C'est la vieΤον Ιούλιο του 2007, ο κ. Δημήτρης Χριστόφιας με την εξαγγελία της υποψηφιότητας του διόρθωσε μια μεγάλη αγκύλωση καταργώντας τον άγραφο νόμο, που ήθελε το ΑΚΕΛ να αυτοεξαιρείται της διεκδίκησης του ύπατου πολιτειακού αξιώματος. Με αυτό τον τρόπο έπαψε το κόμμα να αυτοτιμωρείται και να συμπεριφέρεται ως αν να πάσχει από κάποιο είδος “πολιτικής χολέρας”, που θα μόλυνε και θα εμολύνετο και το ίδιο αν είχε πραγματική επαφή με την εξουσία. Το ΑΚΕΛ, ο ένας από τους δύο μεγάλους πολιτικούς πόλους, αντιπαρατάχθηκε υπό περίεργες συνθήκες στην αρένα των προεδρικών και υπό ακόμη πιο περίεργες συνθήκες ο κ. Χριστόφιας εξελέγη πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Ένας από τους κύριους φόβους όσων ανησυχούσαν στην ιδέα της δημοκρατικής κατάληψης της εξουσίας από το κομμουνιστικό κόμμα της Κύπρου (συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντος), ήταν ακριβώς ότι θα συμπεριφερόταν ως καταληψίας, θα λειτουργούσε την Κυβέρνηση όπως λειτουργεί το ΑΚΕΛ και θα έπαιρνε θέσεις επί διπλωματικών, ευρωπαϊκών και τοπικών θεμάτων με την αίσθηση ναρκισσισμού και μονομανίας που τις έπαιρνε πολλές φορές το κόμμα. Φόβος που αρχίζει να επιβεβαιώνεται, εφόσον αντιμετωπίζουμε μια νέα μορφή εξουσίας που επιθυμεί να ελέγξει τα πάντα και να προσαρμόσει όλους τους τομείς πολιτικής στα δικά της δεδομένα.

Η αναφορά δεν αφορά ζητήματα αναξιοκρατίας και ρουσφετιού κατά πρώτο λόγο. Αλίμονο μας αν η πολιτική συζήτηση καταλήξει αποκλειστικά στην διελκυστίνδα του ποιος μπορεί καλύτερα να βολέψει τους ημετέρους. Θα είναι ως αν να διαπληκτιζόμαστε επί των ερειπίων της δημοκρατίας. Τον τρόπο του “πως γίνονται οι δουλειές” και πως οι προσλήψεις και προαγωγές, τον αισθάνεται ο καθένας μιλώντας με τους διπλανούς του.


Τρομάζουμε έχοντας απέναντί μια εξουσία που θέλει να ελέγξει τα πάντα


Εκεί όμως που φαίνεται η φιλοσοφία γύρω από τον τρόπο άσκησης της εξουσίας είναι στα πιο μεγάλα. Τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, τα δημόσια έργα και τις προσφορές, στην προσπάθεια ελέγχου της πληροφόρησης των πολιτών, στον τρόπο που αντιμετωπίζεται η κριτική. Ξεκινώντας από το τελευταίο, ζήσαμε αυτή τη βδομάδα έναν πρόεδρο, ο οποίος ενώ προσπαθεί να πλασάρει εικόνα απλού ανθρώπου, από την άλλη χαρακτηρίζει ύβρι την κριτική προς το πρόσωπό του. Ακόμη χειρότερα θεωρεί υπόσκαψη, ένα απλό ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου, έναντι του οποίου κινητοποιήσαμε όλες τις τις διπλωματικές μας υπηρεσίες και θέσαμε και την Ελλάδα προ ανούσιων διλημμάτων. Ως κράτος δηλαδή χειριστήκαμε το Ευρωκοινοβούλιο όπως θα έπραττε η ΕΔΟΝ για να αποφύγει μια κακή αναφορά σε ένα ψήφισμα της οργάνωσης των φοιτητών και προστατέψαμε τον πρόεδρο όπως παραδοσιακά προστατεύεται ο Γ.Γ. στο ΑΚΕΛ.

