολλά σκαλιά πιο πάνω από τα υπόλοιπα. Απέκτησε αέρα νίκης, δεν είχε εσωτερικά προβλήματα και με την φόρα των περσινών προεδρικών αλλά και την διεισδυτικότητα των υποψηφίων του, εισέπραττε από άλλους χώρους σοβαρά ποσοστά. Αυτό που δεν είδαμε στην εκστρατεία του ΔΗΣΥ ήταν η κορύφωση. Δεν πέτυχε όσο θα μπορούσε να αξιοποιήσει και να κεφαλαιοποιήσει την παράσταση νίκης εντείνοντας την καμπάνια του δείχνοντας κάποιο εφησυχασμό. Και σίγουρα δεν παρουσίασε στον βαθμό που θα μπορούσε το πολιτικό περιεχόμενο που κρύβεται πίσω από το ουσιαστικό Ευρωπαϊκό περιτύλιγμα. Αν τα διλήμματα του ΔΗΣΥ ήταν πιο έντονα και διαπεραστικά, σίγουρα τα αποτελέσματα του θα ήταν ψηλότερα.

Οι καμπάνιες και η επικοινωνία δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την πολιτική. Μπορούν όμως να την αναδείξουν. Κάτι που σ’ αυτές τις εκλογές με τις ορφανές από προτάσεις εκστρατείες δεν έγινε. Ούτε καν για την τιμή των όπλων.