A14-Viminda.jpgΕίμαστε μια βδομάδα πριν τις ευρωεκλογές και πολύς λόγος γίνεται για το κατά πόσον οι πολίτες και ιδιαίτερα οι νέοι θα προτιμήσουν να περάσουν ολόκληρο το τριήμερο σε κάποια παραλία ή αν θα το «ταλαιπωρήσουν» λιγάκι με ένα μικρό διάλειμμα, για να ασκήσουν το δικαίωμα της ψήφου. Έχει τρομερό ενδιαφέρον να αναλύσει κάποιος τους λόγους για τους οποίους πολλοί θεωρούν ότι άνθρωποι με πιο ελεύθερη από την παραδοσιακή σκέψη αποφεύγουν τα κοινά και θεωρούν τα κόμματα μια κατάσταση decadence και τους πολιτικούς demode. Και έχει άλλο τόσο ενδιαφέρον να αναλυθεί γιατί η απαξίωση γίνεται πράξη με τη φυγή.

Οι νέοι της Κύπρου, όπως και οι νέοι κάθε χώρας, έχουν δίκαιο όταν αντιδρούν στη βρώμικη και σκοτεινή πλευρά της πολιτικής. Αυτή που προάγει τη διαφθορά, το ρουσφέτι, το μικροπολιτικό παιχνίδι. Αυτή που υποκαθιστά τη δύσκολη πολιτική ουσία με την εύκολη και κενή επικοινωνία. Αυτή που θέλει τις τύχες τους να αποφασίζονται πίσω από κλειστές πόρτες και μέσα από περίεργες συμφωνίες συναλλαγής που δεν βασίζονται σε καμιά ηθική αξία.


Δεν είναι το ζητούμενο να ξέρει ένας πολιτικός πώς παίζεται το world of warcraft και τι είναι τα elves και τα orcs


Είναι αλήθεια ότι οι πλείστοι πολιτικοί στέκουν απέναντι στους νέους όπως τις αλεπούδες. Δεν τους φτάνουν και τους κάνουν κρεμαστάρια. Και επειδή δεν τους καταλαβαίνουν, τους «σκαρτάρουν», μιλώντας για τη νέα γενιά με υποτίμηση και προβάλλοντας τη δήθεν διαπίστωση ότι οι νέοι δεν ασχολούνται με τα κοινά. Το πιο άσχημο είναι ότι ακόμα και μεγάλος αριθμός των νέων σε ηλικία πολιτικών ανταγωνίζονται σε παλαιοκομματισμό τούς μαθουσάλες. Έτσι οι νέοι βλέπουν δίπλα τους ακόμη και συνομήλικούς τους να γίνονται απόμακροι και να συμπεριφέρονται παράξενα, για να φορέσουν το weird πολιτικό κοστούμι. Από την άλλη, όμως, θα πρέπει να καταγραφεί η αναγνώριση που έδειξαν πολλές φορές στη σύγχρονη νοοτροπία, ακόμα και αν αυτή εκφράζεται από ηλικιωμένους. Δεν εξηγείται αλλιώς η μεγάλη στήριξη που έδιναν οι νεαροί σε πολιτικούς όπως ο Κληρίδης, για παράδειγμα, παρά το ότι ήταν στα 80 φεύγα.

Οι νέοι άνθρωποι, ωστόσο, ασχολούνται με την πολιτική ακόμη και αν δεν το αντιλαμβάνονται. Ξέρουν τι γίνεται στον κόσμο, ανησυχούν για την ανεργία και την οικονομική κρίση, γοητεύονται από πολιτικούς όπως ο Ομπάμα και ο Σαρκοζί. Ζητούν ευκαιρίες, εκμεταλλεύονται τα αγαθά της Ευρώπης, συζητούν και κρίνουν πολιτικές. Αυτό που δεν έχουν συνήθως μπροστά τους ξεκάθαρα είναι βήμα μαζικής έκφρασης των αγωνιών τους.

