Πρωτογενής Πολιτική

Την περασμένη Τετάρτη, μια ομάδα νέων ανθρώπων, η ομάδα του ΑΠΟΕΛ, απέδειξε ότι έμαθε να καθυποτάσσει το πάθος του ατομικισμού προς όφελος του συνόλου. Με θρησκευτική ευλάβεια ακολούθησε τις εντολές και τη στρατηγική του προπονητή της, καταφέρνοντας να φτάσει στον αδιανόητο στόχο της πρόκρισης στις 8 καλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Με ανυπέρβλητη σοβαρότητα, την οποία ενέπνευσαν και υπηρέτησαν όλοι ανεξαιρέτως οι παράγοντες του σωματείου.

Ακόμη και μετά την ιστορικότερη στιγμή του κυπριακού ποδοσφαίρου, όλοι οι συντελεστές τις επιτυχίας, παίκτες, διοίκηση και τεχνική ηγεσία, μάλλον να προσγειώσουν και να χαλαρώσουν την ένταση της επιτυχίας προσπάθησαν. Ήταν προφανής και αξιοθαύμαστη η αγωνία τους να προστατεύσουν πρώτα απ’ όλα τους ίδιους τους εαυτούς τους και μετά όλους τους υπόλοιπους από τη μέθη της αλαζονείας. Να θέσουν το μέλλον του ΑΠΟΕΛ πολύ πιο πάνω από το να κεφαλαιοποιήσουν προσωπικά τον θρίαμβο.

Δεν ξέρω αν το αντιλαμβάνονται, αλλά με αυτό τον τρόπο κατέδειξαν τα συστατικά πάνω στα οποία χτίστηκε η μαγική τους πορεία. Η σοβαρότητα, η σκληρή δουλειά, η προσήλωση στον στόχο, το τεράστιο ψυχολογικό σθένος που απαιτήθηκε για να μην παρασυρθούν από το ότι ήταν πρώτοι στο «χωριό» και να εργαστούν αταλάντευτα και μεθοδικά για να γίνουν μέρος της «ελίτ» της «πόλης». Η θρασύτητα μεγατόνων του ΑΠΟΕΛ, όσο εκφράστηκε στη μάχη και το γήπεδο, άλλο τόσο απουσίαζε από την προεργασία, τις δηλώσεις και τις εκδηλώσεις έξω απ’ αυτό.

Την περασμένη Τετάρτη όμως έγινε και κάτι άλλο. Δυστυχώς, είχαμε –λίγες ώρες πριν από το ματς– σύγκληση του κατά τα άλλα κορυφαίου θεσμού αυτής της πολιτείας. Του Εθνικού Συμβουλίου. Του οργάνου δηλαδή που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να βάζει το συμφέρον της χώρας πάνω απ’ όλα και να σχεδιάζει την επιβίωση, την πρόοδο και τη σωτηρία της. Θεματοφύλακας του θεσμού είναι ο εκλεγμένος Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Καλείται να διαφυλάσσει την ενότητα και να πετυχαίνει τη μίνιμουμ σύγκλιση όλων σε ένα βασικό πλαίσιο εθνικών στόχων.

Στη συνεδρίαση αυτή είχαμε και πάλι την επικράτηση της θεωρίας του χάους. Τον Πρόεδρο να επιτίθεται ανελέητα σε κάθε μορφής κριτική και να επιδεικνύει ασέβεια σε κάθε λογής θεσμό. Να θεωρεί επιλογή του τη μη ενημέρωση των πολιτικών αρχηγών και του προέδρου της Βουλής, ανάλογα με τα προσωπικά αισθήματα που τρέφει προς αυτούς. Να επιμένει σε χαμένα αρχεία από το Προεδρικό, όχι γιατί βλάπτεται η εθνική υπόθεση, αλλά διότι δεν μπορεί να αποδείξει ότι φταίνε οι προηγούμενοι για τους λανθασμένους χειρισμούς του. Να θέτει ως κορυφαίο κριτήριο για την επικράτηση του αλληλοσεβασμού το αν τυγχάνει υποδοχής μετά βαΐων και κλάδων στο αεροδρόμιο όταν επιστρέφει…

Η θεωρία που θέλει ανθρώπους να χάνουν το μέτρο όταν κάθονται στον θρόνο είναι γνωστή. Από έναν ηγέτη όμως που ξεγέλασε τον λαό με κίβδηλα συνθήματα περί Προέδρου που ενώνει, που εμφανίστηκε ως λιτός άνθρωπος της εργατιάς και που αυτοκαθορίστηκε ως ανθρωπιστής, κάποιος θα ανέμενε ότι θα μπορούσε να ελέγξει, έστω, την πομπώδη επίδειξη της αλαζονείας και του «εγώ» του. Όχι μόνο για χάρη του αυτονόητου κοινού καλού και της ενότητας, αλλά και για το ίδιο το κομματικό του συμφέρον. Με ποιον θα συνεργαστεί άραγε το ΑΚΕΛ αύριο στις προεδρικές, αν ο φυσικός του ηγέτης προσβάλλει και απαξιώνει τους προέδρους του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ;

Δίπλα από το πατρικό μου, μένει η αγαπημένη κυρία Λέλλα. Όποτε καθόμασταν λοιπόν να δούμε ποδόσφαιρο, η πολύ εκφραστική και αυθόρμητη γειτόνισσα μάς υποδείκνυε με στόμφο: «Σκεφτήκατε ποτέ αν μας παρακολουθούν εξωγήινοι και βλέπουν από τη μια 22 τρελούς να τρέχουν πίσω από ένα φουσκωμένο κομμάτι δέρμα και από την άλλη κάμποσες χιλιάδες να τους παρακολουθούν στο γήπεδο και την τηλεόραση, τι θα λεν για μας;». Τριάντα χρόνια, η αλήθεια, δεν είχα απάντηση να της δώσω. Σήμερα έχω. Αν, κυρία Λέλλα μου, οι εξωγήινοι την περασμένη Τετάρτη έβλεπαν το ποδόσφαιρο από τη μια και από την άλλη τη συμπεριφορά του ανθρώπου που ψηφίσαμε για ηγέτη μας στο Εθνικό, σκεφτήκατε τι θα λεν για μας;

Δεν το κρύβω ότι υποθέσεις όπως αυτές των γιαγιάδων στη Λεμεσό, που εξαγριώνουν τον κάθε νοήμων άνθρωπο και εξευτελίζουν με τον πλέον τραγελαφικό τρόπο τις δομές τις χώρας μας διεθνώς, εμένα με χαροποιούν. Όχι βέβαια γεμίζοντας με περηφάνια για την ιδιαίτερη πατρίδα μου, αλλά διότι μέσα από τέτοιες φαρσοκωμωδίες ξεγυμνώνεται ολότελα ο τρόπος λειτουργίας του Κυπριακού κράτους και των θεσμών του.

Το θέμα των γιαγιάδων, όσο αστείο είναι (δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έκλαψε απ’ τα γέλια), άλλο τόσο είναι εξαιρετικά σοβαρό. Αποκαλύπτει σε όλη του την έκταση το καταρρακωμένο περί δικαίου αίσθημα. Είναι η πρώτη φορά που νοιώθουμε να μην υπάρχει δίκαιο σύστημα απονομής δικαιοσύνης. Να μην υπάρχει λογική πίσω από αποφάσεις των θεσμών που καλούνται να θεσπίσουν και να εφαρμόσουν τους νόμους.

Η εφαρμογή ενός πλαισίου κανόνων – νόμων – για να αποτελέσουν τον συνεκτικό κρίκο ενός κοινωνικού συνόλου, αποτελεί από τον καιρό του Αρχαίου Σόλωνα τον ακρογωνιαίο λίθο κάθε δημοκρατίας. Εάν άλλωστε δεν υπάρχει αίσθημα ισοπολιτείας, ο καθένας βρίσκει την αφορμή να κάνει ότι θέλει. ‘Όπως έγινε στην Ελλάδα με την φοροδιαφυγή.

