HistoryΤρομακτικό ολίσθημα του προέδρου ήταν η ταύτιση μιας χούφτας χούλιγκαν που επιτέθηκαν σε Τουρκοκυπρίους, με οργανώσεις του μεγέθους της ΕΟΚΑ Β’ ή με την εποχή του σχεδίου Ακρίτας. Όχι μόνο γιατί έδωσε την ευκαιρία στην Τουρκική διπλωματία να μεγαλοποιήσει και να εκμεταλλευθεί το θέμα για να στηρίξει τις θέσεις της για τις εγγυήσεις και την ασφάλεια, αλλά επειδή με αυτό τον τρόπο έδωσε μεγάλη και δυσανάλογη αξία σε αφελείς και σε περιθωριακά στοιχεία και γεγονότα. Είναι δυστυχώς αυτή η εθνική, ή εθνικιστική, ή και σοβινιστική αξία που ο κ. Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ επιθυμούν να προσδίδουν σε ότι διαφωνούν, που προκαλεί τον τρόμο για το τι μας περιμένει.

Ξεκινώντας από το θέμα της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης και αλλαγής των βιβλίων της ιστορίας, η κυβέρνηση δείχνει ότι η ύψιστη προτεραιότητα της είναι ο εξαγνισμός της αριστεράς από κάθε τι κακό που κουβαλά, η εμπέδωση των απόψεων της για την αμαρτωλή και δαιμονική δεξιά, το να πείσει για την ιδεολογία της αριστεράς και να απογαλακτίσει τόσο τους Ελληνοκυπρίους όσο και τους Τουρκοκυπρίους από την εθνική τους καταγωγή. Όποιος αντιστέκεται σε αυτή την προσπάθεια αφορίζεται ως λαϊκιστής και περίπου ως “πραξικοπηματίας”.

Ο κ. Χριστόφιας και ο Υπουργός της Παιδείας κρύβονται πίσω από δήθεν άμεμπτες επιστημονικές ομάδες προκειμένου να προωθηθεί το μεγάλο σχέδιο. Οι οποίες ομάδες αποτελούνται από ανθρώπους που στην έκθεση για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση τοποθετούνται σαφέστατα στην σελίδα 35 ότι η παιδεία πρέπει να αναδεικνύει την θετική διάσταση της δημοκρατίας όπως είναι η σοσιαλδημοκρατία, επιχειρώντας να δώσουν στην εκπαίδευση ξεκάθαρη αριστερή ιδεολογικοπολιτική κατεύθυνση. Στην σελ. 133 προτείνουν την συγκρότηση οµάδας επιστηµόνων, αποτελούµενης από Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, για αναθεώρηση των βιβλίων της Ιστορίας.


Η ψυχολογική και ιδεολογική βία, είναι επίφοβο να οδηγήσει ξανά σε αντιβία


Οι Τουρκοκύπριοι ορθώς διαμαρτύρονται για την απόπειρα του κ. Χριστόφια να τους αποκόψει από την εθνική τους καταγωγή. Το ίδιο και οι Ελληνοκύπριοι που χωρίς εξάρσεις γνωρίζουν ότι η ειρηνική συμβίωση σε αυτό το νησί μπορεί να βασιστεί αποκλειστικά στον σεβασμό της μιας κοινότητας προς την άλλη και σε καμία περίπτωση μέσα από την ισοπέδωση. Οι Έλληνες και οι Τούρκοι αντιπαρατέθηκαν με βία πάμπολλες φορές. Μόνο η γνώση αυτών των γεγονότων, όπως η κάθε εθνότητα τα έζησε, μπορεί να πείσει για την ανάγκη και το όφελος αν τερματιστεί η έχθρα. Όχι το πέπλο της άγνοιας και της διαστρέβλωσης που επιχειρείται να ριχθεί. Η ιστορία όντως χρειάζεται ανανέωση και συμπερίληψη κριτικής. Με συναινετικό όμως τρόπο και με απόλυτο τον σεβασμό στην εθνική καταγωγή. Πως μπορούμε να πείσουμε τους άλλους ότι θα σεβαστούμε την δικιά τους ιστορία όταν εμείς δείχνουμε να μην σεβόμαστε την ίδια την δικιά μας;