Στην εξωτερική πολιτική προτάχθηκε η αριστερή καταβολή του προέδρου για να απορριφθεί το προφανές του συμφέροντος της Κύπρου και της Ευρώπης, αν η χώρα μας υποβάλει αίτηση ένταξης στον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη.  Λες και για όλους τους υπόλοιπους – πλην ΑΚΕΛ – Κυπρίους, η ιδεολογική προέλευση μπορεί να αποτελεί δικαιολογία. Ο νέος Γ.Γ. του ΑΚΕΛ, προσπαθεί να μας πείσει ότι ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου έπρεπε να παρακάμψει τους βουλευτές του και να “πάρει τηλέφωνο τον Πρόεδρο”, λες και είμαστε μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας, όπου τα πάντα έπρεπε να τακτοποιούνται με πάσα μυστικότητα. Αυτά πριν θυμηθούμε την “μέθη” του προέδρου στην Μόσχα, όπου καταστρατήγησε κάθε Ευρωπαϊκή δεοντολογία.

Στο Κυπριακό, ο πρόεδρος θεωρούσε ότι θα συνεννοηθεί με τον Ταλάτ όπως το έκαναν στο παρελθόν ως ηγέτες των κομμάτων τους. Στα μεγάλα έργα η κυβέρνηση κλήθηκε να χειριστεί τρία ζητήματα από την ημέρα της εκλογής της. Και στις τρεις περιπτώσεις έγινε – τουλάχιστον – απόπειρα καταστρατήγησης των διαδικασιών. Για την μεταφορά του νερού επιλέχθηκε μια πολυδάπανη διαδικασία, με τον ανάδοχο να γίνεται ο βασικός χρηματοδότης συγκεκριμένου ποδοσφαιρικού σωματείου προκαλώντας εύλογα υποψίες. Στην αφαλάτωση επιχειρήθηκε να μην γίνουν προσφορές. Στο φυσικό αέριο αποφασίστηκε κρυφά να μην ζητηθούν, με το πρόσχημα ότι η διαπραγμάτευση απευθείας με συγκεκριμένα κράτη είναι πιο σίγουρη. Λες και δεν θα μπορούσαν να ζητηθούν κρατικές ή άλλες εγγυήσεις με τις προσφορές. Ως επιστέγασμα του τρόπου λειτουργίας αλά ΑΚΕΛ (όλοι δηλαδή θα πάρετε αλλά να περιμένετε τη σειρά σας), ήρθε ο πρόεδρος να ζητήσει από τους επιχειρηματίες να σιωπούν όταν βλέπουν τέρατα στις δημόσιες διαδικασίες.

Ένας χρόνος κυβέρνησης Χριστόφια, έχει πείσει όλους μας για ένα πράγμα. Ότι η σημερινή Κυβέρνηση δεν λειτουργεί ως η πολιτειακή εξουσία όλων των Κυπρίων.  Προτιμά αυτό που ξέρει. Να χειρίζεται δηλαδή ολόκληρη την Κύπρο με τον ίδιο τρόπο που έμαθε να χειρίζεται ένα αριστερό κόμμα.

visionΚατά την ανάλυση των επιπτώσεων της διεθνούς οικονομικής κρίσης, αυτό που φοβούνται περισσότερο οι κρατούντες διεθνώς δεν είναι τα πρόσκαιρα σημαντικότατα οικονομικά προβλήματα που επιχειρήσεις, πολίτες, εργαζόμενοι, αλλά και τα ίδια τα κράτη αντιμετωπίζουν. Ο τρόμος τους καταλαμβάνει όταν αναλογίζονται τα ρήγματα που θα υποστεί ο κοινωνικός ιστός της κάθε χώρας, η διάβρωση της κοινωνικής συνοχής και η μετάβαση πολλών πολιτών σε συνθήκες διαβίωσης που θα πλησιάζουν την ανέχεια. Όλα αυτά, είναι φυσιολογικό, θα οδηγήσουν σε κοινωνικές επαναστάσεις και ταραχές που όχι μόνο δεν θα καλυτερέψουν τα πράγματα, αλλά θα επιβαρύνουν την ήδη θλιβερή κατάσταση και θα επιβραδύνουν την ανάκαμψη.