Τι έχουμε στην περίπτωση των γιαγιάδων; Κατ’ αρχάς ένα νόμο. Αυτόν που απαγορεύει την κυβεία, με το σκεπτικό ότι έτσι προστατεύεται το οικογενειακό εισόδημα και δεν παίζονται περιουσίες σε τυχερά παίγνια. Τι έχουμε στην πράξη; Εκατοντάδες μαγαζιά με την επιγραφή “καζίνο”, καφενεία, λέσχες και σωματεία, όπου κάθε βράδυ περιουσίες και ακίνητα χάνονται, δικηγόροι παρίστανται και συνομολογούν συμβόλαια ανταλλαγής περιουσιών με “μάρκες”, όμορφες αλλοδαπές προσφέρονται ως δώρο στους καλούς παίκτες. Αυτοκίνητα γεμάτα με οπλισμένους μπράβους, να διακόπτουν πολλές φορές ακόμη και την κυκλοφορία. Ο τζόγος να αποτελεί την κορυφαία πηγή εισοδήματος του υποκόσμου, ίσως και την κύρια πηγή μαύρου πολιτικού χρήματος. Όλοι τα έχουμε ακούσει, κανείς δεν τιμωρείται. Ελεγχόμενα, νόμιμα καζίνα δεν επιτρέπονται, είτε λόγω ιδεοληψιών, είτε λόγω προστασίας των συμφερόντων.

Για να ανακεφαλαιώσουμε λοιπόν, έχουμε ένα νόμο τον οποίο κανείς δεν εφαρμόζει και του οποίου το πνεύμα έχει γίνει πατσαβούρι. Το γράμμα όμως, όχι! Έτσι το σύστημα που απέτυχε παταγωδώς, εξάντλησε το γράμμα του νόμου, στέλνοντας σε δίκη 44 γιαγιάδες που, αντί να κάθονται στο σπίτι να περιμένουν να πεθάνουν, “κατέστρεφαν” το οικογενειακό εισόδημα, “τζογάροντας” στο ποκεριζέ το αστρονομικό ποσό των 2 ευρώ η κάθε μία! Αυτή την αντίληψη είχαν προφανώς οι αστυνομικοί, αξιωματικοί, εισαγγελείς και άλλοι, που παρέπεμψαν τις αιωνόβιες σχεδόν κυρίες στο δικαστήριο, “πατάσσοντας” έτσι τον τζόγο…

Δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος σε όλη αυτή την αλυσίδα να πάρει την ευθύνη πάνω του και να πει “κόψτε τις βλακείες και γινόμαστε ρεζίλι”. Τρέχει ξανά ο γενικός εισαγγελέας μετά για να αποφασίσει την αναστολή δίωξης και αφού η ζημιά έχει γίνει. Όπως και με την υπόθεση του ανθρώπου που φώναξε “βλάκα” τον πρόεδρο στο δρόμο. Τι να το κάνεις όμως το μετά;

Το έχω γράψει και θα το επαναλάβω: Έχουμε τις ιστορίες της Ήλιος, του Μαρί, του Αλ Καπόνε. Είχαμε πρόσφατα υπόθεση που τρεις μάρτυρες κατηγορίας άλλαξαν την κατάθεση τους και άλλος ένας που βρισκόταν στο πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων, βρέθηκε στα κατεχόμενα.

Τον πολίτη δεν τον ενδιαφέρουν οι νομικισμοί και τα τεχνικά για τα οποία δικηγόροι, εισαγγελείς, αστυνομία, βουλή και δικαστές επικαλούνται είτε για να πανηγυρίζουν, είτε για να διαπλέκονται, είτε για να σέρνουν το γαϊτανάκι των ευθυνών. Τον ενδιαφέρει ότι με τον ένα και τον άλλο τρόπο ουδείς “σοβαρός” καταδικάζεται, ενώ όλη η αυστηρότητα εξασκείται στους φουκαριάριδες που παίζουν κανά ευρώ, τρέχουν κανά χιλιόμετρο παραπάνω, ή ήπιαν μισό ποτό πάνω από το όριο. Χωρίς αξιολόγηση ή πρωτοβουλία, αστυνομικοί έχουν μετατραπεί εν πολλοίς σε ψιλικατζήδες και φοροεισπράκτορες, την ώρα που ο φιλοαστυνομικός σύνδεσμος ασχολείται με την “πάταξη” της σάτιρας…

Δουλειά του συστήματος απονομής δικαιοσύνης είναι πρώτα απ´ όλα να εμπνέει σεβασμό. Είναι να εμπεδώνει στον πολίτη το αίσθημα της λογικής, έξυπνης και ευνομούμενης πολιτείας. Δεν είναι να τροφοδοτεί τα social media και τα καφενεία με ατέλειωτες στιγμές κλαυσίγελου. Η δικαιοσύνη μπορεί να πρέπει να είναι τυφλή. Δεν δικαιούται όμως να είναι ανόητη.

Κάθε χρονιά τέτοια εποχή που κλείνει άλλος ένας χρόνος διακυβέρνησης Δημήτρη Χριστόφια, φροντίζω μέσα απ’ αυτές τις γραμμές να επιχειρώ ένα κριτικό απολογισμό. Φέτος, έχοντας ήδη μπει σε προεκλογική χρονιά, θα προσπαθήσω να διαγράψω το τι θα επιχειρήσει ο πρόεδρος στην τελευταία χρονιά της τρέχουσας θητείας. Γιατί δεν υπάρχει πρόεδρος που στο πέμπτο του έτος δεν έβαλε νερό στο κρασί του. Ακόμη και ο μ. Τάσσος Παπαδόπουλος με το παροιμιώδες πείσμα και εμμονή σε πολιτικές πρακτικές, προς το τέλος της θητείας του έδινε κι αυτός διπλές συντάξεις, προαγωγές στο στρατό κ.ο.κ.

Το περιβάλλον για τον Δημήτρη Χριστόφια είναι ιδιαίτερα δύσκολο. Δεν υπάρχει άλλος πρόεδρος που να αμφισβητήθηκε τόσο πολύ και να κατέγραψε τόσο αρνητική αποδοχή από νωρίς. Πολλοί λένε ότι είναι ο πλέον αποτυχημένος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, θέση την οποία όχι μόνο συμμερίζομαι, αλλά μπορώ να περηφανεύομαι ότι την υποστήριξα από τους πρώτους. Τα τέσσερα χρόνια του προέδρου μάλιστα, σφραγίστηκαν από πολύ αρνητικά γεγονότα. Μια πολύ συνοπτική αναδρομή είναι αναγκαία.

Το 2008 ήταν η χρονιά του Κυπριακού. Τότε έγινε η ομιχλώδης συμφωνία της 23ης Μαίου και ξεκίνησε αυτή η αποτυχημένη από τη διαδικασία της προσπάθεια λύσης. Διαδικασία επιλογής του κ. Χριστόφια, βασισμένη στην τότε εμμονή του για “φιλική λύση” με τον κ. Ταλάτ. Το 2009 ήταν η χρονιά των μεγάλων εντάσεων και της διάλυσης του εσωτερικού μετώπου. Οι σχέσεις του προέδρου και του ΑΚΕΛ με τα συγκυβερνώντα τότε κόμματα του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ έφτασαν σε οριακά σημεία. Με δηλώσεις του από το εξωτερικό και το εσωτερικό ο ίδιος ο πρόεδρος χαρακτήριζε αξιοθρήνητη την κατάσταση, επιτιθέμενος στους τότε συνεταίρους του. Το 2010 ήταν η μαύρη χρονιά της οικονομίας. Η τραγική ανυπαρξία χειρισμών και αναγνώρισης της πραγματικότητας μας έφερε την τωρινή μεγάλη δυσπραγία. Λίγα μέτρα να λαμβάνονταν τότε, όλα σήμερα θα ήταν διαφορετικά. Το 2011 δε, ήταν η χρονιά του Μαρί και της έκρηξης. Του πορίσματος, της αγανάκτησης, της αμφισβήτησης όλων ανεξαιρέτως των θεσμών. Αλλά και η χρονιά της ανακάλυψης κοιτάσματος φυσικού αερίου. Η μόνη ευχάριστη εξέλιξη της θητείας του κ. Χριστόφια.