Ο κ. Χριστόφιας σχολιάζοντας τα μεμονωμένα και απόλυτα καταδικαστέα γεγονότα που σχετίζονταν με ένα ποδοσφαιρικό αγώνα, ταύτισε τους δράστες με το ’57, το ’58, το ’63, το ’67 και το ’74, λέγοντας ότι ρίχνουμε νερό ξανά στο μύλο του διαχωρισμού. Για το ‘57 και το ‘58 ο πρόεδρος αναφέρθηκε στους αγωνιστές της ΕΟΚΑ, για το ‘63 στο σχέδιο Ακρίτας, τους εμπνευστές και τους εκτελεστές του, το ‘67 για την Κοφίνου και το ‘74 για το πραξικόπημα. Αυτά είναι τα κεφάλαια που θέλουμε σήμερα να ανοίξουμε και να συζητούμε; Και μέσα στην συζήτηση θα αποφανθούμε και για την στάση του ΑΚΕΛ και την μετέπειτα τοποθέτηση του έναντι στους πρωταγωνιστές;

Είναι αλήθεια ότι σήμερα ρίχνεται άπλετο νερό στον μύλο του διαχωρισμού. Ακατάπαυστα από τον ίδιο τον πρόεδρο και τείνει δυστυχώς να οδηγήσει σε νεα διχόνοια το εσωτερικό μας μέτωπο, όπως εκείνες του ’60, του ’70 και του ’80. Το κόμμα δείχνει για άλλη μια φορά να μπαίνει πάνω από την πατρίδα. Ο κ. Χριστόφιας δεν σταματά μπροστά σε τίποτα και κανέναν. Δίνει αξία και “αππώνει” πέντε χουλιγκάνους προκειμένου να αναφερθεί στο παρελθόν και προβαίνει σε προληπτικές συλλήψεις ανθρώπων που διαφωνούν. Δεν λαμβάνει καν υπόψη τις ανυσηχίες των κομμάτων που τον εξέλεξαν, ενώ αδειάζει με τον πιο άκομψο τρόπο όλα εκείνα τα ανώτατα στελέχη της αντιπολίτευσης που στήριξαν τις ελπίδες τους για λύση στο πρόσωπο του, εμφανιζόμενος ξανά ως ορκισμένος εχθρός κάθε ευαισθησίας τους.

Η ψυχολογική και ιδεολογική βία που σήμερα ασκείται, είναι εξαιρετικά επίφοβο να οδηγήσει σε πολύ χειρότερες και ακόμη πιο καταδικασταίες πράξεις αντιβίας διαφόρων μορφών. Πόσο μάλλον όταν δίνεται τόση αξία στο περιθώριο. Και από “πρόεδρος που ενώνει” όπως επαγγελλόταν ότι θα ήταν ο κ. Χριστόφιας, να καταλήξει στον τραγικότερο πυρήνα της αναταραχής. Η ιστορία θέλει πολλή προσοχή και σεβασμό. Πρώτα απ’ όλα στην πιο δραματική ικεσία της. Να μην περάσει ξανά ο τόπος μας την εσωτερική έχθρα και την διχόνοια που ευτυχώς οι νεότερες γενιές δεν πρόλαβαν να ζήσουν…

talentΤο μέτρο έχει χαθεί και αυτό είναι γνωστό. Το ότι οι αστυνομικοί έτρεξαν για να μετατρέψουν μια δικαστική διαδικασία σε θέαμα, θυσιάζοντας την ουσία της δουλειάς τους και όλους τους λόγους για τους οποίους τους πληρώνουμε είναι γεγονός εξαιρετικά καταδικαστέο. Φταίνε όμως αυτοί, που έδωσαν στον κάθε πολίτη το δικαίωμα να αμφισβητεί τις ενέργειες της αστυνομίας και να μετατρέπει τις δικαστηριακές αίθουσες σε χώρους συλλαλητηρίων;

Όχι. Δεν φταίνε. Γιατί σήμερα στον τόπο μας κάθε ουσία δείχνει να επισκιάζεται από το θέαμα. Οι συλλήψεις που έγιναν στηριγμένες αποκλειστικά στην κατάθεση ενός ισοβίτη φαίνονται και αυτές να έγιναν βεβιασμένα προκειμένου η αστυνομία να δείξει ότι κάτι κάνει. Ο αρχηγός της αστυνομίας έκανε τεράστιο “building up” του ρόλου του στην σύλληψη Κίτα. Η αστυνομία προηγουμένως, είχε μετατρέψει την επιχείρηση του Αγίου Θεοδώρου σε τηλεοπτική υπερπαραγωγή. Σε κάθε γεγονός, ακόμη και αν ένας πεζός “κουτσουφλίσει” οι αξιωματικοί συνωστίζονται και πολλές φορές καυγαδίζουν για το ποιος θα κάνει δήλωση.

