Οι ιστορικοί ορθώς εξεγείρονται όταν ένα έτος χαρακτηρίζεται τόσο νωρίς ως ιστορικό. Ουδείς όμως μπορεί να αμφισβητήσει ότι το 2008 αποτελεί μια γενεσιουργό χρονιά γεγονότων που θα χαρακτηρίσουν την νέα χρονική περίοδο.

Στην υφήλιο, η παγκόσμια οικονομική κρίση έρχεται να διαταράξει ισορροπίες δεκαετιών και να θέσει εν αμφιβόλω θεσμούς όπως κράτη, τράπεζες, ελεγκτικούς μηχανισμούς και ιδρύματα που δημιουργούσαν ένα επίπλαστα αξιόπιστο κατεστημένο. Η αγωνία για το περιβάλλον επιτέλους διογκούται, η λειψυδρία και η ερήμωση μπαίνουν στην ατζέντα και η ενέργεια υποκαθιστά, ως παράγοντας δύναμης, την στρατιωτική υπεροπλία και την υπεροχή στην γνώση.

Στην Ευρώπη, ο Νικολά Σαρκοζύ απέδειξε ότι κάτω από σωστή και μεστή ηγεσία η Ένωση μπορεί να έχει κοινή φωνή και αξιόπιστη διαχείριση κορυφαίων ζητημάτων όπως είναι η κρίση και όπως ήταν ο πόλεμος στην Γεωργία. Την ίδια στιγμή το ευρώ δείχνει να παίζει “ρέστα” στο ντέρμπι επικράτησης στο διεθνές νομισματοπιστωτικό σύστημα.

 


σε ένα χρόνο πιθανότατα δεν θα υπάρχει το μαξιλάρι του Κυπριακού που αφήνει σήμερα την Κυβέρνηση να επιπλέει 


Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ένας επικοινωνιακά χαρισματικός ηγέτης έγινε ο πρώτος αφροαμερικανός πρόεδρος και καλείται με τον νέο χρόνο να αντικαταστήσει τα πήλινα πόδια του γίγαντα που ηγείται με πιο σταθερά. Να επαναπροσδιορίσει την θέση των ΗΠΑ και να απευθυνθεί με αξιοπιστία στον μέσο Αμερικάνο. Η Αμερική του χρόνου θα κληθεί άλλωστε να πληρώσει τον λογαριασμό της επταετούς άκριτης και αφελούς δράσης που ακολούθησε την 11η Σεπτεμβρίου.

Στην Ρωσία, μόλις έχει εγκατασταθεί και επισήμως η “ισόβια” βασιλεία του Βλαντιμίρ Πούτιν εγείροντας σοβαρά ερωτήματα για το κατά πόσον ο Ρώσος ηγέτης θα καταφέρει να την διαχειριστεί, ή αν θα καταστεί μια νέα μορφή δικτατορίας σε μια ήδη καταπονημένη από τον κομμουνισμό χώρα. Η μεγάλη δύναμη που επήλθε από την κρίση του πετρελαίου ήδη εξανεμίστηκε και η κοιμωμένη αρκούδα μπαίνει σε ύφεση αμέσως μετά το φαντασμαγορικό ξύπνημα της.

Στην Βρετανία ο κ. Μπράουν φαίνεται να βλέπει την κρίση όπως τον λαγό που βγαίνει μέσα από το καπέλο ενός ταχυδακτυλουργού. Δείχνει να την διαχειρίζεται αριστοτεχνικά μέχρι στιγμής και να διασώζεται πολιτικά. Απομένει να δούμε ποια στάση θα κρατήσει στην μεγάλη παράπλευρη “απώλεια”. Την συζήτηση δηλαδή για την ανάγκη εισαγωγής του ευρώ.

Στις αναπτυσσόμενες χώρες τις Ασίας και της Λατινικής Αμερικής το νέο περιβάλλον δημιουργεί κλίμα που μπορεί να οδηγήσει από την ανάσταση μέχρι τον επιτάφιο. Ινδία, Κίνα, Βραζιλία κ.ο.κ. έχουν όλες τις ευκαιρίες μπροστά τους. Αν θα έχουν και επενδυτές και πελάτες είναι το ερώτημα, κάτι που ήδη καλείται να αντιμετωπίσει η ιστορικά ευέλικτη και ρηξικέλευστη Ιαπωνική σκέψη.