Σε ένα χρόνο από σήμερα έχουμε εκλογές. Το έχω γράψει ξανά και θα επιμείνω ότι δεν ξέρω αν τελικά θα είναι, αλλά είμαι σίγουρος ότι θέλει πολύ να είναι υποψήφιος ο Δημήτρης Χριστόφιας. Πρώτος λόγος είναι ο ανθρώπινος. Δεν υπάρχει κανένας πρόεδρος ή πρωθυπουργός, σε οποιαδήποτε δυτική χώρα, που να μην έχει διεκδικήσει δεύτερη θητεία υπό ομαλές συνθήκες. Το να χάσεις τη δεύτερη θητεία αμαχητί, είναι η υπέρτατη παραδοχή αποτυχίας. Δεύτερος λόγος είναι η προοπτική του δεύτερου γύρου. Η λογική λέει ότι με υποψηφίους τους κ.κ. Αναστασιάδη και Χριστόφια, θα υπάρχει και τρίτος υποψήφιος που θα οδηγήσει τις εκλογές στη δεύτερη Κυριακή. Ασφαλώς σήμερα δεν πιστεύω να έχει οποιαδήποτε πιθανότητα επανεκλογής ο κ. Χριστόφιας. Επειδή όμως στην πολιτική ο ένας χρόνος είναι αιώνας, ο ίδιος πιθανόν να αισιοδοξεί ότι μπορεί να ανατρέψει το σκηνικό και να επενδύσει στη συνδιαλλαγή μεταξύ των δύο Κυριακών, όπως το 2008. Ο τρίτος λόγος είναι το ίδιο το ΑΚΕΛ και η δυνατότητά του να διεκδικεί από μόνο του εξουσία. Μη κάθοδος Χριστόφια σημαίνει αποτυχία άσκησης της εκτελεστικής εξουσίας από την αριστερά, ακόμη και αν πολιτικές ασθένειες επιβάλουν άλλο υποψήφιο από τα σπλάχνα της. Ποιος θα ήταν καλύτερος να υπερασπιστεί το έργο της Κυβέρνησης από τον ίδιο τον νυν πρόεδρο;

Ο κ. Χριστόφιας έχει το 2012 τρία ορόσημα και η μεγάλη του προσπάθεια να τα αξιοποιήσει εκλογικά προκαλεί τρόμο. Είναι η αδειοδότηση των υπολοίπων οικοπέδων της ΑΟΖ, η άσκηση της Ευρωπαϊκής προεδρίας και η προσπάθεια εξασφάλισης και άλλης δανειοδότησης από τρίτες χώρες, όπως η Κίνα. Πολύ φοβάμαι λοιπόν ότι στην προσπάθεια να ανατραπεί η εντύπωση της ολοκληρωτικής αποτυχίας, ο πρόεδρος και το ΑΚΕΛ δεν θα έχουν κανένα δισταγμό. Θα επιχειρήσουν να καλύψουν το κενό τεσσάρων ετών χωρίς καμία σκέψη για τις μελλοντικές επιπλοκές που θα προκαλέσουν. Θα δούμε επιδόματα, προεκλογικές παροχές, πανηγύρι σε διορισμούς και προαγωγές, επικίνδυνες διπλωματικές ακροβασίες.

Ο λογαριασμός των τεσσάρων ετών είναι ήδη πολύ πικρός. Να με θυμηθείτε όμως, ότι η λυπητερή του πέμπτου θα είναι αβάστακτη. Στον πολιτικό χρόνο άλλωστε, 4+1 δεν μας κάνουν 5.

Ε, λοιπόν, όχι. Δεν είναι αυτή η Ευρώπη που θέλουμε. Δεν είναι αυτή την Ευρώπη που οραματίστηκε ο Μονέ, η Ευρώπη που χάραξαν ο στρατηγός Ντε Γκωλ, ο Αντενάουερ, ο Ζισκάρ Ντ’ Εστέν, ο Φρανσουά Μιτεράν, ο Χέλμουτ Κολ και τόσοι άλλοι. Δεν είναι αυτή η Ευρώπη στην οποία πιστέψαμε, αναζητώντας ταχύτερα την πολιτική ολοκλήρωσή της. Και συνεχίζουμε να πιστεύουμε πολλοί, παρά το νέο γερμανικό πείσμα, που έρχεται να συνταράξει τις έννοιες της ευθύνης και της αλληλεγγύης. Τους ακρογωνιαίους λίθους του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

Είναι σαφές ότι η δική μου τοποθέτηση δεν είναι ούτε αριστερή, ούτε ακροδεξιά. Είναι κιόλας τοποθέτηση ενός ανθρώπου που υπογράμμισε τις ασυγχώρητες ευθύνες των Ελλήνων πολιτικών για να φτάσει η χώρα στην επαιτεία. Που στηλίτευσε επανειλημμένα την ενσυνείδητη συμμετοχή της πλειοψηφίας των Ελλήνων, στον κατήφορο της κάλπικης ευδαιμονίας. Που δικαιολόγησε την αγωνία πολλών Ευρωπαίων, να έχουν έλεγχο στο πού πάνε τα χρήματά τους. Απ’ αυτή τη στήλη μάλιστα, επιχειρήθηκε να εξηγηθεί ότι το νέο μνημόνιο είναι μεν απευκταίο, αλλά ο μόνος δρόμος που έμεινε, από την ώρα που οι Έλληνες δεν κατάφεραν και πάλι να σχεδιάσουν μόνοι τους τη στρατηγική εξυγίανσής τους.

Αυτό που επακολούθησε όμως την ψήφιση του μνημονίου παραπάει. Δεν υποφέρεται. Ούτε από τους Έλληνες, ούτε και από τον οποιονδήποτε πιστεύει στην Ευρωπαϊκή ιδέα.

Δεν είναι η Ευρώπη που θέλουμε, αυτή που συμπεριφέρεται αδίστακτα, έτοιμη να πιέσει λαούς πέραν των ανθρωπίνων ορίων. Αυτή που δικαίως μεν επισημαίνει την αδυναμία του Ελληνικού κράτους να εφαρμόσει πραγματικές διαρθρωτικές αλλαγές, αλλά την ίδια ώρα δεν εκτιμά και δεν αναγνωρίζει τη δραματική μείωση του εισοδήματος των Ελλήνων, την κατακόρυφη πτώση του βοιωτικού τους επιπέδου. Που δεν υπογραμμίζει τις θυσίες των ανθρώπων και δεν επικροτεί την επιτυχία των Ελλήνων, να σμικρύνουν θεαματικά το δημόσιο χρέος τους.

Δεν είναι η Ευρώπη που θέλουμε, αυτή που σπρώχνει ολόκληρους λαούς και αξιοπρέπειες στα άκρα και την εξαθλίωση. Και ουσιαστικά και ηθικά και πολιτικά. Αυτή που θέλει να στείλει την κοιτίδα του πολιτισμού της στη φτώχεια και το περιθώριο. Που δείχνει να σφυρίζει αδιάφορα στην προοπτική οι Έλληνες να λιμοκτονήσουν. Που σπρώχνει τους πολίτες να αντιδράσουν επιλέγοντας ακραίες πολιτικές προτάσεις, είτε της αριστεράς, είτε της δεξιάς. Που δεν αναγνώρισε καν την τεράστια υπέρβαση των δύο κομμάτων εξουσίας, τα οποία –έστω και καθυστερημένα– όχι μόνο συνεργάστηκαν, αλλά αποδεκατίστηκαν στην προσπάθεια να σωθεί η χώρα.

Πού πήγε η Ευρώπη της αειφόρου ανάπτυξης; Η Ευρώπη που ήθελε να σταθεί απέναντι στην Αμερική; Είναι άραγε ο οργανισμός που την ώρα που οι ΗΠΑ δημιουργούσαν τον Ιανουάριο 430.000 νέες θέσεις εργασίας, αυτός χρεοκοπούσε και καταδίκαζε μια χώρα; Που λοιδορούσε τους πολιτικούς ηγέτες της; Που παρουσιάστηκε να ζητάει μόνο θυσίες, χωρίς να πολυνοιάζεται αν δημιουργούνται ευκαιρίες; Αυτό είναι που έγινε την τελευταία βδομάδα. Καταδείχθηκε σαφέστατα στην Ελλάδα, ο δρόμος της εξόδου.