Δεν είναι το ζητούμενο να ξέρει ένας πολιτικός πώς παίζεται το world of warcraft και τι είναι τα elves και τα orcs, πράγματα δηλαδή με τα οποία οι νέοι απασχολούν πολύ από τον ελεύθερο τους χρόνο. Το διακύβευμα είναι να κατανοεί ένας πολιτικός ότι οι νέοι άνθρωποι έχουν σήμερα νέους τρόπους επικοινωνίας και συναναστροφής. Να αντιλαμβάνεται την ανάγκη τους να γνωρίζουν τι συμβαίνει διεθνώς και να προσαρμόζονται με τον σύγχρονο δικό τους κόσμο. Και το κορυφαίο, να μπορεί να μιλά μαζί τους. Να ανταλλάσσει δυο κουβέντες και να καταλαβαίνει τη δική τους γλώσσα. Να μπορεί να τους προσφέρει μια ιδέα, ένα όραμα, κάτι για το οποίο θα προσδοκούν. Να προτείνει για αυτά που τους απασχολούν, όπως το γρήγορο διαδίκτυο, τη δυνατότητά τους να διασκεδάζουν αξιοπρεπώς, να αθλούνται, το πώς άνδρες και γυναίκες θα έχουν ίσες ευκαιρίες. Να δίνει διέξοδο στο πνίξιμο που νιώθουν μέσα στο νέο ανταγωνιστικό περιβάλλον, αλλά και στο αίσθημα του ελέγχου και του κατατρεγμού από τη νέα μόδα των μυστικών υπηρεσιών που θέλουν να φακελώνουν τα πάντα. Θέλουν από κάποιον να τους δώσει τη δυνατότητα να δημιουργήσουν.

Οι εκλογές για την Ευρώπη είναι εκλογές για τον νέο κόσμο που ήδη εκκολάπτεται. Και εδώ είναι που υπόκεινται οι νέοι σε κριτική. Γιατί πολύ καλύτερη από την εύκολη και βολική αντίδραση της παραλίας θα είναι η συμμετοχή με την ψήφιση των λίγων πολιτικών που δεν επιλέγουν να τους υποτιμούν, αλλά επιδιώκουν τουλάχιστον να τους καταλαβαίνουν. Εκείνων που δεν δημοκοπούν, αλλά προτείνουν. Και υπάρχουν τέτοιοι, έστω και αν είναι λίγοι.

Advertisements

fingers_crossed_2.JPGΟ Ανδρέας Βγενόπουλος είναι ένας πολύ καλός και σοβαρός επιχειρηματίας, κάτι που φαίνεται από το εύρος, την εξέλιξη και τα αποτελέσματα της δραστηριοποίησης του. Αυτό βέβαια δεν του δίνει κανένα δικαίωμα να συμπεριφέρεται ως ο κριτής των πάντων, από την ώρα μάλιστα που ο ίδιος ομολογεί ως μέρος των λόγων που τον οδήγησαν να αποχωρήσει, το ότι δεν του προσφέρθηκαν παρεκκλίσεις και δεν του έγιναν χατίρια. Διότι του πάει μεν το καπέλο του αποτελεσματικού, επιθετικού και με ισχυρά αντανακλαστικά οικονομικού παράγοντα, αλλά σε ένα άνθρωπο με αυτά τα χαρακτηριστικά δεν ταιριάζει η συμπεριφορά ούτε του καουμπόη, ούτε του δήθεν Ρομπέν των δασών.


Για τέσσερις με πέντε μέρες όλοι έψαχναν ποιος φταίει που έφυγε η Λαϊκή


Σκοπός μου δεν είναι η καταγραφή του ψυχογραφήματος του κ. Βγενόπουλου ούτε και κανενός άλλου επιχειρηματία. Ενδιαφέρον ωστόσο παρουσιάζει ένα άλλο χάρισμα που ξεδίπλωσε αριστοτεχνικά ο συγκεκριμένος Ελλαδίτης. Αυτό της προπαγάνδας και της σωστής επικοινωνιακής στρατηγικής. Διότι στη συνέλευση της τράπεζας του, ο κ. Βγενόπουλος βρήκε τον τρόπο να μην χρειαστεί να αναλύσει τις συνέπειες της απόφασης του να μετακινήσει την έδρα της τράπεζας και να μην μπει στη βάσανο να πείσει τους μετόχους για την ορθότητα της ενέργειας αυτής. Ο τρόπος αυτός, δεν ήταν άλλος από το να μας αραδιάσει σαν χείμαρρος όλες τις παθογένειες του κράτους μας. Να μας ρίξει στα μούτρα όλες τις αλήθειες για ένα σύστημα που όλο λέει ότι θέλει τον εκσυγχρονισμό, την διαφάνεια και την πρόοδο, αλλά από την άλλη κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να μην αλλάξει τίποτα και για να μείνουν όλοι βολεμένοι σε μια εικονική παρελθοντική πραγματικότητα. Και οι αλήθειες του Βγενόπουλου πόνεσαν πολύ τους πάντες.