Στην Ελλάδα, η Δημοκρατία έχει – ως συνήθως – την τιμητική της, μια και η κρίση δεν περιορίστηκε στην αμφισβήτηση των οικονομικών θεσμών αλλά γρήγορα επεκτάθηκε στη θρησκεία και την πολιτική. Η Ελλάδα, αυτή τη στιγμή, αποτελεί το πρότυπο που φοβάται κάθε κράτος, του οποίου το μέλλον των πολιτών φαίνεται ζοφερό και μη επαρκώς στηριγμένο από το πολιτικό σύστημα.

Στην Κύπρο αποκτήσαμε για πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση με έντονες προσδοκίες, ειδικά στο Κυπριακό. Οι προσδοκίες σήμερα δείχνουν να διαψεύδονται αφήνοντας μας κληρονομία την συγκεκριμένη κυβέρνηση για να διαχειριστεί την οικονομική κρίση, αφού βεβαίως πρώτα την αντιληφθεί. Το 2009 είναι η χρονιά του Κυπριακού και αν δεν προχωρήσει η διαδικασία, θα αργήσουμε πολύ να μπούμε – αν μπούμε – σε νέα. Και αν δεν υπάρχει εξέλιξη, θα πρέπει αυτή η Κυβέρνηση να πετύχει την δημιουργία προβλημάτων στην Τουρκία, τα οποία μπορούν να επιφέρουν μόνο αυτοί οι “δυτικοί” που ο πρόεδρος μας δεν χάνει ευκαιρία να προκαλεί. Η κυβέρνηση τότε θα κριθεί από τον χειρισμό των ζητημάτων της οικονομίας, του τουρισμού, των ακινήτων, των επιτοκίων, του φυσικού αερίου, του νερού, αλλά και της διαφθοράς, πολύ πιο έντονα πια, αφού σε ένα χρόνο πιθανότατα δεν θα υπάρχει το μαξιλάρι του Κυπριακού που την αφήνει σήμερα να επιπλέει.

Με αυτά κατά νου, η έννοια της ευχής “Καλή Χρονιά” αποκτά πολύ πιο ουσιαστική σημασία από την τυπική με την οποία συνήθως την εκστομίζουμε. Καλή Χρονιά.

Advertisements

Ο εξαναγκασμός σε απόδραση του γνωστού ως Αλ Καπόνε (εξαναγκασμός γιατί δεν μπορεί να ιδωθεί διαφορετικά η επιχείρηση για σύλληψη ενός ήδη “φυλακισμένου”), έχει ανοίξει ευρέως την δημόσια συζήτηση για πολλά θέματα γύρω από τις σχέσεις των αρχών και των δυνατών κρίκων της παρανομίας. Μια συζήτηση πολύ ενδιαφέρουσα, αφού η περιρρέουσα ατμόσφαιρα φτάνει μέχρι σημείου να υπονοεί πολύ σοβαρές διασυνδέσεις ανάμεσα στους σημερινούς δερβέναγες της παρανομίας και κρατικούς, αλλά και πολιτικούς παράγοντες. Πολλές φορές μάλιστα δημιουργούνται σκιές ακόμη και για την εγκατάσταση στην Κύπρο ενός νέου παρακράτους με πολύ ισχυρή οικονομική επιφάνεια και κρατική ανοχή.

Αυτό που ακόμη δεν έχει συζητηθεί, ενώ θα έπρεπε, είναι οι γενεσιουργές πηγές της δύναμης που έχει συγκεντρωθεί γύρω από ανθρώπους και μηχανισμούς που δεν έχουν σχέση με την νομιμότητα.

Την δεκαετία του 1920 στην Αμερική, η πουριτανική και αφελής θεωρία της ποτοαπαγόρευσης επέτρεψε στον αληθινό Αλ Καπόνε να κάνει ετήσιο τζίρο από το αλκοόλ 60 εκατομμύρια δολάρια τότε, που σήμερα μεταφράζονται σε περίπου 800 εκατομμύρια.

 


Πολλές φορές δημιουργούνται σκιές εγκατάστασης στην Κύπρο ενός νέου παρακράτους 


Στην Κύπρο, τώρα ειδικά στις γιορτές, μια βόλτα τις πρωινές ώρες είναι αρκετή για να διαπιστώσει κάποιος τις εκατοντάδες συλλόγους και καφενεία όπου ο Κύπριος επιδίδεται στον τζόγο. Και ο ποιο αδαής θα μπορεί να εξάγει συμπεράσματα για το   όλο σύστημα και πως λειτουργεί, για την σχεδόν παραστρατιωτική μορφή προστασίας αλλά και την ανοχή της αστυνομίας. Όλοι μάλιστα, έχουμε ακούσει από περήφανους συμμετέχοντες, ιστορίες για το πως χάθηκαν στην τσόχα ακίνητα, αυτοκίνητα, ακόμη και το δικαίωμα “απόλαυσης” των θέλγητρων μιας γυναίκας. Είναι ευρέως γνωστή η ιστορία ενός εξαθλιωμένου που ενώ τα έχασε όλα, έριξε στο τραπέζι τα κλειδιά του αυτοκινήτου του, για να το απολέσει και αυτό.