Δεν γίνομαι ποτέ συναισθηματικός και δεν έχουν τέτοια υφή τα γραφόμενά μου. Είναι απόλυτα πραγματιστική η ανάγκη να δοθεί στην Ελλάδα που σήμερα προσπαθεί, μια επιβράβευση. Για να μπορέσει να συνεχίσει την εξυγίανση και να μην εκτραπεί στις ατραπούς του λαϊκισμού, του φασισμού, του κομμουνισμού. Είναι ίσης αξίας αυτή η επιβράβευση, όσο η αναγκαία καταδίκη της διασπάθισης, της διαφθοράς και της επιπόλαιης διαχείρισης των δημόσιων οικονομικών κάθε χώρας. Την επομένη όμως της ψήφισης του μνημονίου, ήρθε η Γερμανία να επιχειρήσει την απόλυτη απαξίωση των δυνάμεων που με αβάστακτο κόστος σήκωσαν στους ώμους τους την προσπάθεια. Και έχει ιστορική σημασία να παρουσιάζεται αδίστακτος, αυτός που δύο φορές κατέστρεψε την Ευρώπη με πόλεμο.

Η Ελλάδα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα επιβιώσει. Αυτό που σήμερα διακυβεύεται είναι ο χρόνος που θα απαιτηθεί για να ανακάμψει και το μέγεθος της φτώχειας και της δυσπραγίας που θα πρέπει να περάσει ο λαός της. Μικρότερος με τα μνημόνια, μεγαλύτερος και βαθύτερος με τη χρεοκοπία. Η Ευρώπη όμως δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα μπορέσει να συνεχίσει, αν καταρρεύσουν όλες οι αξίες της και τα θεμέλιά της. Αυτό, είναι πολύ μεγαλύτερο διακύβευμα.

Τα τελευταία δύο χρόνια επιφύλαξαν τόσες πολλές και κορυφαίες κρίσεις για την Ελλάδα. που σχεδόν όλο το σύστημα είτε απηύδησε, είτε εθίστηκε. Σήμερα που η χώρα περνάει την πιο κρίσιμη απ’ αυτές, κάποιοι φωνάζουν “Φτάνει πια, ας πάμε πίσω στη δραχμή”, ενώ άλλοι δεν πιστεύουν ότι η Ευρώπη  θ’ αφήσει τη χώρα να χρεοκοπήσει.  Πόσο λάθος έχουν και οι δύο…

Ανήκω, όπως και άλλοι, κάπου στη μέση. Σε αυτούς που πιστεύουν ότι πράγματι, η Ελλάδα πληρώνει πολλές τραγικές αμαρτίες, που δεν θα μπορούσαν να συνεχίζονται εσαεί. Ότι η παγκόσμια κρίση δεν ήταν η αιτία της Ελληνικής, αλλά η σκανδάλη που ξεγύμνωσε τη μεγάλη συνωμοσία των Ελλήνων πολιτικών, επιχειρηματιών και πολιτών. Αυτή της βόλεψης, της ματαιοδοξίας και της καλοπέρασης εις βάρος άλλων, οποιοιδήποτε και αν ήταν αυτοί.

Σ’ αυτούς επίσης, που θεωρούν λανθασμένη τη μέθοδο της τρόικας. Διότι δεν μπορείς να σώσεις ένα βαριά ασθενή, εξασθενίζοντας τον και εξανεμίζοντας την όποια προοπτική έχει. Εφαρμόζοντας την άθλια οικονομική θεωρία που θέλει τη λογιστική να καθοδηγεί αντί να ελέγχει την οικονομική πολιτική. Διότι η οικονομία μετριέται με αριθμούς, αλλά δεν είναι νούμερα. Είναι μια πολύ πιο ζωντανή και εξελικτική επιστήμη που πρέπει να στηρίζεται στη δυναμική μιας κοινωνίας.

Το σήμερα της Ελλάδας είναι σαφές και διαφορετικό από εκείνο του πρώτου μνημονίου. Η εικονική πραγματικότητα της εγωιστικής ευμάρειας είχε ήδη καταρρεύσει. Ουδείς δικαιούται να ισχυριστεί ότι δεν ήξερε, δεν διάβασε, δεν άκουσε. Στο μεσοδιάστημα έπρεπε να φτιαχτεί το Ελληνικό ρεαλιστικό σχέδιο εξόδου της Ελλάδας από την κρίση. Η στρατηγική της ανάπτυξης, της εξυγίανσης και των μεγάλων διαρθρωτικών αλλαγών στη νομοθεσία και πολύ περισσότερο στη νοοτροπία του Έλληνα, από τους ίδιους τους ηγέτες του.

Αν η Ελλάδα σήμερα είχε το δικό της αξιόπιστο πλάνο αντιμετώπισης της κατάστασης, το παρουσίαζε στους δανειστές της και έπειθε για τη βιωσιμότητα και τη αποφασιστικότητα για εφαρμογή του, κανείς Ευρωπαίος και κανένα ΔΝΤ δεν θα ζητούσε αναξιοπρέπεια, επιβολή και εξαθλίωση. Αυτό κάνει η Ιταλία. Από την ώρα όμως που όλο το σύστημα περίμενε μπας και ξεπεράσει τις συμπληγάδες ξεγελώντας ξανά όλη την υφήλιο με ψεύτικες υποσχέσεις, αρριβισμό και ολοκληρωτική αδιαφορία, δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την αποδοχή των απάνθρωπων όρων του νέου μνημονίου. Που όσο ανελέητοι και αν είναι, δεν θα οδηγήσουν στο απόλυτο μηδέν της εξαθλίωσης, της “ανθρωποφαγίας” και της δραματικής αποκαθήλωσης του κοινωνικού ιστού που θα προκαλέσει η χρεωκοπία.

Βλέπω τις τελευταίες μέρες πολλούς Έλληνες πολιτικούς και λοιπούς παράγοντες να προσπαθούν να κρυφτούν και πάλι από την πραγματικότητα σε μια τελευταία προσπάθεια να σώσουν το τομάρι τους. Βλέπω ΜΜΕ να αλλάζουν χρώματα με ταχύτερους ρυθμούς από τους χαμαιλέοντες, για να κρατήσουν ζωντανό το παρηκμασμένο σύστημα που τα εξέθρεψε. Βλέπω κόσμο να εξαγριώνεται, γιατί χάνει κεκτημένα που πολλές φορές κέρδισε με το ρουσφέτι και την εξαγορά της ψήφου και της συνείδησης του. Υπάρχουν όμως και αυτοί που καλούνται να πληρώσουν το μεγάλο λογαριασμό της ρεμούλας, την οποία μάλιστα οι ίδιοι ποτέ δεν γεύτηκαν και ποτέ δεν θα απολαύσουν. Είναι η γενιά των Ελλήνων εικοσάρηδων. Και στεναχωριέμαι πραγματικά.

Διότι δεν πλούτισαν οι Έλληνες νέοι από τη μίζα και τη διαπλοκή. Δεν “ξεπήδησαν” από αυτή τη γενιά δημοσιογράφοι των εκατομμυρίων, διαφημιστές, σύμβουλοι, παρατρεχάμενοι, επιδοτούμενοι τεμπέληδες. Δεν απήλαυσε αυτή η γενιά δωρεάν ταξίδια σε ακριβά ξενοδοχεία, επτάστερα δείπνα, κότερα, πολυτελείς επαύλεις, υπερτιμολογημένα ή πλαστά τιμολόγια, κάλπικες επιδοτήσεις και χιλιάδες λουλουδιών στα μπουζούκια με τα χρήματα του ξένου ή του φορολογουμένου.  Δεν έστησε αυτή η γενιά επιχειρήσεις διαπλοκής με τζίρους εκατομμυρίων, που να έχουν ένα και μοναδικό πελάτη. Το κράτος.

Στη γενιά των εικοσάρηδων, όλοι που σήμερα κάνουν πως εξαγριώνονται, οφείλουν μια μεγάλη συγνώμη. Για όσα την καλούν να υποστεί, καθυποτάσσοντας ακόμη και το δικαίωμα να ονειρεύεται. Και μαζί με την απολογία, αφού δεν βρήκαν καν το θάρρος να θυσιάσουν λίγο τη βόλεψή τους σχεδιάζοντας ένα καλύτερο τρόπο εξόδου από την δυσπραγία που δημιούργησαν, ας βρουν το θάρρος να αποδεχτούν και να εφαρμόσουν το επαχθές νέο μνημόνιο των ξένων. Διότι μεγαλύτερη αναξιοπρέπεια από την εξαθλίωση της χρεοκοπίας δεν μπορεί να υπάρξει.