Για τέσσερις με πέντε μέρες, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τους βουλευτές, τα ΜΜΕ, μέχρι και την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, όλοι έψαχναν να βρουν σε ποιον παραδίπλα θα ρίξουν τις ευθύνες για την φυγή της Λαϊκής. Και αφού πέρασε μια ολόκληρη εβδομάδα, αποφάσισε το σύστημα ότι πρέπει να στηρίξει την συνέχιση του, του θεσμούς του, την ακεραιότητα που του απέμεινε, τους λίγους αξιοκρατικούς κανόνες που συνεχίζουν να ισχύουν. Η κυβέρνηση σε στυλ ισπανικής υποχώρησης μετά το “όχι και αυτό επάνω μου” του κ. Χριστόφια, αποφάσισε και πάλιν εκ των υστέρων να εξάρει το πλεονέκτημα της λειτουργίας με βάση σταθερούς κανόνες, κάτι που θα μπορούσε να αναδείξει από την πρώτη στιγμή. Η βουλή συνεδρίασε ψελλίζοντας και αυτή κάποια ανάλογα μηνύματα. Κανένας όμως δεν τόλμησε να ασχοληθεί με την ουσία. Που δεν είναι άλλη από την ανάγκη το κράτος μας να εκσυγχρονιστεί. Να αποκτήσει τις δομές εκείνες που θα προσελκύουν πραγματικές ξένες επενδύσεις και όχι μόνο ταμπέλες και τραπεζικούς λογαριασμούς από το Ρωσικό υπερπέραν. Να λειτουργεί με διαφάνεια και όχι κατά το δοκούν όπως συνέβη με το νερό και με το Κατάρ. Να δίνει στους πολίτες του την αυτοπεποίθηση που θα έπρεπε να έχουν, αν ένοιωθαν ότι ζουν σε ένα κράτος ισονομίας και ισοπολιτείας. Να δημιουργεί συνθήκες ανάπτυξης και υποβοήθησης της ατομικής και συλλογικής επιχειρηματικής δραστηριότητας.

Αντί των λύσεων λοιπόν, διαλέξαμε και πάλι την παλιά συνταγή της υποκρισίας. Αυτήν που θέλει τα λεφτά των ξένων, νοουμένου ότι δεν τους βλέπει μπροστά της. Αυτήν που θέλει αξιοκρατία μόνο για τους δίπλα και αποκλειστικά για την επόμενη Κυβέρνηση. Αυτήν που θέλει τις δουλείες να “κλείνουν” μόνο για τους εκάστοτε ημετέρους. Και αυτήν που θέλει το ξεβόλεμα και την πρόκληση να αφορά μόνο τους συναδέλφους και όχι εμάς.

Θυμάμαι πριν από ένα χρόνο, όταν ο Ιωάννης Κασουλίδης ξεδίπλωνε εβδομάδα με εβδομάδα το πρόγραμμα του για αλλαγή και εκσυγχρονισμό των δομών του κράτους, στην αρχή όλοι τον έβλεπαν ως εξωγήινο. Στην συνέχεια έτρεξαν και οι υπόλοιποι υποψήφιοι να παρουσιάσουν κάτι για να υπάρχει. Στο τέλος ακούσαμε το κορυφαίο, ότι δηλαδή ο Κασουλίδης ήταν πολύ μπροστά για πρόεδρος της Κύπρου. Όλα αυτά προκειμένου να αποφευχθεί η ουσιαστική συζήτηση για την ανάγκη να αποκτήσουμε ένα πραγματικά σύγχρονο κράτος.