Όλοι οι σοβαροί διεθνείς αναλυτές παραδέχονται ότι οι πιο δυνατές να αντιμετωπίσουν τέτοιες καταστάσεις, είναι οι χώρες της νότιας Ευρώπης. Ακριβώς επειδή ο κοινωνικός ιστός είναι πολύ πιο δυνατός σε χώρες όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία, Ιταλία, η Ελλάδα και η Κύπρος. Οι αξίες της οικογένειας, της παράδοσης και της αλληλεγγύης, οι ιστορικοί και συναισθηματικοί δεσμοί που ενώνουν τους ανθρώπους σε αυτές της χώρες, οι κακουχίες που όλοι μαζί υπέστησαν, οι κοινοί στόχοι που όλοι μαζί υπηρέτησαν, οι αγώνες που έδωσαν με θυσίες και αίμα τις πλείστες φορές, δημιούργησαν στην πορεία των αιώνων μια πολύ αυξημένη κοινωνική ευαισθησία. Αυτοί θεωρούνται και οι λόγοι που στους λαούς μας οι γονείς δεν αφήνουν τα παιδιά χωρίς βοήθειες όταν ενηλικιωθούν, ακόμη και αν παντρευτούν, τα παιδιά δεν αφήνουν τους γονείς να γεράσουν μόνοι τους κ.ο.κ.

Όλα όσα πιο πάνω αναφέρονται και τα οποία σήμερα μελετούνται από άλλα πολύ πιο προηγμένα κράτη για να λάβουν τα δικά τους μέτρα και να ενδυναμώσουν τους δικούς τους συνεκτικούς κοινωνικούς δεσμούς, έχουν διαχρονική γενεσιουργό αιτία. Τα κοινά οράματα του κάθε λαού. Την πρώτη ύλη που συνάρπαζε τους ανθρώπους, ένωνε γύρω από κοινούς σκοπούς και επικέντρωνε την ανθρώπινη σκέψη και το ενδιαφέρον πέραν από το ατομικό επίπεδο και στο συλλογικό.


για να υφίστανται κοινοί στόχοι απαιτούνται ηγεσίες ικανές να εκφράζουν οράματα


Η Κυπριακή κοινωνία είναι σκληροτράχηλη, αλλά και σκληρή σε μεγάλο βαθμό. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς μετά από όσα πέρασε στο πέρασμα του χρόνου. Είναι όμως παραδοσιακά και μια κοινωνία αλληλεγγύης. Που στην ιστορία άπειρες φορές ενώθηκε για αγώνες και υπηρέτηση σκοπών. Νοουμένου ότι αυτοί υπήρχαν. Και μοναδική προϋπόθεση για να υφίστανται κοινοί στόχοι, ικανοί να φέρουν μαζί τους πολίτες, είναι να υπάρχουν ηγεσίες ικανές να διαμορφώνουν και να επικοινωνούν τα μεγάλα οράματα. Κάτι όπως στην Αμερική με τον Ομπάμα και την Ρωσία με τον Πούτιν.

Τον τελευταίο καιρό η κοινωνία μας γίνεται μάρτυρας μόνο θλιβερών και ανησυχητικών γεγονότων. Φαινόμενα που αποδεικνύουν διάβρωση, έξαρση πρωτοφανών περιπτώσεων ατομικισμού αλλά και έλλειψη κατεύθυνσης και ενθουσιασμού. Κανένας κοινός στόχος δεν ενθουσιάζει σήμερα τους πολίτες. Έτσι, οι έφηβοι διοχετεύουν την κοχλάζουσα ενέργεια τους σε πράξεις τραμπουκισμού στα σχολεία, οι νέοι πιστεύουν πια μόνο σε χρηματοβόρες ποδοσφαιρικές ομάδες αφού δεν υπάρχει κάτι άλλο, οι μεγαλύτεροι επικεντρώνονται αποκλειστικά στην οικονομική ανέλιξη (πραγματική ή και ψεύτικη), την κοινωνική απήχηση και το μέσο όταν μια πράξη έχει να κάνει με το δημόσιο.

Την ίδια ώρα οι καθηγητές στασιάζουν διότι δεν μπορούν να κερδίσουν τον σεβασμό των μαθητών, είτε ως προσωπικότητες, είτε μέσα από το απαρχαιωμένο εκπαιδευτικό σύστημα. Για το ποδόσφαιρο λαμβάνονται περιοριστικά μέτρα μετακίνησης οπαδών από μια αστυνομία που δείχνει να μην μπορεί να μοιράσει δύο ζώων άχυρο (εκτός βέβαια από τα ρουσφέτια στις μεταθέσεις). Η κυβέρνηση έχει αποδοθεί στην διάβρωση της εθνικής ταυτότητας των ελληνοκυπρίων, για να αποδυναμώσει και το τελευταίο οχυρό.