Τη δεκαετία του 2000 στην Κύπρο, η πουριτανική και αφελής (τουλάχιστον) θεωρία που δεν θέλει την δημιουργία καζίνο, επιτρέπει στους συνεχιστές του έργου του Αλ Καπόνε, να κάνουν ετήσιο τζίρο δεκάδων εκατομμυρίων και στους Κύπριους να χάνουν περιουσίες στην τσόχα, τα παράνομα στοιχήματα και τα καζίνο των κατεχομένων. Χωρίς κανένα έλεγχο, καμία φορολογία και χωρίς την άμυνα κανενός συστήματος κοινωνικής προστασίας.

Το χειρότερο είναι η θεωρία που θέλει την σημερινή κυβέρνηση να απολαμβάνει την οικονομική και άλλη στήριξη σημαντικού μέρους του υποκόσμου, ακριβώς επειδή η ίδια η ύπαρξη Κυβέρνησης με το ΑΚΕΛ πρωταγωνιστή, εγγυάται αφ’ εαυτής τη μη δημιουργία νόμιμων και ελεγχόμενων καζίνο.

Σε ένα καζίνο, θα υπήρχαν κανόνες, προϋποθέσεις, φορολογία επί των κερδών. Δεν θα παιζόταν στην τσόχα ενός καζίνου κανένας τίτλος ιδιοκτησίας, κανένα υλικό αγαθό και η υπόληψη καμίας γυναίκας.  Το κυριότερο; Δεν θα δημιουργούνταν οι προϋποθέσεις για την ενδυνάμωση κανενός είδους μαφίας, παρανομίας ή παρακρατικής δραστηριότητας. Δεν θα στρωνόταν το χαλί για δωροδοκίες, διαπλοκές και αλληλοεξαρτήσεις.

Η σημερινή Κυβέρνηση, μετά την δυσκολία που έχει να αντιμετωπίσει στο Κυπριακό, έχει να διαχειριστεί και την αποθράσυνση ανθρώπων που λειτουργούν στην ασφάλεια που τους παρέχει η κυβερνητική αγκύλωση. Ουδείς έχει σήμερα δικαίωμα να καταλογίσει στον πρόεδρο Χριστόφια οποιαδήποτε συμμετοχή σε όλο αυτό το σύστημα διαφθοράς και διαπλοκής που έχει στηθεί. Ο κάθε πολίτης όμως απαιτεί από τον πρόεδρο πρακτικές και αποτελεσματικές λύσεις.

Η πάταξη του παράνομου τζόγου είναι ένα ανέκδοτο που ανέθρεψε πολλές γενιές Κυπρίων. Η αποκοπή του ομφάλιου λώρου του υποκόσμου με το μαύρο χρήμα, η δημιουργία ως πρώτο βήμα νόμιμων καζίνο, αποτελεί και τη μόνη πραγματική ενέργεια που θα αποδείξει αν το κράτος διαθέτει αποφασιστικότητα ή κρύβεται και πάλι σε πέπλα υποκρισίας.

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος δεν ήταν απλά άλλος ένας άνθρωπος που πέρασε από την Κυπριακή κοινωνία, ούτε άλλος ένας ασθενής όπως τους τόσους πολλούς σε μεγάλη ή και μικρή ηλικία περνούν προβλήματα υγείας δύσκολα και επίπονα όπως τα δικά του. Τέτοιες κοινωνικές ισοπεδώσεις δεν μπορούν να ισχύουν όταν κάποιος αναφέρεται σε μεγάλους πολιτικούς άνδρες που σηματοδότησαν και χαρακτήρισαν με την παρουσία τους την πορεία μιας ολάκερης χώρας. 

Αυτού του τύπου μεγάλη μορφή ήταν για την Κύπρο ο τέως πρόεδρος της Δημοκρατίας. Που μακρυά από προσεγγίσεις και τοποθετήσεις, του οφείλεται  αναγνώριση στην ισχυρή, περιεκτική και ουσιαστική πολιτική προσωπικότητα. Λόγια που γράφονται ανεξάρτητα από την παρούσα δύσκολη στιγμή.