Ο Ρόμπερτ Κένεντι είπε κάποτε ότι η πρόοδος είναι πολύ ελκυστική έννοια. Η πρόοδος όμως δημιουργείται από την αλλαγή διαπίστωσε. Και η αλλαγή έχει πολλούς εχθρούς, κατέληξε πολύ εύστοχα.

«ΟιKarogian εκλογές σύντομα θα είναι παρελθόν και μετά από αυτές θα πρέπει ο καθένας να μπορεί να κοιτάζει τον άλλο στα μάτια. Πρέπει να μετρούμε τι αφήνουμε πίσω μας…». Σε αυτές τις φράσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου, τις οποίες επικύρωσε με αντίστοιχες δηλώσεις και ο Πρόεδρος, συνοψίζεται η αγωνία, η απόγνωση, τα αδιέξοδα, αλλά και το κλίμα ανταλλαγής απειλών που διέπει τις σχέσεις του σημερινού κυβερνητικού σχήματος. Σχέσεων που στο σύνολό τους εκπέμπουν τη μεγαλύτερη δυνατή αναξιοπιστία και μάλλον θυμίζουν διαλυμένη διαδήλωση, παρά κυβερνητική συνεργασία.

Είναι φανερό ότι κυβέρνηση και ΑΚΕΛ επιδιώκουν να υπενθυμίσουν στους συνεταίρους τους ότι μετά τις 6 Ιουνίου θα συνεχίσει το κράτος να υφίσταται. Έτσι, πέρα από το Κυπριακό, την παιδεία και τις κοινωνικές ασφαλίσεις, θα πρέπει να πραγματοποιηθούν διορισμοί στα συμβούλια των ημικρατικών οργανισμών, στις επιτροπές της Δημόσιας και της Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας και οι γνωστές έκτακτες και μόνιμες προσλήψεις και προαγωγές. Ασφαλώς θα συνεχίσουν να υπάρχουν Υπουργεία και υπουργοί, όπως και θα έχουμε σε δύο χρόνια βουλευτικές και εκλογή νέου προέδρου της Βουλής. Ταυτόχρονα, όμως, έχουμε και την ανάγκη που ομολογεί η πρώτη στην ιστορία κυβέρνηση του ΑΚΕΛ να έχει συνεργάτες, μιας και αναγνωρίζει ότι την ώρα που δυσκολεύεται να κυβερνήσει με αυτούς, θα της είναι σχεδόν αδύνατον να κυβερνήσει εν τη απουσία τους.

Εξετάζοντας το θέμα από την ημέρα της σύστασης αυτής της κυβέρνησης, μπορεί κάποιος να διαπιστώσει ότι τόσο ο πρόεδρος Χριστόφιας, όσο και οι δύο πρόεδροι του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ, βολεύτηκαν στην επιλογή στελεχών από τα δύο συνεργαζόμενα κόμματα, τα οποία να διαθέτουν χαμηλό πολιτικό προφίλ. Αυτό, προκειμένου να μην μπορούν να αξιοποιήσουν τη θέση τους για τη δημιουργία εκτεταμένων πελατειακών σχέσεων και ως εκ τούτου να μην προκύπτουν σοβαρά προσωπικά και κομματικά οφέλη. Αυτό βόλευε τον Δημήτρη Χριστόφια που ήθελε ουσιαστικά να κυβερνά ανεπηρέαστος από τις επί μέρους πολιτικές του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ, αλλά και να μην δώσει περιθώρια ενδυνάμωσης των κομμάτων αυτών εις βάρος του ΑΚΕΛ. Από την άλλη, η συγκεκριμένη εξίσωση βόλευε και τη σκέψη των κυρίων Ομήρου και Καρογιάν, οι οποίοι εν τη αδυναμία τους δεν ήθελαν να δώσουν εξουσίες σε άλλα στελέχη των κομμάτων τους. Το πρόβλημα προέκυψε όταν αυτά τα «άλλα» κομματικά στελέχη, αντί να παγιδευθούν, επέλεξαν να αντιδρούν με καλή μάλιστα αφορμή (το Κυπριακό), φέρνοντας το κυβερνητικό σχήμα στη σημερινή άθλια εικόνα.