Ο βοηθός γενικός εισαγγελέας εξελίσσεται σε αστυνομικό ρεπόρτερ. Ο ίδιος ο Αντώνης Προκοπίου Κίτας, με διαρροές στα ΜΜΕ διαμορφώνει το κλίμα της επόμενης ημέρας. Τα πάντα θυσία σε ένα reality show που παίζεται στις πλάτες των πολιτών, για να αποκτηθεί μια πρόσκαιρη λαϊκή συμπάθεια.

Βεβαίως η προσπάθεια για λαϊκή επικυριαρχία και προσωπική πρόοδο με βάση την επίπλαστη εικόνα, ξεκινά από την πολιτική. Όλα τα κόμματα ανεξαιρέτως έχουν χάσει τον συντεταγμένο πολιτικό λόγο και την τοποθέτηση, μιας και ανεπάρκειες, προσωπικές στρατηγικές και συμφέροντα έχουν δώσει την θέση τους στην ουσία.


Η δημόσια ζωή της Κύπρου εξελίσσεται σε talent show τρίτης διαλογής…


Ο πρόεδρος επεδίωξε να λύσει το Κυπριακό βασισμένος αποκλειστικά στην εντύπωση των καλών του σχέσεων με τον Ταλάτ. Ο υπουργός οικονομικών αρνείται την ουσία των προβλημάτων της οικονομίας και αντί να τα αντιμετωπίσει ασχολείται αποκλειστικά με το να προσπαθεί ανεπιτυχώς να παρουσιάσει μια μαγική εικόνα. Το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ παλινδρομούν σε μια τρελή πολιτική πραγματικότητα, ενώ ο ΔΗΣΥ δείχνει να αντιλήφθηκε ορθώς ότι η εικόνα του καλού και δεκτικού δεν αρμόζει στην αξιωματική αντιπολίτευση.

Ακόμη και στο ΑΚΕΛ όπου υποτίθεται τα δυτικόφερτα επικοινωνιακά τερτίπια δεν έχουν θέση, όλα τα κριτήρια που ο κ. Χριστόφιας έθεσε για τον νέο Γ.Γ. ήταν ηθικοπλαστικά και είχαν να κάνουν με την άμεμπτη εικόνα του προσώπου. Καμία σχέση με πολιτική και ιδεολογική στοχοθεσία και εξέλιξη. Το ίδιο και οι μαεστρικοί επικοινωνιακά ελιγμοί Κατσουρίδη για να αντιστρέψει το κλίμα, δεν είχαν να κάνουν με οράματα και πολιτικές προσδοκίες αλλά με επιφανειακά διλήμματα ταμπέλας, όπως το ότι το ΑΚΕΛ δεν μπορεί να είναι κόμμα βασισμένο στην Χριστιανική ηθική, αλλά και ότι ο νέος Γ.Γ. πρέπει να στέκεται καλά σε μια τηλεοπτική συζήτηση.

Η επικοινωνία των δημοσίων προσώπων με την κοινωνία είναι απαραίτητο συστατικό μιας δημοκρατίας. Νοουμένου όμως ότι γίνεται για να διαβιβαστούν και να επεξηγηθούν στον πολίτη πράξεις, αποφάσεις και επιλογές που τον επηρεάζουν. Κάθε υπηρεσία, κυβέρνηση, κόμμα, αλλά και δημόσιο πρόσωπο πρέπει να παίρνει τα εύσημα για το έργο, την πρόθεση και την τοποθέτηση και όχι για την εμφάνιση, όπως οι διάφοροι έχουν την ψευδαίσθηση ότι συμβαίνει. Γιατί είναι δυστυχώς με αυτή την κενή περιεχομένου νοοτροπία που η δημόσια ζωή της Κύπρου εξελίσσεται σε talent show τρίτης διαλογής. Η Κύπρος, όπως και κάθε χώρα, χρειάζεται και παίκτες ουσίας, πέρα από ταλέντα σε ένα ιδιόμορφο X-Factor.