Υ.Γ. – 13/2/2012 - Μετά την ψήφιση του νέου μνημονίου, η ανάγκη να πάρει η Ελλάδα ενεργά τις τύχες της στα χέρια της είναι ακόμη πιο μεγάλη. Είναι η τελευταία ευκαιρία ίσως. Και για πολιτικούς και για πολίτες. Η ευθύνη ασφαλώς αφορά τους πολιτικούς περισότερο. Χρειάζεται πάρα πολύ δουλειά σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες για να κρατηθεί η ελπίδα ζωντανή. Θλίβομαι βλέποντας και πάλι την απεγνωσμένη προσπάθεια από πολλούς στη Βουλή, τα μέσα ενημέρωσης  και του δρόμους να κρατήσουν σε ζωή την παρακμή και τη βόλεψη της εικονικής τους πραγματικότητας. Ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω.

Ομολογώ ότι έχω ενοχληθεί τρομερά από τη δίωξη του ανθρώπου που ύβρισε τον πρόεδρο στο δρόμο. Ακόμη περισσότερο, μαθαίνοντας ότι το περιστατικό δε ήταν μεμονωμένο, αλλά το πρώτο μιας σειράς τέτοιων περιπτώσεων. Έχω εξοργιστεί ακόμη και με τον δήθεν καθωσπρεπισμό, τόσο των κομμάτων της αντιπολίτευσης, όσο και των μέσων μαζικής ενημέρωσης που θεώρησαν το γεγονός ευτελές για να ασχοληθούν ιδιαιτέρως. Διότι το θεωρώ κορυφαίο πολιτικό γεγονός που καταδεικνύει την ποιότητα της δημοκρατίας μας, τσαλαπατά το περί δικαίου αίσθημα και υπογραμμίζει τη μεγάλη ανοχή τις κοινωνίας μας σε στρεβλώσεις.

Να ξεκαθαρίσω πρώτα ότι δεν εγκρίνω συμπεριφορές υβριστικές προς τον οποιονδήποτε συνάνθρωπο μου. Όπως όμως και δεν πιστεύω στον δια επιβολής  σεβασμό που απαιτεί κάποιος ηγέτης, θεωρώντας τον εαυτό του ανώτερο από τους συμπολίτες του. Αυτά ίσχυαν σε φασιστικά και κομμουνιστικά καθεστώτα. Ο σεβασμός κερδίζεται, δεν χαρίζεται.  Ούτε καν προς τους προνομιούχους φέροντες αξιώματα. Είναι βέβαιο ότι κανείς συμπολίτης μας δεν θα σερνόταν στο δικαστήριο για “οχληρία” επειδή ύβρισε οδηγώντας τον επιβάτη ενός άλλου οχήματος. Εκτός αν ο επιβάτης ονομάζεται Δημήτρης Χριστόφιας. Και εδώ ξεκινάει το πρόβλημα.

Η ποιότητα του δημοκρατικού μας πολιτεύματος σαφώς δεν είναι η πρέπουσα όταν επανειλημμένα αναδεικνύονται διακρίσεις υπέρ ενός συγκεκριμένου πολίτη. Δεν είναι η πρώτη φορά. Για τα “μάτια” του κ. Χριστόφια έχουν διακοπεί ποδοσφαιρικοί αγώνες, έχουν συλληφθεί νεαροί για την κυκλοφορία φυλλαδίων με την υποψία και μόνο ότι αυτά στρέφονταν εναντίον του, έχει διωχθεί διαχειριστής ιστοσελίδας επειδή υποτίθεται παρακινούσε κόσμο να του κάνει κακό. Για τη χάρη του προέδρου παραπέμφθηκαν σε δίκες ο νεαρός που τον αποκάλεσε “βλάκα” στο δρόμο, ο κύριος στο Παλιομέτοχο που είπε μια κουβέντα παραπάνω στο καφενείο, ο δημόσιος υπάλληλος που τον είπε “άχρηστο” σε μια ιδιωτική συνομιλία, οι δύο δασκάλες που “χειρονόμησαν” βλέποντας την προεδρική λιμουζίνα να περνάει από μπροστά τους. Δεν δίστασε μάλιστα η περιλάλητη προεδρική φρουρά να συλλάβει για λίγο τον υιό του μακαρίτη πλοιάρχου Ιωαννίδη, μέσα στην αίθουσα της εξεταστικής επιτροπής. Η αλαζονεία αυτή που παραπέμπει στα καθεστώτα του Μάο στην Κίνα, του Καίσαρα στη Ρώμη, του Χίτλερ στη Γερμανία και τόσων άλλων, δημιουργεί την αίσθηση ότι στην Κύπρο έχει εγκατασταθεί ένα αστυνομικό κράτος που διώκει αντιλήψεις και όχι τα πραγματικά κακουργήματα. Ιδιαίτερα από την ώρα που όλη η ευαισθησία εξαντλείται σε ένα και μόνο πολιτικό, ο οποίος θα έπρεπε να έχει το θάρρος και την τόλμη να δείχνει μεγαλοψυχία αντί μικροψυχία σε όσους τον κατηγορούν. Ακριβώς επειδή ό ίδιος είναι η εξουσία και όχι αυτοί.

Το περί δικαίου αίσθημα στην Κύπρο από την άλλη, για πρώτη φορά βρίσκεται τόσο χαμηλά. Έχουμε τις ιστορίες της Ήλιος, του Μαρί, του Αλ Καπόνε. Είχαμε πρόσφατα υπόθεση που τρεις μάρτυρες κατηγορίας άλλαξαν την κατάθεση τους και άλλος ένας που βρισκόταν δήθεν στο πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων βρέθηκε στα κατεχόμενα. Ο αρχηγός της αστυνομίας είπε ότι φταίει το σύστημα. Ποιος όμως είναι το σύστημα; Ο πολίτης;

Τον πολίτη λοιπόν δεν τον ενδιαφέρουν οι νομικισμοί και τα τεχνικά για τα οποία δικηγόροι, εισαγγελείς, αστυνομία, βουλή και δικαστές επικαλούνται είτε για να πανηγυρίζουν είτε για να σέρνουν το γαϊτανάκι των ευθυνών. Τον ενδιαφέρει ότι με τον ένα και τον άλλο τρόπο ουδείς καταδικάζεται. Και θα έπρεπε να τον ενδιαφέρει ακόμη περισσότερο ότι την ώρα που η εισαγγελία απάλλασσε τους αξιωματικούς που πλαστογράφησαν τα έγγραφα του Μαρί, σχηματιζόταν δικογραφία για ένα πολίτη που είπε μια κουβέντα στον δρόμο. Βοηθός εισαγγελέας θυμίζω είναι αυτός που σε βιβλίο του αναφερόταν σε εν ενεργεία πρόεδρο, εισαγγελέα και την τότε κυβέρνηση με φράσεις όπως “ανονιμοποίητη κουστωδία” και “καραγκιόζης”.

Η παχυδερμία του όλου μας συστήματος, φαίνεται από το ότι το θέμα της δίωξης πολιτών για καθημερινές συμπεριφορές θεωρήθηκε ότι δεν εμπίπτει στην κομιλφώ ατζέντα του “καθωσπρέπει” πολιτικού μας συστήματος. Έτσι ούτε κόμματα της αντιπολίτευσης αντέδρασαν, ούτε δημοσιογράφοι ερεύνησαν, ούτε και πολλοί πολίτες αγανάκτησαν. Η βόλεψη όμως είναι κακό πράγμα. Διότι “γιορτή δική σου, παραμονή δική μου”.

Αφορμή για αυτό το άρθρο αποτέλεσε ο αυτοευτελισμός του υπουργού Ανάπτυξης της Ελλάδας κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ο οποίος κατέδειξε μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένας πολιτικός για να γίνει αρεστός. Για όσους δεν γνωρίζουν, ο κ. Χρυσοχοΐδης είναι διεκδικητής της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ. Επιχειρώντας λοιπόν να βγάλει την ουρά του απ’ έξω και να διαφοροποιηθεί, δήλωσε ότι ψήφισε μεν το μνημόνιο της τρόικας για την Ελλάδα, αλλά δεν το είχε διαβάσει ποτέ.

Για να διαχειριστεί κιόλας τον θόρυβο που δημιουργήθηκε, έγραψε στο στάτους του στο facebook: «Θέλω να ξεκαθαρίσω τη θέση μου και να επιβεβαιώσω τη στάση μου. Ναι, επαναλαμβάνω ότι το μνημόνιο δεν το διάβασα. Δεν ασχολήθηκα, όχι με το κείμενο, αλλά ούτε καν με τις διαδικασίες της δήθεν διαπραγμάτευσης. Είχαμε μάθει να εμπιστευόμαστε τον κάθε αρχηγό, πρωθυπουργό».