Ο κ. Ομήρου γνωρίζει ότι με το καλό επιχείρημα της ανάγκης να αποκτήσει η ΕΔΕΚ έδρα στο Ευρωκοινοβούλιο, ο κυριότερος χώρος αλίευσης ψηφοφόρων είναι αυτός του ΑΚΕΛ. Γι’ αυτό και κατάφερε να καθυποτάξει τις όποιες αντιδραστικές φωνές στο κόμμα του, το οποίο παρουσιάζεται σήμερα έτοιμο και με ένα αξιοπρεπέστατο ψηφοδέλτιο να εξασφαλίσει καλό εκλογικό ποσοστό. Η ανάγκη του κ. Ομήρου να έχει στο πλευρό του τον κ. Λυσσαρίδη, για να υπογραμμίζονται οι εσωκομματικές ισορροπίες, έχει γίνει τόσο ρουτίνα, όσο και οι καθημερινές δηλώσεις του για την ανάγκη οι ξένοι να πιέσουν την Τουρκία… Για την επόμενη μέρα η ΕΔΕΚ δεν βιάζεται, από την ώρα μάλιστα που είναι το ΔΗΚΟ αυτό που θορυβεί, είναι αυτό που θέτει τη συμμετοχή στα καλά της εξουσίας εν αμφιβόλω και αυτό που θέλει να βάλει το σοσιαλιστικό γαρύφαλλο στο πέτο.

Το μεγάλο ερωτηματικό της συγκυβέρνησης είναι ακριβώς στους νεοφανείς σοσιαλδημοκράτες του ΔΗΚΟ, το οποίο αντιμετωπίζει εμφανώς πρόβλημα ταυτότητας, αλλά και ηγεσίας. Ο κ. Κάρογιαν δεν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα ως πρόεδρος να οδηγήσει το κόμμα του σε μια δική του πολιτική, ιδεολογική ή στρατηγική κατεύθυνση. Αντιθέτως, δείχνει μονίμως να σύρεται από ισορροπίες που άλλοι διαμορφώνουν γι’ αυτόν. Παίζει ρέστα σήμερα ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ, στην προσπάθειά του να ηγηθεί μιας σκληρής πολιτικής, την οποία απέτυχε να αδειάσει στο πρόσφατο κομματικό συνέδριο. Το εσωκομματικό πρόβλημα έχει γίνει τόσο μεγάλο, που αναγκάστηκαν όλοι οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές του κόμματος να τύχουν στήριξης από τα ίδια τέσσερα κομματικά στελέχη, αγνοώντας εξ ολοκλήρου την κοινωνία. Η πολιτική στρατηγική με ορίζοντα είκοσι μόλις ημερών έφτασε στο σημείο να αγωνίζεται με μανία να προσδώσει σε ένα κεντροδεξιό κόμμα του Μακαρίου, του Σπύρου Κυπριανού και του Τάσσου Παπαδόπουλου αριστερό σοσιαλδημοκρατικό προσωπείο.

Λέγεται ότι ο βασιλιάς των Χαζάρων είχε κληθεί να αποφασίσει αν ο λαός του θα ασπαστεί: α) Τον μωαμεθανισμό, β) τον χριστιανισμό, γ) τη θρησκεία των Εβραίων. Θυμίζω ότι οι Χαζάροι εξαφανίστηκαν.

fulla.jpg

Ο γράφων επιθυμεί να ξεκαθαρίσει από την αρχή αυτού του κειμένου ότι είναι θερμός υποστηρικτής των ξένων επενδύσεων και των στοιχείων που επιφέρουν ώθηση και δίνουν ενέργεια στην οικονομία. Όπως επίσης ότι θεωρεί πολύ επωφελή ενέργεια την πώληση ή ανταλλαγή κρατικών κτημάτων ή περιουσιακών στοιχείων όπως οι μετοχές, νοουμένου ότι αυτή γίνεται με διαφάνεια και με γνώμονα την οικονομική ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή. Τέτοιες ενέργειες, όπως η παραχώρηση για σκοπούς ανάπτυξης κρατικής γης, ή η παροχή με κριτήρια χαλαρώσεων, ή οι μετοχοποιήσεις δημοσίων εταιρειών, αποτελούν υπεύθυνες δημόσιες συναλλαγές όταν γίνονται σωστά και όχι ξεπούλημα. Το ξεπούλημα αποτελεί όρο που κατά καιρούς επιχειρήθηκε να αποδοθεί ακόμη και σε σκέψεις προς τέτοιες κατευθύνσεις, από πολιτικά στελέχη τα οποία – ειρήσθω εν παρόδω – σήμερα κυβερνούν.