Εφόσον λοιπόν με αφορμή την φαρσοκωμωδία στην αστυνομία λέγεται ότι έχει ανοίξει το κεφάλαιο “σήψη και διαφθορά”, υπάρχει απλό και εύκολο πεδίο δόξης λαμπρόν για ξεκίνημα. Να απαγορευθεί δια ροπάλου η εμφάνιση και οι δηλώσεις αξιωματούχων των σωμάτων ασφαλείας στα ΜΜΕ και να ενημερώνεται ο κόσμος όμορφα και συντεταγμένα από σωστά οργανωμένα γραφεία και εκπροσώπους τύπου. Τι ανάγκη έχουμε να βλέπουμε την φάτσα του  κάθε αστυνομικού διευθυντή ή κάθε λοχία κάθε τρεις και μία; Εκτός αν όλοι θέλουμε η τηλεόραση να δίνει την προαγωγή και την δήθεν καταξίωση…

iStock_000001431292XSmallΜοναδικό υπερθέαμα. Σαπουνόπερα δράσης. Αστακοί οι αστυνομικοί μας και ντυμένοι με την τελευταία λέξη της μόδας των σωμάτων ασφαλείας. Για να τους ζηλεύει ο Αρμάνι των στολών επιχειρήσεων και να σκάσουν από το κακό τους οι αντιτρομοκρατικές υπηρεσίες όλων των δυτικών χωρών. Ολόμαυροι, με κράνη, εξαρτήσεις και μάσκες. Από ξηράς, θάλασσας και αέρος εφορμούν με ακριβά επίγεια, αμφίβια και πτητικά μέσα για να καταλάβουν τις ακτές του Ζυγίου και του Αγίου Θεοδώρου. Χρησιμοποιούν όπλα και εξοπλισμό ακριβείας που διαθέτουμε για να συνετίζουμε τους ιθαγενείς, εφόσον ο στρατός για τους εχθρούς δεν τα χρειάζεται. Υπό τον φακό των καναλιών και τον ήχο ηχηρών ρεπορτάζ, οι “προστάτες” μας επιδεικνύουν μαεστρικά το “βάδισμα της γάτας”, για να μην γίνουν αντιληπτοί. Και όπως κάθε σαπουνόπερα πρέπει να έχει μια τρομαγμένη γυναίκα, έτσι και εμείς διαθέτουμε την φτωχή πλην τίμια οικιακή βοηθό. Για να της παράσχουμε το οφειλόμενο δίχτυ προστασίας, την εκθέτουμε στους τηλεοπτικούς σταθμούς για να ξέρουν όλοι ποια είναι και να μην τολμήσουν να την πειράξουν.

Ο μικρός μας στόχος, ένα παραστρατημένο “παιδί” που αναγκάσαμε να αποδράσει τραυματισμένο και οπλισμένο με ένα μικρό μεν αλλά μαγικό σε ικανότητες περίστροφο, περπατά και διαφεύγει. Ζωντανός. Δεν πειράζει. Ο μεγάλος στόχος ήταν που έπρεπε να επετευχθεί. Δείξαμε πόσο καλοί είμαστε, τι φοράμε, τι μπορούμε να κάνουμε. Το “παιδί” άλλωστε το συλλαμβάνουμε με μια λιτή και ταπεινή επιχειρησούλα 3-4 μέρες αργότερα. Το σχέδιο μας ξέρουμε ότι θα πετύχει. Δεν το λέμε όμως σε πολλούς συναδέλφους γιατί είναι άδικο οι καημένοι να ανησυχούν. Με τη σύλληψη, το επεισόδιο της σειράς τελειώνει οριστικά. Οι θεατές μας είναι κρίμα. Ο σταθμός θα τους μαραζώσει και πάλι με βρέφη που πεθαίνουν από αμέλεια και την οικονομία που δεν θα είναι πια τόσο “γκόμενα” όσο προσπαθούσαν με το ζόρι να μας παρουσιάσουν. Την κάθαρση δεν θα την δούμε ποτέ, γιατί μέχρι το νέο μας επεισόδιο, όλοι θα μας έχουν ξεχάσει…


Από την ίδρυση του κράτους μας, κανένας πολιτικός δεν τολμά να αναφερθεί στα προβλήματα του δημόσιου τομέα


Η φαρσοκομωδία που για χρόνια παίζεται στις πλάτες των Κυπρίων πολιτών, καμιά φορά περιγράφεται μόνο με ειρωνεία και σαρκασμό. Στοιχεία που καταδεικνύουν το μέγεθος του προβλήματος, την ώρα που η υγεία και η ασφάλεια μας τίθενται και αυτές υπό ισχυρή αμφισβήτηση, όπως έχει τεθεί ο κάθε θεσμός στην πατρίδα μας.