Όραμα κοινό για τον λαό μας δεν υπάρχει. Οι τελευταίοι που φταίνε είναι οι πολίτες. Αυτοί δε που δεν έχουν καμία ευθύνη, αλλά δικαιούνται να κατηγορούν τους πάντες για την έλλειψη κοινών στόχων είναι οι νέοι. Πως να πιστεύει όμως η κοινωνία μας σε κάτι, όταν αυτό το κάτι κανείς δεν το προσφέρει; Πως να ενώνεται η κοινωνία μας γύρω από κοινούς σκοπούς, όταν αυτοί που πρέπει να την οδηγήσουν σε δρόμους οραματισμού, οι πολιτικοί ηγέτες, έχουν γίνει στην πλειοψηφία τους οι κατ’ εξοχήν φορείς του ατομικισμού και της χωρίς αξίες συναλλαγής; Οι καιροί είναι δύσκολοι και τα προβλήματα ασφυκτικά. Αυτή την ώρα ζητείται ελπίδα για τον λαό μας. Ζητούνται συλλογικά οράματα που να συναρπάσουν, από ηγεσίες πειστικές για να ενθουσιάσουν.

perirreousaΜετά τον Απρίλιο του 2004 μερίδα πολιτικών της πλειοψηφίας που τάχθηκε ενάντια στο Σχέδιο Ανάν, ήθελε να αποτελειώσει την ήδη τσαλαπατημένη από το ισχνό 24% μειοψηφία. Μετερχόμενη πολλών “ανφέρ” (unfair) μεθόδων, η τότε κυριαρχούσα τάση έκανε πάρτι επί των ερειπίων. Κατασκεύαζε προδότες, πουλημένους στους ξένους, ανθρώπους μειωμένων αντιστάσεων. Από την άλλη η μειοψηφία, αδύναμη να αποδεχθεί το αποτέλεσμα και πληγωμένη, περιχαρακώθηκε στο καβούκι του συντετριμμένου και κτυπούσε το κεφάλι της στον τοίχο, επιθυμώντας να αποδείξει πάση θυσία ότι είχε δίκαιο στην επιλογή της.

Το τραγικό αυτό κλίμα λύθηκε από τον λαό στις προεδρικές εκλογές. Έδειξε και στις δύο τάσεις ότι η ιστορία δημοψήφισμα τελείωσε και σημασία έχει πως προχωράμε παρακάτω. Τον πρώτο γύρο κέρδισε υποψήφιος που είχε ταχθεί ξεκάθαρα υπέρ του Ναι, αλλά δεν έπεσε στην μετέπειτα παγίδα της περιχαράκωσης. Δεύτερος ο νυν πρόεδρος, ο οποίος είχε ψηφίσει Όχι, αλλά θεωρείτο ότι το έκανε εξ’ ανάγκης και ότι χρησιμοποιώντας τις καλές του σχέσεις με τους Τουρκοκυπρίους θα έφερνε ξανά το Κυπριακό σε τροχιά λύσης. Ο νυν πρόεδρος μάλιστα τύγχανε και της στήριξης των ακραίων της μειοψηφίας του δημοψηφίσματος.

Ο κ. Χριστόφιας ανάλαβε την εξουσία με τα κόμματα που ψήφισαν Όχι μαζί του στην κυβέρνηση. Με την αντιπολίτευση να του δίνει όλο το χώρο για να προχωρήσει, χωρίς ουσιαστική κριτική. Με δύο πράγματα να κάνει μόλις εξελέγη, πέραν του να δημιουργήσει ξανά κινητικότητα στο εθνικό θέμα. Πρώτον να επιλέξει το κυβερνητικό σχήμα και δεύτερον να προτάξει τις πρώτες καινοτομίες που επιθυμεί να προωθήσει.