Ο συγκεκριμένος πολιτικός, κατά την ψήφιση του μνημονίου και σήμερα, είναι κορυφαίος υπουργός του ΠΑΣΟΚ. Το μίνιμουμ που θα έπρεπε να κάνει, είτε ήξερε το περιεχόμενο της κορυφαίας πολιτικής πράξης, που ήταν η ψήφιση του μνημονίου, είτε όχι, θα ήταν να αναλάβει το μέρος της ευθύνης του και να εξηγήσει γιατί είχε στηρίξει εκείνη την επιλογή. Αντ’ αυτού προτίμησε να επιχειρήσει να υπεκφύγει.

Οι πολιτικοί δέχονται σε όλο τον κόσμο, όπως και στην Ελλάδα και την Κύπρο, την επίθεση και τον χλευασμό. Για να αποκτήσουν ξανά τον σεβασμό, όμως, θα πρέπει τουλάχιστον να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Να στηρίζουν τις επιλογές τους με κόστος. Όταν χρειάζεται, να αναγνωρίζουν αδυναμίες και να προτείνουν διαφοροποιήσεις. Το έχω υποστηρίξει πολλές φορές ότι η πολιτική πρέπει να καθοδηγεί και όχι να καθοδηγείται από τον λαϊκισμό. Μπορεί ο λαϊκισμός ακόμη να πουλάει, αφού μεγάλο μέρος της κοινωνίας είναι εθισμένος σε αυτόν, αλλά δεν θα αργήσει να σε οδηγήσει στη γελοιοποίηση και τον εξευτελισμό.

Στο στάτους του κ. Χρυσοχοΐδη στο facebook, υπάρχουν 1500 περίπου επιθετικά σχόλια. Έχει γίνει share ίσα με 500 φορές, πολλαπλασιάζοντας τη χλεύη. Στο twitter, το hashtag (θέμα) #De_diavasa_to_mnimonio_giati… έγινε πρώτο παγκοσμίως. Δεκάδες χιλιάδες πολιτών κορόιδεψαν τον υπουργό, ολοκληρώνοντας τη φράση με διάφορα κωμικά και ευφυολογήματα. Ακριβώς επειδή τους έδωσε το δικαίωμα, επιδεικνύοντας έλλειψη πολιτικού ανδρισμού. Είχε θυσιάσει στον βωμό της σκοπιμότητας τις επιλογές του, το κόμμα του και τον αρχηγό του. Και το έκανε αναδρομικά.

Αν ο πολιτικός χάσει την αξιοπρέπειά του, τότε δεν μπορεί να σταθεί μπροστά σε κανέναν πολίτη. Θα καταστεί ο περίγελος και ο αποδιοπομπαίος τράγος του κάθε τι που πάει στραβά.

Το 2008, τη Δευτέρα μεταξύ πρώτου και δεύτερου γύρου, είχαμε μεταβεί –όπως είναι γνωστό– στο ΔΗΚΟ, για να συμφωνηθεί το πολιτικό πλαίσιο της στήριξης Κασουλίδη. Η σύνθεση της κυβέρνησης και τα συναφή είχαν ήδη συμφωνηθεί από τους αρχηγούς. Στη συζήτηση με την ηγεσία του κόμματος, ένα έμμισθο στέλεχος και μόνο, ζήτησε να μετανοήσει δημοσίως ο κ. Κασουλίδης για την επιλογή του στο Σχέδιο Ανάν. Τότε εξηγήσαμε ότι ο κ. Κασουλίδης απέδειξε τον σεβασμό του στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος από την επομένη της διεξαγωγής του και εξέθεσε τις θέσεις του στο Κυπριακό. Υποδείξαμε ότι κανείς Κύπριος δεν θα ήθελε να έχει Πρόεδρο αναξιοπρεπή. Στην επιμονή του συγκεκριμένου, επικοινωνήσαμε με τον κ. Κασουλίδη, ο οποίος μας έδωσε σαφείς οδηγίες να σταθούμε στη θέση μας, όποιο και αν ήταν το κόστος. Η ηγεσία του ΔΗΚΟ συμφώνησε μαζί μας και προχωρήσαμε στη σύνταξη ενός αμοιβαία αποδεκτού κειμένου-πλαισίου.

Την επομένη, το ΔΗΚΟ, για εντελώς άλλους λόγους και με την καθοδήγηση του τέως Προέδρου, επέλεξε να στηρίξει τον κ. Χριστόφια. Αν ο κ. Κασουλίδης είχε λιποψυχήσει μπροστά στην ανθρώπινη φιλοδοξία να εκλεγεί, θα είχε χάσει και πάλι τις εκλογές, αλλά θα είχε χάσει διά παντός και την αξιοπρέπειά του. Λέω την ιστορία, γιατί ήταν η ακριβώς αντίθετη συμπεριφορά με αυτήν του κ. Χρυσοχοΐδη.

Ο Πλάτωνας είχε πει ότι «Μια από τις τιμωρίες που δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την πολιτική είναι ότι καταλήγεις να σε κυβερνούν οι κατώτεροί σου». Αν οι πολιτικοί δείχνουν διαρκώς κατώτεροι όμως, τότε αυτό δεν μπορεί να συνεχίζει επ’ άπειρον. Θα αντικατασταθούν εκ των πραγμάτων.

Ο 23χρονος Βρετανός φοιτητής Richard O’Dwyer, δημιούργησε την ιστοσελίδα tvshack, που περιείχε συνδέσμους (links), αριθμός εκ των οποίων παρέπεμπαν σε περιεχόμενο που με βάση το αμερικανικό δίκαιο ήταν παράνομα διαθέσιμο. Όχι για το βρετανικό δίκαιο ωστόσο, εφόσον ο νεαρός δεν προσέφερε παράνομο περιεχόμενο, αλλά απλώς παρέπεμπε σε αυτό.

Το περιεχόμενο αφορούσε links σε ταινίες ή τηλεοπτικά προγράμματα για τα οποία τα δικαιώματα δεν κάλυπταν τη Βρετανία. Ο Richard, ούτε φιλοξενούσε ο ίδιος το περιεχόμενο, ούτε η ιστοσελίδα του βρισκόταν στις ΗΠΑ. Την «κατέβασε» μάλιστα, μόλις ειδοποιήθηκε από την αστυνομία. Εντούτοις, προ δέκα ημερών, βρετανικό δικαστήριο αποφάσισε την έκδοσή του στις ΗΠΑ, για να δικαστεί εκεί, κάτω από το ιδιαίτερα αυστηρό αμερικανικό δίκαιο.

Την πιο πάνω ιστορία την αναφέρω για να γίνει αντιληπτός ο πόλεμος που σήμερα διεξάγεται και τα συμφέροντα που παίζονται για τη διαφύλαξη των πνευματικών δικαιωμάτων. Και την τεράστια γκρίζα ζώνη που έχει δημιουργηθεί μεταξύ της προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας από τη μία και της ελευθερίας του λόγου από την άλλη.

Ο τίτλος του άρθρου παραθέτει τα ακρωνύμια των δύο νομοθεσιών που επιχειρήθηκε να περάσουν από το Κογκρέσο και την αμερικανική Βουλή. H «Πράξη για τη διακοπή της δικτυακής πειρατείας» SOPA (Stop Online Piracy Act) και η «Πράξη για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας» PIPA (Protect Intellectual Property Act). Και με τα δύο αυτά νομοσχέδια δίνονταν δυνατότητες στους αρμοδίους να κλείνουν κατά βούληση σελίδες στο διαδίκτυο με μια απλή διοικητική πράξη και με επαρκές στοιχείο μόνο την υποψία παρανομίας. Η επαναφορά της ιστοσελίδας θα μπορούσε να γίνει δε, μόνο με κανονική δικαστική διαδικασία. Τα νομοσχέδια με λίγα λόγια προέβλεπαν τη «φυλάκιση» κάποιου με την υποψία και την «αποφυλάκισή» του αφού αποδείκνυε αθωότητα πέραν πάσης αμφιβολίας.