Από αυτή τη στήλη, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει υποστεί ισχυρή κριτική. Μέσα σε όλη αυτή την καταχνιά όμως, θα ήταν άδικο αν δεν επισημαίνετο η δήλωση του για την σήψη και την διαφθορά. Όχι ότι από μόνη της σημαίνει κάτι ουσιαστικό, αλλά επειδή είναι η πρώτη δήλωση προέδρου που στρέφεται κατά  πρακτικών που ακολουθούνται στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Εκεί όπου ο πολίτης αντί ως μέτοχος, αντιμετωπίζεται ακόμη ως υπήκοος.

Από την ίδρυση του κράτους μας και λόγω της μεγάλης (πραγματικά ή φαινομενικά) εκλογικής συνοχής και δύναμης των λειτουργών του, κανένας πολιτικός δεν τολμά να αναφερθεί σε γενικό επίπεδο, στα προβλήματα που επικρατούν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Στην ευθυνοφοβία, την γραφειοκρατία, την σήψη και την διαφθορά που αφορά την μειοψηφία μεν, αλλά μια μειοψηφία που κρατά κρίσιμα κλειδιά και που δεν επιτρέπει την πρόοδο. Οι διάφορες μορφές οργάνωσης των ανθρώπων του δημοσίου, επιμένουν στην παρωχημένη θέση τους ότι όλα είναι ρόδινα και αρνούνται κάθε συζήτηση για να βελτιωθούν οι υπηρεσίες, αντί να είναι οι πρώτοι που την επιδιώκουν. Ενώ οι δημόσιοι λειτουργοί θα είναι οι μεγάλοι οφελημένοι μιας σωστής αναδιάρθρωσης, εμμέσως απειλείται όποιος τολμήσει να αναφερθεί στα κακώς κείμενα με εκλογικό Βατερλώ.

Η δήλωση του προέδρου είναι ένα μικρό βήμα για να αισθανθεί ο καθένας μας ότι κάτι μπορεί να γίνει αυτή τη φορά. Η διάψευση των  προσδοκιών και η περιπλάνηση στις κάθε λογής επιτροπές και τον ποντιοπιλατισμό, είναι το πιο πιθανό σενάριο. Εάν όμως o πρόεδρος είναι αποφασισμένος να προχωρήσει, τότε όλοι οφείλουμε να σταθούμε δίπλα του. Γιατί μόνο σε ένα τέτοιο πρωτόγνωρο και μοναδικό υπερθέαμα θα μπορούμε να χειροκροτούμε, αντί να τραβάμε τα μαλλιά της κεφαλής μας όπως σήμερα.

2e93f2c06c4f635e315c9cd1f62f0666Στην Μέση Ανατολή μια νέα πράξη του θεάτρου του παραλόγου στήνεται, όπου εκατοντάδες αμάχων πεθαίνουν και ένας νέος κύκλος τρομοκρατίας στήνεται. Στο όνομα μιας αχρείαστης και άκαιρης ιντιφάντα που αποφάσισε η Χαμάς, προκειμένου να δώσει το πράσινο φως στα σκουριασμένα από την απραξία των τελευταίων μηνών ισραηλινά γεράκια να αναλάβουν την γνωστή, τυφλή και υπέρμετρη, δολοφονική τους δράση. Οι επιπτώσεις και η νέα έξαρση των πράξεων βίας, θα έρθει να συμπληρώσει το σκηνικό που στήθηκε έχοντας στο προσκήνιο την παγκόσμια οικονομική κρίση και θα δημιουργήσει ένα ακόμη πιο πικρό κοκτέιλ για όλους μας την νέα χρονιά.