Σε ότι αφορά το δεύτερο, η κυβέρνηση έθεσε ως προτεραιότητα ένα και μόνο θέμα. Την εμπέδωση της θεωρίας ότι η Κύπρος δεν ανήκει ούτε στους Έλληνες, ούτε στους Τούρκους αλλά στον Κυπριακό λαό και τους λίγους κοινούς αγώνες. Για να το πετύχει, επέλεξε να ξεκινήσει από την ελαχιστοποίηση της επιρροής – και στις δύο κοινότητες – αυτού που ονομάζεται εθνική ταυτότητα. Εξ’ ου και όλη η φασαρία γύρω από την Ιστορία.


Την μήνη, δέχονται ακόμη και άτομα που υπέστησαν και την προηγούμενη περιρρέουσα


Εδώ και μήνες εργολαβικά και από διάφορα φόρα η κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ, με δόρυ τον Υπουργό Παιδείας, επιχειρεί με πολλά και αλλοπρόσαλλα προσχήματα να προωθήσει το σχέδιο για να απογαλακτιστεί η παιδεία από την ελληνική της βάση. Επιβάλλεται σιγά σιγά η αντίληψη ότι το να τηρεί ο κόσμος παραδόσεις, να γιορτάζει εθνικές επετείους και να αναφέρεται σε εθνικούς αγώνες ή στους προγόνους και τα επιτεύγματά ή τις καταστροφές τους, αποτελεί εθνικιστική και παρωχημένη πράξη που αντιτάσσεται στην ανάγκη λύσης του εθνικού ζητήματος.

Το πιο αξιοπερίεργο είναι ότι μια νέα περιρρέουσα δημιουργείται όπου τα θύματα της προηγούμενης γίνονται οι σημερινοί θύτες. Την μήνη μάλιστα, δέχονται ακόμη και άτομα που υπέστησαν και την προηγούμενη και που αποδεδειγμένα θέλουν λύση στο Κυπριακό και αποδέχονται την συμβίωση. Έτσι, όποιος σήμερα θεωρεί ότι οι Έλληνες της Κύπρου πρέπει να συνεχίσουν να έχουν ιστορική και πολιτιστική ταυτότητα και ρίζες θεωρείται ακραίος εθνικιστής. Όποιος θεωρεί ότι το ΑΚΕΛ αυτό που επιχειρεί είναι να επιβάλει τις ιστορικές του αγωνίες, θεωρείται λαϊκιστής. Συγκεκριμένα έντυπα και τηλεοπτική εκπομπή επιχειρούν να μας επιβάλουν ότι είμαστε περίπου γραφικοί όσοι πιστεύουμε ότι ακρογωνιαίος λίθος για την επιβίωση του λαού μας, αλλά και για τη λύση του Κυπριακού, είναι ο σεβασμός και ο αλληλοσεβασμός στην εθνική ταυτότητα και προέλευση των δύο κοινοτήτων. Όσο αφορά εμάς δηλαδή, να σεβόμαστε την ταυτότητα, τον πολιτισμό και την ιστορία μας ως Έλληνες, αλλά και το δικαίωμα των Τουρκοκυπρίων να τηρούν τις δικές τους παραδόσεις και να διδάσκονται τις δικές τους καταβολές.

Σοβαρή αντίσταση δεν υπάρχει. Ο ΔΗΣΥ δεν ξεκαθαρίζει την στάση του με μια ουσιαστική τοποθέτηση αρχής για να θέσει το πλαίσιο πάνω στο οποίο μπορεί να συζητήσει. Περιορίζεται σε σπασμωδικές αντιδράσεις περί του ακατάλληλου της χρονικής στιγμής, λες και αν ήταν άλλες οι συνθήκες η συγκεκριμένη επιχείρηση θα ήταν σωστή. ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ κρύβονται πίσω από ξύλινες τοποθετήσεις στελεχών. Ο Αρχιεπίσκοπος αντιδρά με τόσο κάθετο τρόπο που καθίσταται ο εύκολος στόχος. Δεδομένα που αφήνουν ορθάνοιχτο το πεδίο στις μεμονωμένες αντιδράσεις των ακραίων.