Με βάση το SOPA, όλες οι ιστοσελίδες στις οποίες οι χρήστες μπορούν να βάζουν σχόλια, φωτογραφίες, ήχο ή βίντεο (user generated content), όπως είναι τα κοινωνικά δίκτυα (Facebook, Twitter κ.τ.λ.) και το Youtube, ή να γράφουν τη γνώμη τους (blogs, comments), μπορούν να γίνουν αντικείμενο μιας καταγγελίας η οποία μπορεί να γίνει εισαγγελική παραγγελία, επειδή κάποιος χρήστης έβαλε ένα link προς ένα «ύποπτο» site.

Η ιστοσελίδα αμέσως θα πρέπει να κλείσει και μετά να καθίσει να αποδείξει ότι δεν είχε καμία τέτοια πρόθεση. Ταυτόχρονα, θα μπορούσαν οι αρμόδιοι να κλείνουν και τον παροχέα διαδικτύου που επιτρέπει την πρόσβαση σε μία τέτοια ιστοσελίδα, αλλά και τις μηχανές αναζήτησης όπως Google και Yahoo, επειδή επέτρεψαν την εμφάνιση τέτοιων links.

Έτσι, το μπαλάκι του ελέγχου του περιεχομένου που βάζουν οι χρήστες θα περνούσε αναγκαστικά στους ιδιοκτήτες τέτοιων ιστοσελίδων, που για να προστατευθούν, θα αναγκάζονταν να ζητήσουν την άρση της ανωνυμίας όλων των χρηστών και τη λογοκρισία των σχολίων και του περιεχομένου προτού αναρτηθεί.

Θα αναγκάζονταν ταυτόχρονα να αποκλείσουν το οποιοδήποτε αμφισβητούμενο περιεχόμενο, όπως μια φωτογραφία ή ένα βίντεο, με το φόβο των Ιουδαίων. Και επιπλέον, να σταματήσουν κάθε είδους προσπάθεια για τεχνολογική αναβάθμιση, προκειμένου να επικεντρωθούν στον αστυνομικό τους ρόλο.

Την περασμένη Τετάρτη 18 Ιανουαρίου, έγινε ίσως η μεγαλύτερη στην ιστορία παγκόσμια εκδήλωση υπέρ της ελευθερίας του λόγου. 13 εκατομμύρια υπογραφές μαζεύτηκαν από την Google, 4 εκατομμύρια e-mail διαμαρτυρίας εστάλησαν και πάνω από 115 χιλιάδες ιστοσελίδες συμμετείχαν στη συσκότιση του διαδικτύου που έγινε ως ένδειξη διαμαρτυρίας.

Με πρωταγωνιστή τη Wikipedia, τη μεγαλύτερη εγκυκλοπαίδεια που έγινε ποτέ, το περιεχόμενο της οποίας γράφεται από εθελοντές και διατίθεται δωρεάν στον καθένα μας. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προς τιμή της, κάλεσε τις ΗΠΑ να ανακαλέσουν.

Είμαστε πολίτες του κόσμου και λυπάμαι όταν βλέπω το πολιτικό μας σύστημα να αναλώνεται στην μικροπολιτική και το Κυπριακό και τα ΜΜΕ να μην παίρνουν σχεδόν χαμπάρι για το τι συμβαίνει γύρω μας. Όλη αυτή η ιστορία πέρασε στην Κύπρο σχεδόν απαρατήρητη, παρόλο που θα επηρέαζε τις ζωές μας και αυτές των παιδιών μας.

Έχουμε και τους περισσότερους κατ’ αναλογία χρήστες του Facebook να θυμίσω μόνο. Ξεκίνησα να γράφω με την ελπίδα να προκαλέσω το σύστημα, που κατά τα άλλα νοιάζεται για την πολιτική αποχή. Την ώρα όμως που γράφονταν αυτές οι γραμμές, ένα tweet με πληροφόρησε ότι οι παγκόσμιοι πολίτες και το internet νίκησαν τα συμφέροντα. Τα νομοσχέδια αποσύρθηκαν μέχρι νεωτέρας!

Να λοιπόν που ξαναέρχεται και η ώρα του Κυπριακού σε αυτή τη θητεία. Με ορόσημο την ημερομηνία ανάληψης από την Κυπριακή Δημοκρατία της ευρωπαϊκής προεδρίας, αλλά και υπό το φως των ανακαλύψεων υδρογονανθράκων. Το να υπάρχει κινητικότητα και πίεση από τον ξένο παράγοντα και προς τις δύο κατευθύνσεις ενόψει σημαντικών γεγονότων, είναι κάτι με το οποίο το κυπριακό πρόβλημα «τρέφεται».

Ας μην ξεχνάμε κιόλας ότι ο κάθε μεσολαβητής, είτε γ.γ. του ΟΗΕ είναι, είτε ειδικός αντιπρόσωπος, πρέσβης ή απεσταλμένος, αισθάνεται και προσωπικά τέτοιες ευκαιρίες ως τις τελευταίες του, για να πετύχει κάποια έστω πρόοδο προκειμένου να μην καταγραφεί και αυτός στην ατέλειωτη λίστα των αποτυχημένων διπλωματών που είχαν εμπλοκή με το Κυπριακό.
Δεν είμαι από εκείνους που πριν από κάθε «τριμερή» συνάντηση προειδοποιούν με σεισμούς, λοιμούς και καταποντισμούς, όπως κάνουν πολλοί στην Κύπρο για να εκφοβίσουν τον λαό και να συνεχίσουν να χτίζουν πάνω στο Κυπριακό πολιτικές καριέρες. Γι’ αυτό και στις δύο προηγούμενες συναντήσεις η θέση της στήλης ήταν να πέσει ο πήχης του τρόμου και να δούμε το θέμα ρεαλιστικά. Ήταν συναντήσεις μειωμένων προσδοκιών και έτσι εξελίχθηκαν κιόλας.

Η νέα «σύναξη» ωστόσο στο Greentree έχει τις προϋποθέσεις να είναι διαφορετική. Και για τους αντικειμενικούς λόγους που προκύπτουν από προεδρία και αέριο, αλλά και για τους υποκειμενικούς που προκύπτουν ένεκα των επερχόμενων προεδρικών εκλογών. Υποψήφιος στις οποίες δεν ξέρω με βεβαιότητα αν τελικά θα είναι, αλλά σίγουρα θέλει πολύ να είναι ο κ. Χριστόφιας. Οι ανάγκες του Κυπριακού βέβαια είναι πολύ διαφορετικές από εκείνες της προεκλογικής εκστρατείας. Γεγονός που στήνει γύρω του ένα σκηνικό από δύο συμπληγάδες πέτρες. Το εθνικό θέμα από τη μια και την προοπτική επαναδιεκδίκησης από την άλλη.

Ο κ. Χριστόφιας γνωρίζει καλά πως παρά το ότι εξελέγη με το κενό περιεχομένου περίβλημα του «Προέδρου λύσης», για να έχει την οποιαδήποτε πιθανότητα επανεκλογής, χρειάζεται να οδηγηθούμε σε εκλογές δύο γύρων, όπου στον δεύτερο θα πετύχει τη στήριξη από κάποιες έστω δυνάμεις του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ.

Είναι πασιφανές ότι τα δύο αυτά κόμματα έχουν απομακρυνθεί σημαντικά από τον Πρόεδρο, εκφράζοντας κυρίως ενστάσεις στο Κυπριακό με αιχμή του δόρατος την εκ περιτροπής προεδρία και τους εποίκους. ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ φαίνονται μάλιστα ορισμένες φορές να είναι σε απόσταση πλησιέστερη προς τον ΔΗΣΥ παρά προς το ΑΚΕΛ σήμερα.

Η επιλογή της σκλήρυνσης των θέσεων στο Κυπριακό φαντάζει να είναι για τον Πρόεδρο ο μόνος δρόμος, αν θα καταφέρει την κρίσιμη στιγμή να επαναφέρει το δίλημμα τού προ οκταετίας δημοψηφίσματος έναντι του κ. Αναστασιάδη. Το αν θα κατορθώσει, σκληραίνοντας, να κρατήσει και τη συμπάθεια των ρομαντικών της λύσης, που πίστεψαν και απογοητεύτηκαν από αυτόν εκατό φορές μέχρι σήμερα, είναι επίσης ένα πολιτικό ζητούμενο, το οποίο όμως μαθηματικά και εκλογικά έχει δευτερεύουσα σημασία.