Είναι αλήθεια ότι η υφήλιος, από την λήξη του ψυχρού πολέμου και μετά, δεν έχει κατορθώσει ακόμη να βρει την ισορροπία της, αλλά ούτε και υπάρχει ένας θεσμός που κερδίζει βαθμούς εμπιστοσύνης στην παγκόσμια κοινωνία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες κλήθηκαν να παίξουν τον ρόλο της μόνης υπερδύναμης, αλλά απέτυχαν οικτρά, εφόσον δεν κατόρθωσαν να διαβλέψουν ότι η ηγεμονία στον 21ο αιώνα μπορεί να κτιστεί μόνο με τον σεβασμό και όχι με την επιβολή. Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών κτισμένος και αυτός πάνω στα δεδομένα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, την ισορροπία δηλαδή της τότε Ανατολής με την Δύση, απέτυχε να προσαρμοστεί και να εκσυγχρονιστεί. Ενώ υπάρχουν τόσες εστίες έντασης στον κόσμο σήμερα, ακόμη και η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ φαίνεται να μετεξελίσσεται πια σε κοσμικό γεγονός παρά σε κορυφαία πολιτική και διπλωματική διεργασία. Λύσεις που να εμπνέουν τους λαούς δεν βρίσκονται ούτε στην Ρωσία, που δείχνει ότι πολύ περισσότερο επιθυμεί να ξαναπαίξει την υπερδύναμη, και ασφαλώς ούτε και στην Ισλαμική Διάσκεψη.


επιτέλους βρέθηκε άνθρωπος να σηκώσει το τηλέφωνο στην άλλη άκρη του Ατλαντικού


Με δεδομένο ότι η ψυχροπολεμική ισορροπία τους τρόμου δεν ταιριάζει σε κανέναν μας, ένα και μόνο θεσμό βλέπουμε σήμερα να λειτουργεί με βάση κανόνες σεβασμού και δημοκρατίας. Την Ευρώπη. Ο περίεργος πολυκρατικός οργανισμός αντί πύργος της Βαβέλ όπως έλεγαν οι κασσάνδρες σταθερά προοδεύει. Μέσα από τους συμβιβασμούς, οι Ευρωπαίοι ηγέτες δείχνουν σιγά σιγά να αντιλαμβάνονται το πόσο η δύσκολη συναπόφαση είναι πολύ πιο χρήσιμη για τους ιδίους από την εύκολη μη απόφαση.

Εκείνο που μέχρι πρόσφατα απέμενε, ήταν να καταφέρει η Ευρώπη να απαντήσει στην περιβόητη σαρκαστική απορία του Χένρυ Κίσσινγκερ, που πριν 30 χρόνια αναρωτήθηκε “Αν θέλω να μιλήσω με την Ευρώπη, ποιον να πάρω στο τηλέφωνο;”. Μέχρι πρόσφατα, γιατί τους τελευταίους έξι μήνες και με την Γαλλική προεδρία, επιτέλους και για πρώτη φορά βρέθηκε άνθρωπος να σηκώσει το τηλέφωνο στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Ο Νικολά Σαρκοζύ είχε το θάρρος να αναλάβει την συλλογική ευθύνη στους ώμους του. Να τρέξει και να πετύχει την εκεχειρία στον πόλεμο της Ρωσίας με την Γεωργία. Να δείξει με ταχύτατες πρωτοβουλίες ότι η Ευρώπη είναι έτοιμη, ως μία οντότητα, να συζητήσει με τον υπόλοιπο κόσμο την οικονομική κρίση. Ουδείς ξέρει τι θα γινόταν αν στη θέση του ήταν η συμπαθητική Σεγκολέν Ρουαγιάλ ή ο δικός μας Δημήτρης Χριστόφιας σε αυτές τις δύο κρίσιμες περιπτώσεις. Όπως και ουδείς μπορεί να γνωρίζει τι θα γινόταν στην μέση Ανατολή αν η προεδρία Σαρκοζύ δεν ήταν παρά μόνο μια μικρή παρένθεση.

Η δράση του Γάλλου προέδρου επιβεβαίωσε ότι η Ευρώπη χρειάζεται ηγεσία. Ηγεσία δημοκρατικά εκλεγμένη απευθείας από τον Ευρωπαίο πολίτη, για να αγκαλιάζεται με την απαραίτητη επιτέλους κοινωνική αποδοχή και ηγεσία μόνιμη που να αποτελεί ένα αξιόπιστο ανά την υφήλιο συνομιλητή. Οι αποτυχίες έγκρισης του Ευρωπαϊκού Συντάγματος και της Συνθήκης της Λισσαβόνας, αντί για όνειδος μπορούν να αποτελέσουν εφαλτήριο για μια ποιο δημοκρατική, ποιο ισχυρή και σταθεροποιητική Ευρώπη. Φτάνει οι ηγέτες μας να αναλάβουν επιτέλους την ιστορική ευθύνη της εποχής και να καταστήσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση πόλο παγκόσμιας σταθερότητας. Bonne Année (Καλή Χρονιά) Νικολά!