Ας έρθουμε τώρα στο προκείμενο, που αφορά την παραχώρηση της γης παρά το Χίλτον για ανάπτυξη, σε συμφέροντα της νέας μας συμμαχικής χώρας, του Κατάρ. Ας δούμε πως παρουσιάζεται η συγκεκριμένη ιστορία από την επίσημη πλευρά: Ήρθαν οι Καταριανοί για επίσκεψη στο ευρωπαϊκό χρυσοπράσινο φύλλο. Απολαμβάνοντας το πρωινό τους στο Χίλτον της πρωτεύουσας Λευκωσίας “έριξαν” ένα βλέφαρο απέναντι. Είδαν κάτι παράγκες με κάτι σημαίες από πάνω και θεώρησαν ότι αυτή η πολύτιμη για την παγκόσμια οικονομία γη παραμένει αναξιοποίητη. Επιστράτευσαν τους καλύτερους τους οικονομικούς αναλυτές και επενδυτικούς οργανισμούς για να συμπληρώσουν μια ελκυστική οικονομική πρόταση, χωρίς ασφαλώς να λαμβάνουν υπόψη κανένα νόμο και κανένα πολεοδομικό κανονισμό (έτσι άλλωστε λειτουργούν κράτη όπως τα Εμιράτα με Σεΐχηδες ηγέτες). Έβαλαν κάτω το νούμερο του μισού δις και κατέβηκαν να συναντήσουν τον ομόλογο τους Δημήτρη Χριστόφια, ο οποίος τους υποδέκτηκε με ανοικτές αγκάλες, εφόσον το Κατάρ μπορεί να είναι φιλική χώρα παρά τον έντονο Αμερικανικό δάκτυλο που επικρατεί εκεί.


Η ιστορία με το Κατάρ δημιουργεί απεριόριστες προοπτικές επενδύσεων για όλους


Ενθουσιασμένος ο πρόεδρος μας από τα επιχειρηματικά ανοίγματα των νέων φίλων Καταριανών, ενέπλεξε και τους Υπουργούς του στη διαδικασία για να λύσουν τα μικρά “διαδικαστικά” της υπόθεσης και να την φέρουν σε πέρας. Αλλά και να απαντούν στις επικρίσεις όλων εκείνων των στενόμυαλων που επιζητούν διαφάνεια. Ταυτόχρονα ξεκίνησαν οικογενειακές, υπηρεσιακές και επίσημες επισκέψεις στην φίλη χώρα, για να φτάσει σήμερα η “δουλειά” ένα βήμα πριν να κλείσει. Κορυφαία δικαιολογία που δόθηκε για την καταστρατήγηση κάθε δεοντολογίας και διαφάνειας ήταν αυτή του Υπουργού Εμπορίου κ. Πασχαλίδη. Ο συμπαθής Υπουργός, με ύφος χιλίων καρδιναλίων αναφώνησε: “Τόσα χρόνια το κομμάτι είναι εκεί και κάθεται. Τώρα που το ζητούν οι Καταριανοί, όλοι θυμηθήκατε ότι το θέλετε;” Αυτή ακριβώς η τοποθέτηση, δημιουργεί απεριόριστες προοπτικές  επενδύσεων για όλους στην Κύπρο και θα πρέπει να καταγραφεί.