Η πρόοδος στην παιδεία είναι απαραίτητη, όπως και η διαμόρφωση κριτικής σκέψης στους μαθητές. Προϋπόθεση ανάπτυξης της κρίσης είναι αυτή να μην έχει ιδεολογική κατεύθυνση όπως σήμερα επιχειρείται να αποκτήσει. Έχουν ακόμη, δίκαιο όσοι υποστηρίζουν ότι την ιστορία δεν πρέπει να την φοβόμαστε. Όλη όμως την ιστορία. Όχι αυτήν που θα υπογραμμίζει τα λάθη μας και να υποβαθμίζει ή να διαβάλλει τους αγώνες και τα επιτεύγματά μας ως έθνος. Η ιστορία και η παράδοση είναι βασικό συστατικό της επιβίωσης κάθε Έθνους αλλά και της κοινωνικής συνοχής. Εκτός και αν δεν τα θέλουμε…

keyΜε την προαγγελία για την εξαγγελία μέτρων εκ μέρους της Κυβέρνησης, θεωρήθηκε ορθώς ότι έστω και με τρίμηνη διαφορά φάσης οι αρμόδιοι αντιλήφθηκαν ότι ο πλανήτης – μαζί με τα υπόλοιπα δεινά – μαστίζεται και από οικονομική κρίση, η οποία αναπόφευκτα επηρεάζει και κάθε μεγάλο ή μικρό κομμάτι της υφηλίου. Στα μικρά συγκαταλέγεται και η Κύπρος.

Η στόχευση των μέτρων στον Τουρισμό και την Οικοδομική βιομηχανία επίσης χαίρει εκτίμησης, διότι αναμφισβήτητα αυτοί είναι οι τομείς που πρώτοι υπόκεινται τις συνέπειες της κρίσης. Το ότι στους στόχους της Κυβέρνησης δεν συμπεριλήφθηκαν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις ήταν αναμενόμενο, εφόσον σε αυτές δεν παρατηρήθηκαν ακόμη κύματα απολύσεων. Όταν και αυτά τα κύματα γιγαντώσουν, τότε θα ακούσουμε και μέτρα για την ραχοκοκκαλιά της οικονομίας.

Για τον τον τομέα του τουρισμού, τα μέτρα έστω και καθυστερημένα κινούνται προς την ορθή κατεύθυνση, εφόσον και το τουριστικό μας προϊόν καθιστούν πιο ανταγωνιστικό αλλά παράλληλα απευθύνονται σε όλους ανεξαίρετα τους τουρίστες και όλους ανεξαίρετα τους επιχειρηματίες για να τα αξιοποιήσουν. Λειτουργούν υπέρ της αγοράς και έρχονται να διορθώσουν έστω και πρόσκαιρα ανισορροπίες που δημιουργήθηκαν κατά το παρελθόν, όπως είναι η υπέρογκη αύξηση των τελών των αεροδρομίων. Σε σχέση με την επίσπευση της πραγματοποίησης δημοσίων έργων, η αποφασιστικότητα αλλά και η διαφάνεια με την οποία θα χειριστεί την εξαγγελία της η κυβέρνηση, θα κριθούν στην πορεία.


Στον 21ο αιώνα σπίτια στην Κύπρο θα αγοράζονται και θα πωλούνται από το κράτος με μέσο…


Ας δούμε όμως τι γίνεται με τις κατασκευές. Στον τομέα με τις μεγαλύτερες ίσως επιπτώσεις σήμερα στην οικονομία και την απασχόληση, υπήρχε ένα πολύ απλό, πρακτικό και δίκαιο μέτρο που θα μπορούσε να ληφθεί προκειμένου η αγορά να τονωθεί, τόσο στο επίπεδο των εγχώριων πράξεων αγοράς ακινήτων, όσο και σε επίπεδο ξένων επενδύσεων. Αν όχι η κατάργηση, η μείωση των μεταβιβαστικών τελών, αποτελεί μέτρο που το κράτος οφείλει στους πολίτες του από την ημέρα που μπήκε το ΦΠΑ στα ακίνητα πριν από πέντε χρόνια. Η απληστία που επιδείχθηκε από το κράτος για να εισπράττει εις βάρος της ανάπτυξης και που σκοτώνει ένα τομέα που απέφερε τα μέγιστα στην Κυπριακή οικονομία, θα έπρεπε να διορθωθεί.