Μεγάλος πολιτικός ανήρ είναι εκείνος που εμπνέει και συνεπαίρνει μεγάλο μέρος του λαού του. Εκείνος που έχει φανατικούς φίλους και ισχυρούς αντιπάλους. Εκείνος που εκφράζεται βάζοντας σε δεύτερο πλάνο τις ισορροπίες. Εκείνος που διαμορφώνει, αντί να ακολουθεί, την κοινή γνώμη. Που κερδίζει και χάνει μάχες αλλά παραμένει στο προσκήνιο, για να αντέχει στο χρόνο ως η προσωποποίηση μίας τουλάχιστον ιδέας και πολιτικής.  Εκείνος που γίνεται κομμάτι της ζωής των γενιών που τον έζησαν. 

 


Απουσία της γνώμης του Τάσσου σημαίνει ετεροβαρές πολιτικό ισοζύγιο 


Τέτοιο ακριβώς κομμάτι της ζωής του καθενός από εμάς ήταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Πρώτα απ’ όλα για την ίδια την πολιτική ζωή και τον κάθε πολίτη αυτής της χώρας, που η κάθε μας δραστηριότητα φέρει σημάδι από αποφάσεις, απόψεις, αρχές και ενέργειες του συγκεκριμένου πολιτικού. Με συνέπειες είτε θετικές είτε αρνητικές, αυτές οι ενέργειες έγιναν με θεμέλιο τον πατριωτισμό και με σκοπό την πρόοδο και την σωτηρία ενός τόπου που φέρει ιστορία και αντιμετωπίζει ζητήματα δυσανάλογα μεγαλύτερα και πολυπλοκότερα απ’ όσα επιτρέπει το μέγεθος της χώρας.

Για τους πολλούς και αξιόλογους πολιτικούς του φίλους και κυρίως τους οικείους του, που είναι και αυτοί έντονα πολιτικοποιημένοι, η απουσία της γνώμης του Τάσσου σημαίνει κενό πολιτικής σοφίας και καθοδήγησης. Σημαίνει πολιτική ορφάνια και ανάγκη επαναπροσδιορισμού της χωροθέτησης εντός της Κυπριακής πολιτικής και κοινωνικής γεωγραφίας. Σημαίνει ένα τεράστιο και δυσαναπλήρωτο πρακτικό, ηγετικό και συναισθηματικό κενό, το οποίο μόνο οι ίδιοι μπορούν να καταλάβουν και αποκλειστικά οι ίδιοι δικαιούνται να εκφράσουν. Όχι ο οποιοσδήποτε άλλος.

Απουσία όμως της άποψης ενός μεγάλου πολιτικού ανδρός, σημαίνει ταυτόχρονα τεράστια απώλεια για όσους αντιπαρατέθηκαν στα όσα η ηγετική προσωπικότητα του έφερε και εξέφραζε. Σημαίνει πολιτική ανισορροπία πριν από όλα τα άλλα. Ετεροβαρές πολιτικό ισοζύγιο που αποστερεί μια εμπεριστατωμένη και τεκμηριωμένη – με βάση της δική της οπτική – πολιτική επιχειρηματολογία. Προκαλεί έλλειμμα που δεν αναπληρώνεται, γιατί η αξία του, ιδιαίτερα ως πολιτικού με αντίθετη άποψη, φαντάζει σήμερα εξαιρετικά δύσκολο να αντικατασταθεί. 

Ο γράφων υπήρξε – στο μέτρο που του αναλογεί – άνθρωπος που στάθηκε απέναντι στην πολιτική του Τάσσου Παπαδόπουλου και αγωνίστηκε – όσο μπόρεσε – προκειμένου αυτή η θεώρηση των πραγμάτων να μην υιοθετηθεί κατ’ αρχή και  κυρίως, να μην συνεχιστεί. Αυτό ακριβώς το γεγονός προκαλεί την ανάγκη έκφρασης των πιο πάνω απόψεων στις δύσκολες αυτές στιγμές. Γιατί η απουσία του πείσματος, της προσέγγισης και της ισχυρά διατυπωμένης άποψης, που υποστηρίζεται με ένταση από μια σειρά προσφιλών ανθρώπων, προκαλεί φόρτιση. Φόρτιση πνευματική, αλλά και συναισθηματική. 

Τις ώρες που γράφονται αυτές οι γραμμές ο κ. Παπαδόπουλος μόλις έχει χάσει τη σκληρή μάχη ζωής στην εντατική, φέρνοντας στον ορίζοντα του καθενός, πέραν της θλίψης, και το ψυχρό πολιτικό φάσμα του κινδύνου μιας πολύ λιγότερο δυνατής πολιτικής ζωής, σε ώρα που η πατρίδα μας εξακολουθεί να την έχει μεγάλη ανάγκη.