Με δεδομένη την αναζωπύρωση της τουρκικής αδιαλλαξίας αλλά και την αναβάθμιση της σημασίας της Τουρκίας, φαινόμενα που ούτως ή άλλως ελαχιστοποιούν τις προοπτικές πραγματικής προόδου ή κάποιων θετικών εξελίξεων, ο κ. Χριστόφιας έχει ήδη δώσει το στίγμα της νέας πιο σκληρής πολιτικής του, εκφράζοντας δημοσίως και επανειλημμένα αμφιβολίες για το κατά πόσον θα πρέπει να γίνει η συνάντηση στο Greentree από την ώρα που παρατηρείται οπισθοδρόμηση αντί πρόοδος. Λίγο «φτηνό» –επιτρέψτε μου να πω– το τέχνασμα, το οποίο και δεν πρόκειται να «αγοράσει» κανείς διεθνώς. Τέτοια πράγματα θα είχαν αξία αν είχαν τεθεί ως προϋποθέσεις, κάτι που δεν έγινε. «Αν έχεις δίκιο, έλα να το αποδείξεις», θα του πούνε όλοι.

Ακριβώς εδώ, στην «απόδειξη», είναι που έγκειται και ο μεγάλος κίνδυνος. Οι συνομιλίες αυτές μάλλον θα αποτύχουν και επί της ουσίας δεν έχω καμία αμφιβολία ότι η ευθύνη ανήκει στην τουρκική πλευρά. Το θέμα όμως είναι πού θα αποδοθεί. Και για ποιο λόγο. Θα αποδοθεί για την υπαναχώρηση σε μέχρι σήμερα συμφωνηθέντα και για κατάθεση απαράδεκτων θέσεων; Θα αποδοθεί για την αδυναμία χειρισμού μιας πρόσκλησης για πολυμερή διάσκεψη ένεκα και προεκλογικών σκοπιμοτήτων; Θα αποδοθεί εξίσου και στα δύο ή και πουθενά; Ιδού το μεγάλο ερώτημα.

Μπορεί στον δημόσιο διάλογο να ακούμε γελοία κολοκυνθίσματα για το ποιος και εάν ξεκίνησε την προεδρολογία, η πραγματικότητα όμως είναι ότι οι προεδρικές εκλογές μέσα από το ξεδίπλωμα κεντρικά σχεδιασμένων και μελετημένων προεκλογικών εκστρατειών, έχουν ξεκινήσει επισήμως ανήμερα των Χριστουγέννων. Με το εναρκτήριο λάκτισμα να αποτελούν οι συνεντεύξεις του νυν Προέδρου και της συζύγου του από τη μία και τη συνέντευξη του κ. Αναστασιάδη μαζί με τη δημοσιοποίηση αμφιβόλου εγκυρότητας δημοσκοπήσεων από την άλλη. Γεγονότα που ήθελαν να εξυπηρετήσουν πολύ συγκεκριμένες εκλογικές σκοπιμότητες.

Είναι αλήθεια ότι η διαφαινόμενη εκλογική αντιπαράθεση των δύο πόλων με αιχμή του δόρατος τους ίδιους τους ηγέτες τους, διαφαινόταν εδώ και ενάμιση περίπου χρόνο. Υπήρχε και η αίσθηση της ύπαρξης μιας αλλόκοτης πολιτικής ισορροπίας, όπου Δημήτρης Χριστόφιας και Νίκος Αναστασιάδης είχαν σοβαρές πιθανότητες εκλογής αμφότεροι, κυρίως αν θα είχε ο ένας απέναντί του τον άλλο και όχι κάποιον τρίτο. Συνέφερε και στους δύο να αναμετρηθούν μεταξύ τους.

Αυτή η ισορροπία κινδύνευσε να διαταραχθεί μετά την έκρηξη στο Μαρί, που θεωρήθηκε από ορισμένους και εντός του ΑΚΕΛ ότι μαζί με τα εμπορευματοκιβώτια, σμπαράλια έγινε και η προοπτική επαναδιεκδίκησης από τον κ. Χριστόφια. Άρχισαν να «παίζουν» ονόματα από τον «χώρο του κέντρου» και να συζητιέται η προοπτική του να επιστρέψει το ΑΚΕΛ στη θέση του κόμματος που εκλέγει αλλά δεν εκλέγεται στην προεδρία. Φυσιολογικά, η συζήτηση πέρασε και στην απέναντι όχθη, όπου από τη μία η αλλαγή των ισορροπιών μπορούσε να μειώσει τις προοπτικές νίκης, αλλά από την άλλη ο ΔΗΣΥ κέρδιζε πολλούς πόντους ως η εναλλακτική πρόταση εξουσίας.

Στην Κύπρο, κανείς Πρόεδρος δεν έφυγε από μόνος του. Όλοι οι εν ενεργεία Πρόεδροι, είτε έχασαν εκλογές είτε τη μάχη με τη ζωή. Κανόνα που με σαφήνεια δείχνει να μην έχει καμία διάθεση να σπάσει ούτε ο νυν Πρόεδρος. Η διαχείριση κρίσης που έγινε από το Προεδρικό μία βδομάδα μετά την ήττα των δημοτικών εκλογών ήταν σαφής. Ο κ. Χριστόφιας μίλησε στη «Χαραυγή», θέλοντας να απευθυνθεί πρώτα απ’ όλα στο εσωτερικό του κόμματός του, να τους υπογραμμίσει να μην τον «ξεγράφουν» έτσι εύκολα και να τους εφοδιάσει με επιχειρήματα για το γιατί. Από την άλλη, η κα Έρση Χριστόφια μίλησε στον «Φιλελεύθερο» σε μία αγωνιώδη προσπάθεια να ξανακτίσει την εικόνα του «καλού, συναισθηματικού ανθρώπου» που απώλεσε ο σύζυγός της κυρίως μετά την έκρηξη, ομολογώντας ταυτόχρονα και την επιθυμία να είναι ξανά Πρόεδρος. Ο κ. Αναστασιάδης, έσπευσε λογικά στη συνέντευξη που έδωσε επίσης στον «Φιλελεύθερο», να κεφαλαιοποιήσει τη νίκη των δημοτικών εκλογών και να «κλειδώσει» το χρίσμα του υποψηφίου.

Γίνεται συζήτηση αυτές τις μέρες για το κατά πόσο βοηθάει τον τόπο μία μακρά προεκλογική εκστρατεία. Τη μεγάλη διάρκεια όμως τη χρειάζονται και ο κ. Χριστόφιας και ο κ. Αναστασιάδης. Ο κ. Χριστόφιας για να αντιστρέψει το βαρύ κλίμα που δημιουργήθηκε από την αποτυχημένη μέχρι σήμερα θητεία και τα πολύ αρνητικά ποσοστά αποδοχής που καταγράφει. Ο κ. Αναστασιάδης για να καθιερωθεί ως οιονεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κάτι στο οποίο υστερούσε.

Δεν συμμερίζομαι το ότι νομοτελειακά, η προεκλογική εκστρατεία ενός χρόνου θα κάνει ζημιά στον τόπο και στην πολιτική. Η αντίστοιχη των προηγούμενων προεδρικών έκανε καλό στην Κύπρο. Αν είναι κιόλας η μεγάλη διάρκεια, αιτία για να μπούμε στην ουσία, θα πετύχουμε το βέλτιστο.

Και αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο. Η συζήτηση για το παρελθόν θα γίνει, αλλά χρειάζεται πάνω απ’ όλα συζήτηση και για το μέλλον της χώρας. Σε όλα τα επίπεδα και για όλα τα θέματα. Για τον προσανατολισμό της, την κατεύθυνσή της, τις ένα σωρό επί μέρους πολιτικές και στρατηγικές που πρέπει να αναπτυχθούν, στον αντίποδα του σημερινού «βλέποντας και κάνοντας».

Θα αποτελεί ύψιστη αποτυχία του πολιτικού συστήματος να περιορίσει τις εκλογές σε ζυγαριά που θα έχει από τη μία το Μαρί και από την άλλη το Σχέδιο Ανάν. Και θα είναι η μέγιστη αποτυχία της πολιτικής, αν ο κόσμος θα καλείται να ψηφίσει κάποιον, μόνο και μόνο για να μην εκλεγεί ο άλλος.