Αντί λοιπόν του προφανούς, η Κυβέρνηση επέλεξε το “σοβιετικό” σύστημα. Να διαχειρίζεται δηλαδή η ίδια την πράξη απόκτησης κατοικίας για την μέση και την φτωχή οικογένεια. Να αγοράζει μέσω του Οργανισμού Ανάπτυξης Γης τις επενδύσεις συγκεκριμένων επιχειρήσεων και να τις μεταπωλεί μέσω του Οργανισμού Χρηματοδότησης Στέγης. Έτσι διανύουμε τον 21ο αιώνα με ένα κράτος που αντί ρυθμιστής της αγοράς, αποφάσισε να γίνει ο παράγοντας που προκαλεί αγκυλώσεις. Το ότι το ΑΚΕΛ οραματίζεται μια κοινωνία όπου το κράτος θα είναι ο μόνος επιχειρηματίας το ξέραμε. Το ότι όμως θα ξεκινούσε αυτή την προσπάθεια καθιστώντας την Κυπριακή Δημοκρατία κτηματομεσίτη δεν το περιμέναμε.

Έτσι λοιπόν, αντί να παρέχονται οι σωστές διευκολύνσεις στον κάθε πολίτη που επιθυμεί να αποκτήσει οποιαδήποτε κατοικία θέλει δημιουργώντας συνθήκες υγιούς ανταγωνισμού προς όφελος όλων (και των επιχειρηματιών και των αγοραστών), το κράτος θα αγοράζει αναπτύξεις με μέσο και θα μεταπωλεί διαμερίσματα και οικείες με μεγαλύτερο μέσο, σε καλή τιμή και με καλούς όρους χρηματοδότησης. Το ότι ο μόνος επιχειρηματίας ανάπτυξης γης που έσπευσε να χαιρετίσει τα κυβερνητικά μέτρα, τυγχάνει να είναι αντιπρόεδρος συγκεκριμένου σωματείου οπαδός του οποίου φανατικός είναι και ο Πρόεδρος, απλά επιβεβαιώνει το σύνθημα της προεκλογικής εκστρατείας. “Δίκαιη Κοινωνία” όνομα και πράγμα…

Καλά, τους Ευρωπαίους τους ρωτήσαμε; Κάπως έτσι αντέδρασε ο κ. Χριστόφιας σε πρόσφατη τηλεοπτική του συνέντευξη, όταν ρωτήθηκε κατά πόσο θα υποβάλει η Κύπρος αίτηση για ένταξη στον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη, υπαινισσόμενος σαφώς ότι κάποιοι εδώ στην Κύπρο κάνουν πανηγύρι μόνοι τους. Και για να ενισχύσει ακόμη περισσότερο το “ατράνταχτο” επιχείρημα του προσέθεσε: “Και περιμένουν από εμένα τον κομμουνιστή να κάνω αυτό το πράγμα;”.

Επί του θέματος αρχής, είναι προφανές ότι έχουμε πρόεδρο για τον οποίο τα ιερά του κομμουνισμού είναι σημαντικότερα από τα συμφέροντα της χώρας που ηγείται, κάτι όμως που διαπιστώθηκε πλειστάκις μέχρι σήμερα. Και είναι εκ των ουκ άνευ ότι αν στις αντίστοιχες περιόδους είχαμε Πρόεδρο τον κ. Χριστόφια, ούτε στην Ευρώπη θα είχαμε ενταχθεί, ούτε και στο Ευρώ. Ωστόσο, ο ίδιος ο Δημήτρης Χριστόφιας παραδέχθηκε πρόσφατα σε μια άλλη εκπομπή του ΡΙΚ (Φάκελλοι), ότι η ιδιότητα της Κύπρου ως κράτους μέλους αποτελεί και το μεγαλύτερο κίνητρο για τους Τουρκοκυπρίους σήμερα να επιθυμούν την λύση. Αν δε η Κύπρος δεν είχε ενταχθεί στο Ευρώ, οι οικονομικές δυσπραγίες της Βρετανίας σήμερα θα φαίνονταν κατά πάσα πιθανότητα παράδεισος, μπροστά στην οικονομική καταστροφή που θα είχαμε.