Τα ερωτήματα βέβαια που προκύπτουν από την συγκεκριμένη διαδικασία είναι πολλά και αμείληκτα. Οι υποψίες καλπάζουν, από την ώρα που η Κυβέρνηση δεν βάζει κάτω καμία επίσημη διαδικασία και σε αυτή τη δουλειά. Και ο καθένας δικαιούται να αναρωτηθεί:

1. Δικαιούμαι εγώ ως Ευρωπαίος Κύπριος πολίτης να επιλέξω ένα συγκεκριμένο τεμάχιο κρατικής γης και να υποβάλω συμφέρουσα πρόταση αξιοποίησης του, προκειμένου αυτό να μου αποδοθεί; Οι Καταριανοι πάντως δικαιούνται…

2. Δικαιούμαι εγώ ως Ευρωπαίος Κύπριος πολίτης να υποβάλω πρόταση μεγαλειώδους ανάπτυξης ενός τεμαχίου γης, χωρίς να λαμβάνω υπόψη κανένα κανονισμό και να μου παραχωρηθούν όλες οι αναγκαίες χαλαρώσεις; Οι Καταριανοι πάντως δικαιούνται…

3. Δικαιούμαι εγώ ως Ευρωπαίος Κύπριος πολίτης να υποβάλω χωρίς προηγούμενη σχετική προκήρυξη, συμφέρουσα πρόταση για αγορά κρατικής περιουσίας, όπως για παράδειγμα οι ζημιογόνες Κυπριακές Αερογραμμές, και αυτή η πρόταση τουλάχιστον να εξεταστεί; Οι Καταριανοι πάντως δικαιούνται…

4. Υπάρχει σε αυτή τη χώρα νομοθετικό και κανονιστικό πλαίσιο που να καθορίζει την διαχείριση της κρατικής γης και των δημοσίων περιουσιακών στοιχείων; Για τους Καταριανούς πάντως δεν υπάρχει…

Όλα τα πιο πάνω κτίζουν μια τεράστια απορία για το τι σόι δημοκρατία και ισονομία  έχουμε. Γιατί μπορεί να κυκλοφορούμε χωρίς κελεμπία αλλά μετά τα πρόσφατα γεγονότα νομίζω όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι δεν έχουμε κράτος. Έχουμε Εμιράτο!

euro-versus-dollarΕδώ και αρκετά χρόνια, ειδικά μετά το 1992 και το Μάαστριχτ οπόταν η Ευρωπαϊκή Κοινότητα μετατράπηκε σε Ευρωπαϊκή Ένωση, διεξάγεται ένας τρομερής σημαντικότητας αλλά άγνωστος και ακήρυχτος πόλεμος. Η διελκυστίνδα μεταξύ Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών για την επικράτηση σε επίπεδο τεχνολογίας, γνώσης, παραγωγικότητας, ανταγωνιστικότητας και τελικής οικονομικής επικράτησης. Σε αυτό τον αγώνα, πρωταγωνιστές είναι οι Γαλλογερμανοί, με αρκετούς Ευρωπαίους συνοδοιπόρους, και ενίοτε υπονομευτές οι Βρετανοί και  άλλοι ευρωσκεπτικιστές αριστεροί και ακροδεξιοί Ευρωπαίοι.

Η Ευρώπη, για να πετύχει τον πραγματικό της στόχο – που δεν ομολογεί αλλά σαφώς έχει – δημιούργησε την στρατηγική της Λισαβόνας, τα κριτήρια του Μάαστριχτ, την κοινωνία της γνώσης, προγράμματα δραστήριας γήρανσης και ουσιαστικής αξιοποίησης των γυναικών και το ευρώ ως ενιαίο νόμισμα. Έχοντας πάντα ως απώτερο αντικείμενο να αξιοποιήσει την πολύ καλή γνώση των πολλών, για να αναμετρηθεί με την καλύτερη και προνομιακή γνώση των λίγων που παρατηρείται στις ΗΠΑ. Από την άλλη οι ΗΠΑ, με αλαζονεία και έπαρση, εξάντλησαν όλες τους τις δυνάμεις στην ανάπτυξη της στρατιωτικής τεχνολογίας, για να εδραιώσουν την παντοδυναμία τους, και επένδυσαν τα πάντα στον έλεγχο παραδοσιακών ενεργειακών πόρων, προκειμένου να εγκαθιδρύσουν ένα κόσμο που θα εξαρτά την επιβίωση του σε αυτές.

Την ώρα που εν μέσω οικονομικής δυσπραγίας και με σχεδόν γελοιοποιημένο τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, η Αμερική έχει κάνει πολλά βήματα πίσω, η γηραιά ήπειρος δεν έχει φτάσει σε καμία περίπτωση στη νίκη. Πολλά όμως είναι τα στοιχεία που δείχνουν ότι δεν είμαστε μακρυά από το matchpoint του αγώνα της επικράτησης που παίζεται σε αυτή την χρονική περίοδο της παγκόσμιας ιστορίας, το οποίο και θα παιχθεί μετά που η οικονομική κρίση που διανύουμε ολοκληρώσει τον κύκλο της.