 


H Τουρκία θα αντισταθεί λυσσαλέα σε ένταξη της Κύπρου στον Συνεταιρισμό. Η Κύπρος τι θα κάνει; 


Ας έρθουμε όμως στο προκείμενο. Το ΑΚΕΛ μαίνεται διότι στην Επιτροπή Εξωτερικών του Ευρωκοινοβουλίου, Κύπριοι κατέθεσαν και ψήφισαν την τροπολογία, βάση της οποίας η Κυπριακή Κυβέρνηση ενθαρρύνεται να υποβάλει αίτηση ένταξης στον συνεταιρισμό.Θεωρεί την ενέργεια αυτή απαράδεκτη και αντιδεοντολογική, διότι προκαλεί πιέσεις απ’ έξω προς την Κύπρο. Μα οι Κύπριοι Ευρωβουλευτές το μόνο που έκαναν, ήταν να πραγματοποιήσουν την επιθυμία του Προέδρου και να ρωτήσουν τους Ευρωπαίους κατά πόσο μας θέλουν στον Συναιτερισμό και αυτοί είπαν ότι μας θέλουν πολύ. Πέραν του ότι για κάποιους από μας, οι αποφάσεις των εκπροσώπων των Ευρωπαίων πολιτών δεν μπορούν να αντικρίζονται (όποτε δεν βολεύουν) ως εξωτερικές πιέσεις.

Το ΑΚΕΛ διαμαρτύρεται γιατί επισημαίνεται στην έκθεση της επιτροπής ότι το Κυπριακό πρόβλημα παρακωλύει σοβαρά την ανάπτυξη της συνεργασίας ΕΕ-ΝΑΤΟ. Κατ’ αρχή, η συνεργασία για την οποία οι Ευρωπαίοι ανησυχούν, αφορά τον πολιτικό διάλογο για ζητήματα όπως του Κοσόβου και του Αφγανιστάν που θα έχει ως στόχο η Ευρώπη να παίξει τον ρόλο που οφείλει και πρέπει να διαδραματίσει ως ένα ενιαίο σύνολο, για σημαντικά διεθνή ζητήματα. Η Κύπρος εξ’ ορισμού είναι η πρώτη χώρα που θα επωφεληθεί από την σωστή ανάπτυξη ενιαίας Ευρωπαϊκής Πολιτικής Άμυνας και Ασφάλειας. Κατά δεύτερο, το ΑΚΕΛ την ώρα που θέλει να αναδείξει ένα σωρό άλλες “πραγματικότητες”, δεν θέλει να αντιλαμβανόμαστε ότι η Τουρκία βάζει βέτο στον διάλογο ΕΕ-ΝΑΤΟ με το πρόσχημα ότι η Κύπρος – μέλος της ΕΕ – δεν είναι μέλος του Συνεταιρισμού.

Όπως δεν θέλει το ΑΚΕΛ να αποδεχθεί το ισχυρό δίλημμα στο οποίο θα βρεθεί η Τουρκία όταν δεν θα μπορεί να θέτει δύο εντελώς αντιφατικά βέτο. Από την μια δηλαδή να εμποδίζει την ένταξη της Κύπρου στον Συνεταιρισμό και από την άλλη να μην επιτρέπει τον διάλογο επειδή η Κύπρος δεν είναι μέλος. Προτιμά το ΑΚΕΛ να διευκολύνει την κατοχική δύναμη, προκειμένου να ικανοποιεί την θεωρία του ότι ο Συνεταιρισμός είναι προθάλαμος του ΝΑΤΟ, άσχετα αν σε αυτόν συμμετέχουν χώρες όπως η Ρωσία και η Ελβετία…

Ας δούμε όμως και το απίστευτο ενδεχόμενο ενώπιον του οποίου οι ιδεολογικοπολιτικές αγκυλώσεις του Προέδρου μπορεί να μας φέρουν. Είναι βέβαιο ότι η Τουρκία θα αντισταθεί λυσσαλέα και θα εξαντλήσει κάθε μέσο, προκειμένου αυτή η έκθεση να μην εγκριθεί από την ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου. Ακριβώς επειδή θα αποτελεί πίεση για να ενταχθεί η Κύπρος στον Συνεταιρισμό. Η Κύπρος τι θα κάνει; Με βάση τα όσα βλέπουμε σήμερα το πιθανότερο είναι να ζήσουμε την απίστευτη Κυπροτουρκική συμμαχία, με την κυβέρνηση μας να κάνει ακριβώς το ίδιο. Να αντιστεκόμαστε μαζί με την Τουρκία για να μην μπει η Κύπρος στον Συνεταιρισμό! Βάζοντας ξανά και στον υπέρτατο βαθμό, την κομματική σκοπιμότητα πάνω από το Εθνικό συμφέρον.