Οι Αμερικάνοι δωρίζουν στους Ιταλούς την Chrysler για να σωθει…


Πριν λίγες μέρες η Κυβέρνηση Ομπάμα ξεκίνησε την διαδικασία για να οδηγήσει σε πτώχευση τον κολοσσό των αυτοκινήτων Chrysler, προκειμένου να παραχωρήσει το 20% των μετοχών και όλο το management στην ιταλική Fiat. Ως αντάλλαγμα, η αμερικανική κυβέρνηση ζητά δέσμευση της Fiat ότι θα κατασκευάζει αυτοκίνητα σε αμερικανικό έδαφος, αλλά και – το κυριότερο – ότι τα αυτοκίνητα αυτά θα διαθέτουν την νέα τεχνολογία οικονομίας καυσίμων και προστασίας του περιβάλλοντος που οι Ιταλοί ετοιμάζονται να λανσάρουν παγκοσμίως. Η σοκαριστική αυτή τεχνολογική ήττα των ΗΠΑ ακολουθεί τον καλπασμό της γερμανικής T-Mobile μέσα στην αγορά κινητής τηλεφωνίας της Αμερικής, την πρωτοκαθεδρία των Ευρωπαίων Σουηδών και Φιλανδών στις συσκευές κινητών, αλλά και την σημαντική διείσδυση της γαλλικής Societe Generale και της βρετανικής Barklay’s που μάζεψε τα καλά κομμάτια της Lehman Brothers. Ταυτόχρονα, το BBC έχει υποσκελίσει σε εγκυρότητα κάθε Αμερικάνικο ειδησεογραφικό κολοσσό.

Η Ευρώπη μπορεί ακόμη να δείχνει υπερβάλλον σεβασμό προς τα έξω για την Αμερική, αλλά είναι προφανές ότι διεισδύει στην υποτιθέμενη υπερδύναμη πολύ πονηρά. Το ότι έφτασε ο Ομπάμα να επιζητεί την τεχνογνωσία των πλέον ανοργάνωτων Ευρωπαίων, των Ιταλών, κάτι λέει στην μάχη της γνωσιολογικής και τεχνολογικής επικράτησης.

Το 2012, όταν πιθανόν και θα είμαστε στην καυτή περίοδο του αγώνα ανάμεσα στην Ευρώπη και την Αμερική, προεδρεύουσα χώρα στην Ευρώπη θα είναι η Κύπρος. Και προεδρεύων ηγέτης ο κ. Δημήτρης Χριστόφιας. Αυτός δηλαδή που κυβερνά ένα κράτος χωρίς να θεωρεί σωστό τον τρόπο που λειτουργεί, θα κληθεί να ηγηθεί κατά την κρίσιμη στιγμή την Ευρώπη, της οποίας τους στόχους και την λειτουργία ασφαλώς και δεν συμμερίζεται.

Το κόμμα του προέδρου μας, θεωρεί την κοινωνία της γνώσης και την στρατηγική της Λισαβόνας όνειδος για τις αξίες του ουμανισμού και της ανθρωπιστικής παιδείας. Πιστεύει ότι το σύγχρονο που επικαλείται η Ευρώπη είναι Μεσαίωνας. Κατέρχεται στις Ευρωεκλογές με το σύνθημα ¨Όποιος διεκδικεί κερδίζει”, επιχειρώντας με αυτό τον τρόπο να κρύψει τον Ευρωσκεπτικισμό του. Αλήθεια, τι πραγματικά διεκδικεί; Γιατί αυτός που αγωνίζεται για να αποδυναμώσει την Ευρώπη, είναι αυτός που δεν θέλει εμείς να νικήσουμε στην μεγάλη μάχη που διεξάγεται. Είναι αυτός που, είτε ακροδεξιός είναι είτε αριστερός, αντί να διεκδικεί “σφυρίζει κλέφτικα”, προκειμένου η Αμερική να επικρατήσει…